‘Wat is de vreemdste obsessie die je ooit hebt gehad’, vraagt WordPress. Daarvoor moest ik bij mezelf te rade gaan, eerlijk en naar waarheid. Vroeger had ik ongetwijfeld gezegd; ’Eten’ of ‘Snoepen’. Maar sinds het verdwijnen van smaak en reuk, en meer dan ooit, kies ik toch voor schrijven. In variatie op een thema: ‘Een dag niet geschreven is een dag niet ontladen’.
Al vanaf mijn tiende pen ik schriften en dagboeken met een slotje en de Chinese dagboekjes vol. Dat dat dagboek nu is omgezet in een dagelijkse blog moge duidelijk zijn. Werkelijk met pen en papier, met de hand, schrijven doe ik alleen nog voor zoonlief, omdat ik van schone dochter een leeg ‘Mama, ik wil graag alles over je weten’ exemplaar heb ntvangen van maar liefst 190 bladzijden. Vorig jaar juli aan begonnen en eindelijk is het eind in zicht. Het schrijven op de linkerpagina is lastig omdat het vrij stug is ingebonden. Hopelijk is alles te lezen.
Leeg ik mijn doopceel volledig? Wel nee. Sommige dingen zijn exclusief voor mij. Bovendien merk ik dat het geheugen vrij selectief te werk gaat en dat ik over sommige periodes automatisch niet schrijf. Soms wil je bepaalde gebeurtenissen uit je geheugen wissen en dat gaat volledig autonoom.
Ze willen er ook nog foto’s bij, dus morgen is het de beurt aan de werkkamer van Lief waar de bakken staan en het grote sorteren een doorstart mag hebben, want vandaag heb ik het laatste staartje van de keuken onder handen genomen. De kruidenkast van twee planken. Potjes te over om te recyclen, want alles dat klontert of vér over de datum is, mag weg. Normaliter zou ik even wrijven en ruiken of er nog aroma aan zit, maar ja, je kan geen ijzer met handen breken en mijn grote held daarin is er nog niet.

Ik kan wel stellen dat ik echt elke dag schrijf. Soms gaat het vanzelf, soms wordt er langer over nagedacht, maar ik schrijf in een ruk en als ik het niet vergeet, haal ik de taalfoutjes die erin geslopen zijn, er later uit. Het is helend en heilzaam.
Ondertussen geniet ik van mijn volledige vrijheid, het is heerlijk om het huis voor jezelf te hebben. Het geeft veel meer rust. Ik had dat niet in de gaten toen zoonlief en zijn lief nog boven woonden. Het feit dat er niet meer gekookt hoeft te worden, dat de koelkast niet opgedeeld is, de kasten idem dito niet meer. Zeeën van ruimte en zeeën van tijd.
De boeken zijn vanmorgen bezorgd. Het vlinderseizoen vraagt om gelezen te worden en wel nu. Als ik het op een willekeurige bladzijde open sla, lees ik dat Van Gogh een enthousiaste insectenverzamelaar was. Op verschillende schilderijen van hem fladderen witte vlinders rond, een symbool van de droom van verandering. Hij droomde ervan dat de weg naar de metamorfose ook voor hem openlag. Ook Dali schilderde er verschillende en Damien Hirst maakte steeds opnieuw kunst met zowel dode als levende vlinders.
In Nagypeterd vliegen onophoudelijk vlinders tot laat in het seizoen, vlak voor mijn terugreis waren ze er nog. De grote koningspage, zonder zijn koningin, zie je met grote regelmaat en ook de Kolibrie-vlinder. Verder hele grote gele vlinders, die niet stil blijven zitten voor de foto. Koolwitjes, citroentjes, blauwtjes en vosjes, atalanta’s en dagpauwogen zijn er te kust en te keur.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.