Uncategorized

Zo is het maar net

Zo’n dag, waarop alles als een puzzel in elkaar schuift, zo’n dag was het gisteren. Het begon met de jacht op een kostuum voor Tante Sarah en Willemien uit begin 1900 of daaromtrent. Het lijdend voorwerp vond ik in mijn favoriete kledingkringloop. Twee jurken, die naadloos pasten in het tijdsbeeld. De slobschoenen, die er niet bij hadden misstaan, bleken met maat 43 een brug te ver. Het kon de pret niet drukken.

001

Dat schattige poppenjurkje was perfect voor vriendinlief en op haar lijf geschreven. Het bovenlijf van tantes jurk was iet of wat te krap, maar daar verzin ik wel een pelerine of wat striklinten op. Geweldig, aangekleed gaat uit en het verhaal staat met de gemaakte stokpoppen, de Kamishibai en de kostuums als een (poppen)huis. Het weer belooft een koude winteravond, niets leukers dan in intiem gezelschap te luisteren naar een mooi verhaal. Er zijn voor die avond heel wat vertellers, acteurs, dansers en muzikanten bij elkaar gesprokkeld.

003

We oefenden een keer of vier, bedachten eerst een schimmenspel erbij, te lastig, dan alleen het kleine Japanse verteltheater en de losse stokpoppen. Het zachte gepingel als dat van een muziekdoosje, maakte de omlijsting compleet.

Met die wetenschap was het hoofd weer licht genoeg voor Dante en zijn Beatrice. Eerst werken aan de kosmos, deel 2. Lastig om steeds maar weer te bepalen, waar ik wat wil doen. Mijn handen voeren het penseel de wereld van duisternis en licht binnen en ik volg, soms schoorvoetend, soms vastberaden. Het wordt een tocht van penseelstreek, kijken, penseelstreek, kijken etcetera. Door afstand te nemen zie je het proces haar loop nemen. Het commentaar van de anderen wordt dankbaar verweven met mijn eigen gedachten en brengt letterlijk nieuw licht.  De Beatrice is geënt op de houding van mijn lieve dochter, die op een van de foto’s een devote uitstraling heeft, perfect voor een adorabele vertolking. Hoe werkt het toch in mijn hoofd, dat die associaties maar aan komen rollen als het tij dat van eb naar vloed keert en vice versa. Ik ben te voorzichtig bezig, het eerste schilderij blijft harder trekken aan mijn gedachten.

013Under construction

Aan het eind van de les bij het schoonmaken van de penselen, komt de werkwijze ter sprake. Twee van ons gaan op de bonnefooi te werk en een ander denkt het helemaal uit van te voren, met studies en prints. Die schilderijen zijn nauwgezet en kloppend. Ik rommel wat in de marge, laat me leiden door het gevoel. Weet nooit precies van te voren wat in het hoofd zit, vaag maar vormend. Dat het eruit komt, is zeker. Het levert boeiende materie op, zo divers en zo interpretabel bij de een, zo gekaderd en vastomlijnd bij de ander.  Stof te over om door te spreken. Het maakt de vriendschap zichtbaar en eeuwig en we missen de andere vertrouwde persoonlijke noten, die er dit keer niet bij zijn.

De koude nacht trekt verfrissend de geur van olieverf uit de haren en thuis op de bank  passeert de dag de revue met mijn vondsten en het verdwijnen van de lichte druk door het vele werk, dat nu al geklaard blijkt te zijn en in het hoofd altijd groter wordt, dan het in werkelijkheid is. ‘De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend’, fluistert het verleden in mijn oor. Zo is het maar net.

Uncategorized

Onbetaalbaar en diepgaand

De stad lag niet naast de deur vanuit het midden des lands bezien. Als het donker en nat is, glimmend asfalt, linten rode achterlampen, langzaam en nog langzamer                 rijdende voorgangers is het zelfs mijl op zeven. Een hindernis in de uitlopers van de nacht, maar achteraf gezien de moeite waard. Een hele dag theater is elke keer weer een cadeau. Deze dag zat, tot op de minuut, vol met zoet of kritisch vermaak. Het leverde vannacht een mooie droom op. Een uil vloog in mijn armen en gaf me kopjes. Ik was me zeer bewust van zijn zachte verenkleed, zo zacht als de kleine grijze pootjes van poes Pluis in de vroege ochtend, als zij haar dagelijkse portie aanhankelijkheid toont.

Het begon allemaal met een wonderbaarlijke vertelling. Prachtig decor maar de tijd was met haar poppenspeelster stil blijven staan en samen dreven ze op golven van veiligheid de kinderwereld binnen. Een uur kan het dubbele duren. Daarna vielen we in een verfrissend totaal ander poppenspel, met echte kinderhumor. Dikke billen die omgebonden moesten worden als na een voortreffelijke mimische maaltijd de toiletgang gemaakt werd. Hilarische grote jabbertalkende moeder die uitrust op een veel te kleine bank. Het popje dat niet kan slapen en bang is voor vermeende spoken. Het was er allemaal en het speelde zich af in een ingenieus decor. De herhaling, de humor, de ontroering waren volop aanwezig en stroomden over het podium recht in hoofd en hart. Meesterlijk.

031

Op het ritme van gitaar en keyboard werd dankbare muziek gemaakt voor de allerkleinsten, mee mogen doen op het aangegeven ritme met klappen en stampen, zwieren en zwaaien. Heldere stemmen, oude thema’s. Ik verlang ondertussen naar de oude, malle liedjes van mijn Ubbie en Frummie cd-tje, die we met de hele groep tot in de details konden meezingen en uitbeelden. ‘Weet je wat ik in in mijn handen heb, dat is een geheimpje, weet je wat ik in mijn handen heb, dat is een geheim’ Nergens te vinden, dit bolwerk in alle eenvoud van boeiende kindertaal met onderwerpen met de egel als stekelig gevalletje en Ubbie die een rondje vliegt om de kerktoren met zijn grote oren. Op dergelijke momenten ga ik ook op zoek naar onderwerpen van bijvoorbeeld het prentenboekenliedjesboek met de ontroerende vertelling door Hakim vertolkt in het lied van Grijsje de grijze muis, die zo graag een ander kleurtje wil en waarbij we allemaal, mezelf niet uitgezonderd, van moesten huilen, omdat ieder van ons het gevoel herkende. ‘Ik ben zo grijs ik ben zo grauw, hoe moet dat nou’….Zeldzaam mooi en ontroerend. Niet eerlijk als die juwelen door je hoofd zweven en anderen daar aan moeten tippen. Mijn lat ligt hoog.

Ik kom er de clown tegen met zijn nostalgische verhaal over zijn levenspad. Te moeilijk voor de leeftijdsgroep die vooraan zit en in haast aangepast  en daarmee op het verkeerde been gezet, door het zoeken naar de vertaalslag, die te maken viel. Feilloos weten de kinderen te vertellen dat de held, zijn grote voorbeeld, de clown van vroeger, in zijn hart zit. Toch de spijker op de kop.

022

De rij bij de lunch is zolang, dat de achtersten aan de beurt zijn als de bel van de voorstelling alweer klinkt. Wat korte veelbelovende presentaties en een wonderlijke, razend knap gespeelde, stereotype ADHD-er, die niet mee mag van zijn meester en bij ons(het publiek)moet blijven. Alle elementen zijn er, maar worden ook vaak overschreeuwd. Er wordt geknoeid met eten, wat ik moeilijk vind en de taal valt soms in onuitputtelijke scheldwoorden uiteen. Er tussendoor zijn er absurdistische  typetjes en is wel de ontroerende kant van deze beweeglijke genius te zien.

Een poppenspel met regenlaarsjes voor de allerkleinsten. Sprookjes vormen de sluitpost. Een heerlijk, verliefd Roodkapje, die overal in het decor onderdelen vindt van andere sprookjes en Borsato en andere nummers tussendoor zingt samen met een aandoenlijke wolf met een vet Rotterdams accent. Ze worden verliefd en de wolf belooft haar morgen pas weer op te eten, wat helemaal niet erg is, volgens Roodkapje, want ze springt altijd weer levend uit zijn buikkie te voorschijn.

Zo gaat een dag van in de wolken, een dag van cadeaus en met kinderen als publiek erbij altijd een extra verdieping, want hun reacties zijn onbetaalbaar en diepgaand.

 

Uncategorized

Maar altijd daar

Zestig worden en de beste kanten van het gedeelde leven aan je voorbij zien trekken is niet iedereen gegeven of gewenst. Ik vier verjaardagen niet of nauwelijks. Vooral geïnfecteerd door de rokerige overvolle uitpuilende woonkamers met de geijkte pepsels, sigaren op tafel en de rondgang van de boterhamworst met een kwart augurk erin, de blokjes kaas en de ossenworst en gevulde eieren van vroeger. Ooms en tantes, vrienden van mijn ouders schudden handen, knepen in je wangen, streken over je bol en als het even kon schoven we onder het pluchen kleed van de eettafel of doken de keuken in, toen we oud genoeg waren om de salade te maken of om haastig wat bowl weg te lepelen om ze te ontlopen.

verjaardag

Het heeft het tegenovergestelde bewerkstelligd. Voor mij geen feesten en partijen op een zeldzame Amerikaanse fuif na. Een gezellig samen delen met de kinderen is de uitzondering. Dus wel vieren dat we nog steeds al die tijd samen zijn en als goede herinnering aan hun vader delen we de jaren, die we ooit met hem konden delen naast het dubbele gevoel hem al die andere jaren te hebben moeten missen.  Zo blijft het tweeledig. Zonder verdriet, de vreugde niet. Zonder vreugde, de diepte van het verdriet niet.

De verjaardag van vriendinlief begon met het noemen van alle gedeelde levens met haar. Iedereen hoorde een kwaliteit van zichzelf in de betekenis van de vriendschap en wat nog belangrijker was, was het feit dat de spontane ontmoeting de heelheid van haar leven onderschreef. Iedereen werd genoemd en toen er, in de emotie, iemand overgeslagen werd, was haar reddende engel, haar lieve en aandachtige wederhelft.

Er was een heerlijke maaltijd en de avond zette zich voort met vooral zang, muziek en dans, drie belangrijke pijlers en wat kleine filosofie onderling, wat niet anders kon met haar bedachtzame natuur. Er werd een prachtige tango gedanst door hen samen, de meeslepende muziek, de emotie, de concentratie, de liefde van jaren, die er zo overduidelijk als een verlichtte wolk boven hing. Het was een wonderschoon samen zijn. De deelbaarheid vieren op de toppen van het leven met je deelzamen, iets om vaker bij stil te staan of minstens over na te denken.

352px--Demonstratie_van_de_tango_1930demonstratie tango 1930, polygoon journaal

De tango vergleed in een workshop en bleek met name over volgen en leiden en daarmee vooral over vertrouwen te gaan. Met haar handen in de mijne en de ogen dicht gleed mijn volger mijn wereld binnen en gaf zich over. Tussendoor vertelde ze dat ze zo graag even uit haar hoofd wilde en dit bleek de ideale manier. Concentratie en het richten op iets wat alleen maar voelbaar is. ‘Aanvoelen’  en ‘Overgave’, wat een mooie aanvulling op de emoties die door de avond heen waarden.

Als ik had gekund had ik de late uren gebruikt om me leeg te dansen, elke vezel schreeuwde om beweging, de klarinet en de viool in de Klezmer, de opzwepende salsaklanken, de Afrikaanse ritmes. Steeds één dansje slechts en dan was het klaar. O jeugd, waar ben je gebleven. Oeverloos, grenzeloos, ademrijk dansen. Nu ademloos, eindig en beperkt uit de voeten. Thuis zag ik een liefdeloze en uiteindelijk liefdevolle relatie in gevangenschap van de vader en de zoon op televisie. Levens verschillen hemelsbreed. Sommige met en andere zonder. Ieder heeft zo zijn of haar eigen hemel. De mijne bereik ik vrijwel iedere dag, ergens, soms klein, soms groots en meeslepend, maar altijd daar.

Uncategorized

Afgeroomd

Het was druilerig en de dag wilde maar niet oplichten toen ik ‘s middags op de Tomtom naar Austerlitz reed. Ik zocht een supermarkt voor wat verdwaalde boodschappen en kwam bij  een lief klein exemplaar midden in het al even petieterige dorp terecht. Toch bleef het  handjevol huizen monumentaal door de prachtige bossen er omheen. Een klein stuk ervoor lag mijn bestemming van die dag. Het Beauforthuis. Hier kenmerkte zich dezelfde grootsheid in de sobere ambiance.

Het kleine kerkje met het voorhuis en het achterhuis, een verdwaalde schuur erachter. Ooit behoorde alles aan Johan Stoop, die er eerst een landbouwschool van probeerde te maken. Later werd er, met de komst van zijn schoonzoon, , een hervormde kerk aangebouwd voor de kleine gemeenschap. Zonder Napoleon was er geen Austerlitz geweest. Die had de aanzet gegeven om een monument te laten bouwen door zijn gelegerde manschappen en daar was het kleine dorp door ontstaan.

!805: Pyramide van Austerlitz

Herinnering: Uit de onuitputtelijke eend van mijn vader stroomde zijn kinderschaar. Blij en uitgelaten waren we dat we eindelijk uit de auto mochten. Ik was jong en weet niet meer precies de details. Wel de, in mijn ogen, enorme trap en dat lange zwijgende staketsel dat hoog en zwart naar de hemel wees. We wisten, eerst de trap, dan De Treek, de uitspanning met de speeltuin, daarna de bramen in het bos. Grote sappige bramen, direct te verorberen en mee te nemen om jam van te koken. Austerlitz en de Treek waren een begrip in de familie. Jaren later vierden we het zoveel jarig bruiloftsfeest van mijn opa en oma op die historische plek. Ik voelde het rijke voorname leven in elke vezel en wij mochten er een beetje van mee genieten.

004

Met de jongste dochter Anna en haar huwelijk kreeg het de naam De Beaufort en dat bleef zo. Ook toen de dochter verhuisde. Vriendin was jarig en wilde het op deze gewijde culturele plek vieren. Een wandeling met de vrijwillige boswachter Hans was de aftrap voor de liefhebber. We wandelden naar de boshut toe en kregen onderweg een uitgebreide verhandeling van de geschiedenis én, minstens zo boeiend, van de late paddenstoelen die zicht tegen de bomen aan vlijden. Een beginnende schemering kon niet verhinderen ze te bewonderen en in een kort tijdsbestek schotelde onze expert ons de porseleinzwam, die als een chinees theekopje licht en doorschijnend was, de oesterzwammen en de tondelzwam voor. De laatste heette eigenlijk tonderzwam, maar door zijn functie als fikkie stoker, de tondeldoos, had hij  in de volksmond deze geuzennaam gekregen. Halverwege toverde de begeleider een uilenpootje uit de broekzak om ons te laten zien hoe een kleine bosmuis het altijd af zou leggen tussen diens scherpe klauwen. Hij blies op een houten fluitje en door de bomen heen galmde de roep van de bosuil.

018

In de boshut, het kleine kabouterhuis met de rode luikjes, ooit het toneel voor een film. lag al het materiaal om herten van reeën te kunnen onderscheiden en werd er een boeiende uiteenzetting gegeven. Toen we de deur uitliepen was de avond als een blok gevallen en bleek het aardedonker te zijn in die luttele minuten die we binnen hadden doorgebracht.

028

Met brandend vuur en Glühwein werd de wandeling gevierd en de feestavond ingezet. Nergens anders had kerstverlichting zo’n passende entourage als hier in de bomen van het terras boven het vuur en de warme ketel. Mensen in hun dikke winterjassen, mutsen dassen en glimmende wangen van de aangename frisse temperatuur. Het feest kon beginnen, maar wij hadden haar al meer dan afgeroomd. 024

 

Uncategorized

Geen kruid tegen gewassen

Moeders pappot. Ik beken schuld. Donderdagavond had ik gele rijst, sajoer boontjes en kippedijtjes gemaakt voor zoonlief, die niet kwam. Niet een bakje gele rijst, nee drie bakjes gele rijst. Mijn hand had de maatbeker van vroeger genomen en ik had geen protest aangevoerd. Diezelfde hand overspeelde mijn gemoed, toen ze een kistje vol mooie grote mandarijnen pakte van de kleurrijke oranje berg. Hand en hoofd spannen samen. In een nostalgisch verlangen vragen ze om-variatie op een thema- de groentepotten van Egypte., de bergen spinazie van het huis in de Amandelstraat, de pannen met spaghetti van Homburg en de vriendenschaar, de rijstbergen van een huis vol kinderen. Ik ben soms niet alert genoeg en dan laat ik hand haar gang maar gaan.

015

Ik moest de boer op. Het was pompen of verzuipen. Eten weg gooien gaat me aan het hart, dus trok ik met mijn feestelijke rijst naar mijn dochter. Daar was Batman toevallig ook. Met zijn zwarte masker op stond hij stoer voor mij. Goed volk hoor, Woest liet hij me door. Maar rijst en boontjes, grrrrrrrr, dat at hij niet. Gelukkig werd het pak al ras omgeruild voor een brandweerman Sammetje, eerst nog even met het Batman masker vervaarlijk grommend, maar al ras zoetjes zonder, boven de lego. De thee doortrok een gouden pais en vree.

Terug in de auto dacht ik na over die gewoonte om nog steeds een half pak rijst in de rijstkoker te laten ruisen. Een groot nadeel van tegenwoordig is het feit dat er ook niemand meer is, die die overschotten soldaat maakt in de dagen daarna. Hier en daar wipt er dan nog wel een zoon langs, vlak voor de voetbaltraining, maar dat zet geen zoden aan de dijk. De jongste leeft op een eigen dieet om zijn six pack te bevorderen en mijn eetlust is die van muizenhapjes. Het schiet niet op. Eens zal ik het leren.

Het is handig. Bij onverwachte aanschuivers heb je altijd wat. Uit de diepvries vind ik het minder. Toch maar weer eens beter mijn best doen op de juiste hoeveelheden en hand diep in de jaszak stoppen tijdens het shoppen. Er was wel een fantastische aandoenlijke ingesproken boodschap met duizend bedankjes en een kus voor de heerlijke maaltijd. Misschien toch niet eens zo’n gek idee. Af en toe eens even een kind verblijden met een onvervalste maaltijd van moeders, breed uitgemeten.

Hoe verlang ik soms naar de gehaktballen van mijn moeder, of haar geurige kippensoep. Het grote geheim was het piezeltje foelie, dat er inging, maar hoe ik mijn soep ook ‘foeileer’…het komt niet eens in de buurt van de nostalgische smaken in mijn bovenkamer.

Dat is het. Nostalgie kruidt alles lekkerder. Daar hangt, buiten de geuren van de soep, de gemoedelijke zorgzaamheid van mijn moeder als een vleug doorheen. Naast de enorme pan op het fornuis drijft er moederlijke liefde als de grote glazen vetbel bovenop de soep, de lekkerste. Het doortrokken mergpijpje is gekruid met de fijnste warme genegenheid. Er kan geen verse 2018soep tegenop, tegen die soep uit de Amandelstraat van de jaren zestig.

Voor mijn kinderen is het anders. Kaneel, kurkuma, djahé, koenjit, ketoembar, knoflook bevolkten mijn pannen, maar zullen ze later ook zoeken naar de juiste combinatie moederliefde en kruid. Men wist het vroeger al en ook ik weet het zeker. Die oer-Nostalgie…Er is geen kruid tegen gewassen.

Uncategorized

Gekoesterde dromen

Ik ben er achter. Wintertijd zuigt energie door het late begin van de ochtend. De duisternis blijft bij somber weer lang hangen en je moet van goede huize komen of over een adequate wekker beschikken om dan toch energiek uit bed te stappen. Het zal altijd met een ondertoon zijn van een diffuus verlangen naar het heerlijke warme holletje tussen de lakens. Ik ben een ochtendmens. Het druilerige weer brengt een vertraging in het denken. Het zorgt er voor dat de passiviteit langer blijft hangen op een dag, later naar bed, ergo, later op. Een gat in de dag als mijn Iphone elf uur aangeeft. Niet te geloven.

022

De dromen waren zoet. Ik wandelde in een groot met bomen begroeid landschap. Geen bos, daar was het te open voor met hier en daar heiige grassen, struiken en soms een vergezicht, alle bladeren zorgden voor een verende tred onder mijn voeten. Het voelde fijn, ik kon de geuren snuiven. Aangename aardegeuren, zoet van herinnering. De vreedzame stilte bracht rust in het lijf en zorgde voor een zekere balans. Ergens in de verte zongen meisjesstemmen een lang verbeid lied. Karikaro mègenyèk….En hun hakkenschoenen tikten driftig het ritme mee, terwijl de rokken zwierden en draaiden. Ik was in Hongarije bij een goede wijze vriend op bezoek. Hij was het die me, ooit, lang geleden, de wijsheden voor een volwassen leven had bijgebracht. Bij hem legde ik mijn kinderlijke gewoontes af en vormde zich het denken, de liefde voor de natuur, de zoete humor. Ik leerde grenzen aanbrengen in mijn onbesuisde emoties. Beteugelen heette het.

037

Er was destijds een natuurgebied hier vlakbij in Driebergen. Een oud en verlaten Groot-Seminarie, waar we vrienden werden met de winterdag, het houthakken voor een open vuur dat warm hield buiten of  in de enorme open haard. Een reetje, dat door de bossen zwierf. Het was een versie van het kleine geluk dat je ten deel valt, als je er open voor staat. Ongetwijfeld gewijde kaarsen aan de enorme kaarsenstandaard, trapsgewijs en met gemak brandden er twintig vuistdikke. De haastig leeg getrokken cellen van de seminaristen, de oude bibliotheek met de dikke foedralen, open gewaaid in de koude windvlagen. Hier en daar gescheurd of haastig van hun planken getrokken, een paar verdwaalde Jezussandalen. Het kruis in de kapel, dat op een dag door dronken gasten over de schouder de rijksstraatweg af werd gedragen. Een belijdenis tegen de wandaden van een loslippig alcohol gebruik en overmoedige leven. Iets verderop werden ze opgemerkt door agenten, het kruis kwam niet meer terug op haar oude plek en de donkergetinte zwijgende schaduw sprak berouw om die zonde.

De wijze vriend schreef zijn verdriet om zijn trouwe viervoeter, die in zijn warme schoot de laatste adem had uitgeblazen. Als je alleen woont en er is zo’n fijne trouwe zielsverwant die op je wacht, bij je wilt zijn, lief en leed feilloos aanvoelt, dan is het verdriet groot. Het maakt niet uit of het mens of dier is. De ondraaglijkheid zit in het gemis. Het trouwe wachten, de vreugde die opsprong met vier modderpoten, de eenzaamheid van het niet meer hoeven zorgen. Een bak met voer, wat liefdevolle woorden, gesprekken die je voert om te laten weten dat er meer is dan genegenheid alleen, zorg en aandacht. Hond en poes zijn net zo onderhuids geworteld als de liefde. Het verdriet is diep. Dat maakt het verschil. De mate van belangrijkheid en de manier waarop je een gelijkgestemde ziel binnen laat komen. In die kleine Hongaarse roedel van de man woont nog één hond, die de leidersrol automatisch heeft overgenomen. Wat wonderbaarlijk is, is dat soms zijn blaf die is van zijn trouwe vriend.

032Dromen

Ik loop over de verende grond en voel me vertrouwd tot in de kleinste vezel. Een zoete reden om niet te stoppen met dat fijne onbezorgde gevoel. Dat blijkt als het gat in de dag ineens weer meer realiteit wordt boven mijn gekoesterde dromen.

Uncategorized

Een warme vriendschap

Vriendin en ik hadden ons genesteld in de overvloedige kussens van de bank naast het vlammende haardvuur, dat de longen aangenaam bleef verschonen van roet en rook. Een oud leerling kwam eerst een dikke knuffel brengen en toen de bestelling opnemen en ik stelde haar vriendin voor als mijn kompaan in de tien jaar dat we bij de band zongen. Niets was minder waar. Naarstig herstelde ik, op haar ongelovige blik, mijn wonderlijke vergissing, maar wist onmiddellijk waar het vandaan kwam. We hadden het uitgebreid over de band gehad. De bandvriendin en zij stonden qua vriendschap op dezelfde hoogte van de vriendschapsladder. Beiden op de bovenste tree. Met haar kon ik tonelen als de beste, maar ook lief en leed delen, alles vertellen, eigen zijn en dat was met de bandvriendin ook. Meer dan vriendin of zus, waren ze een stukje mij, gedeelde harten, een thuiskomen.

Bij een vorige ontmoeting

Na een lekker glaasje wijn en gespreksstof die de maand moest overbruggen van gemis, wandelden we klein Suriname binnen. Aan de hand van warme geurige Darjeeling thee werden we door de Hindoestaanse keuken gevoerd en bij het zien van de goudgele korma en de Chana Dahl en de prachtige en ongetwijfeld heerlijk geurende Basmati, was er alleen nog het tafeltje voor twee, de aandacht, de vriendschap en wij tweeën. Wat een mooie kleine gelukstreffers in een mensenleven. Een moment van bezinning op de waarde van een hechte verbondenheid.

De leerling voerde me later terug naar het feit, dat kinderen je een schoolleven lang en langer nog, trouw kunnen blijven in hun aanhankelijkheid en het blijft een feit dat een groter compliment nauwelijks denkbaar is. Als ze zelf de status van zelfstandigheid hebben bereikt en ze denken nog met liefde en genegenheid terug aan hun eerste steunpilaren dan is het goed. Die status heb je niet, die verdien je en daar is vooral de geboden veiligheid en geborgenheid onderdeel van geweest.

Met vriendin bespreken we de grote en kleine zorgen, twijfels, de verschillende stappen en de ontwikkelingen waar ze midden in staat, met een grote verbouwing voor de deur en een leven in een schuur, een tiny house-wife. Humor zet de overlevingsdrang op een. Ik moet denken aan een lied van lang geleden: ‘Kom Kees het is maar tijdelijk, het zal wel weer overgaan’ van Leen Jongewaard uit de musical ‘Eerlijk duurt het langst’ met teksten van Annie M.G. Schmidt.

 

Kom Kees, het is maar tijdelijk Het zal wel weer overgaan Kom Kees, bekijk het kalmpjes aan. Rotzooi is onvermijdelijk. Laat ze d’r gang maar gaan. ‘t Waait weer voorbij geleidelijk aan. Donkere dagen, pokken en plagen, tegenspoed. Schoppen en slagen moet je verdragen, ‘t komt weer goed. Kom Kees, het is maar tijdelijk. Zet al je zorgen opzij Kom Kees, ‘t gaat allemaal weer voorbij.

Niets is minder waar. Uiteindelijk is alles betrekkelijk en we komen vanzelf uit bij de vlag, die de lading dekt en die precies aangeeft wat er te doen staat in tijden van chaos. Dan hou je het hoofd koel door te denken: ‘First things first’. Laat het koppie niet gek tikken door alle opdrachten, die door het hoofd zweven als kleine papieren vliegtuigjes.

Er was nog een grappige constatering. Bij de zorg om een van de dochters, moest ze uiteindelijk constateren, dat het niet anders mogelijk was, diens malende denkhoofd, want was het niet een aartje naar het moertje. Mooi gespiegeld. Het leverde een bevrijding op en een klaterende schaterlach. Dat is het voordeel van een heerlijk potje sparren. Als alle den(k(drieten naar eenzelfde punt verwijzen, brengen ze licht in de duisternis.

IMG_1938.jpg

In de druilerige decemberstraten van het oude stadje namen we afscheid van elkaar. Lieve knuffels en nieuwe vooruitzichten. De gouden opbrengst van een warme vriendschap.