Uncategorized

Geen speld meer tussen te krijgen

Al die warmte vraagt om de juiste strategie. Die valt uiteen in een oud lied van lang geleden. Eigenlijk een soort opzegvers: ‘Blijf zitten waar je zit en verroer je niet, hou je adem in en stik niet’. Dat riep de tikker waarschuwend naar haar slachtoffers bij het spel ‘De maan is rond’. Deze tikker stond met haar hoofd naar het dwarse stuk muur van de ommuurde Amandelschool in de Amandelstraat. Ze telde hardop af van tien naar nul. ‘Ik kom’ schalde het dan door de straten. Wij waren allemaal uitgewaaierd en hadden ons verstopt in de poorten, bij het landje, achter een haag van een van de tuinen. Auto’s stonden er nog niet. Als je heel snel was, rende je naar de tikplek, klapte er met een hand tegen en riep ‘Buut vrij’.

028.JPG

Voor een tikspel was het nu te warm. In mijn laatste restje koffie had een lieveheersbeestje een duik genomen. Hij ging al kopje onder. Gelukkig zag ik hem en viste hem met de lepel er weer uit. Ik zette de lepel behoedzaam op het glas en wachtte op wat komen ging. Na een poosje wriemelden de pootjes weer en nog even later kroop hij over de rand van het glas, waar hij zich aan de voorkant liet vallen om te drogen. Ik zag hem zich wassen, dus liet hem met rust. Dat ging helemaal goed komen. Nicht schreef: Van een cafeïne-dood gered’. Het was mijn eerste goeie daad van die dag.

004-5.jpg

Lunchen en genieten van de capriolen van de jongste twee telgen, bijkletsen  met de meiden en zoonlief. Heerlijk zo’n onverwachte halve reünie. Zoon twee appte: Er moet ook nog gewerkt worden’ en de spijt dreef door zijn woorden heen. Buiten werd het te warm en we verkasten naar binnen, in de koelte.

039

Vriendin woonde bij mijn lieve ouwe trouwe school. We hadden elkaar al een tijd niet meer gezien en hadden voor maanden gespreksstof. Van de hak op de tak, maar zo heerlijk om weer even te knuffelen met dat belangrijke verleden. Vanmorgen had ik al aan de gierzwaluwen een lieve groet meegegeven voor hartsvriendin. Het was op de kop af negen jaar geleden en ook een vrijdagmorgen toen ze met hen op reis was gegaan, murw en moegestreden. We speelden wat met haar herinnering en beaamden wat voor een bijzonder team we toch waren geweest. Met hart voor de zaak, kinderen en collega’s. Iedereen had lijntjes lopen met elkaar en allemaal samen. Goudgele rooibosthee, in de luie stoelen hielden we het uren uit, schaterde de lach door de open deuren, kwam buuf en moeder van toen nog wat overgebleven taart brengen en een omarming en voor we het wisten was het tijd om op te stappen.

038

Eigenlijk meed ik het om school te zien, maar nu het leegstond was het verlangen groter. Hier lagen mijn voetstappen en de hare en die van iedereen. Er was een plantenbak omgegooid. In de tuin stond het onkruid hoog. Door het raam was tot mijn verbazing de buitenkant van het speelhuis niet overgeverfd  en zag het eruit alsof we de school hadden geruimd voor de vakantie. Alles naar een kant, dan konden ze de vloeren wissen. De school was leeg. Door het raam nam ik de foto’s en ontdekte dat de buitenkant zich spiegelde in de binnenkant. Twee vliegen in een klap. Het was het juiste moment om daar te zijn. Onze voetstappen mengden zich en eenieder was dichterbij dan ooit. ‘Partir c’est mourir un peu’. Waar gedachten samen vallen. De oude school, de speciale dag, de vriendschap, de liefde voor elkaar.

041.jpg

Alsof het zo moest zijn voerde het heden me terug uit de nostalgie, toen uit de brievenbus de kaart kwam met een acrostichron van vriendinlief, die de dag ervoor nog was komen lunchen. Een prachtige foto van kinetische kunst om van te genieten. De boodschap is duidelijk. Geniet, herinner, maak eigen en leef. Daar is geen speld meer tussen te krijgen.

Uncategorized

Een slotakkoord van formaat

Aspen. Het klinkt als een dorp in Drenthe. De man achter de toonbank wees met een breed gebaar naar de linkerkant. ‘Voorbij de sokken rechter schap. Welke wilt U de blauwe of de oranje”Ik ken het verschil niet. ‘Blauw is viertakt en oranje tweetakt’. Contact met de oude was gewenst, want ik had geen idee. Niet van de naam en niet van de motor van de maaimachine van de buren.

Aspen 4

Met de blauwe jerrycan wandelde ik naar buiten. De hitte sloeg loodzwaar toe.  In de luwte  zaten twee voorbijgangers uit te puffen met rode hoofden. Ze zochten verkoeling door een ijsje te eten. Ze keken nieuwsgierig naar mij en volgden elke handeling nauwgezet. Vanuit de auto kreeg ik de neiging naar ze te zwaaien toen ik langs reed en afboog. Ze keken niet weg.

Al vroeg had ik de fysio gedaan, omdat vriendinlief kwam lunchen. Het was er vermakelijk omdat er een vrouw was, die het niet eens was met de oefeningen die ze kreeg en aanwijzingen bleef geven om het aangenamer te maken. Ze was slecht ter been en mocht niet alleen op stap, maar iedere keer schoot ze onder de vleugels van haar bewaker uit en ging in wankel evenwicht er vandoor. Wij hielden haar allen nauwlettend in de gaten en maakten de invaller attent op haar capriolen.

Bij de winkel achter de fysio stond een grote groep scholieren te wachten. er mochten er maar een paar tegelijk naar binnen. Ik vroeg de bewaker, die er stond, waar de mandjes waren. Hij keek me meewarig aan. ‘Hoe lang komt u al hier mevrouw’. Normaliter had ik een klein stoffen tasje waar de boodschappen voor mijn eenpersoonshuishouden prima in pasten, maar nu had ik meer nodig. Ik stamelde stuntelig een paar woorden, maar bedacht ineens dat ik niets hoefde uit te leggen. Als een komeet schoot ik door de winkel en graaide wat lekkers bij elkaar. Een batarde, beleg, kwark, sla.

Met vriendin was het heerlijk kleppen op de bank. Alles kwam langs. Grote en kleine gedachten, zorgen hier en daar, regels voor kinderen en ons eigen uitgaansleven. Metro, Vriendschap, Wooloomooloo, Pandje, voor sluitingstijd de Bedstee, zes uur naar de markt en dan pas naar huis. We hadden geen sleutel. Mijn moeder loodste me naar boven. Er was ook geen sleutel nodig, want er was altijd iemand thuis. De kinderen van nu zijn echte sleutelkinderen. Dat was vroeger een schande, maar nu niet meer weg te denken.

De Oude app-te dat de Lathyrus nu echt de grond in moesten en of ik die Aspen wilde halen. Ondanks de hitte dan toch maar op pad. De plek van de rijkelijk bloeiende klimmers had ik al bedacht. Niet de makkelijkste weg want ik moest het oude vermolmde wilgenvlechtwerk er voor slopen en ruimen. De oude legde de lange staken over de knie en brak ze in stukken. Aanmaakhoutjes voor de winter.  Boven ons hoofd kwinkeleerde vermoedelijk een vink aan zijn gezang te horen. Ze bleef in de buurt, zolang ik er was.

013-3.jpg

De oude had er weldra genoeg van en ging in zijn eigen tuin verder en daarna naar huis. Met flinke tussenpozen lukte het me om de takken te breken en te ruimen, het gaas te knippen een met twee bamboestokken een klein hekwerk te maken. Lathyrus leek dankbaar bij het uittrekken van haar krappe zwarte plastic jas. Met de wortels in de natte aarde veerde ze op.

021.JPG

De hoogste tijd om languit op de grond te gaan liggen. Gras ruiken, wolken kijken en luisteren naar vink. De juiste mindset bij deze hitte. Zachtjes wiegde de wind wat koelte toe.

026.JPG

Met de camera in de aanslag wandelde ik naar de parkeerplaats en legde onderweg alle dappere bloeiers vast. De zon piepte net tussen twee wolken door en dook in de sloot, waar de kikkers en padden haar met hun schor gekwaak begroetten. Een slotakkoord van formaat.

 

 

Uncategorized

Met je hele ziel en zaligheid

De stad is warm en ligt er zinderend bij. De verlaten straten duiden dat de meeste mensen weg zijn of zich in een koel huis hebben opgesloten. Er staat een oostenwindje, maar die valt stil in de straten.

Op de tuin is het heerlijk. De wind zorgt voor de verkoeling, een zachte bries, die over de verhitte gemoederen waait. De rust daalt in. Tijd voor de maaimachine met fikse tussenpozen. Gehoorzaam doet het apparaat haar werk. Kleine bruine padden trekken op hun manier een sprintje om te ontsnappen aan de vermorzelaar. Het gras is gelukkig niet te hoog en ik zie ze voortijdig, waardoor ik ze beter kan omzeilen. De opgeworpen veengrond door de woelmuizen wordt geplet.

002.JPG

Als de accu leeg is, is dat bij mij ook het geval. In mijn schaduwhoek met The Three Willows erachter is het zoet rusten. Als voorzorgsmaatregel zijn er blikjes radler 0.0. Het is weldadig koel. Achterin de tuin zijn de grassen het langst, daar is nog niets aangedaan sinds de Bernagie er staat. Na de eerste stop werk ik daar door. Grasjes trekken met wortel en al. Wind, wuivend gras, warmte en stilte. Beter kan niet om het verstand op nul te krijgen.

De Oude komt met een saffie nat gesabbeld in zijn mondhoek babbelen, maar als vriendin langs komt dwalen, neemt hij de kuierlatten. Ze heeft heerlijke watermeloen bij zich en de Oude leent zijn Opinel voor het snijwerk. Het gesprek neemt een vlucht over onzekerheden die schilders voelen en wij in het bijzonder. Waarom ik met schrijven nooit twijfel en met schilderen altijd. De vraag blijft hangen. ‘Waarom schilder je dan?’ ‘Omdat ik het zo leuk vind’ Het hele proces, scheppend bezig zijn. Met de kinderen beeldend werken was het leukste dat er was. Alles was voor handen aan materiaal en er werd naar hartenlust geëxperimenteerd. Daardoor ontstonden de mooiste resultaten.

2016-06-16

Bij het in gedachten langslopen zie ik weer de grote drukpers staan, een oude wringer, die ik voor 100 euro uit Rotterdam had weggehaald bij een kunstenaar en waarmee in een workshop mooie monoprints werden gerealiseerd. Het plezier alleen al bij het draaien en de magie van het optillen van het vel. Verwachtingsvolle ogen, rode konen van de inspanning, verfvegen op het gezicht.

050

Bij het project vreemde vogels kon ieder kind z’n eigen vogel ontwerpen op stevig behang. Het resultaat, een echt groot groepswerk, was prachtig en kon multifunctioneel alle kanten opgedraaid worden.

Het tweemansweven met de oude ikea poppenkast, waarvan de flappen waren verwijderd en waar vitrage tussen gespannen werd, was ook zo’n heerlijk experiment, waar heel veel lol te halen viel. Niets kon fout gaan. Ze mochten, ieder aan een kant, met de grote borduurnaalden, alles doorsteken wat ze aan bruikbaar materiaal konden vinden. Doorbordurend op dat thema had ik ooit een grote oude overtollige opoefiets op de kop getikt en tegen de trap gezet met een uitnodigende berg lappen ernaast. Als vanzelf gingen ze aan het werk. Repen scheuren en maar weven tussen de spaken en het omwikkelen van de stangen. De hele groep deed mee. Het werd kunst voor aan de muur. De fiets heeft nog maanden in de gemeenschapsruimte gehangen.

002

De grote berg van papier-maché zou middenin de Rijn komen. Lekker met de handen in de behangplak en het laken nat strijken, zodat er een echte Lorelei verrees, die groen en wit geverfd moest worden. Het werkte.

ego

We bouwden ‘De Hoge Torens van Allerhande’. Eerst dozen stapelen en dan beplakken met de verpakkingsmaterialen. Daarna mocht alles geverfd met acryl, schorten aan en gaan. Super torens, die het project dubbel zo spannend maakten.

013-2.jpg

Met acryl-geverfd plastic kleurden we bij een ander project de zee, waar tante kwal woonde, de tante van Tralala-Tralali de paradijsvogel. Een mooiere blauwe zee was er niet. Inrollen van de verf, tafel-groot, het blauw spatte er vanaf. Dolle pret leverde het op.

We moeten weer gaan spelen, bedacht ik me. Dat ben ik een beetje kwijtgeraakt door nooit meer te kunnen sparren met de kinderen. Niet het resultaat maar het proces, daar wil ik weer naar terug.

008.JPG

Toen de meloen op was en het water lauw, drentelden we naar de kop van de sloot. Daar in het donkere water, lichtten de waterlelies op naast de gele plomp en het grote blad. Dat gaan we doen. Schildersezels erbij en schilderen maar. Een beetje Monet en een beetje van jezelf. Spelen met kleur, licht en water én met je hele ziel en zaligheid.

Uncategorized

Een wereld gaat open

De dag begon met het uiteenvallen van de nacht. Verwachtingsvol startte een missie, een langgekoesterde wens. Drie maanden geleden hadden we met de leesclub het boek ‘Wees onzichtbaar’ van Murat Isik gelezen en nu was het moment daar om het ‘inner centre’ van de Bijlmer te ontdekken. Onze gids was een vrouw die er jaren middenin gewoond had en nog steeds woonde, zij het de laatste jaren meer aan de rand, bij de Gaasperplas.

Tante Nel woonde er vroeger in de jaren zestig. De pronte dame met een vet Amsterdams accent en een gulle lach was net zo exotisch als haar woonoord, door mijn moeder tijdens een van de vrij reizentochtjes beschreven in haar dagboeken. ‘Ruim en groen’ luidde haar visie.

IMG_9591

Het eerste deel van de wijk was inderdaad oneindig ruim en groen. Het geschreven woord schuifelde voor ons uit met een rollator. De man had een laken met het woeden der wereld op zijn rug en dat zette onmiddellijk de trend. De Bijlmer is eigenlijk een voorbeeld van een tolerante samenleving in liefde en leven met elkaar. Kerken met verschillende godsdiensten onder een dak. Joden, Moslims, Christenen met allemaal een zaal binnen het gebouw. Meer dan 130 nationaliteiten herbergt de wijk Zuid-Oost.

061

Middenin de wijk staat het monument voor de Bijlmerramp met de namen van de slachtoffers en de woorden en mozaïektegels van de overlevenden, hulpverleners en bewoners. Alles wordt beschut door de boom die alles zag, die haar groene kruin breed uitwaaiert boven de betekenisvolle scherven Mozaïek. Op een verdronken fiets zit een aalscholver en wiegt zachtjes in het zoeken naar het juiste evenwicht heen en weer.

086  090

Heel veel van onze voetstappen liggen er nu. We wandelen over de nog bestaande dreven, zoeken in de oude parkeergarage naar een glimp van haar bewoner, trekken langs de open ateliers. Een hartelijke omarming met de kunstenaar in residentie, die zowel een oude vriend van de gids blijkt te zijn als een bekende van een van ons. De Bijlmer wordt een beetje familie. In de straat waar de dag is opgedeeld in kunst aan de muur zijn de oude vergeelde gezinswaarden, vrouwen achter het aanrecht en mannen aan het werk, in kleurrijke beelden te bewonderen. Er is meer kunst te vinden. Het aloude gezeik is volledig gelimiteerd verwerkt in een beeldengroep van Pascall Tayou met de titel ‘Tayouken Piss’ Zeik wordt zijk. Een staaltje van oplossingsgericht denken.

IMG_9656.JPG

De honingraten van flats waar al die bewoners, legaal of ongedocumenteerd in en uit zoemen, zijn gerestaureerd of vervangen door huizenblokken. Enkele uitzonderingen daar gelaten, waar de flats nog in de oorspronkelijke staat te bewonderen zijn. De buurtzorg is er groot.

Middenin het hart van de wijk staat een witte tent, waar een rapper in flarden van zinnen uiteenvalt door het lawaai van het verkeer dat naarstig op zoek is naar een parkeerplek om de markt te kunnen bezoeken.  Daar, waar de oude metrorails nog bovengronds loopt valt de sfeer uit Murats boek te vangen en roert de menigte zich in een rijke kleurschakering door bonte kleding, een veelheid aan hoofddeksels in alle varianten en Bungelende tassen en tasjes, sjaals en schommelende lappen.

024.JPG

Er wordt geroepen, geknikt, gelachen, geluisterd, omhelsd, geluierd, gekeken en in elkaar kletsende handen vertellen in geuren en kleuren een verhaal.

Humor staat er op de grote flat , het monument voor de vele nationaliteiten, als er te lezen valt: ‘Mijn God, waar komen die blanken vandaan’… De essentie is bovenaan te lezen als er tussen alle nationaliteiten ook te vinden is: ‘Hier is er gelukkig vrede’.

IMG_9666IMG_9665

Ten leste komen we bij de kop van Fleerde, de flat van waaruit Murat zijn leven beschrijft en dat als enige nog overeind is gebleven van die ellenlange flat met haar dreven en geschakelde delen.

De zon schijnt er uitbundig op en daar voelen we hoe de voeten branden en de maag knort. 9 kilometer gelopen en nog maar een fractie gezien. Als je Murat hebt gelezen kan je alleen maar een Turks restaurant zoeken. We nemen hartelijk afscheid van onze lieve   gids, die oneindig veel kennis heeft van het bewogen leven daar in die prachtige wijk en duiken met een hoofd vol indrukken en beelden achter een heerlijke koele lafenis. Één middag in de Bijlmer en een wereld gaat open.

 

Uncategorized

En het omarmen ervan

De merel liet zijn eerste triller horen om 3.56 uur vannacht. Ik was wakker en verbaasd over het feit dat de nacht was opgeslokt door het licht, zuiver en helder, het witte licht van een vroege ochtend. Het duurde even eer ik me realiseerde dat het gisteren  de langste dag, de midzomernachtwende, was geweest. Wat is het heerlijk als er meer dag is dan nacht. Het voelde goed om het zo bewust te beleven. Het kwam door merel, die mijn verbazing wekte met diens vroege trillers en deze woorden leven inblies.

001

Het kwam ook door het filosofieboek dat ik daarna opensloeg en waarin een verzameling korte verhalen en gedichten stonden van mensen en dieren die aan het filosoferen waren op kleine en nog kleinere schaal. De sperwer van Armando, de Skillig van David Almond, De schildpad van Toon Tellegen, Boekje open van Ted van Lieshout of de Doorreis van Erik van Os bijvoorbeeld.

Doorreis  

Ik ben op doorreis/naar volwassen  Zo goed als zeker/dat ik aankom  maar wat als ik mij/daar niet beval

003

Het ontroerde me. Die laatste conclusie:‘Wat als ik mij daar niet beval’. Dat zou toch eeuwig zonde zijn als je die hele reis bent aangegaan en op jezelf neer kijkt aan het einde van die lange tocht.

Het was wel een eyeopener. ‘Ben ik tevreden met wie ik ben’ werd de volgende overpeinzing en direct sloeg de schaamte toe. Je gaat jezelf toch niet op zitten hemelen. Maar daar ligt de essentie niet. Die zit ‘m vooral in die tevredenheid. Hoe is het gesteld met het verlangen. Er zijn wat aardse zaken, dat zeker. Maar door de bank genomen kan ik stellen, dat ik mijn leven fijn vind. Ik hou van mijn kinderen, mijn familie, mijn vriendinnen en vrienden, mijn omgeving, mijn bezigheden. Het brengt nieuwe energie, ze geven zin aan het bestaan. Er komen mooie kleinoden op mijn pad. Ongevraagd en letterlijk in de schoot geworpen. Ik heb het verlangen naar ongrijpbare wensen gereduceerd tot tevreden zijn met wat er is.

005

Dat malle huis met haar gebreken geeft me wel iedere morgen de mooiste zonsopgangen, laat me door haar grote ramen de prachtigste wolkenluchten zien, de blauwe Prins, klein maar fijn, brengt me overal naar toe,  de kinderen zorgen voor afwisseling, nieuw leven, delen de liefde, de vriendinnen her en der verspreid over het land brengen steeds weer nieuwe ongekende ervaringen, de familie zwoegt mijn prachtige Bernagie bij elkaar en op de tuin, in dat kleine atelier zijn de aardstralen zo gunstig, dat ik er alleen maar gelukkig kan zijn. Alles heeft betekenis.

002

Het boek heet ‘De wereld in een kiezelsteen’ en is door Ingeborg Hendriks samengesteld en geschreven. Miljoenen kleine kiezelstenen maken een grote.  Als een variatie op een citaat van Julia Abigail Fletcher Carney in haar gedicht Little things: ‘Little drops of water, en haar little grains of sand, make the mighty ocean, and the pleasant (solid) land’. Heel veel kleine deeltjes maken dat ene grote geheel.

In een van de verhalen stond de eekhoorn van Toon Tellegen op het punt om steeds meer van de wereld te ontdekken in een kiezelsteen, toen hij gestoord werd door giraffe, die hem vroeg mee op ontdekkingsreis te gaan. Als ze moe, na het ontdekken van allerlei ‘gewone’ zaken, zoals  een mier die lag te slapen, een beer die aan een voorwerp ingesmeerd met honing sabbelde, bij de rivier gaan zitten, vallen ze uitgeput  in slaap. Toon trekt de conclusie hoe makkelijk het is om in slaap te vallen aan de rand van de wereld. Daar komt de titel van dit boek uit voort. ‘De wereld in een kiezelsteen’. Niets meer en niets minder en het omarmen ervan.

 

.

Uncategorized

Met hoofd, hart en handen

Voor de tweede keer deze week wandelde ik door de grote trage draaideur naar binnen. De verwachtingen waren hoog gespannen. Het was alweer een tijd geleden dat ik een cursus gevolgd had. Het idee aan Hand en voetmassage bracht me even terug naar het huis in de Amandelstraat. Mijn vader had boven de kleine kamer ingericht als sportmassageruimte. Onder de dakpannen van onze meisjes-slaapkamer stond nu een met skai beklede massagetafel. De blikken van de klanten zouden door het zelfde raam naar buiten staren als onze dromerige puberogen dat jaren eerder hadden gedaan. Mijn vader ontving de ‘clientèle’ met de professionele oogopslag van de meester. Hij hoorde de klachten aan en zijn beslissing was een indicatie om wel of niet naar boven te gaan. Daar trok hij een witte korte jas aan en zalfde met zijn kennershanden de pijn tot een aanvaardbaar niveau. Dankbaar vertrokken de gasten weer.

004Mijn vaders handen

Mijn handen zijn deels die van mijn moeder en deels die van mijn vader. Het knokige van der Linden trekje zit erin, maar de artritishanden van de Driehuizen ook. Een goede mengelmoes. Ik zou best eens aardig kunnen leren masseren.

De mail met de aanvangstdatum was gericht aan twee. Wie schetst mijn verbazing toen er een hele club dames bleek te zitten. Sommige uit de vrijwillige zorgsector, anderen weer vanuit een eigen massagepraktijk. De toepassing bij ons op de afdeling oncologie, was het voorbeeld van een werkende praktische uitvoering. De theorie was beknopt. Het draaide vooral om de praktijk. Er werd opgesplitst in tweetallen en ik vormde met twee anderen een groepje van drie. Dat betekende dat je iedere keer aan beide handen tegelijk gemasseerd werd. Dat was een voordeel. Je kon overduidelijk het verschil merken en voelen wat het meest plezierig was.

002-5.jpg

Door het huidcontact is het een diepgravende intimiteit. Waar het mij betrof was dat vooral bij de voeten het geval. In de ochtend had ik mijn best gedaan om me een paar zomervoeten aan te meten. Schurend puimsteen, vijl en eeltschrapers mochten aan het werk na een warm voetenbad met scrubzout. Ik besloot de nagels niet te lakken, want helemaal vlekkeloos lukt dat nooit. Niets van dat alles viel op, alleen mijn knokige melkflessen naast al die stevige bruine benen en armen staken af. Maar het maakte niet uit. Er waren negen deelnemers en tweedubbel zoveel voeten en handen, die allemaal eigen herkenningstekens hadden. Krom, plat, dik, dun, knokig, eeltig of keurige gemanicuurd en gepedicuurd. De uitleg en de behandelwijze werd verpakt in een gemoedelijk Brabants accent en een betere aanmoediging dan dat was er niet. We kregen allemaal de smaak te pakken.

Gingen we in de ochtend bij de handen nog met een sneltreinvaart er vandoor, nu hadden we de tijd in de vingers en masseerden aandachtig en kalmpjes de kneepjes van het vak. De heerlijke sesamolie liet handen met aandacht over de huid glijden en alleen al het zien van de beweging, het mantra van de herhaling, bracht een diepe rust en ontspanning.

Toen we de draaideur uitwandelden, voor de file uit, was de zon doorgebroken en scheen uitnodigend. De wereld lag aan onze gezalfde voeten. Oefening baart kunst. Straks kan ik iedereen overvallen met mijn massage. Maar eerst maar eens los gaan bij de zussen en de kinderen, om een en ander in de vingers te krijgen, met de reader ernaast. Het wordt ook oefenen op mijn vaders professionele blik boven het jasje voor de spiegel. Over mijn schouder mag hij meekijken en af en toe zal ik hem smeken om mijn hand te leiden in een uitgebalanceerd evenwicht van empathie, professionaliteit en gevoel. Met hoofd, hart en handen de ander beroeren raakt. Raakt ons. Raakt ons allen. Raakt ons allen aan.

Uncategorized

Er dwars doorheen

In de ronde koepel van het gebouw was het hele schouwspel fantastisch te volgen. De dreigende onweersbuien, die op het nieuws tijdens de heenreis in Zeeland het land waren binnen gedreven, hadden twee uur later al het midden bereikt. De lucht vulde zich in alle violetten, die maar te vinden waren, tot op het laatst diep grijs en zwart. Tegen de donkere lucht lichten de bliksemschichten fel op. Daar werden van boven de prachtigste foto’s genomen van het machteloze land, dat naarstig probeerde de hoeveelheden water naar binnen te werken. Zomer in Holland vermengde zich met het leed van de afdeling en leidde de aandacht op het juiste moment af van het rollenspel dat zich daar vervulde.

De man kreeg voor het eerst zijn helm opgemeten. Sjaal eronder en een soort fietshelm erop. Hij stuurde een foto naar de kinderen. ‘Klaar voor de TT in Assen’, grapte hij eronder. Bij het vullen van zijn kopje koffie hoorde ik hem het verhaal doen tegen de verpleegkundige en al het leed van grote en kleine kwalen kwam voorbij. In mijn hoofd spookten zijn slapeloze nachten en die van zijn vrouw. Samen probeerden ze de moed erin te houden. Humor was de beste medicijn, in ieder geval vrolijker dan de agressie waarmee de andere medicijnen naar binnen werden geleid. Het was de dag van de verhalen. Iedereen wilde wel wat kwijt. Ze liepen op tegen verkeerde bloedwaardes en teleurstellingen. Sommige werden onverrichter zake weer naar huis gestuurd.

Het leven is opgedeeld in voor en na en wie eenmaal in de malle molen terecht was gekomen moest wel voort. Er was geen weg terug. Aan tafel zat een man te wachten. De enige vraag die ik hem kon stellen ‘Wilt u iets drinken’ opende zijn overweging om de kuur op te schorten of een tijdelijke pauze in te lassen. Wat was wijsheid. Hij worstelde met het feit dat de ene specialist niet kon beslissen zonder de ander en dat het moment van overleg steeds werd opgeschoven. Het meest lijdende aan de hele kwestie was het feit dat je zelf niet wist hoe het er van binnen uit zag. Ter overpeinzing gaf hij me de mindset mee, die ontstond bij het binnen stappen van het ziekenhuis waardoor hij zich steeds onmiddellijk op alle fronten patiënt voelde , terwijl hij de dag ervoor nog een groot zeilschip had bestuurd. Zijn cynisme en zijn gevoel voor humor hadden een pact gesloten. Eronder lag de gelatenheid.

010

De blauwe prins stond geduldig te wachten in de rij en had de stortbui overleefd. Tijd om te checken waar ik ergens in het achterhoofd steeds mee bezig was geweest. Het kleine raampje van de Bernagie op de tuin had ik gisteren vergeten dicht te doen. Was er schade en zo ja hoe veel. De zonkracht had de donkerte verdreven en niets dan de kleine plassen op het pad, herinnerde aan de dreigende ochtend. De margrieten en korenbloemen langs de sloot stonden er fris en parmantig bij.

009

Een dappere klaproos waagde zich dichtbij de slootrand. Onder mijn voeten klonk het lied der zompigheid, ze werd begeleid door de vele kikkers en padden uit de paddenpoel.

003-5.jpg

Het kleine raam was ingenieus gemaakt. Het had keurig alle regen van zich af weten te slaan naar buiten toe. Tijd om te genieten van zon en verder te gaan met het portret dat ik in snelheid als oefening had opgezet. Wat een zaligheid om in de tuin te kunnen schilderen. Toen de wolken zich samenpakten was het tijd om te gaan en niet de tweede donderbui af te wachten.

006

Het dakraam thuis had het overduidelijk moeilijker gehad met de stortregens. Haastig moesten kleden en doeken verplaatst worden en emmers neergezet om op te vangen wat er door de dakplaten heen sijpelde. De woningbouw mag zich er op stuk bijten. We wachten het af, terwijl de regen op het zolderraam tikt en er dwars doorheen.