Zoonlief en zijn lief zijn weer wat spullen uit hun kamers aan het vissen. Zo wordt het allengs leger. Wat ik tegenkwam in de keuken, dingen als proteïnen-verhogende poeders en anderszins, waar ik geen zicht op heb, zijn in een tas gedaan om af te voeren en als ze het niet meenemen breng ik het naar een kringloop of zo.
Ik heb zo veel mogelijk alvast foto’s gescand en doorgestuurd. De kwaliteit is minder, maar de echte foto’s zijn er ook nog en die verdeel ik. Met lief heb ik vanmorgen via beeld gebeld. Hij is zich langzaam aan het losmaken van de vredige sfeer in de Hoff om zich op de drukte te kunnen storten in het laaglandse. Het is waar dat de overgang steeds weer enorm is en toch tegelijkertijd balans in het leven brengt. Hij verlangt naar onze bioscoopuitstapjes met de geijkte bitterballenborrel daarna en het verheffende gesprek over de film en de ideeën en gedachten die het losmaakt.
Al een paar jaar vormen twee lieve vriendinnen en ik een ‘Kunsttheekransje’. De ene vriendin heeft een prachtig atelier waar ze workshops geeft en zelf de meest mooie dingen maakt. Ze heeft zich toegespitst op lino-druk en etsen, maar ook op Urban Sketching en is lekker bezig. Ooit was ze de moeder van twee kinderen, die beide bij mij in de groep zaten, daarna werd ze mijn duo, schopte het tot directeur van een Jenaplan basisschool en nu heeft ze de luit aan de wilgen gehangen en is met haar eigen kunst aan de slag gegaan. Eerst haar eigen huis ontworpen, daarna de meubels en toen het atelier opgezet. Ze is een bezige bij en van alle markten thuis, voornamelijk door diep in het proces te duiken en het tot in de verste uithoeken te onderzoeken. Haar verrichtingen worden door ons zeer gewaardeerd en gerespecteerd. Ze is een vakvrouw en een Pietje Precies, dus nauwkeurig volgt ze de wegen om al experimenterend steeds meer vat op een product te krijgen. De lino’s maakt ze in meerkleurendruk en ze zijn prachtig.

Gisteren toonde ze trots haar ‘Haas’, zo levensecht, dat mijn boek ‘Een Haas in Huis’ van Chloe Dalton, dat ze nog niet kende, de volgende keer meegaat naar haar huis. Dat is al heel gauw, want we hebben afgesproken, dat we weer eens aan de slag gaan met z’n drieën en dan ook met zo’n meerkleurendruk in drie drukgangen in zwart, grijs en lichtgrijs, het hoogst haalbare in de gegeven tijd. Onze laatste bijeenkomst was alweer een tijdje geleden. De afspraak staat al, iets om ons over te verkneukelen.
Het belooft een prachtige dag te worden. Vanmiddag staat er een afspraak met de drie rakkertjes en zoonlief. Fijn om ze weer even te zien. Op de verjaardagen blijft het altijd beperkt tot een knuffie hier of daar en een klein woordje.
Zoonlief heeft de auto weer volgeladen en vertrekt naar zijn nieuwe stek. Achter hun huis hebben ze de Bussumerheide als tuin. Voor mijn lieve Vogelaars en de fotograaf (zoonlief)een buitenkans. Laat ze maar schuiven. Ze komen er wel.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.