Het was zo’n dag waarop de dingen gaan zoals het zou moeten zijn, een dag waarop alles lukt. De seringensiroop in wording doorgeroerd, de desemstarter aangevuld, het plan om te starten met schilderen uitgevoerd. Tussendoor wandelingetjes door het bos om met de daar kwinkelerende vogels nieuwe inspiratie op te doen en de boodschap dat de Verkadeplaatjes nu al waren aangekomen in Utrecht. Bij dit bericht zat een foto van een druk knippende en plakkende filosoof en tante Pollewop. Lang leve de expresdienst op het kleine dorpspostkantoor hier.

Er stond een behoorlijke Noord-Wester wind, maar de zon scheen en het was aangenaam. Lief was in de buurt aan het mulchmaaien en maakt kleine paadjes om de aangewaaide bloemen te sparen, Walstro, boterbloem, paardenbloem, dovenetel in groten getale. De argusvlinder, een middelgrote soort, danste van paardebloem naar paardebloem. De bijen deden zich intussen te goed aan de bloeiende tijm wat met veel ijverig gezoem gepaard ging.

Tijd voor het penseel. Eerst nog wat verdwaalde mieren verjagen en de winter uit het kleed van de Datsja zuigen. Dag spinnen en wantsen, tot de volgende overwintering. Een frisse werkruimte is het resultaat. De oude groene stoel die we van zolder hebben gehaald staat voor de ezel. Deze stoel is lichter en makkelijk te verschuiven. Ze is al wel zo oud als het huis zelf. Het oude zware eiken exemplaar, die bij de tafel in de werkkamer past, is daarheen verhuist.

Een begin maken op het doek met grote streken omber en dan langzaam duwen en trekken tot er iets ontstaat waar je op door kan borduren. Een begin is er. Geduld is een schone zaak in deze en met veel kijken en vergelijken vordert een en ander. Lief komt af en toe kijken en aanmoedigen en rond drieën is hij er met thee. Even bijkletsen en als hij weer aan het maaien slaat, maak ik een rondje bos, luister naar de zwartkop, de fazant, de boerenzwaluw, hoog boven mij een buizerd. De olijven van vorig jaar en de Catalpa’s van enkele jaren oud hebben de winter niet overleefd. We waren helemaal verbaasd over het verdwijnen van de laatste twee, maar Lief had ze gevrijwaard van wat er omheen stond en dat betekende waarschijnlijk geen goede bescherming meer tegen de vorst. Zo zie je maar. Al doende leren we en dat is goed.

Rond vijven ga ik terug naar huis. De gordijnen kunnen op zolder om de roede geschoven. Missie geslaagd, de zolder is klaar. De bibliotheek is opgeruimd en ziet er uitnodigend uit in de late middagzon. We hebben ons voorgenomen om in de avonden daar weer te gaan zitten lezen en kletsen. Het wereldnieuws komt op deze manier gedoseerd binnen en dat geeft rust. Het is een prima initiatief. Ergens is nog een heel oud scrabble-spel. Dat haalt Lief vandaag tevoorschijn. Ooit, in het verre verleden, scrabbelden we eveneens. Spelen met taal en woorden is altijd boeiend. L’histoire c’est répète.

De biografie van Renate doet me vooral vaak terugdenken aan mijn eigen jeugd in diezelfde tijd. Renate was van 1954 en ik ben twee jaar ouder. Veel komt terug. De jongens-en meisjesschool, de nonnen, de rol van de moeder, een hele negatieve insteek vergeleken bij die van mijn moeder, de afwezige vader, het terugkerende huishouden zonder vernuftige apparaten, het vinden van een plekje voor jezelf in een overvol huis, de vriendschappen, de dagboeken(die laatsten heel herkenbaar). Ze hadden het wel beduidend rijker dan wij en gelukkig voor haar waren er een surrogaat vader en moeder bij een vriendin op het gymnasium. Een vader in de jaren zestig die huisman was met duizend leuke ideeën, een bijzonderheid op zich, en de moeder ‘die het vlees aan kwam snijden op zondag’.

Al met al was het een heerlijke avond, eentje voor vele herhalingen vatbaar.

Een drukte van belang. Twee mannen komen de stroommeter vervangen. Die zit in een buitenkast aan het huis, dus hoeven ze niet binnen te zijn. Vannacht voor het eerst weer liggen hanenwaken. Om drie uur was Lief aan het woelen, daar werd ik wakker van en kon de slaap niet meer vatten. Tegen zessen toch weer in slaap gesukkeld met een nare droom over gas en een groep vol kinderen die als een haas naar buiten moesten. Wonderlijke dromen kent de mens.

Gisteren las ik over seringensiroop. Vanaf dat moment knipoogden de beide seringen me toe. Ik had geen idee dat de bloemetjes eetbaar waren. Het schijnt dat ze een subtiele bloemige smaak hebben. Ik plukte de sering achter voor een deel leeg en spreidde de trossen uit op een schone doek, om de beestjes de kans te geven weg te lopen. Een smalle wants, een vliegje en wat spinnetjes namen gezwind de benen.

Wassen doe je de bloemen niet, dat zou de smaak niet ten goede komen. De bloemetjes dienen los geplukt te worden, de stelen zijn te bitter. Dan gaan ze in twee liter koud water met een paar citroenschijven voor 48 uur in de koelkast. Een meditatief werkje, dat plukken. We hebben geen haast. Als het goed is zal de siroop nagenoeg kleurloos zijn of je moet er wat bosbes bij doen. Het gaat niet om de kleur, maar om de smaak. Morgen moet het prutje in een zeef, eventueel met kaasdoek erin, en gaat er ongeveer 1 tot 1 1/2 kilo suiker bij naar smaak, aan de kook brengen (+/- 10 min.)en in steriele afsluitbare flessen gieten. Heerlijk met bronwater verdund. Lief snuift de geur van de seringen diep op. Ik ruik ze helmaal niet. Jammer hoor, want ik weet dat ze heerlijk ruiken.

De tweede missie was gisteren het uitproberen van de friteuse. Vrij simpel te bedienen apparaat en de frietjes komen er perfect uit. Ze zijn wat bleek en moeten eigenlijk nog ietsje langer. Dat komt later wel. Lekker om na een tijd weer een patatje te kunnen nuttigen. Er gaan bijna drie flessen zonnebloemolie in, dat dan weer wel. De desemstarter is bijna klaar. Morgen is de laatste dag en dan kunnen we aan het bakken van het zuurdesembrood gaan beginnen. Ben benieuwd of het lukt.

Op de rol staat nog de paardenbloemenboter. Boter met paardenbloemenblaadjes, geraspte citroen en geraspte knoflook met zout, wat fijngehakte peterselie of bieslook. Deze bloemen zijn allemaal nieuwe smaken voor mij en ik vind het wel jammer, dat ik dan niet weet hoe het smaakt en of het lekker is. Maar Lief houdt me nauwkeurig op de hoogte. In het kader van het voedselbos zijn we al deze cadeaus van de natuur aan het uitproberen. Onbespoten en zonder stikstof, want kweek uit eigen tuin en gratis en voor niets.

Keukenperikelen zijn een welkome afleiding nu het weer nog iets te koud is. Zo sudderen we een beetje voort. Vandaag is de Datsja definitief aan de beurt. Dinsdag heeft Lief daar de grote vliegmieren in de nok van het dak verjaagd. Het schijnt ‘s winters een fijn onderkomen te zijn, ze kiezen steeds dezelfde plek uit. Helaas is dat niet de bedoeling, dus moeten ze er echt weg. Domoortjes. Ze kunnen beter aan de buitenkant gaan zitten.

De irissen staan in bloei en die zijn voor de afwisseling nou eens niet eetbaar. Daar mag je alleen maar naar kijken. Gelukkig maar, want ze zijn oogstrelend.

We hielden een slag om de arm gisteren. Zou de discounter het bedrag werkelijk terugstorten. De jongen achter de kassa had allerlei handelingen verricht om het terug te boeken, maar voorlopig waren er twee fikse bedragen, waarvan er één de juiste, van de bankrekening afgeschreven. Ook nu bleek weer, dat geduld een schone zaak was. Halverwege de middag was er het verlossende bericht. Gestort, en daarbij het vertrouwen in de mensheid opnieuw gestaafd.

Dat gaf nieuwe energie. Ik was bezig met het rag-en spinnenwebbenvrij maken van de kamers door met de zwabber hoog aan het plafond de draden weg te vagen en alles goed en grondig te stofzuigen. De spinnen waren in hevig verzet, door heen en weer te wiegen, groot misbaar makend. Jullie mogen een nieuwe plek zoeken, jongens, plek genoeg. Tegen de tijd dat het weer tijd wordt om opnieuw te raggen, merken jullie het vanzelf. Raggen, zitten, zuigen, zitten, slepen, zitten, alles in mijn eigen gestage tempo.

Lief zorgt ervoor, dat de hele oude buitendeuren kort gezaagd worden. Er zit houtworm in en ze zijn niet meer te redden. Ze hebben heel lang goed dienst gedaan. Hij zaagt ze dan ook met eerbied en voorlopig mogen ze op een mooie afgelegen plek onderdak bieden aan het kleine grut.

Op de zolderkamer maakte hij de wieltjes onder de opklapbedden en had af en toe ruzie met de fabrieksmoertjes, die niet allemaal even goed en glad gedraaid waren. De kamer op zolder is zonder de enorme eiken ledikanten een stuk frisser en groter om te zien. De kleine gordijnen voor de schuine ramen gaan in de was. Alle lampen worden schoongemaakt. Huizen vangen wat stof en zeker hier, waar natuur en binnenleven sneller met elkaar verstrengeld zijn. Je hoeft maar een raam open te zetten of er zoemt iets naar binnen, wants, lieveheersbeestje, bij, vlinder, zelfs een vogel.

Over vlinder gesproken, gisterenmorgen zat er een mooie grote koningspage recht voor het raam op de sering. De foto, door het raam heen is niet duidelijk, maar het was een mooi gezicht. Er vliegen er veel dit jaar, voorgaande jaren was het eens een enkeling, maar nu zie ik er verschillende op de dag even als de minstens zo grote gele exemplaren, citroenvlinders waarschijnlijk, die bijna nooit ergens rusten, zodat ik ze niet goed kan observeren.

We wilden de frituurpan uitproberen. Het exemplaar was nog nooit gebruikt en had al die tijd bij de verwarmingsketel gestaan. Het leek een kleintje, maar mijn ene fles zonnebloemolie was goed voor halverwege en haalde niet eens het minimumniveau om te verwarmen. Oké. Geen patat, maar daarom niet getreurd, gauw een bonenstoof in elkaar geflanst en heerlijk zitten smullen.

Zoonlief video-belde vandaag met het kleine schatje in zijn armen, wat een moppie is het. Grote gitten van ogen, heel veel zwarte haartjes, een schoonheid. Het gaat heel goed. Hij is nog thuis en de nachten splitten ze, zoals ik thuis ook vaak deed met de vader van de kinderen. Af en toe een relatief rustig nachtje voor het opbouwen van nieuwe energie doet wonderen. Nu is alweer te zien dat de tijd vliegt.

Een lieve blogvriendin schrijft over het fietsen in het water zonder nat te worden. Het bestaat. Een fietspad dwars door het water heen, zodat je op ooghoogte met de statige witte zwanen komt, die op hun beurt weer midden tussen de hagelwitte wolken zwemmen. Gezichtsbedrogjes van de natuur. De geul is door mensenhand aangelegd in het domein van Bokrijk vlakbij Genk en is 212 meter lang. Heel bijzonder om te zien.

Ziezo, eens even kijken wat het volgende project gaat worden. Waarschijnlijk de Datsja ‘schilder’-klaar maken nu het volgende week warmer beloofd te worden. En de cake bakken. Voorlopig is er genoeg te doen. En alsof het zo moet zijn, vliegt er een citroentje in de sering, een knipoog van het toeval.

Maandag, doedag. Tenminste, gisteren wel. Na plannen te hebben gesmeed in het weekend, gingen we op pad. Eerst naar de Momax om een bed aan te schaffen. Wat zou ik graag met liefde in een tikkie gebrekkig Hongaars willen vertellen aan de vrouw achter de helpdesk, wat we zoeken en welke eisen we eraan willen stellen. Maar alle woorden blijven steken achter de muur van onbekend. Hoe ik het ook van binnen probeer met bekende losse woorden, er komt geen woord over mijn lippen, er rolt geen zin uit mijn mond, laat staan iets zinnigs. Het blijft bij gestamel. Igen, igen, jo, sok. (Ja, ja, goed, veel). Ik lees de bordjes op de muur naast de vrouw en zoek ze op. Het relaas wat ze tegen lief afsteekt, die wel goed uit de verf komt, zingt van oor naar oor en verdwijnt in het luchtledige. Geen touw aan vast te knopen. Túl nehéz. Te moeilijk

De bedden ogen goedkoop, maar de hele rimram aan accessoires om ervoor te zorgen dat ze comfortabel worden, bedbodem, matras, moeten er apart bij uitgezocht in de toonzaal voor matrassen. Je mag er op liggen, schoenen op het plastic placemat aan het voeteneind. Plastic verschuifbare onderdelen op de bedbodem die er voor zorgen dat schouders, heupen, onderrug de juiste druk krijgen. Handen en voeten bij de vertaling. Oké, oké. Ik denk aan de sketch van Wim Sonneveld, als loketbeambte bij het postkantoor, die zoetjes zijn kapper, ‘Dag man achter het loket, doet U mij een postzegel van een kwartje’ lik op stuk geeft met een koekje van eigen deeg. ‘Wilt u het bedrag besteden aan één zegeltje of wilt u verschillende leuke zegeltjes afnemen voor het zelfde bedrag’? (Kent iemand dat nog, ze zit in mijn hoofd gebeiteld).

We hebben een handig bed uitgekozen. Breder dan het huidige bed, het gaat om comfort. Hoger bed, betere matras en veel linnengoed erover, haha. Thuis sloeg de twijfel als altijd toe. Is het de juiste grootte, de juiste kleur, past het hier wel, etcetera. Het zal zich vanzelf uitwijzen.

Op naar een goedkopere discount ernaast voor de opklapbedden. Twee stuks met matrasje en al voor de komende logées. Moet te doen zijn. In het Engels dan maar. De vriendelijke jongen achter de kassa stamelt ‘Nem, nem , kollega‘ en dan komt er een gewichtig mannetje, te snel in alles, zijn Engels ten beste geven, maar geeft wel alles verkeerd door aan de vriendelijke jongen. Die boekt het bedrag, maar moet dan het ‘verkeerde’ bedrag weer terugboeken en dan volgt het juiste bedrag. Ophalen bij de achterdeur. Igen.

Nog een missie te volbrengen. Een van de kampeerstoelen waar we altijd heerlijk in toeven heeft het begeven, we zoeken een zelfde soort handige stoel om in de avonden, overal waar de zon met een laatste sprankje strooit, de dag nog een beetje vast te houden. Er zijn twee filialen. Een in de binnenstad met een moeilijke parkeerplaats, maar we kiezen die aan het begin van de stad tussen veel andere grote winkelreuzen, zo een waar je rolschaatsen nodig hebt en argusogen. Ook dat gaat betrekkelijk vlot, minstens zo vlot als we geld uit onze buidels zien vliegen. Goed gemutst, het mag wat kosten, gaan we op huis aan.

In de avond bekijken we oude foto’s en duiken dieper in elkaars levens. Het is goed om zo af en toe terug te kijken en tegelijkertijd of daardoor juist extra dankbaar te zijn voor ons samenzijn nu. ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’, fluistert mijn moeder. Het verloop ervan is op z’n minst soms behoorlijk verrassend. Wij dobberen mee.

Het was prachtig weer gisteren. Er kwamen familieappjes binnen van de oudste dochter en haar gezin bij de schoonfamilie in La Douce France en van de Rakkertjes, waarbij twee filmpjes van de oudste die twee knulletjes van twee turven hoog op de mat legde bij Judo. Hij is zelf net zo groot. Resultaat: 2 X Ippon. En natuurlijk plaatsvervangend trots.

Twee enveloppen zijn onderweg naar Nederland met Verkade plaatjes voor het herfst-en het lenteboek voor respectievelijk de Filosoof en Tante Pollewop. Afspraakje tussen dochterlief en mij. Even die prachtige boeken weer opwaarderen. Ze moeten zelf knippen en plakken. Ben vergeten te zeggen dat ze op de strepen aan de achterkant moeten knippen. Dat gaat vast goed komen omdat hun moeder, mijn oudste en ik alle vier de seizoensalbums in de vakantieweek begin Maart hebben ingeplakt. Dat staat vast nog vers in het geheugen gegrift.

Hoera! De eerste hagedissen zijn ook weer een feit. Gisterenochtend werd er kennelijk een nestje wakker uit hun winterslaap. Één zette het op een holletje van onder de Roosmarijn naar de varkensstalletjes, maar een andere, een iets grotere, kwam onder de vijg vandaan en bleef daar heerlijk zitten in het zonnetje, liet zich uitgebreid bewonderen en later zelfs filmen. Wat een mooitje. Het zijn smaragdhagedissen met hun opvallende groen en blauwe kleuren. Op de een of andere manier maakt het hart een sprongetje bij het zien van deze bijzondere beestjes, vooral als ze in hun koddige waggelgangetje weglopen. Nu is de lente definitief begonnen.

Gisteren was Lief de schuur aan het opruimen en ging ik naar de super in Szigetvar om bakspullen te halen. In de nieuwe oven zal ik als eerste de ouderwetse recht toe/recht aan cake bakken. 250 gram boter, meel, en suiker en vier eieren. Een snufje zout en eventueel wat vanille. Zo leerde ik het heel vroeg al van mijn moeder. Dat kan niet missen. Van lieverlee leer ik de kneepjes van de oven wel kennen. Ook de inductieplaat gaat me steeds beter af en de pannen zijn hun lichtgewicht in goud waard. Nooit meer leegschrapen en schuren, wat een genot.

Bij het traceren van vogelgeluiden komt de Hop door. Volgens Lief is die er heel lang geleden nog wel eens geweest. Zou de app zich vergissen met de muziek van de buurman twee huizen verderop, maar het ‘kedunk kedunk’ dat doordringt tot op de Datsja lijkt niet op de bijzondere roep van de vogel. De tijm staat nu volop in bloei. Mooi zacht paars tapijt in de kruidentuin. Tot mijn grote vreugde zag ik de Hop, die andere, achter ook al in een boom klimmen. Zouden we dit jaar eindelijk bellen krijgen? We gaan het zien en beleven.

De opdracht bij het schrijven is ‘zand’ vandaag. Niet moeilijk om daar over te schrijven. Vers van de pers:

Onmiddellijk zweefde een van mijn lievelingsliedjes door mijn geest. ‘Ik heb zand in mijn haren, zand in mijn ogen, ik heb zelfs zand in mijn neus, tussen mijn kiezen, het kriebelt, o wat kriebelt het, ik moet even niezen. Ha…ha….ha….tsjoeh, hatsjoeh, haaaaaaaaaaaaaaaaaa……tsjoeh. Herman van Veen op zijn best, Dit was mijn liedje om een groep kleine zandmonsters, die heerlijk buiten hadden gespeeld, zandkorreltjesvrij te krijgen voor ze weer naar de groep zouden gaan. Grote lol hadden we dan met elkaar als ze vooral het laatste deel mee ‘niesten’

Zand was mijn leermiddel bij uitstek. De rekenwondertjes in de groep konden zich er volledig in uitleven, maar ook was het ideaal om proefondervindelijk te ontdekken hoe de grote vraagstukken der aarde tot een oplossing gebracht konden worden. Natuurkundige verschijnselen in een notendop. Zwaartekracht, zijwaartse en opwaartse druk, evenwicht, balanceren, noem het maar. Je kon het zo gek niet bedenken of het zand reikte de oplossing. Tijdens het creatief proces, beelden maken van zand bijvoorbeeld, kwam er ook heel wat bij kijken. Er doemden allerlei vraagstukken op, maar in het zand zelf werden de antwoorden op de vragen gevonden. Experimenteren maar. Het werkt echt.

Vanuit mijn slaapkamerraam kijk ik recht op de bloeiende sering van de buurvrouw, waar de mussen en tegenwoordig ook een enkele merel dartelend hun ochtendlied inzetten. Guido Gezelle doet mee. ‘Tak op, tak af, tak op, tak af.’ Het is een vertrouwd beeld.

Een positief bericht via de media, dat dan wel, over een school in Denemarken waar de juf en leerlingen van een klas aan het woord zijn. Sinds anderhalf jaar zijn schermen niet meer aanwezig. Geen computers, geen laptops of Ipads, geen telefoontjes. Wat er wel is? Pen en papier en boeken. Men schrijft weer van alles op. Een leerling laat zien hoe zijn schrijven vooruit is gegaan, een meisje heeft het over iets wat ik zo duidelijk herken: Ze schrijft liever met pen en papier omdat ze alles wat er gezegd wordt op die manier veel beter onthoud. Een jongen zegt: ‘Het is minder rommelig.’ Met ander woorden er is weer gerichte aandacht voor waar je mee bezig bent en, niet onbelangrijk, voor elkaar. Ze doen weer spelletjes in de pauze en zijn veel alerter.

Hier in de Hoff, waar de tijd lijkt te zijn stilgevallen, ondanks alle groei die er is in deze lente, is het niet moeilijk om die aandacht en de bezinning in de aard der dingen te ontvangen. In de hectiek van het leven in Nederland kan ik er hevig naar verlangen. In die heerlijke stilte hier moet ik de neiging om iets snel op te zoeken, of het checken van de binnengekomen berichten afwennen. Het zit er immers zo ingebakken.

Natuurlijk, voor het schrijven van de blog, of liever gezegd voor het lezen van de verhalen, is het cruciaal, zo’n Ipad, misschien voor het opzoeken van recepten ook. Maar vroeger gebruikte ik gewoon mijn kookboeken. Er staan er nog een aantal in de boekenkast in het andere huis. Straks als de plank boven het aanrecht is geplaatst, komen daar weer een paar van die bijbels op te staan. Een Indiaas kookboek, recepten uit het midden Oosten, mijn oude Bep Vuyk van lang geleden met Aziatische gerechten en het kleine groene Perzische receptenboekje. De verhalen kwamen in dagboekjes terecht. Chinese boekjes met een mooie kaft, echte kleinoden, volgeschreven, waar ik een enkele keer nog uit put.

Gisterenmorgen al vroeg kwam vriendlief om in de keuken het kastdeurtje te maken en het paneeltje onder de spoelbakken te plaatsen. Het valt op hoe secuur hij daarbij te werk gaat. Hij trekt tot op de millimeter na of iets recht is ja of nee. Er drupte ergens water onder de spoelbakken, maar dat bleek een kwestie van aandraaien met een hulpmiddeltje. Lief had dat al geprobeerd met de hand, maar dit bleek eenvoudigweg de juiste oplossing. De keuken is nu, op het sauzen van de muur na en het plaatsen van plank boven het aanrecht, zo goed als af.

Toen ik nog in Nederland was had Lief mijn kruidenverzameling al in een van de lades uitgestald. Op zijn geheel eigen wijze. Dus lagen alle potjes met de etiketten naar boven in de la en het viel daardoor bijna blind te pakken. Ik handhaaf zijn manier van rubriceren, want ik had ze zelf beslist minder overzichtelijk neer gezet. Zo zie je maar. Niet hetzelfde als te doen gebruikelijk, maar daardoor een geheel nieuw inzicht.

Er komt ergens een interview langs in de rubriek honderdjarigen in de Volkskrant. Dit keer gaat het om mevrouw Annemarie Ehrlich-Liefmann. Een verpleegkundige die tot haar 95ste heeft gewerkt en daarna nog drie jaar een dag per week. Daaruit kan je opmaken dat het al een bijzondere persoonlijkheid is.

Het interview begint met: ‘Wie samen danst, maakt geen ruzie, zeg ik altijd maar’.

Wat ik al zei. Een heel bijzonder mens en eigenlijk werd ik als eerste getroffen door de foto van haar. Een oudere dame, bedachtzaam en ingetogen, in fleurig rood. Ze komt uit de school van Rudolf Steiner en kleedt zich elke dag in een bepaalde kleur.

In het huis waar ze naar toe verhuisd is, wonen ook demente bejaarden en ze is zich in dementie gaan verdiepen. Daarbij zegt ze iets opmerkelijks, waarmee ze de spijker op z’n kop slaat. ‘Wat opvalt is dat de wetenschappelijke boeken uitgaan van wat mensen met dementie niet meer kunnen en antroposofische boeken van hun belevingswereld’.

Ik denk terug aan mijn vader die in de therapie, die hij kreeg, pitrieten dienbladen moest vlechten, terwijl hij handen had die geschikt waren voor het met grof geschut sleutelen aan de motoren van auto’s. Met geen mogelijkheid kreeg hij de pitrieten buigzame delen door de minieme gaatjes heen, tot grote frustratie en woede van hemzelf. Het heeft hem niet geholpen, die therapie, dat moge duidelijk zijn.

Mevrouw Ehrlich-Liefmann haalt een viering aan van haar verjaardag waarbij ze een concert had georganiseerd die vier uitvoeringen van ‘Bist du bei mir’ van Bach te berde gaf. Tussen elke uitvoering luisterden ze naar de stilte, steeds anders en steeds dieper. Voor haar betekende de stilte niet de leegte, maar een moment om te voelen dat je geraakt bent. Het viel de begeleiders van de aanwezige demente bejaarden op dat ze het hele concert stil bleven en na afloop niet weggezakt en scheef in hun stoel zaten, maar rechtop, terwijl ze de ander aankeken. Mevrouw vroeg zich af of daar een nieuwe therapie uit zou kunnen ontstaan.

Het is een boeiende vrouw en als het interview nog te achterhalen valt is het zeer de moeite waard om een wijle in haar gedachtenwereld te vertoeven.

Een andere opmerkelijke quoot van haar was bij de verhuizing uit haar grote huis naar één kamer, waarbij haar zoon opgelucht was dat ze zo makkelijk afstand kon doen van haar spulletjes: ‘ Nooit gaat er in een begrafenisstoet een verhuiswagen mee’ en nog belangrijker zelfs, ‘Luxe zit in je innerlijk, niet in de materie’.

Ze heeft haar hele leven heel de wereld overgereisd met het geven van euritmie-lessen. Toen ze aan een van de mensen. die de cursus volgde, vroeg wat het voor hem betekende zei hij ; Bewustzijnsbeweging. Die term heeft ze overgenomen op haar folders. ‘Bewustzijnsbeweging, bewegingsbewustzijn’. Het hele relaas nodigt uit om de euritmie eens nader te onderzoeken. Ik ken het begrip vaag, maar heb me er nooit in verdiept. Er zit natuurlijk een hele bewegingsleer achter. Ik kom op een site, die euritmielessen voor kleuters op de Hongaarse Waldorfschool in Pécs laat zien. Het zijn er teveel om nu al alles goed op me in te laten werken. Bovendien wil ik het gedachtengoed erachter beter leren kennen. Als degene die die leer zo wijd verbreid vertolkt heeft, er zo oud en levenslustig bij is gebleven, zal het vooral de harmonie en de balans hoog in het vaandel hebben gehad.

De Waldorfschool in Pécs, een half uurtje rijden van hier, hoe leuk is dat. Iets voor een nadere verdieping? Lief zou zeggen: ‘Toeval valt je toe‘.

Er was het verhaal van een oude man die veertig jaar in zijn eigen huis had gewoond. Hij beschreef de rituelen die hij deed aan het begin van de dag. Hij maalde zijn bonen, zette de koffie, liep naar zijn fiets in de gang voor een controle en kwam terug om een vers bakkie koffie samen met zijn vrouw te nuttigen. Het klonk vertrouwd, niet het ‘hoe’ van het ochtendritueel, maar het verschijnsel op zich. Wakker worden en een hele eigen strategie uitvouwen zonder er bij na te hoeven denken. Ik schreef het gisteren al ‘de mens is een gewoontedier’.

Daarna volgde de rest van zijn relaas. Hoe zijn vrouw drie jaar geleden overleden was en de kinderen zich zorgen begonnen te maken over zijn alleen-zijn. Dat ze uiteindelijk een plekje vonden in een tehuis. De ruimte voor een ochtendritueel werd weggevaagd en de ruimte voor al die andere rituelen die er door de dag kwamen. Het fietsen zat er niet meer in zonder gang waarin de fiets kon staan. Je gewoonte afzweren omdat een ander vindt dat dat beter voor je is. Misschien is dat stukje wel het moeilijkst te accepteren. We willen graag ons zelfbeschikkingsrecht tot het uiterste beschermen en handhaven.

Natuurlijk, iedereen zal de man zijn eigen gemalen kopje koffie gunnen, maar in hoeverre zijn we in staat te oordelen over het feit dat we daar toe in staat zijn. Daarbij denk ik aan mijn vader, wiens grootste passie autorijden was. Dat kon en mocht hij niet meer na de beroerte. Onbegrijpelijk voor hem en het maakte hem opstandig en driftig.

Ik kijk naar ons. Ook zo langzamerhand wat sloffende ouderen, al proberen we zo kwiek mogelijk over te komen. ‘Waarom laten die mensen nog een hele nieuwe keuken in hun huis zetten’, had de vrouw van vriendlief gezegd. Een terechte vraag als je ons niet kent of niet?

We, en ik geloof dat het in dit geval voor ons beiden geldt, hebben vooral het gevoel dat het leven, dat ons los van elkaar al een zekere richting had opgestuurd, toch weer een herbeleving kreeg, toen onze plannen samen een feit werden. Om nog, zo lang als het ons gegeven is, van het leven te genieten en daar horen ook nieuwe plannen bij. De kans dat we ons voedselbos in volle wasdom zullen zien, is nihil, maar het werken eraan geeft minstens die voldoening. We merken op, hoeveel energie het geeft om dergelijke dingen voor ogen te houden. Het is geen wassen neus, het is een gegeven die de overtuiging van het leven hier sterkt.

Vandaag is het de sterfdag van mijn moeder. Zij was levenslustig en vitaal tot het laatst aan toe. Als er iemand een lang leven beschoren was, was het mijn moeder wel, de jongste en viefste in het bejaardentehuis. Maar op 71-jarige leeftijd overleed ze. De dood was als een dief in de nacht gekomen en had haar ongetwijfeld tegen wil en dank opgehaald. Haar goede raad en advies, haar optimisme, glijdt door al onze levens heen. Geniet van de dag, elke dag is het waard geplukt te worden. Smeed plannen, wees gelukkig samen en leef zolang het je gegeven is.

Fijn om zo’n optimistisch draaiboek met al die goede herinneringen dichtbij te hebben. We hopen ze nog lang te mogen blijven volgen.

Eindelijk begin ik te landen, ondanks de grote warmte die ik voel in ons samenzijn. Het is altijd weer even zoeken naar de juiste modus. Zoals je je kussens schikt om je hoofd neer te kunnen vleien voor het slapengaan. Er zijn wat dingen veranderd. Door het gedoe met de keuken en het verschuiven van allerhande zaken, staan er nu meubels op andere plekken dan achtergelaten. Een mens is een gewoontedier. Tot tien tellen is de beste remedie. Daarna komen de vragen. Waarom staat het zo, waarom is al die opslag van boven hier terecht gekomen, de oude correspondentie van het huis, de door te geven spulletjes van een liefde, waar moet het staan. De uitstalling van gevonden kleinoden, olifantjes, koperen beeldjes, Hongaarse oude 33-toeren platen. Ik zoek naar mijn eigen harmonie in die van mijn lief. Dat is goed te doen, maar het is een kleine queeste.

Ook in de keuken, onze mooie nieuwe grote keuken vinden langzamerhand aanpassingen plaats. Dat kan verschillende oorzaken hebben, maar daar heeft het praktische de overhand. Wat is handig. Je moet er zo naar kunnen grijpen, anders werkt het niet. Nee, je moet er samen zo naar kunnen grijpen, belangrijk verschil en goed om echt bij stil te staan. Tussen alle bedrijven door loop ik af en toe het huis uit, maar gisteren maakte ik me op om de Hoff zelf door te wandelen. Te luisteren naar alles wat altijd vertrouwd is. De natuur is erg consequent in haar seizoenen. Iets minder in het verschijnen van haar weerbeloftes, maar alla. De kloffen gaan aan, gewapend tegen alles wat maar aan kan vallen, opkomende braamstruiken, stekelige takken, uitstekende stenen, noem het maar. Ik spot een opvallende beweging in de eerste boom van het bloesempad en zie een goed gecamoufleerde Koningspage in al zijn majestueuze schoonheid op de bloesem zitten. Het hart maakt een sprongetje, zoals altijd bij iets wat altijd weer als boffen voelt.

Lief heeft, en dat doet hij speciaal voor mij, dat weet ik, overal paadjes gemaaid tussen heel de bloeiende lente door, paardebloem, hondsdraf, silenen, wilde venkel, maagdenpalm, brunel, vogelmuur, de paarse en witte dovennetel , madelieven, boterbloemen, de walstro, de boshyacinth, wat anemonen en boven het hoofd de bloeiende prunussen en wilde kers, de appel, de peer en de sering en nog veel meer.

Het loopt langs de Citadel, langs de Olympus, langs mijn geliefde Datsja, langs de bosnimf die trouw op wacht staat aan de rand vanwaar het bos begint. Onder de bomen door is de welkomstgroet van een waar vogelkoor en gekakel: Huismus, Europese kanarie, Merel, Spreeuw, Zanglijster, Syrische bonte specht, Zwartkop, Putter, Vink, Pimpelmees en de Draaihals. Ze verwelkomen me hartelijk, beeld ik me in, ‘Ben je daar eindelijk weer?’ Geen klein grut op de grond, wel een verdwaalde hommel, bij, houtbij of vlieg. Aan de rand van het bos overzie ik het veld, dat voedselbos moet worden en waar alles wat aanslaat buiten het gras, aardig in de weer is om het hoofd boven water te houden. Ik ben bang dat de olijven de winter niet hebben gehaald. Dat moet de volgende keer anders. Ze zijn nog buigzaam, dus krijgen ze het voordeel van de twijfel.

Lief is in het randbos helemaal aan het eind, met de bosmaaier in de weer, die heerlijke ‘stille’ bosmaaier. Daar is ook een stoel om te rusten. Even zitten en om zien naar de wuivende Luzern van de buurman, het rammelen van de auto’s over de zes, de windvanen in de lucht boven het wuivende lange gras en mijn eigen hindepaadjes erin, met liefde gemaaid. Thuiskomen in alle vezels.

En de eerste esculaapslang is een feit, nou, Sláng…Slangetje, niet groter dan dertig centimeter. Lief wilde de grote steen bij de Citadel verplaatsen en daar lag hij lekker onder te winteren. Er zat geen beweging in, want stilstand is de beste verdediging in geval van dreiging in deze omstandigheid. Het was een mini-evenbeeld van de enorme esculaapslang van langer dan een meter in de caravan twee jaar geleden.

Ik heb voorzichtig mijn eerste rondje gemaakt tot aan de Datsja. Ik zocht de klaprozen die lief meende gezien te hebben en die twee jaar geleden als een groot rood veld de overhand hadden genomen in de bloementuin. Bij determinatie werd bleke klaproos aangegeven. Het duurde even voor ik het blad herkende. Het scheen me te lobbig. Maar dat kan wel. De bloemen zullen het verhaal afmaken.

De wilde haren van Lief zijn een tikkie gefatsoeneerd. Buiten onder de druif, die aan alle kanten uit haar kronkelende stammen losbarst, in de wind, zo hebben de vogels goed nestmateriaal. Knip, knip, knip en mijn slachtoffer in alle rust. Het ziet er weer redelijk uit, niet professioneel, maar voor een leek toch aardig in model geknipt. Bakkebaarden en achterkantjes moeten nog een paar dagen hier en daar bijgeknipt, maar dan heb je ook wat. Koolmees dacht er het zijne van.

Onze gasten van Mei denken erover om in Budapest, waar ze met de trein aankomen, een antieke Lada te huren voor de rit naar ons dorp. Haha, dan zijn ze een van de sporadische weinigen. Het past hen wel om op die manier hun entree te doen. Vermoedelijk heeft vriendlief al zijn hele leven gedroomd om eens een keer in zo’n Russisch vehikel te kunnen plaatsnemen. Hun berichtje zette bij mij de raderen van het denkhoofd in werking en om een en ander van voorbereidingen te bewerkstelligen, gooide ik alvast een balletje op. Net als bij zoonlief moet dat eerst een beetje voorweken en gaat het met een aantal mitsen en maren gepaard. Maar als het ei eenmaal gelegd is, loopt het van een leien dakje. Ken uw pappenheimers.

In ieder geval leidde een en ander ertoe dat we aan het eind van de week naar nieuw bed gaan kijken, zodat ons oude bed naar de zolderkamer kan voor de logees in Juli. Daarnaast moet er ook nog een opklapbed bij. In juni is er een groepje vrienden van zes, weliswaar niet hoogbejaard en hulpbehoevend, maar ook niet allemaal even soepel. Regeren is vooruitzien.

Het koken op inductie vind ik een uitkomst. Wat een gemak. Het is een vijfpits plaat met veel ruimte. Vandaag zal ik al die andere elektrische apparaten, die van zolder kwamen, eens aan een nauwkeurig onderzoek onderwerpen. Wat moet blijven en wat kan weg. De oude pannenset(in goede staat) was in ieder geval zo verdwenen. Hier is dat geen punt. Mensen kunnen alles gebruiken en zo niet, dan brengt het wel iets op. Het leven hier is veel meer ingesteld op het hergebruik.

De kleine meid groeit als kool. Officieel heet de jongste in het Moluks Adé, maar de kleine Nyong is zo gewend geraakt aan die naam Adé, dat zijn zus nu Bongso wordt genoemd en hij Adé. Grappig. De oudste zus heet Kaka. Zo zijn er allerlei culturele verrijkingen binnen ons gezin. Nene en Dede zijn de Turkse oma en opa van de rakkertjes. En de oma en opa van de Franse familie heten Papi en Mami. Ook de feesten zijn navenant de afkomst, qua beleving. Bij allen in ieder geval met eten in overvloed, dat vind je toch in heel veel culturen terug. Het benepen, na een koekje gesloten, koektrommeltje van vroeger is nooit mijn ding geweest. Het mag uitbundig en vrolijk. Gelukkig wel.

Er was een opvallend verschil tussen het rijden in Duitsland en Oostenrijk en het rijden in Hongarije. In het laatste stuk van de reis hoorde ik achter elkaar, tik, smash, tok, baf en zat mijn ruit binnen de kortste keren onder de arme insecten die de snelheid van Agaath haar voorruit niet meer hadden weten te ontwijken. Insecten op het raam. Ergens doemde uit de diepte de voorruit op van de Daf 33, toen nog zonder naam. Ze was van mijn moeder en mij en ik reed er dagelijks mee naar Amersfoort. Na zo’n ritje zat de voorruit, toen nog, eveneens vol gesneefde insecten. In het Holland van heden ten dage blijft de voorruit praktisch leeg. Dat zegt genoeg.

Het ‘leren is leuk’ koffertje is leeg, daar zaten alle medicijnen en de tekenspullen in en de hotelkoffer is ook uitgepakt. Nu moet de grote koffer nog. Lief was weer blij met zijn zeiljack. De vilten bloemetjes, die ik samen met beide dochters, gemaakt heb, staan op een voorlopige plek achter de foto’s van het thuisfront. De nieuwe douchekraan werkt als een tierelier. Alleen heeft de lekkende kraan daar aan vooraf de tegels niet ongeschonden achtergelaten. Ik moet er nog iets op verzinnen. Van lieverlee schuif ik wat dingen op een logische plek. Nu staan alle grote apparaten die Lief bij de verwarmingsketel had ontdekt in de laden van de keuken. Daar zal ik een andere modus voor moeten vinden, want het neemt teveel plek in, terwijl je ze sporadisch gebruikt.

In de woonkamer ligt ook van alles. Er staan ook wat herontdekte kleinoden die een prachtige plek verlangen. De vleugel is bedekt met antieke Hongaarse elpees, die we eigenlijk zouden moeten draaien om de winst van Magyar en zijn partij te vieren. Ik denk niet dat we ooit, bij zo’n cruciale uitslag, gelukkiger zijn geweest en met ons een groot deel van de Hongaren zelf. We kunnen weer vrijuit ademen en blij zijn, dat de Hoff in dit land staat. Het is niet langer pro-Russisch en anti-Europees.

Gisteren wilden we eerst wat proviand inslaan in Szigetvar. Lief houdt een slag om de arm om de kleine Kisbolt (het winkeltje) van het dorp te blijven sponsoren. Ze mag niet weer verdwijnen. Volkorenmeel om met de desem te beginnen was in de Lidl niet te verkrijgen, maar daar vast wel. Ik ben benieuwd. Zelf zuurdesem maken is niet moeilijk. Je moet wel vijf dagen lang consequent je desem bij vullen met dezelfde hoeveelheden water en tarwemeel. Als dat lukt kan ik gaan bakken.

De basisvoorraad is aangeschaft. Even een rib uit het lijf, maar dan kan je een hele tijd vooruit. Voordat we ons daar op toelegden, moest er getankt worden. En was er eindelijk tijd om de Mosogat, de autowasplaats, uit te proberen. Het bleek volledig gelijk te zijn aan de Hollandse versie alleen wat verouderd en de deuren gingen niet meer dicht. Dat maakte niets uit. Agaath spetterde heerlijk onder deze broodnodige wasbeurt en kwam glimmend en in haar nopjes er onderuit. Gelukt.

Het koken op inductie was daarna het tweede nieuwigheidje. Maar het wees zich vanzelf eigenlijk. Wat is iets snel aan de kook en wat valt er goed te temperen. De nieuwe pannen doen het voortreffelijk. Een snelle hap voor de eerste keer, een geïmproviseerde vegetarische bami. Goed gelukt en smaakvol, vertelde Lief, die ook nog wat eetbaar struweel uit de Hoff voor zichzelf erbij had genomen.

De dromen vannacht gingen voornamelijk over keukens in allerlei staten. Waarschijnlijk moeten we het er gematigder over hebben en gewoon gaan doen. Dan spookt het daar boven minder en keert de rust weer.

Dat het middagdutje de nachtrust aardig in de weg bleek te zitten, had ik al ingecalculeerd. Buiten dat ik nooit een eerste of enige nacht in een hotelkamer goed doorslaap, had ik daarmee mijn kruit aardig verschoten. Filmpjes kijken en bedenken wat ik nog allemaal moest beantwoorden. Dat maakte dat Klaas vaak verre van bleef.

Buiten was er ook een bus met een Tilburgse ijshockeyclub komen te staan,w at met de nodige `Hollandse vrolijke klanken gepaard ging, die vrolijk binnenstroomden door het open raam . Mijn moeder fluisterde:’Met je ogen dicht rust je ook’, dus bedwong ik de neiging op mijn mobiel te blijven kijken en probeerde droomflarden binnen te takelen. Het duurde toch nog tot rond drieën voor ik overmand werd door vermoeidheid en weggleed in vergetelheid.

Na een verfrissende douche was ik op tijd voor het ontbijt. Jammer dat ik niet kon ruiken hoe het verse brood en de geur van koffie iedereen aan tafel riep. Langzaam druppelden er gasten binnen maar vooralsnog liep er meer personeel rond. Ik volstond met een warm gekookt eitje, een croissant, verse boter, yoghurt en een Pretzel. Een kannetje koffie stond al bij de tafel. Mijn medicijnen had ik los in mijn zak gedaan om met de yoghurt te nemen. Precies genoeg, de Pretzel was erg zout. Ik overwoog een verdwijntruc, altijd een beetje beschaamd als mijn bordje niet leeg is. Ik gooi niet graag eten weg. Dus in een servetje ermee voor ‘jeweetmaarnooit of ‘als-dan/dan-nog’. Weer een kalme reis, met weinig auto’s op de weg tot het middenuur in de buurt van Wenen en nog een goede 75 kilometer aan wegwerkzaamheden voor Budapest. Orban had in de gauwigheid, vlak voor de verkiezingen, nog aardig huisgehouden met zijn vriendjes.

Ik vond de goede weg naar Pécs en weer was het een zonovergoten kalme baan met nauwelijks verkeer, grote gouden koolzaadvelden aan weerskanten, glooiend, heuvelachtig met hier en daar een dorp. Inmiddels bekende Hongaarse wegaanduidingen. Hoog boven mij een prachtige laagvliegende rode wouw met zijn kenmerkende verendek en de gevorkte staart, veel valken en buizerds. Boeiend om te zien en tijd genoeg om waar te nemen in dit ontvolkte gebied.

Aan het eind leidde Agaath haar tomtommetje me een verkeerde kant op en moest ik Nagypeterd invoeren om op de 6 te komen, de enige goede weg naar ons paradijs. Ondanks de omleiding was ik er toch sneller dan gedacht. Het hek was nog dicht maar een toeter en Lief kwam aangesneld om ze open te maken. Eindelijk verenigd. Heerlijk weerzien.

De keuken eindelijk life bewonderen en in die luxe eerst maar bijkletsen met een wijntje erbij en de liflafjes die ik nog had. Kaasblokjes, gehaktballetjes, mini-grissini met roomkaas. Verder kwam ik niet. Door slaap en vermoeidheid overmand, rolde ik het vertrouwde bed in en sliep een gat in de zonnige dag. Nu begint het leven hier echt.

Vanmorgen om vier uur op. Ik vergis me nog iedere keer hoe langzaam de handelingen gaan, maar om half zes was ik, na alle ochtendrituelen, helemaa klaar om naar de auto af te dalen. De grote koffer had zoonlief gisterenavond er al ingezet. Die was veel te zwaar. Twee kleine koffers, een met teken, schilder, lees en schrijfbenodigdheden en de medicijnen en de ander met de bio van Dorrestein en alles voor een nacht in het hotel. Proviand in de rugtassen, behoorlijk gesjouw nog steeds, maar hè, voor geen kleintje vervaart natuurlijk.

Zes uur precies reed ik de straat uit. Op naar Arnhem, via Nieuwegein, want de A2 was afgesloten. Altijd even wennen in het begin. Het is meer een gezonde spanning, wat ga ik nu weer op mijn pad vinden. De rit was voortreffelijk. Geen oponthoud, weinig verkeer, rond twaalven werd het wat drukker. Ik zou rond 14.00 uur aankomen, ook het tijdstip dat ik mocht inchecken in het hotel. Het heette Donauhof, maar er was weinig Donau te bekennen. En het gevaarte stond in de steigers. Het was weekend. Geluk bij een ongeluk. Geen stoere mannenkuiten voor het kleine raam in de vroege ochtend. De gordijnen mogen open.

Geen restaurants open vandaag, mar de begraafplaats wel en alles is hier zeer katholiek, dat viel niet te ontkennen. Beelden te over, drie bovenop de entree van de kerk, de toren stond trouwens ook in de steigers, ze hebben het druk. Vanwege het aantal trappen naar de hoofdingang liet ik het rechts liggen, dat gold ook voor de oude begraafplaats, die tegen een berg was gebouwd. In de armen van een berg, kan ik me voorstellen, zal heel geborgen zijn.

Ik ga snacken en een wijntje drinken met water er tussendoor. Want de dorst is er wel. Bovendien denk ik dat ik straks wel even een dutje doe, al stel ik het zo lang mogelijk uit om de nacht slapend door te komen.

Onderweg zag ik alsmaar kurassen, die blikkerden in de zon. Het waren de zonnepaneel-velden, die de groene glooiende heuvels naast de snelweg voor een groot deel bedekken. Ik weet wel wat ik liever zie.

Hoera, ik mag eindelijk het grote nieuws bekend maken. Zoonlief heeft een dochter en ze is dinsdag in de middag geboren. Door de snelheid en het bloedverlies moest er een nachtje in het ziekenhuis geslapen worden, maar alles gaat prima. De kraamhulp mag er maar drie uur per dag zijn. Er is een tekort. Ik vind het geen goede zaak voor de moeder. Het is zwaar om in het begin direct helemaal aan te staan voor het kleintje en de ongemakken. Hulp is essentieel. Gelukkig staat zoonlief ook aan en reddert waar mogelijk.

Zo, mijn kruid is verschoten. Tijd voor een krachtdutje. Morgen moeten die ogen weer fris en helder zijn.

Klein detail: Pyjama vergeten, kniesoor die daar op let.

De laatste dag voor vertrek. Het hotel is geregeld, de nieuwe pannen staan klaar om in het onderste deel van de bagageruimte op te bergen. Voor die gelegenheid heb ik ze toch maar uit de enorme doos gehaald en in een supermarkt tas gestopt. Het scheelt een enorme bak ruimte. Vanmorgen vond ik op de valreep een hotel tegen een zeer billijke prijs. Natuurlijk met lovende kritieken. Het ziet er wat authentiek Beiers uit en het is geen gestroomlijnd gebouw maar dat ben ik wel gewend. Het is acht uur rijden van hier en vlak bij Passau, goed te doen weet ik uit ervaring.

Met dochterlief en de kleine Nyong zijn we vanmorgen aan de wandel geweest. Een ijsje halen op de Herenstraat. Kalm kuierend, want Nyong was op de loopfiets. Onderweg kwam ik nog een vader van school tegen. Er hangt nog steeds een leuk tegeltje in mijn gang dat zijn zoon gemaakt heeft en wat op een veiling voor een of ander goed doel werd verkocht. De lieve kleine van destijds is nu een grote lieverd van 20, die bij zijn vader in de koffiehandel werkt. Een dikke knuffel en liefs voor iedereen. Het ijsje was de pleister op de wonde, want het was best een verre tippel geweest. Bij elkaar toch nog zo’n 3,5 kilometer.

Gisteren gingen de zussen en ik ook naar het Maxima park om te wandelen. Naar de Vlindertuin, besloten we. Daar was ik nog nooit geweest. Het was zo’n echte heerlijke lentedag. Zonovergoten en lekker warm. In het aangelegde park is goed rekening gehouden met de bijzondere effecten, onder rijen bomen ook rijen scilla”s, de paarse variant. Nog net niet in bloei, maar ze stonden wel op springen. Straks is het een zee van blauwe trossen sterhyacint. Een lust voor het oog, voor iedereen die een dezer dagen nog wil gaan. Succes verzekerd.

De vlindertuin moet even flink aanwassen, het is er prachtig aangelegd maar nu zie je de mensenhand er nog wel heel erg in. Zuslief, die twee jaar jonger is, paste zich aan mijn tempo aan en we kuierden met de handen op de rug kalm voort, terwijl fotozus steeds even ergens stilstond om een mooi plaatje te schieten en dan met het grootste gemak ons weer voorbij liep of ons voorging. Er waren gelukkig genoeg banken om op uit te hijgen.

Rijen populieren, een ingenieuze brug met een blauwe regen begroeid. Bruin water en toch helder, eenden, hartjesvormende zwanen, er scheerde een ijsvogel langs fotozus, en we hoorden de zwartkop en de tjiftjaf hun trillers ten beste geven, terwijl de fazant zich luidkeels deed gelden.

Ergens kregen we een grote pol met wilde witte en paarse kievitsbloemen in de schoot geworpen, bij wijze van spreken. Dit zijn cadeautjes bij uitstek op zo’n wandeling. Gratis en voor niets.

We wandelden richting restaurant, maar helaas werd die verbouwd. Er was een koffiekeet om het leed te verzachten, maar die had een zeer beperkt aanbod. We deelden een kaasbroodje met elkaar en mijn kopje rooibos, waar ik normaal voor ga, werd een kopje heet water door een minieme keuze uit vruchten-theeën. In de speeltuin er naast stond een dixie voor de hoge nood.

Op de terugweg vonden we nog een kleine uil, van metaal, dat dan weer wel, op een lantaarnpaal. Hij zweeg in alle talen.

Schone dochter was jarig. We hebben het in bescheiden kring gevierd. Bij de boekhandel waar ik een cadeautje ging kopen, kwam ik een kennis van vroeger tegen die me kende vanuit IJsselstein en wist dat ik met Sprokkelhorst had meegedaan. Of ik nog jonge mensen wist die tegen een kleine vergoeding ergens wilden tonelen. Dat wordt heel diep graven in mijn geheugen. Later, als het hoofd weer wat leger is geworden, met al die regeldingen van de laatste tijd, komt er vast wel wat oppoppen. Durf te vragen.

Spannend, vandaag zouden twee onderdelen van de keuken bezorgd worden, die ik mee moet nemen naar Nagypeterd. Ze waren alleen online te bestellen, want anders was ik ze gaan halen. Nu maar afwachten.

Ik was ook behoorlijk wat tijd aan het stoeien met het bestellen van een vignet voor Oostenrijk. Goeie hemel. Ze zijn van systeem aan het veranderen en willen die dingen alleen nog maar online leveren. Dan ben je direct van de toeloop bij de grens af en van die stickers op je autoraam. Makkelijker te controleren ook, denk ik. Normaal had ik geen last bij het kopen van die vignetten online. Maar nu had het wel even wat voeten in de aarde en het vergde een flinke portie doorzettingsvermogen, omdat bij de officiële sites alleen met betaalwijzen kon worden betaald, die niet in mijn bezit zijn. Maar ik vond eindelijk die ene specifiek naald in de hooiberg en ben gerustgesteld.

Vandaag ga ik met twee zussen een klein stukje meewandelen. Nog even bijkletsen. Er zitten straks weer zomaar twee maanden tussen. De derde zus had ik lang aan de lijn om bij te babbelen. Ze is mantelzorger en behoorlijk druk in de weer. In mei gaat ze met een groepje mensen richting Reggio Emilia. Het is grappig om te zien hoe zij van een van mijn oude wensen werkelijkheid heeft weten te maken.

Vroeger wilden mijn collega en ik heel graag er naar toe om een kijkje te nemen, omdat we op die manier aan het werk waren. Later werd die werkwijze door allerlei restricties, met name van de brandweer, steeds moeilijker om voor elkaar te krijgen. De ideeën zijn er nog steeds, die haal je er niet uit, al is de reflectie van het kind of een groep er voor nodig. Dat valt dan wel te stimuleren. Zo werkten we altijd. De kunstenaars in spé stegen vaak tot grote hoogten. Ook omdat al het materiaal gebruikt mocht worden, door elkaar zelfs, als nodig. Dat gaf een bron aan mogelijkheden.

Het nieuwe boek voor de boekenbabbel is gearriveerd. Het is van Dick Swaab en het heeft de titel ‘Hersenonderzoeker bij toeval’. Dat zal niet meevallen, twee biografieën in twee maanden, maar er is waarschijnlijk tijd en ruimte genoeg om op de Hoff een en ander in te lassen. Ik heb al de nodige ervaring opgedaan in het verplegen van neurologische patiënten, maar of me dat gaat helpen, weet ik nog niet. Boeiende materie is het zeker. Ik werkte er graag, zowel op de afdeling als op Neurochirurgie IC. Als je ergens de wetenschap opdoet dat we van zijden draadjes aan elkaar hangen, is het daar wel. Goed om te weten en dankbaar te zijn voor je eigen zijden draadjes.

Gerommel in de marge. Dat betekent dat ik het een en ander moet gaan regelen. Een jaarvignet voor Hongarije, alvast kijken naar een hotel met een armslag van een week of twee. Wie zal het zeggen. De heerlijke hectiek van tweede paasdag ligt achter me. Wat een genot dat die steeds van datum verschuift, want op één tweede Paasdag op 17 april is mijn lieve moeder overleden. Dat zou dan een heel andere gedenkdag geworden zijn. Al is paaseieren zoeken in het Julianapark natuurlijk wel het ultieme moment om haar te eren.

Dat mijn moeder op alle fronten voor ons haar blauwdruk heeft achtergelaten moge duidelijk zijn. Dus een oude blog opgeduikeld met de titel: ‘Blauwdruk in meervoud’. Tegelijkertijd een ode aan mijn moeder en haar oude stad.

Blauwdruk in meervoud

Ik lees een aantal blogs van anderen door en stuit op een opmerking van een van hen, die lang blijft nazinderen: ‘Als je ouder wordt, word je steeds onzichtbaarder voor de buitenwereld, tenzij je al een onuitwisbare indruk hebt gemaakt.

‘Ik denk graag in blauwdrukken. Als je ergens geweest bent, ligt daar een stukje ‘zelf’ voor de volgende te wachten. Door een voetstap, een hand die langs de muren glijdt, de warmte die achter je blijft hangen. Ik denk vaak aan mijn moeder en haar voetstappen. Op elke plek die zij door haar ogen heeft bezien, voel ik haar aanwezigheid. Zij heeft mij geleerd er zo naar te kijken: De schoonheid van de lucht, de bloemen in haar stadstuintje, de liefde voor de oude stad, ja zelfs het oude deel van Hoog Catharijne, waar ze verbaasd en vol verwachting haar eerste Mac binnenliep om met een van haar kleinkinderen een patatje te smullen. Met hetzelfde glorieuze gevoel troonde ze ons daarna mee naar Betje Boerhave achter Het Hoogt, in een tocht van het moderne heden naar het historische verleden, waar zij als kind zo vaak een kruidenier was binnengelopen. Als we dan zuurstokminnend door de Kloostergang slenterden en ze, zittend op de rand van de fontein, ons wees op de gewelfde poorten en de schansen, waren de beelden zo zoet als de zuurstok lang was. Dat waart rond in Utrecht. De liefde voor de oude stad.

Toen dochterlief gisteren het onderwerp verhuizen aanroerde en zich afvroeg waar die voorliefde voor de oude stad vandaan kwam, schoven pas veel later deze beelden voor ogen. De stille zondagmorgen op de Nieuwe gracht onder het luiden van de klokken en de eeuwige zondagsrust als een deken van stilte over de weerspiegelende grachten. Ik loop er in gedachten rond, met een krant en verse broodjes voor bij het ontbijt en op mijn balkon geniet ik van de eerste ochtendzon. Daar kan ik van dromen. Het zijn de winkels niet, de drukke Oude Gracht laat ik voor wat het is. Het is de bloemenmarkt op zaterdag op het Janskerkhof, een film in het Louis Hartlooper, in de voetstappen van mijn vader. Het is de Twijnstraat, het Museumkwartier, de statige oude Hortus. Het zijn de Singels, de bomen, de beelden, de schoonheid van een rijk verleden. Het is de Maliebaan, het zijn de voetstappen van vriendin en mij in het Wilhelminapark met het bankje in de late avondzon, het is het park Bloeyendael met de paddenpoel, de witte roosjes van de de Guirlande d’Amour met haar troostende zachte weeïge geuren. Het zijn de stegen in Oudwijk en Witte Vrouwen, de spoorbaan er dwars doorheen.

Het is het Julianapark met het roestige hek,  de hoge heuvel met haar paaseieren, beer en de oude bomen. Het zijn de voetstappen van het kind in mij, die van mijn moeder, die van mijn kinderen, die van hun kinderen. En alles vlecht zich in elkaar. Je bent altijd ergens, laat overal iets na. Een gedachte, een herinnering, een anekdote, een lievelingsgerecht. Eigen-aardigheden die jou en daarmee de anderen vormen. Hoe oud je ook bent.

Pluis ligt aan mijn voeten te soezen. De zon schijnt. Het idee van verhuizen heeft me vannacht bezig gehouden. Ik was in een oude citroënbus een dundoek aan het ophangen. Om me heen werd het vol en lawaaiierig. Het leek op Vierhouten tijdens een volksdansfestival. Toen ik even weg was, repte het hele veld zich leeg. Daar stond ik. Geen tent en geen reuring meer te bekennen. Alleen ik met het vermaledijde dundoek.

Wat vertelde de droom. Een toekomstbeeld, een waarschuwing, of niet meer dan een malle voorstelling van zaken. Hoe ik het leven ook in een koffer zal proppen, mijn voetstappen liggen overal. Je hebt geen wereldfaam nodig, om een blauwdruk in meervoud achter te laten.
 

Een stralende zon toen ik rond elven in de ochtend de deur uitstapte. De viooltjes in de bakken op de galerij veerden op. Reikhalzend koesterden ze de warmte.

Aan de zijkant van het Julianapark, ooit aangelegd als De Tuin van Kol in 1903, was, al zolang als ik het me kan herinneren, een zalig oord voor de kinderen uit de omliggende wijken en voor bomenliefhebbers. Als we vroeger naar het Julianapark gingen was het feest. Mijn moeder hield van de kruidentuin en de oude bijzondere verzameling bomen. Er liggen hier vele voetstappen en stapjes van ons gezin in het grint. In de jaren ‘50 was het broodnodig als stukje natuur in de rap volgebouwde nieuwe wijken van Utrecht. Al die jaren heeft het park zich kunnen handhaven en de sepia foto’s van het vermaarde hobbelpaard met mijn al even sepia broers, nichten en neven erop en de moeders ernaast zijn er de stille getuigen van. Het consultatiebureau was er vlakbij, dus mijn moeder met haar elf kinderen kwam er nog wel eens langs en dan was een uitstapje gauw gemaakt. Natuur snuiven. Zo gaat dat als je alleen over een stadstuintje beschikt.

In de omheinde speeltuin was de helft van de familie met kinderschare aanwezig. Het wachten was op de oudste dochter en de oudste zoon en co. Iedereen zat genoeglijk met hun kroost op of rond een bankje, men hielp kinderen op schommels, draaide aan een molen, of hielp een kind de touwen in. Een prachtige mengelmoes van culturen, die met elkaar vreedzaam op dit zonnige speeleiland verkeerden, een lust voor het oog. Toen we compleet waren, mocht eerst de kleine Nyong zijn derde verjaardag dunnetjes overdoen met galmend lied en familiecadeau’s. Drie incognito paashazen gingen daarna op pad om de eitjes op de hoge heuvel, de traditionele plek, te verstoppen. Ondertussen legde ik uit dat de beer op de vis er al stond toen ik een heel klein meisje was en dat we daar allemaal wel opgezeten hadden. Nu stonden ze een beetje verloren in het grint, maar vroeger was het de fontein van het pierebadje, dat in de zomer werd gevuld met water.

Ergens halverwege kregen we een seintje dat we mochten komen. Op de heuvel werden de regels uitgelegd door zoonlief en kon het grote zoeken beginnen. Aandoenlijk om te zien hoe de groten de kleinen hielpen. Het was de bedoeling dat niemand al zou eten, want we zouden de gevonden eieren verzamelen en dan alles eerlijk verdelen. Groot, klein en verrassingsei, ieder kreeg evenveel. Zoonlief had op het eind nog een leuk spel bedacht. Hij had allemaal eitjes op zijn broek en trui geplakt en de hazenoren aan van zijn dochter en zo ging hij onder aan de heuvel staan en mocht ieder individueel proberen een eitje te bemachtigen. Hoe ouder de kinderen hoe sneller en ingewikkelder het sprintje wat hij erbij maakte. Heel erg leuk. Daarna konden we allemaal tevreden met de verdeelde buit op het stenen muurtje zitten. Muizende katjes mauwen niet. De dosering was afhankelijk van de omringende ouders. Mijn moeder glom vast met mij mee op haar wolk, bij het zien van deze liefdevolle oude traditie in een moderne jas.

Daarna was er volop gelegenheid voor een afterparty op het voetbalveld en konden de kleintjes nog even naar believen in de speeltuin spelen. Zon, schoonheid en blije gezichten met deze Paasviering. Om te koesteren.

Gisteren was er regen voorspeld, maar gelukkig gaf mijn buienradar pas half acht ‘s avonds aan, zodat ik het, ondanks de dreigende luchten, toch durfde wagen. Dochterlief was er al, want die had in haar hoofd om te gaan maaien. Ik had in de gauwigheid een paar bruine boterhammen met kaas gemaakt en een thermoskan thee ging mee. Hieperdepiep hoera voor de doorzetters.

Het was tegen enen toen ik arriveerde en er scheen weer een zonnetje, maar de wind was onstuimig. Daar werd de natuur ook altijd een beetje wild van. Eerst even bijkletsen met een boterham. Dochterlief had alvast gemaaid en wat zitjes overgeheveld, een in mijn laatste zonnehoek en daar was ik bijzonder blij om. Je zit dan onder kers, pruim en vlier in de late avondzon. Idyllisch. Er stond ooit een half rond houten bankje, maar hier in het veen verpulvert alles wat maar denkbaar is. De oudste appte dat ze ook straks kwam. Fijn. Het is zo aangenaam om met elkaar aan het werk te zijn Je kunt overleggen, afspraken maken en de taken verdelen. Bovendien zie je natuurlijk veel sneller resultaat.

We liepen eerst het spul in de tuin van dochter na, om te kijken wat mee kon. Een laurier, twee spirea, vrouwenmantel, roos, geraniums(anderen dan die ik al had staan) en wat overgebleven Dahlia’s. De oudste was er. Zij deden nog een klein rondje en ik begon maar weer aan de takkenbende. Er werd een foto genomen van dit ‘takkewijf’. Haha, een geuzennaam op z’n Utrechts.

De oudste ging de strijd aan met de wortel van de vlier. Eerst met de Japanse zaag en later met zwaarder geschut. Het leverde de nodige krachttermen op. De ander had intussen al de pruim gesnoeid en de kornoelje. (staat dus gewoon in mijn eigen tuin, maar een andere soort dan die in de Hortus Botanicus) Die mocht nogal drastisch worden aangepakt en ook de witte doornen roos, die eronder stond. Mijn Acer, symbool voor mijn lieve overleden vriendin, sloeg goed aan dit jaar. De twee schatjes werkten alsof hun leven ervan afhing en ik zat maar bundeltjes te maken voor de compostbak bij de stort.

Er stonden drie mensen aan de ingang van onze tuin en vroegen of we tijd hadden om hen te woord te staan. Gelukkig hadden we al vernomen, dat het studenten betrof die een of ander onderzoek deden. Zo wisten we dat het geen geloofsovertuigers waren. Natuurlijk waren ze welkom. Een jongen uit Libië, een meisje uit Peru en een uit Frankrijk. Ze hadden vragen over het hoe en waarom van het nemen van een volkstuin, hoelang we er zaten en wat we er deden, de dieren die er waren, of die we hadden gezien en of we er last van hadden, hoe het werd aangepakt en de grappige dingen ervan. Bijzonder toch om met zo’n internationaal stel hier rond de tuintafel te zitten. Dan ben ik zo trots op iedereen. Het is dus mogelijk om met allerlei nationaliteiten de verrijkende wederwaardigheden uitwisselen. Zo zou het mondiaal moeten zijn. Het geeft zoveel voor wie daar ontvankelijk voor is.

We hadden al een tijdje zitten praten en de lucht achter ons werd steeds donkerder. Er werden nog een paar foto’s geschoten van het atelier en daarna moesten we in de haastmodus. Net niet gered om helemaal droog over te komen. Goed voor de krullen, moet je maar denken. Wat een heerlijke middag was dit. Vandaag is het tijd voor de paaseieren met het hele stel. Eens kijken hoeveel er nu weer voor de kaboutertjes blijven liggen.

In de Hoff beginnen alle bloembollen op te komen. Het weer wordt daar eindelijk ook beter. Dan zal het helemaal goed los gaan. Van vriendinlief krijg ik de tip om ‘De laatste Reis’ te gaan kijken. Dat is voor vanavond. Wie wat bewaard, die heeft wat.

Een en ander laat op zich wachten, maar…Tromgeroffel en gejuich…De keuken is bijna helemaal af. Een frontje moest ik hier nog opduikelen en er moeten nog wat afwerkingen plaats vinden, zoals een plank erboven, waar de spotjes inkomen, maar dan heb je ook wat. Eindelijk kon Lief onthullen waar hij al weken, maanden bijna, zo mee aan het stoeien is geweest. We knepen ‘m als een ouwe dief of het wel op tijd klaar zou zijn, maar de baby zit nog veilig onder haar moeders vleugels, dus ruim op tijd zou ik zeggen.

Ik ben er heel erg mee in mijn nopjes. Nu gaan ze het oude stenen fornuis met de houtoven nog aanpakken en dan is het geheel een juweeltje van nostalgie en moderne luxe. Voor mij de allereerste keer dat ik iets dergelijks onder mijn handen heb met al mijn huurhuiskeukentjes. Ik ga er dankbaar gebruik van maken. Hele visioenen van inmaakfruit, chutneys en jammetjes van allerhande, manden vol noten en vijgen staan me voor ogen. In de houtoven ligt natuurlijk een zuurdesembrood te bakken terwijl de geur hongerig en huiselijk maakt.

Eerst zien en dan geloven. Net als de Paashaas. Dribbel wist het al lang. ‘Mijn moeder is de paashaas.’ ‘Morgen niet’, kreeg hij als antwoord. ‘Oh, kunnen oma’s ook paashazen zijn?’ Was zijn wedervraag. ‘Nou en of. Let maar eens op.’ Gelukkig waren er nog eieren in overvloed te koop op het enorme drukke winkelcentrum. Snel naar de enige winkel die me altijd terugbrengt naar mijn jeugd en naar de dubbeldikke wafel-ijsjes van vroeger en daarna rap weer uit de massa graag.

Van alle kanten komen de Paaswensen, terwijl dit jaar de beleving wel heel kalmpjes verloopt. Morgen barst het pas los. Voor het eerst sinds lang is er een bescheiden ontbijt met drie flinterdunne crackertjes met jam en koffie. Heerlijk. In mijn rustige ochtendtempo, mijn hart bij schone dochter en haar bolle buikie en bij De Hoff in Nagypeterd.

Vanmorgen was de oudste nog steeds aan het puzzelen en stoeien met hun vakantiebestemming. Eerst naar ons tussen alle visites in, of daarna pas. Ze gaan het bedenken. Wij wachten rustig af en zien het tegen die tijd wel. Ik zal me met al die toeloop op het inductiekoken moeten storten om me dat eigen te maken en om mijn beste beentje als vanouds voor te kunnen zetten.

Het belooft vanaf morgen lente als het weerbericht klopt. Daar is iedereen wel aan toe. Mijn opgegeten papaverbollen varen wel bij een plastic fles zonder bodem erover. Ik blijf het nog steeds bijzonder vinden dat alleen deze twee de pineut zijn en de drie akeleien van dezelfde bodem niet. Van de week is er denk ik wel tijd voor de tuin en het uitwisselen van mijn sleutels en de batterij om de accu’s van de grasmaaier op te laden met dochterlief.

De buurman aan de overkant leert zijn kleine meisje fietsen, altijd een aandoenlijk moment. Maar ze pakt het goed op en hij moet behoorlijk zijn pas versnellen om haar bij te houden op haar witte fietsje. Ach, wat ligt die tijd toch alweer ver achter ons.

Gisteren had ik onbedaarlijke zin om Extraordinary Attorney Woo te gaan kijken op Netflix. Het is een Zuid-Koreaanse serie over een jonge advocaat met autisme. Ze weet complexe zaken op te lossen door te refereren aan haar fotografisch geheugen. Het zal niet helemaal conform de realiteit zijn, maar het is een lieve en humoristische, romantische serie. Altijd goed in deze onrustige tijden. Én, ook niet onbelangrijk, de hoofdrolspeelster is in al haar eenvoud hartveroverend. Daar slaapt een mens goed op.

Alarmerende berichten van geplande vakanties, waarbij door de energieschaarste en hogere prijzen roet in het eten wordt gegooid. Er moeten routes verandert worden en bestemmingen geskipt, tot groot verdriet,maar daarnaast moeten er ook weer nieuwe goedkopere variaties gevonden worden. Er valt heel wat af te puzzelen. Natuurlijk blijft het een luxe probleem.

Gisteren besloot ik voortvarend buiten de ring van de stad, dus á raison de vijf euro per uur te parkeren voor het bezoek aan de oude Hortus, maar daar bleek helemaal geen plek te zijn. Dan toch maar naar parkeergarage Vaartsche Rijn. Parkeerplek zat. Het betekende een wandeltochtje over de kade, Langs het Louis Hartlooper-complex binnendoor langs het Centraal Museum naar de Lange Nieuwstraat, waar ik de dochters zou ontmoeten.

Ze kwamen me tegemoet lopen, de schatjes. Met dribbel en de filosoof in hun kielzog. Even uitrusten bij het kunstwerk aan de zijkant van het Centraal Museum, waar de jongens dachten te kunnen freestylen, maar je mocht niet aan het ‘kunstwerk’ komen, dat drukte de pret. Door naar de Hortus, langs de Beyerskameren naar het UMU, het Universiteitsmuseum, waar je naar binnen moet om de museumkaart te laten scannen en je een ontvangstbewijs krijgt om de Hortus in te kunnen gaan.

Natuurlijk moest eerst de inwendige mens versterkt worden. Het was een stuk kouder dan gedacht, maar binnen was geen plaats, dus vonden we een tafeltje half in het zonnetje als alternatief. Heerlijke lichte lunch, waarbij Dribbel al stuiterend steeds rondjes om het veld moest rennen om de rust weer te kunnen vinden.

De Hortus, die heerlijke Hortus. De oudste liep automatisch direct naar de kassen links, terwijl ik mijn gebruikelijke rondje rechtsom maak. Grappig is dat. Een gewoonte is snel ingeslepen. De goudvissen zwommen er bladerloos heen en weer, normaal is er de reuzewaterlelie (De Victoria Amazonica) met haar enorme bladeren waaronder de vissen zich verstoppen. Veel prachtige orchideeën en wilde aanverwanten, het meest opmerkelijk was voor mij de groei van de Tasmaanse of Australische boomvaren, ze groeien boven op een stam bovenop hun voorgangers uit en daardoor wordt de stam hoger en hoger. Nooit geweten. De kassen dienden tevens om even lekker warm te worden.

Langs het moerasperk, een van mijn lievelingsplekjes door hun oude oervormen. De beuk had haar armen beschermend wijd uitgestoken om zo het gebied te omarmen, zoals dochterlief pienter opmerkte.

Langs de Oranjerie, die als wintertuin dient, en de mammoetboom of Reuze Sequoia naar de medicinale Regiustuin, waar we de enorme bloeiende Kornoelje konden aanschouwen. Beide dochters snoven diep de heerlijke geur van deze bloemen in. Achter de oude muur gaf een merel met een welluidend lied de schoonheid in eenvoud van deze natuur en haar eeuwenoude omgeving ten beste.

De oudste Gingko Biloba van Nederland stond er tegenover, helaas nog niet in haar kenmerkend blad. De merel vloog in haar kruin. Wilde hij zo speciale bewondering oogsten voor deze grootheid? Missie geslaagd. Als je erachter langs liep, kwam je bij de vijver, waar dribbel luide kreten slaakte toen hij twee bruine kikkers ontwaarde in het water, die kleine stukjes van ons af zwommen. Overal waar je keek stond de daslook, nog niet in bloei maar wel bijna, straks een tapijt van wit geurende bloemen.

Wat een heerlijk oord, voorbestemd om nog eens snel te bezoeken en dan niet op een dag dat de scholen vrij zijn. Het kindertal in de tuinen en het museum was groot. Dat gaf wel een extra dimensie aan de rust en de stilte, zo kenmerkend voor deze oude tuin.

De dametjes liepen naar hun fietsen en ik stapte zo stevig als mogelijk op de parkeergarage aan. Een laatste groet aan de afbeelding van Agaath Snellen aan de gevel van haar oude school en langs het oude politiebureau van mijn vader, het Hartlooper-complex, langs de Oosterkade terug naar mijn Agaath, die braaf had staan wachten. Tien euro voor meer dan drie uur, waar je langs de singel al gauw 15 euro en meer was kwijt geweest. Tel uit je winst.