Stukje bij beetje ben ik elke kast onderhanden aan het nemen. Waar komt toch de verzamelwoede van de mens vandaan. Steeds is er de emotionele binding met een kleine snuisterij. Kan ik me er van losweken, is de vraag. Zoonlief vraagt om een foto van hem met zijn vrienden van de basisschool, dat betekent dat ik de tas met schoolfoto’s door moet spitten en tegelijkertijd doemt daar de vraag op: ‘Wat te doen met de rest?’ Digitaal maken is een oplossing, aan de andere kant; moet ik al mijn leerlingen tastbaar blijven koesteren. Ze zitten allemaal in mijn hart en hoofd, bij een naam zie ik het beeld erbij, al moet ik er soms voor graven. Daarbij kom ik ook op die andere twee bakken met verleden. Die zijn voor mijn kinderen en met vijf bakken was ik al gestart, datum met potlood achterop en sorteren maar. Een Heidens karwei. En ach, het regent, ik heb nog altijd die zeeën van tijd, Lief is er nog zeker een maand niet, Zoonlief zit hoog en droog in zijn nieuwe huis, dus wat let me. Luxe hoor.
Tussen alle oppasbedrijven en bezoekjes door dan hè. Gisterenavond was het weer zover. Schone dochter helpen met haar drie kleintjes. Flesje voor de jongste, Njong nieuwe ideeën aanreiken voor zijn spel met de autootjes, die zijn grote zus voor hem heeft gekocht van haar verjaardagsgeld. Gulle zus. Superlief natuurlijk. We maken propjes voor de graafmachine, de doos wordt de vuilstort en de binnenkant ervan de garage. De oudste helpen met haar surprise. Donald Duck verschijnt in vol ornaat op papier en zij kleurt hem in. Dan schielijk het vaatje wegwerken en nog het spelletje ‘Wie ben ik’ met de oudste, als de andere twee naar bed zijn. Haha, kaartje op het voorhoofd en vragen maar. Dit zijn kleine, maar fijne momenten.
Zoonlief en schone dochter komen steeds iets ophalen om mee te nemen naar het nieuwe huis. Dat maakt het makkelijker om te gaan schuiven. De werkkamer van Lief is in ieder geval weer gebruiksvriendelijk. Nog niet af, maar dat zal per kast gaan. Gisteren is wel de buffetkast in de keuken gedaan. Wonderlijk hoeveel blijft staan en ver over de datum is, zowel op de plank van zoonlief als op mijn eigen plank. Dit vraag om een rigoureuze bezem en niet te lang nadenken alsjeblieft.

Voor vanmiddag staat de documentaire ‘Cutting through rocks’ op het programma, een docu over de Iraanse Sara Shahverdi, het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid van een afgelegen dorp, die strijdt tegen kindhuwelijken en die meisjes leert motorrijden. De regie is in handen van Sara Khaki en Mohannadreza Eyni. Het begint in ieder geval al met een zeer bekend verschijnsel, waar ik mezelf ook in herken. Ze is bezig met een deur in de hengsels te hangen. Als je iets alleen doet, gaat dat niet onverdeeld vanzelf. Ze probeert het op allerlei manieren, pakt uiteindelijk andere hulpmiddelen erbij, een boormachine en wrikt met een boomstammetje. Ziezo, ook weer gefikst. Ik zie mezelf hannesen met de slaapkamerdeur en mijn methode volgens het principe:’Wie niet sterk is, moet slim zijn’. Buiten schuurt de winter naarstig, rukt aan bomen, klettert heel veel water tegen de ruiten, maar binnen is het een behaaglijk decor voor een thuisbioscoop. Laat mij maar schuiven.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.