Uncategorized

Van binnen en van buiten.

Het was een rijk gevulde dag gisteren. Na een uitgebreid ontbijt maakten we ons op voor een wandeling en een kop koffie in de haven en daarna hadden we gereserveerd op de Talisman, die een boottocht naar de zeehonden organiseerde. Terschelling heeft een plaat waar ongeveer 1800 zeehonden toeven. De bootsman gaf een uitgebreide beschrijving van de leefgewoonten van de dieren en we voeren er vlak langs op een fluistertocht. De meeste oudere dieren lagen op de kop van de plaat, maar er waren ook al jonkies geboren en alles was goed te zien. Het leverde mooie foto’s en filmpjes op.

De zon scheen uitbundig en zelfs de handschoenen konden eindelijk uit. Omdat we deze dag de fietsen in moesten leveren, besloten we toch nog een laatste tocht over de dijk. De eerste dag hadden we dat gedaan in barre kou, maar nu was het aangenaam fris. We werden beloond met twee lepelaars die druk hun kostje bij elkaar snaterden in het water aan de voet van de dijk . Er waren veel fietsers op hetzelfde idee gekomen, dus weken we uit naar het pad dat we al eerder genomen hadden, dwars door de eilanden heen. Na een gezond uurtje fietsen kwamen we bij de fietsenmaker aan die jolig vroeg of we zadelpijn hadden en bij het beamen vond, dat we dan goed ons best hadden gedaan.

In de koelkast vonden we de laatste restjes van ons losbandige eilandenleven. De Dahl, nog wat soep, mozzarella en tomaat voor de Caprese, dit keer zonder basilicum, want die hadden we al eerder genuttigd. in de vroege avond hadden we een afspraak voor de ecosafari. Het was in een paar dorpen verderop en de bus stopte bij de verzamellocatie. Voor ons alledrie was het de eerste keer in openbaar vervoer. De laatste keer gold het pre-corona tijdperk.

We hobbelden de wegen over naar de plaats van bestemming en inderdaad verscheen na enige tijd vlak voor het hotel ‘de Walvisvaarder’ twee open elektrische jeeps. Met wat passen en meten konden alle gegadigden mee. Wij zaten knus met z’n drieën op de middenbank. Aan weerskanten was het open. Er was genoeg om foto’s te schieten vanuit de jeep zelf. Soms vroeg onze gids een stukje mee te lopen. Er volgde een lading aan informatie over de begroeiing van het duin en wat verbazingwekkend was, dat er zoveel mensenhanden aan te pas waren gekomen om de begroeiing te realiseren en de diversiteit te waarborgen. Hele stukken zijn aangeplant, platgebrand, bestookt met geïmporteerde grazers om de natuurlijke vegetatie op peil te houden. Een aandoenlijk verhaal ging over de wilde kleine appelbomen, die je overal bloeiend tegenkwam. Dat waren de klokhuisoverlevers bij uitstek.

Ook de geschiedenis werd aangeroerd. Zo was er een terugflits naar de vroege middeleeuwen, langs de strijd om de haven tussen de Hollandse en de Friese graven, via de Duitsers en hun forten, van de arme keuterboeren tot nu, naar de rijke verhuurders van de accomodaties, omdat je beter badgasten dan koeien in je wei kon hebben. Met dezelfde droge humor hield hij zijn verhalen en wees terloops op de een of andere rondvliegende buizerd of sperwer. De weidevogels hadden er zin in en vlogen hun avondrondes en masse boven de weilanden. Voornamelijk brandganzen, maar ook de wulp, de kievit en de grutto lieten zich zien.

Halverwege was er nog een cranberrysapje voor de kinderen en een Terschellings rose in een plastic shotglaasje voor ons. De cranberry’s, de vlier, de vuurdoorn had hij al eerder laten zien. We werden weer netjes voor het hotel afgezet. Een glaasje kon in het hotel worden genuttigd, omdat de bus een uur op zich liet wachten. Met voldoening blikten we terug op de dag en het weekend zelf. De manier om uit Terschelling te halen, wat er in zat. Zilte zeelucht, zon, samenzijn en warmte. Van binnen en van buiten.

Uncategorized

Een mooie samenzijn op rij.

We zouden na een vers ontbijt eerst gaan winkelen gisteren. Op dit prachtige eiland zijn er een beperkt aantal winkeltjes, die op het vasteland nauwelijks te vinden zijn, met over het algemeen vrij duurzame kleding met een bijbehorende prijs voor dat bewustzijn. Maar wat zijn het mooie materialen en kleuren, alles met zorg uitgestald en opgehangen.

Ondanks dat het zaterdag was en vakantie bleef het redelijk rustig in de winkels zelf. Buiten was er een aangename reuring en de terrasjes zaten vol, want er was zon. Tussen dé bedrijven door zocht ik steevast een stoel op om de bedrijvigheid van de dametjes te observeren en om te zien waar de belangstelling naar uitging. In beider gevallen een spijkerbroek en een van hen een zwart lief bloesje. Ikzelf zag de verleidelijke paarlemoeren schelpenmobiel in lichtgroen, wat zo verleidelijk was als lentegroen en dacht hem op de veranda in Hongarije. We maakten grapjes, het stel achter de kassa en ik, en dat gaf een gemoedelijke sfeer, ondanks het feit dat we overduidelijk toeristen waren. Nu was dit wel zo’n ouderwetse souvenirwinkel met alle gekke snuisterijen van het eiland, tegeltjes met wijze spreuken en de vreemdste hebbedingetjes. Ze moesten het hebben van toeristen.

Op het terras bij de biologische winkel aten we lekkere wortel/noten, bananencake, sinaasappel/ cheesecake en dronken koffie. Het gesprek ging over acceptatie van jezelf. Daar kwam ik niet helemaal uit. Het leek mij dat er veel mensen zijn nu, die zichzelf makkelijker dorsten te exposeren, meer dan ik ooit in mijn hele leven had gedaan. Altijd heb ik iets van gene gevoeld en er zit daar een berg aan frustratie achter. Nu met lief ebt dat in sneltreinvaart weg, al zullen er bepaalde dingen altijd blijven. Dochterlief had over die vanzelfsprekendheid haar twijfels. Heel veel mensen zijn onzeker van zichzelf. Zo wisselden we die gedachten uit en het leverde emotie op. Thuis moesten we even bijkomen. Daarna konden we door. Het is fijn, dat daar tijd en ruimte voor is en geeft naast het gewone samenzijn ook weer diepgang, want automatisch denk je er over door.

Ik paste een wijde broek met een prachtige print, maar hij was veel te wijd voor dagelijks gebruik. Laten hangen dus en verder alleen maar kijken en opslaan in het geheugen. Praktisch denken blijft zaak, want aan dingen die alleen maar in de kast hangen heb je niet zoveel. Thuis heb ik zo’n drie stuks, die nooit verder zijn gekomen dan het thema bruiloft.

We hadden al het uit eten gaan voor deze dag gereserveerd en boekten een plaatsje in het strandpaviljoen waar we de dag ervoor een aperatief hadden genomen. Het bleek een beste keus. We moesten er een heerlijk stuk voor fietsen over de duinweg door de prachtige brede duinenrij die Terschelling rijk was en vonden er een kaart met zowel vlees en vis als veganistische en vegetarische gerechten en daarbij ruim uitzicht op zee. Na een heerlijke Melanzane, een gestoofd auberginepotje, voor mij, zeewolf en udongnoedels voor de meiden, koffie toe, waar een klein cakeje bij zat, precies genoeg als toetje, konden we van de ondergaande zon boven zee gaan genieten. Hoe komt een mens aan die mazzel.

We wilden niet in het donker fietsen, dus voortijdig gingen we terug, maar dat leverde zo mogelijk nog mooiere plaatjes op met de oranje zonnegloed in de vennetjes, die verscholen lagen in de duinpannen om ons heen en de ondergaande zon door het dennenbos was ook niet te versmaden. Moe kwamen we thuis met de voldoening van opnieuw een mooi samenzijn op rij.

Uncategorized

Een fijne kant

De eerste nacht is het wennen. Vreemde geluiden krijgen indachtig een plek, stemmen die langs komen zeilen en wel binnen lijken, zo duidelijk als ze zijn, weet ik te plaatsen als laatlopers. De stappen van de mevrouw achter-boven verstommen, een mannenstem dempt evenzeer. Dan keert een betrekkelijke rust weer. Het late nachtelijke uur is aangebroken. Hoeveel geluiden heb ik in dit leven niet op die manier trachten te ontcijferen en te vertalen in grijpbare beelden. De slaap overmant bij het driehonderdveertigste schaap dat over mijn waakgrens springt.

De volgende ochtend doezel ik tot een uur of acht, maak koffie, luister naar de rust die de kamer er naast uitademt, regelmatige ademhalingen en wat gedraai, af en toe een zucht. Na het douchen is er een vers ontbijt, dat de dochters gehaald hebben bij de bakker en daarna stappen we zo snel mogelijk op de fietsen. Dikke lagen kleding voorkomen dat de koude grip krijgt. Een opgebroken weg leidt ons over het duinpad. We besluiten om naar het wrakkenmuseum te gaan. Een stief uurtje fietsen maar dan heb je ook wat. In het meer dan donkerbruine cafe warmen we op met warme rooibos, maar daarna storten we ons op al die wonderlijke attributen die na een diepzeeduik weer boven water zijn gekomen.

Heel vermakelijk zijn de briefjes, die bezoekers hebben achtergelaten en die bij de desbetreffende voorwerpen zijn gelegd. De charme van de enorme bonte verzameling is dat ze op volgorde van vondst zijn uitgestald. Een van de ordentelijke bezoekers vond het een grote chaos, maar je moet wel het systeem herkennen als het er is. De shoenami ziet er hilarisch uit op foto’s, maar ook in het echt is het onvoorstelbaar. Hetzelfde geldt voor de badeentjes. De flessenpost is aandoenlijk en gaat tot ver terug in tijd maar ook in plaats van het posten.

Dat geldt ook voor het gedicht van de vrouw des huizes, die er ooit leefde en waar een flessenmonument voor was opgericht met een ingemetselde foto en het betreffende ontroerende schrijven, buiten. Daar is het er omheen nog bonter en het piratenschip van Woeste Willem vond gretig aftrek bij de lieve jeugd, net als de antieke duikershelm die je over de oren mag laten zakken aan een katrolletje. Er is veel van ontelbaar.

Evenveel is het boekenrijk in de boekenboerderij, iets verderop. Er wordt veel gesnuffeld en weinig gekocht, maar het is al qua curiosa indrukwekkend genoeg. Als we weer buiten staan, schijnt de zon en verwarmt niet alleen het vege lijf, maar ook de harten. Zon zet het eiland aan en de schoonheid leeft op.

We besluiten bij Hessel te gaan lunchen. Het is niet ver. In de muntthee zwemt een verdwaalde jonge naaktslak. Dochterlief krijgt nieuwe. Ach ja, het kan verkeren. We vangen nog een glimp van de grote Hessel en zijn dochter op en blazen een eventuele gang naar een optreden de volgende dag, af. Zo is het ook goed.

Daarna willen we zee zien en dochterlief kent de weg naar het enorme brede witte strand met een heerlijk paviljoen waar we iets kunnen nuttigen. Een kolonie aalscholvers zwaait ons onderweg, in het duin, tegemoet met hun koddig wapperende vleugels.

Zee brengt de rust en schudt alle opgedane indrukken tot een rij. Het strand is zo breed, want eb, dat dat loopje voldoende is na de klim tegen het duin op. We verzamelen wat schelpen en scheermessen om te beschilderen en duiken daarna het paviljoen binnen waar het gezellig roezemoest.

Na zo’n hartversterkertje lijkt de terugweg minder ver. dochter doet boodschappen en maakt Indiase Dahl met Naan. Daarna maken zij nog een wandeling en mis ik de zonsondergang, maar dan had ik eerst een hoog duin over moeten klimmen. Zo is het goed. De foto’s zijn prachtig. Met een fijn muziekje op beschilderen we de meegebrachte buit. Een eigen zonsondergang, de Brandaris, een zwevende kwal krijgen allemaal een plekje op schelp of steen en daarmee een nieuwe bestemming, met de nodige diepgang aan gesprekken. Het leven toont zich van een fijne kant.

Uncategorized

Moe maar voldaan

Afscheid van Lief, voor het eerst weer eens een dag of vier zonder elkaar zal een bijzondere ervaring zijn. Daar stond tegenover dat er een cadeautje uit te pakken viel van in gezelschap mogen toeven met mijn lieve meiden. Ze stonden alle twee al te popelen. Bagage hapte de kleine blauwe in een adem weg, ben je mal, niet bang voor extra vulling.

De route naar de haven in Harlingen verliep over een afsluitdijk waar hard aan gesleuteld werd. De weg net zo smal als de wegwerkzaamheden van een paar dagen daar voor in Duitsland. Maar ach, daar draaien we de hand ook niet meer voor om. We kwamen bijtijds in Harlingen aan en hadden ruim de tijd om nog een panini met kaas weg te happen. Wel haalde ik het vest uit de koffer te voorschijn en een dikke das, want de wind was hier in het noorden aardig straf.

Ondertussen kletsten we alle jaren met kinderen bij, haalden herinneringen op aan vroeger en wisselden de laatste nieuwtjes uit over het samenleven met onze lieve achterban. Twee uur duurde de oversteek en toen waren we op een winderig en koud Terschelling, waar niets me meer herinnerde aan de komst met de lieve vader van de kinderen waarmee ik hier op het eiland trouwde. Hoogzwanger en snel, zonder familie en met getuigen van het raadhuis. Dat was inmiddels alweer tweeënveertig jaar geleden. Mooie herinneringen waar nu tijd genoeg voor was om ze in volle glorie te delen met de lieve dochters.

Met het boodschappen doen is het hele dorp, of zijn vooral de nieuwbakken tijdelijke bewoners, op hetzelfde idee gekomen. Bíj de fietsverhuur was het al niet veel beter. Het hele dorp West Terschelling overspoelt bij de aankomst van de boot. Dat zou toch wel wennen zijn als je hier als eilandbewoner zo’n uitwaaierende vakantiemenigte van elke boot ziet komen. Maar ze zijn er waarschijnlijk al aan gewend.

Het huis dat we gehuurd hebben, is fantastisch. Het is de school voor de zeevaart en we zitten in een soort verbouwde loods, waar met veel sfeer en heel veel liefde een mooie plek is gemaakt in een mix van modern, antiek en industrieel. Het ziet er smaakvol uit. Alles is aanwezig in dit pandje om drie mensen een heerlijk onderkomen te schenken.

Met de gekochte spulletjes flansden we een maaltijd van soep met salade Caprese en hapjes in elkaar. Glaasje wijn erbij en verzorgd was de inwendige mens. Om de pot te verteren, besloten we vast een eerste fietstocht te maken. De schapen graasden in een losse stelling over de hele dijk lang en de lammetjes namen voortdurend hun kans waar om weg te huppelen van hun moeders, die onverstoorbaar door graasden en niet op of om keken naar het dartelende grut. De zee strekte zich uit in een aantal grijstinten in een vloeiende beweging met het hemelzwerk. Onderweg zag ik de eerste kievit sinds jaren en prachtige zwartwitte kuifeenden, een scholekster en natuurlijk de gebruikelijke ijverige kwikstaarten. Bij Midlum zochten we snel de beschutting van het bos op langs de duinen. Dat was een verademing na de schrale wind. Met rode wangen kwamen we weer thuis. Moe maar voldaan.

Uncategorized

Op naar een nieuwe beleving

De dag begint stralend met een heerlijk zonnetje. Het is zeven uur en ik schrijf beneden met uitzicht op de vogels, die door zoonlief nog altijd ruim gevoederd worden, en op het groene struweel van de pruimenboom van de beneden buurvrouw. Het huis slaapt nog, zelfs Pluis is alweer vertrokken na eerst naarstig om eten te hebben gebedeld. Ze eet de laatste tijd de oren van ons hoofd. Toch eens even laten checken of daar niet iets anders achter zit.

Het koffertje is gepakt en de rugzak. Straks tank ik de kleine blauwe nog een keer vol en dan haal ik de lieve dochters op en rijden we naar Harlingen. Zo’n zin in om even helemaal bij te kletsen. Vier dagen is lekker lang.

Lief slaapt nog. Ik ben vreselijk als ik aan het inpakken ben. Het gedub wat nou wel of niet in de koffer moet. Dat alleen uitvogelen is het fijnst. Het belooft een paar koudere dagen te worden, dus kien uitzoeken. Wat dunne truien en een vest, een hele dikke trui voor de ecosafari in de vroege ochtend, gympen en de zwarte kloffies. Die laatste gaan aan. Het is bijna een routine geworden.

Koningsdag heb ik gisteren links laten liggen. Het zag er allemaal vrolijk en vooral ook druk uit. Na dagen in een serene rust te hebben vertoefd is er niet heel erg de behoefte aan gedruis. In de familieapp kwamen oranje boa’s en wangetjes met vlaggen versierd langs. Buit werd ook gedeeld. Zo vierde ik het langs de zijlijn mee.

Het is weer anders om hier te zijn, een wereld van verschil. Waar je in Verweggistan zelden iemand door de straat ziet wandelen, is het hier een komen en gaan. Daar staat de klok toch veel meer stil en de dag verglijdt in alle rust. Hier proef je de hectiek op straat. De mensen kuieren of wandelen niet, maar ze haasten zich of spoeden voort, inherent aan een stads leven.

Na de lange reis was er niet veel puf tot initiatieven meer over, maar wel had ik veel zin in een Harira, de Marokkaanse soep naar eigen aan-en invulling gemaakt. Turks brood erbij, afgebakken in de oven en klaar. De versnelde vegetarische versie moest het worden en ik had bedacht om een grote pan vol te maken met extra veel kikkererwten en linzen en voor de vulling ook nog wat aardappelschijfjes, zodat de mannen er nog twee dagen op konden teren. Maar ik had buiten de waard gerekend. Ze aten met zoveel smaak dat er nog net een bodempje overbleef. Dan laat ik het aan hen om de dagen met maaltijden te vullen.

De ecosafari zal vast boeiend zijn. In alle vroegte op en reeën en roofvogels spotten met verrekijkers en fototoestellen. eerst dacht ik het grote fototoestel thuis te laten, maar nu lijkt het me toch beter om maar extra te sjouwen, het is wellicht de moeite waard. De zonsopgang is ook spectaculair, belooft de site. Nu maar duimen dat het mooi helder blijft.

Inmiddels is Lief wakker en zoonlief naar het werk. De vogels zijn druk in de weer op het balkon en Pluis mekkert haar ongenoegen bij elkaar omdat ze er niet bij kan. Er staat een aardig windje. Dat wordt een winterjas voor vandaag op de boot. Hup, in de benen. Op naar een nieuwe beleving.

Uncategorized

Zoals waar geluk betaamt

Gisteren kwam er niets meer van schrijven. Reizen door Slovenie en Oostenrijk is een aangenaam genoegen. Het ging voorspoedig. Nagenoeg geen files onderweg en voor een maandag opvallend rustig. De wegen in Hongarije zijn van een erbarmelijke kwaliteit, tenmnste in de dorpen.

Er is een goede weg en die loopt naar Boedapest, maar de rest hangt erbij als een lappen deken, moesten we droog constateren. Overal waren gaten, al dan niet opgevuld met wat nieuw asfalt. Sommige delen waren verzakt en meestal liep de weg af richting berm. Het gunstige van het geheel was, dat een goed geoutilleerde route regelrecht de hemel werd ingeprezen. Als pleister op de wonde waren de grote bloeiende koolzaadvelden onder een strakblauwe hemel.

Onderweg waren snelle stops bij een Raststätte voldoende. Zo konden we vlot door. Het hotel in Regensburg was zo klein en lieflijk als we ons gewenst hadden. Alleen het restaurant was er niet meer. Wel kregen we drie adressen door met een routebeschrijving van een paar goede restaurants zo verzekerde de vrouw achter de balie. Maar inmiddels was de grote trek verdwenen, dus werden het broodjes met kaas en een biologisch wijntje in de rust van de hotelkamer in de makkelijke huisbroek en met sloffen aan de sokkenvoeten. Relaxt en heerlijk na zeven uur rijden en uiteindelijk de beste therapie om uitgerust in te dommelen.

De volgende ochtend begon met een juweel van een uitstalling voor het ontbijt. Je kon het zo gek niet bedenken of het lag er. Van zalm tot aan sachertorte. Een goed begin is het halve werk. Lief smulde er ruimhartig van. Het regende buiten. Uit het raam had ik uitzicht op de forsythia’s en een enorme bloeiende pruimenboom ‘Heerlijk ontbijt en Moe staat voor het raam’, appte ik naar de zussen en broer. Bij ons in de Amandelstraat stond een forsythiastruik, waar mijn moeder gek op was. Fijn dat er van die kleine momenten zijn, waardoor ze nog dichterbij is dan anders.

We namen afscheid van dit fijne onderkomen met de belofte terug te zullen komen. Gisteren hadden we een blik kunnen werpen op de universiteitswijk in de stad met de oude en nieuwe universiteitsgebouwen, de campus en een lommerrijk oud en groot park, aan de monumentale toegangspoort te zien. Heel veel jonge stralende mensen, fit met rugzak en op de fiets, of stappend, pratend, lachend met elkaar. Het plaatje van hoe een stad tot leven komt. Het deed me denken aan al die universiteitssteden overal ter wereld, die ik gezien had en die allen hetzelfde beeld vertoonden. Een wijk van de hoop en een toekomst.

Na het uitchecken vervolgden we de reis. Een druipende autobahn met een deken aan mistige nevel viel ons ten deel. Van Regensburg tot aan Keulen was het hetzelfde eentonige lange lied en niet zelden in overtreffende trap. Een oog bleef gericht op de voorgangers en de achteropkomers en het andere argusoog zat vastgekleefd aan de witte strepen, omdat er verder nauwelijks zicht was.

Ingespannen rijden vreet energie, dus de pepermunten van zoonlief kwamen goed van pas. Een ladinkje suiker voor de broodnodige energie hield me alert en toen na Keulen de zon weer begon te schijnen konden we het aftikken als een moedig gedragen heldendaad.

Het autorijden is me alles meegevallen en het opent heel veel perspectieven. Niets is leuker dan plannetjes te maken samen met Lief. De toekomst lacht nog altijd. Wij en ons samenzijn groeien ervan. Zoals waar geluk betaamt.

Uncategorized

On y va

Het is zeven uur in de ochtend en we zijn al op sinds half zes op. Kalmpjes aan werken we het gebruikelijke pakprogramma af. De formule is eenvoudig. Alles wat door de handen gaat, erna inpakken. We zijn n iet heel erg van de lijstjes. Het werkt als een trein. Zo ben je er verzekerd van dat alles ook daadwerkelijk in de tas zit. Mijn lieve oude zwarte tas heeft al heel wat reizen en reisjes meegemaakt.

Voor de vriend van Lief ligt er wel een lijstje klaar met de klussen die hij in eigen tijd en eigen uur kan verwerken. Een van de dingen is een nieuw aanrecht in de keuken. Hij vindt het heerlijk om de Hoffstede mooier te maken en voelt zich op alle manieren erbij betrokken. Ook let hij erop dat de sceptic tank op tijd geleegd wordt en de kuka, de vuilnisbak, op woensdag voor de deur staat. Heerlijk, zo’n getrouwe vriend.

Gisteren was het een kalm dagje met de rust en de ruimte om te genieten van de lentekriebels van groen, vogels en de kleine salamanders in de stenen van de oude stallen. Ooit het onderkomen van de geiten en de varkens van de herenboer, nu een rustiek schuurtje in authentieke staat. Vanuit de veranda kijk je op de ruif waar ooit de paardenstallen hebben gezeten. Die zijn er gesloopt om meer zicht te hebben op het land.

Het was heerlijk voor de kleine boeddha achter de rozemarijnstruik, de paarse dovenetel, de paardebloemen. We zaten in de luie kampeerstoelen en lief dommelde weg in dat vreedzame geluk. Ik tekende boeddha na op de Ipad, maar die werd veel te heet in de zon. Dus nog eens dunnetjes over in het schetsboekje terwijl het in de verte angstaanjagend begon te rommelen. Een inktzwarte lucht beloofde een fiks onweer. Voor de zekerheid trokken we ons toch maar terug op het terras. De bui dreef echter af, een andere richting op. Dat gebeurde vaker vertelde lief, dan leek het erop of het elk moment los kon barsten en ineens scheen de zon plotseling weer volop.

Nu we voor het terras in de zon zaten was er ruimte genoeg om de twee kleine salamanders, die vanuit het kruidentuintje naar het oude muurtje schoten en verdwenen tussen de klimop of de spleten van de oude stenen te bekijken en fotograferen. Over het wasrekje hing mijn wollen-truien-was te drogen, zodat ik bij thuiskomst een tas met schone was had. Wel zo handig omdat ik donderdag met de twee dochters een lang weekend ging vieren. Dochterlief vond het een en ander strak gepland. Dat was het ook, maar ik had me eigenlijk, sttt niet verder vertellen, in de datum vergist. Bijna hadden we dan ook een hotel voor de zondag gereserveerd en zo kwam ik achter de vergissing omdat de datum niet strookte met de dag.

Daarna mochten we deze heerlijke weken afsluiten met een zondags wijntje. In gedachte neem ik afscheid van deze prachtige plek, maar zonder weemoed, in de wetenschap over enkele maanden er weer te zijn en de tuin te mogen aanschouwen in haar zomerkleed. Nu gaan we in de benen en de bagage plek geven in de kleine blauwe prins. Die staat van ongeduld te glimmen achter het hek. Hij heeft er weer zin in en wij ook. On y va.

Uncategorized

Vrijheid, blijheid

In alle vroegte, terwijl ik aan het schrijven was, stond de vriend van lief met een maat voor de deur. Ze kwamen het grote oude hek in ere herstellen. Het viel nu bijna van zijn zuilen en moest nodig her en der gelast en rechtgezet worden.

Daar hadden we niet echt op gerekend, maar het was een fijn idee, dat behalve het binnenhek nu ook het buitenhek fit zou zijn. Door het idee van de Roomse kervelsoep van gisteren besloot ik eerst door te gaan met hele bossen weg te halen uit de voortuin, omdat we toch een beetje in de buurt moesten blijven voor vragen van de lassende mannen. Dan konden gelijk de kleine Waalse keien van het druivenprieel onder handen genomen worden. Daar stortte lief zich op. Zo werkten we al vroeg in de tuin in plaats van op zolder. De dag leidt zichzelf als je de gebeurtenissen volgt zoals ze zich aandienen.

Eigenlijk was het goed te doen. Niet te warm, met kleine tussenpozen overwegend zon, het lachen en bassen van de stemmen bij het hek met die wonderlijke klanken en het krabben van de tegelritser over het dichtbegroeide mos van de keien. Het tafeltje stond er wat verloren bij. Waren er ergens nog twee gietijzeren stoeltjes te vinden? Lief ging kijken op zolder en daarna in de datsja en warempel, daar kwamen twee ranke exemplaren te voorschijn met een mooie mozaïek in het midden van de rugleuning.

De mussen waren een en al bedrijvigheid en vlogen kwetterend heen en weer, soms met vette buit in de kleine bekjes. De berg keien op de hoek van het betonterras met de oude rozemarijnstruiken, de thijm en de wilde marjolein herbergde ook kleine salamanders ter grootte van een veldmuis, die snel het hazenpad kozen als ze lucht kregen van onze bemoeienissen. Daar kon ook nog wel het een en ander aan onkruid weggehaald worden, maar waarschijnlijk waren er nesten met jongen, dus misschien was het beter even te wachten.

Omdat de vriend van lief eerst zijn maat naar huis ging brengen, besloot ik alleen de boodschappen te gaan doen. De weg kende ik al, de supermarkt met het bekende Duitse concept herbergde ook geen geheimen. Derhalve geen centje pijn. Alleen de kookroom was een puzzel op zich. Maar vorm en het kijken naar de afbeeldingen op de verpakking, de rubricatie en enkele herkenbare woorden hielpen me een aardig eind op weg. Bij de kassa was het vooral zaak om gebaar en duiding van het hoofd van de caissière goed te interpreteren. De bankpas moest niet op maar boven het apparaat gescand worden. Geduldig stond ze me bij, terwijl er een hele volzin uitkwam waar ik niets van begreep. Een goed verstaander heeft gelukkig maar een half woord nodig.

Op de terugweg allemaal knipperende autolichten. Vriend van Lief legde uit, dat men hier op die manier seint dat men de snelheid controleert. Als de tegenliggers passeren draaien ze ook een cirkel met een hand boven het stuur, Radarcontrole wil dat zeggen. Ik dacht dat ik in het dorp de juiste snelheid reed, maar zeker weten doe ik het niet. De maximum snelheid staat slecht aangegeven.

De Roomse Kervelsoep is een aanrader. In een handomdraai een heerlijke voedzame soep met als extra, aardappel, boterbonen, prei en room, naast de uien en de knoflook en de vers gesneden Roomse kervel. Bouillonblokjes erbij en wat parmezano om het te completeren. Vandaag zal het vast nog lekkerder zijn.

Ziezo het hotel voor de terugreis is ook geboekt. We hebben maar voor een duurder segment gekozen. Iets meer luxe en, niet onbelangrijk, snel te boeken. Het is rustgevender nu dat afgehandeld is. Helaas was het ontbijt niet bij de prijs inbegrepen. Die komt er bovenop. De volgende keer als we teruggaan naar hier gaan we op zoek naar de kleinere pensions, zodat die fijne tijd begint bij het dichttrekken van de deur. Vrijheid, blijheid.

Uncategorized

Zoldergeheimen

Het weer is vannacht opgeklaard. Het lijkt ook warmer te zijn dan de rest van de week. Gisteren begon de dag met een frisse lentebui en het bleef grijs. Omdat het fluitekruid zo hoog begon te worden en werkelijk elk plekje in het bloemenperk aan het veroveren was samen met het kleefkruid besloten we tussen de buien door daar een en ander aan te doen. Het was ons de laatste dagen al opgevallen dat, bij het wegtrekken of maaien ervan, er een sterke zoetige heerlijke anijsgeur vanaf kwam. In een korte theepauze toch maar eens even die alwetende vraagbaak raadplegen en ja hoor. Het blijkt dus geen fluitenkruid te zijn maar eetbare Roomse kervel. Dat wordt vandaag natuurlijk een lekker lentesoepje uit eigen tuin. Moet lukken met wat prei, bieslook, aardappel en grote witte bonen en ajuin. Voedzaam en lekker.

We hebben het plekje voor de kruidenspiraal al gelokaliseerd. Ze staat in een diagonale lijn met de boeddha verderop. Een mooie spirituele verbinding en nog altijd met de voeten stevig op de aarde. Natuurlijk is de roomse kervel het eerste kruid dat erin zit. We kunnen wat stekken van kruiden uit Nederland meenemen, maar het is ook leuk om eens te kijken wat er hier in de tuincentra aan inheemse plantensoorten te krijgen zijn.

Dan is het werken om het laatste restje fornuis weer blinkend schoon te krijgen en lief moet er de verfkrabber bij gebruiken. Het valt niet moeilijk te raden dat ze aardig verweesd is gebleven de laatste jaren. ‘Waren die vrouwen en mannen van jou dan geen keukenkanjers’, vroeg ik hem, omdat er, voor de laatste twee coronajaren, regelmatig logees over de vloer waren geweest. Niemand had erg veel aandacht aan het fornuis besteed en hooguit de buitenkant een beetje gepoedeld. Dat zet geen zoden aan de dijk.

Het was nogal veel schuurwerk: inspuiten, intrekken, schuren, inspuiten, intrekken, schuren en zo verder, net zo lang tot het acceptabel was. Het email was hier en daar toch wel aangedaan. ‘Pure mishandeling’, vond ik. ‘Verwaarlozing’ vond lief. ‘Verwaarlozing is ook mishandeling’ reposteerde ik. Dat moest hij beamen. Nu staat er nog een reefje om schoon te poetsen. De handen krijgen een lekkere vette crème omdat ze zelf bijna als schuurpapier aanvoelden.

‘S middags hield het op met zachtjes regenen en was er een flinke onweersbui. In dit goed geïsoleerde huis was het bijna romantisch om te horen. De regen roffelde naar beneden in een gestaag ritme. We hadden besloten om de logeerkamer op zolder te stofzuigen en te ontdoen van de witte vlekken van een vogelbezoek. Lief had zich al lang afgevraagd waar dat laatste vandaan kwam in dit afgetimmerde gedeelte van de grote zolder, maar had het antwoord nooit gevonden. Bij het verschuiven van de koffers die er stonden, vonden we de aanstichter, verdroogd en goed geconserveerd. Een kleine mus was onder een staande reiskoffer gedoken en daar een wisse dood gestorven. Arme kleine. Lief bracht hem naar beneden om hem terug te geven aan de natuur. Morgen gaan we eens kijken of we de nu schone kamer logeerklaar kunnen maken. Er liggen twee hele goede dekbedden die alleen maar goed gelucht moeten worden. We herstellen de elegante kaptafel van de grote zolder weer in ere en de grote vogelkooi krijgt een mooie plek met een plant erin of iets dergelijks. Wie weet vinden we nog meer mooie spulletjes tussen al die zoldergeheimen.