Een stapel Groenen Amsterdammers, twee x de ‘Zin’, een x ‘Vogels’ 2 x Puur Natuur, een brief van de belasting, twee nieuwe boeken, te weten: De dichter en de duivel door Lieke Marsman, de net overleden dichter, filosoof en schrijver, en ‘Fulvia’ (de vrouw die alle regels van het oude Rome schond) van Jane Draycott. Ik kom tijd tekort. Leesvoer is fijn voor in Hongarije, dus er gaat een stapel Groenen mee. Fulvia moet uit voor de zevende juli en lijkt me ook erg interessant voor Lief. De Dichter en de Duivel dien ik mondjesmaat toe om elke regel goed te kunnen proeven en koesteren, waar nodig. Omdat haar persoonlijkheid en haar dood me diep heeft geraakt. Niet iedereen is in staat om een eigen pad te bewandelen ondanks protesten om je heen of andere adviezen van deskundigen en om vrij te schrijven naar de geest.

Vandaag ben ik alvast door een ‘Zin’ heen gewandeld, heb de eerste hoofdstukken uit de boeken doorgenomen en lees tussendoor de berichtjes van de appende zussen over onze vakantie volgende week, die welgeteld bestaat uit drie volle dagen en vier nachten. Natuurlijk, een beperkte oplage, maar derhalve een poging om er optimaal gebruik van te maken. Fietstochtje, fluisterboot, picknick en het pleit is min of meer beslecht. De verbondenheid is er voor de uurtjes in de avond en tussendoor. Je neus achterna, staat ook hoog in het vaandel.

Lief appte al vroeg dat bij de Composthoop de witte moerbei, die spontaan is komen opzetten, barstensvol voldragen vruchten zit en geoogst kan worden. Wel wat vroeg vergeleken met de moerbei hier, maar dochterlief stond ook op de foto bij de volle moerbei op onze volkstuin. Voor Lief misschien de kans om zich op het pad van de jam te wagen. Moerbeienjam moet te doen zijn. Er zijn lekkere aanvullingen mogelijk, met appel en wat te denken van de laatste vlierbloesem. Geen idee, maar even opzoeken.

En dan sla ik ‘De Dichter en de Duivel’ open en raak in de ban. Niets komt ervan zinnetjes, strofen of woorden lezen om ze dieper in te kunnen laten werken, maar ‘Bammm’ haar reis is begonnen en ik kan niet stoppen. Ik as een pauze in, maar ga zo weer verder. Nieuwsgierig naar wat ze nog verder voor ons heeft bereidt. De verbeelding van dat wat leven wordt genoemd ligt hier uitgevouwen voor me, in woorden, in crypto’s van de ziel, in ‘fantasticplastics’ en ze laten me niet meer los. Ik ben in de ‘Tweede Ring van Onder-Nederland’ en ze laat me niet meer gaan.

Maar nu toch eerst de dingen van de dag. Langs de apotheek, de drogist voor de juiste zeepjes, de rogge voor de zuurdesemstarter, misschien alvast een kleine kringloop, gewoon, omdat het kan en er gesnuffeld mag worden. Wie weet zie ik slimme dingen voor mijn pad op de weg van wildpluk en zelfmaak, een verademing voor deze wonderlijke consumptiemaatschappij, waar ik steeds verder van afglij.

O ja, over consumptie gesproken. Omdat ik tijdens het verblijf in het hotel de nacht had doorgebracht op een zakje Smarties en een Kitkat met een flesje water, dacht ik de inwendige mens onderweg toch even te sterken. Dat lukte pas naar volle tevredenheid in Ede. De eerste stop in Duitsland viel namelijk samen met een bus, die zijn lading passagiers met zin in een hapje, uitspuugde op het moment dat ik na het tanken Agaath wilde parkeren met hetzelfde doel voor ogen. Met ontzetting keek ik naar het numerieke aantal. Wegwezen!

In de planken Wambuis was het goed toeven, met kabouters op mijn schouder (door zo’n heerlijke nostalgische naam) en met een heerlijk soepje, een tosti en thee toe, maar ook door het breedlachende personeel, vriendelijk voor elke gast. Zo hoort de sfeer te zijn voor een vermoeide reiziger, waaraan je je naar volle tevredenheid mag laven.

Gisterenavond in het hotel wel moe van de lange rit, maar toch nog naar de film ‘de Paaz’ gekeken, een heftige maar ook ontroerende film van het leven op de afdeling, die ik helaas door de vader van de kinderen wel op een hele andere manier had leren kennen. Het was dus een duik in het verleden en toch weer een heel nieuw en aangrijpend verhaal van de acteurs die de patiënten spelen op de Paaz.

Een en een is twee. De vermoeidheid en de emoties van de film hadden in ieder geval een pact gesloten en zorgden er voor dat ik daarna binnen de kortste keren in diepe slaap was gehuld. Nou ja, met wat ondefinieerbare dromen.

De reis was weer een onderdompeling in mijn lievelingen in de muziek. Ik zet mijn spotify op standje oorverdovend en ga volledig uit mijn dak met meezingen, Balsem voor de ziel, er is geen ander wolkje voor te verzinnen. Het overbrugt alles. Het gemis, de letterlijke afstand tussen mij en mijn Lief en de nabijheid van mijn lieve schatjes aan de andere kant. Rijden is zo ontspannen en vrij, dat voel ik gelukkig in heel mijn vezels en dat is in deze omstandigheden een meer dan gelukkige omstandigheid.

Appje van de oudste zoon, appje van de jongste, die inmiddels het huis drastisch aan het poetsen is. Haha, ik ken dat zo van vroeger. Niets heftiger dan koortsachtig voor de thuiskomst van de ouders te zorgen dat het huis spic en span is en alle euvele uitspattingen weggepoetst zijn. Nou zal het met dat laatste wel meevallen.

Maar nu, lieve mensen, zit ik in een soort van duffe wolk op de bank, ik zie het blije Curaçao op televisie en hoop dat ze winnen om dat heerlijke authentieke blije en dan is er nog die hele late wedstrijd van Nederland en dat ga ik toch niet geheel en al meemaken. Sssttt, mondje dicht, dan hoor ik het morgen pas. Een kort blogje dus, maar misschien wel dubbel genieten. Ajeto,

Het was zo’n zeldzame middag, waar je geen genoeg van kan krijgen. Te gek, zal je denken. Was er spanning en sensatie, was er een opwindende ontdekking, hadden de buren slaande ruzie, werd er een enorme boom opgehaald? Mis poes. Niets van dat alles. Nou , de grijze poes van weten-we-veel-waar kwam even kijken en werd door lief verjaagd in de gedaante van een boze buurman met opgeheven vuist, ter bescherming en uit liefde voor alle jonge nestjes hier in de tuin en dat zijn er nog al wat. Merels, zwartkoppen, lijsters, ze jongen maar aan. Dus ook voor hem Mis Poes.

Nee hoor, we hadden de stoelen onder de krulwilg gezet en op een omgekeerde zinken emmer stond een dienblad met olijf en augurk, bio zouten stokjes en een schimmelkaasje om op een restje toostjes te meren, samen met een glas koele rosé met ijs en bevroren vruchten. Het was onze laatste namiddag samen en dat werd een genoeglijk, observerend samenzijn. Geen opzienbarende feiten, maar het dagelijkse leven, vliegend, kruipend, ritselend met bladerdak, ofwel ‘de schoonheid van de Hoff en de liefde voor elkaar’. Niets meer en niets minder.. Dat is nog eens een feestelijk loslaten. Weliswaar voor maar vier weken, maar toch.

Geen uitgesponnen afscheid hadden we ons voorgenomen. Gewoon. Douchen, pilletjes, koffie en klaar. Rekken is niet de meest gewenste vorm. Zo geschiede vanmorgen. Rond kwart over vijf was alles gebeurd en reed ik weg met een zwaaiende arm uit mijn portiersraampje tot de boom van de buurman me het zicht op de liefde van bijna mijn hele leven ontnam.

Eenmaal in de auto met spotify op standje hardhorend, dat ben ik nog niet, maar het klinkt zo lekker als je er luidkeels bij mee wil zingen, bijvoorbeeld met Bram Vermeulen of met Stef de Jong, en gaan met die lieve Agaath. De zon tegemoet, die ook talmde om afscheid van mij te nemen, ze verstopte zich langdurig achter slierten bewolking. Jammer dan. Bij Budapest zelfs regen tot een eind in Oostenrijk. Het verkeer was gelukkig op z’n zaterdags, mak an en we zien wel waar het schip strandt. Hongaarse snelwegen zijn doorgaans van een kalmte die je niet voor mogelijk houdt in Nederland. Bij geen van de grenzen was er ophef, nergens file mijn kant op, wel een dijk van een file aan de andere kant, waar je op jouw beurt dan weer een beetje meewarig naar kan kijken.

Er was vlak voor Regensburg een omleiding en die vond ik zo afwisselend. Door dorpen heen en een glimp van het dorpsleven, met bonte bruine koeien die boven wat hooibalen te wachten stonden op een beloofde weekendrust. Ik hou ervan. Maar voor de gemoedsrust is van A naar B ook lekker. Het appartement was in Neurenberg, lekker een eind richting Nederland. Morgen maar een wissewasje aan kilometers, zegge en schrijve 6 uur rijden maar wel met allerhande afsluitingen, dat worden hele stukken binnendoor. Extra bonus dus. Een kinderhand is gauw gevuld. Het appartement is een balzaal, om binnen te komen een vesting, met ingewikkelde belletjes en codes en schuiftechnieken. Maar zelfs een keukentje met koffie die ik niet aan de praat krijg. Ik ga wel aan de wijn. Slaapt ook beter. Tot morgen, als er nog puf is.

Gisteren keken we op televisie een stukje van hoe Herman Finkers met Ge Reinders Blaoskapel in het Twents en Limburgs vertolkten . Vanmorgen las ik de column van Noraly Beyer die haar partner Joost Prinsen, haar partner, onlangs heeft verloren. Daarin maakte ze gewag van het feit dat Joost Blaoskapel op zijn begrafenis wilde laten horen, omdat het hem herinnerde aan zijn Brabantse geboortedorp, waar een blaaskapel bij het dorpsleven onmisbaar was. Daarvoor had ik nog nooit van het nummer gehoord en nu twee keer in een tijdsbestek van 12 uur. Toeval bestaat niet, dat blijkt zo maar weer.

Het was opnieuw een woelige nacht. Gedachten vliegen af en aan en ik krijg ze niet getemd. Schapen over het hek laten springen, terugtellen, Klaas Vaak om meer zand smeken, niets helpt. Het komt door de reis en de grote drukte daarna, maar ook het idee om Lief los te moeten laten. Overdag is er afleiding genoeg.

Agaath moest even aan de binnenkant gepoetst. Zo fijn om dat met een stofzuiger vanuit huis te kunnen doen. Ik probeerde het eerst met en handstofzuiger, maar die haalde het niet bij haar grotere zus. Vandaag misschien de buitenkant.

Eigenlijk had ik het doek helemaal af willen hebben. Eergisteren zag ik ineens een duidelijke oorzaak voor het vervreemdende effect. Altijd handig. Inzicht schept ruimte voor een andere aanpak. In de digitale editie van de Zin van deze maand stond iets over fouten mogen maken en daarvan leren. Een gevleugelde uitspraak van mij in de groep op school was: ‘Als je wat wil leren, moet je het proberen, als je het niet probeert, dan heb je het niet geleerd’. Het werd een soort mantra, en bracht voornamelijk rust. Alles mag immers fout gaan, als je aan het experimenteren ben. Op die manier krijg je een en ander onder de knie. Bovendien leerde ik dat eigenlijk niets fout was, maar anders dan je het bedoeld had. Een wezenlijk verschil, ook in de beleving. Het werd op die manier een aangenaam begeleiden van mijn creatieve heerlijke kinderen.

Lief en ik hadden gisteren een lumineus idee voor het beeld dat in de nis in de vegetatie tussen buurman en ons zou passen. Geen klassieker dit keer, maar een beeld dat de verbondenheid van ons samen en met de Hoff uitdrukt. Ik ga het nog niet verklappen, want het is een verrassing voor iemand, maar het gaat goed komen, daarvan ben ik overtuigd. Het zorgde er wel voor dat hij hard aan het werk ging om de nis, weer nis te laten zijn. Alles groeit weelderig met dit weer, regen en zon wisselen elkaar voortdurend af, dus dat wil wel. Ook de stapel dakpannen waar de kleurrijke groen/blauwe hagedissen zich schuil houden, werd vrijgemaakt van de aangewaaide essen die het zicht erop hadden benomen. Zo rustiek dat stapeltje oude rode dakpannen en goed voor alles wat kruipt. Er wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

Bij het brood ging ik de fout in want ik hanteerde de bonnefooi en zo ver ben ik nog lang niet. Met extra bloem ben ik een heel eind gekomen, nu kijken of het bakken wil lukken. ‘Broodbakker, hou je bij een recept’. Altijd lastig voor een vrijbuiter.

Na een heftig onweer, waarbij het raam overhaast werd dichtgetrokken vannacht, bleef ik woelen. Daar kwamen de hersenspinsels uit alle hoeken en gaten om de aandacht van de slaap af te leiden. Maar op een gegeven moment was het niet meer nodig, want mijn aandacht werd door iets anders getrokken. Er klonk gestommel op zolder. Om de impact ervan te kunnen inschatten, dit is een vrijstaand huis, met flinke tuin of oprit tussen de huizen van de buren en met een enorme lege zolder. De slaapkamer loopt deels onder de zolderkamer boven en de meest rechte hoek van de zolder. Gerommel en gebonk is dus niet comme il faut. Lief lacht in de morgen mijn opmerkzaamheid weg met het idee dat het het onweer was. Maar daar tuin ik niet in. Het was erna en overduidelijk gestommel. Het moet een best wel groot dier geweest zijn. Na mijn verhaal streek hij over zijn coulante hart en ging toch maar een kijkje nemen. Daar was kennelijk een strijd geweest met een flink kuiken, veel veren en overduidelijk een dood restant. Waarschijnlijk waren de marters, of een is al genoeg, komen schuilen voor het onweer en hadden kennelijk ook een hapje weten te verschalken.

Al met al goed voor een half doorwaakte nacht. Gisteren was het een aangenaam dagje geweest. Er hoefde geen brood gebakken, want er was tot en met vandaag genoeg, we opperden het idee om te gaan fietsen, maar kozen toch voor een knus samenzijn op de veranda van de Datsja met een lekker glas seringensiroop met bevroren vruchtjes. De gelegenheid bij uitstek om van elkaar, het vogelgezang en diverse overpeinzingen te genieten en zo heel dicht bij elkaar te zijn. Bij zo’n gelegenheid moet ik altijd denken aan De Stille Kracht, de tv-serie uit de jaren zeventig, waarbij de twee oudjes in de kamer met tikkende klok zitten en herinneringen aan vroeger ophalen. Dat beeld vooral.

Van de schrijfcursus mag ik het woord aan mijn rug geven. Het duurde een paar dagen, maar dan komt inspiratie toch opborrelen. In dit relaas gaat rug los:

Ik ben je stut, zoals het stokske van Oldenbarnevelt, en die steunpilaar hoop ik tot in lengte der dagen of in ieder geval zo lang het nodig is, te blijven. Je hebt een grote bewondering voor mij en anderen ook. Omdat er weinig was aan jou waar mensen complimenten aan gaven, ving ik er vele. Een mooie rug, recht van lijf en leden, zoals men dat zo noemt. Er is maar een paar keer in het leven voorgevallen, dat ik er de brui aan gaf. Bij je tweede zwangerschap bijvoorbeeld. Je ging maar onverdroten voort en deed en tilde alles te pas en te onpas. Toen moest ik wel in actie komen. Protest door een zwangerschapshernia op te zetten. Ziezo, nu waren we wel gedwongen gas terug te nemen. Ik had achteraf gezien spijt van die beslissing want we hebben er bijna twee jaar flink last van gehad. Tot vriend G zei, dat je aan de andere kant van de Engelse Wip moest gaan zitten en daarna met kracht het gevaarte met alle kinderen ertussen, in beweging bracht. Eerst hadden we nog niets in de gaten, maar toen ineens merkten we dat we, jij en ik, moeiteloos in de auto konden stappen. ‘Verrek’, zei jij letterlijk, maar daar had ik geen zin in. Ik was er net vanaf. De tweede keer was weer bij een bevalling. Ze moesten je wel hebben. De jongste van de tweeling kwam er met een twist. Hup de ruggewervels vonden het een mooie afleiding en hadden meegetwist. Weer een tijdje flink lastig vond je me toen. Maar ook dat, sterke drager als ik ben, ging over. Nu blijf ik je stutten. Bij welke aandoening dan ook. Je kunt op mij bouwen. Beloofd is beloofd. 

Door de komende scheiding ben ik even van het padje. Het hoofd wil maar niet tot de juiste gedachten komen. Het is een beetje een fluïdum, die grijze brij daarboven. Gedachten sturen richting de kinderen lukt nog niet. Even is hier het gemis groter, zo voelt het, al is dat in realiteit zeker niet zo. Maar nu, nog 3 1/2 dag te gaan, neemt de druk toe. Dus vragen de routine-bezigheden de overhand. Brood afbakken na de bulkrijs in de koelkast, zeeprestjes smelten tot weer een nieuw hartje, kersen ontpitten. Haha, het zoeken naar een ontpitter is een volstrekt overbodig iets. Je haalt de pit snel en vakkundig uit de kers door ze er door te drukken. Een kind kan de was doen. Geen centje pijn. De 350 gram aan kers die ik overhou, is goed voor één potje kersenjam.

De was was ik voor het eerst met een lapje van Mosolap, maar door alle verhalen over de minst vervuilende wasmiddelen, kom ik uiteindelijk uit bij het goede ouwe klokpoeder van de jaren zeventig, die nog in iedere supermarkt te verkrijgen blijkt te zijn. Dat zal ik als eerste aanschaffen straks bij thuiskomst. Mother Earthlapjes zijn ook geheel vrij van alles wat maar onafbreekbaar is en derhalve veel te lang blijft rondzwerven. Terug bij af. Zonde van die jarenlange verspilling en vervuiling door de enorme plastic wasflessen en de zooi die er in zit. Spijtig voor ons en ons leefmilieu. Misschien moeten we eens meer kijken naar de middelen die men in onze jeugd gebruikten. Was kloppen met sunlight in de klopper, bijvoorbeeld. Geen centje pijn, voor ons als kinderen veel lol met het schuim en wel schone kleren. Handzaam bezig zijn is een mooie remedie, door het Zen-karakter ervan en het is goed voor het bewustwordingsproces. Was is hier trouwens in een mum van tijd droog in de zonnige buitenlucht. Dat wil wel bij dertig graden. We hebben geen droger en het ding ook niet nodig.

De frituurpan hebben we ook bij de kuka (vuilnisbak) gezet en de pan was al lang en breed weg voordat de vuilniswagen kwam. Ze kunnen hier alles gebruiken. Wat we weggeven, is vaak datgene wat wij tegengekomen zijn op een niet opgehaalde opslag hier op zolder, wat voor ons overtollig is gebleken. Er zijn bijvoorbeeld ook twee elektrische hapjespannen. Ik wacht met wegdoen tot de grote groep logees er is, misschien vinden zij dat handig en zijn er mensen die weten hoe er praktisch mee om te gaan, maar voor mij heeft het nauwelijks meerwaarde. Zo ruimt het al met al aardig op en zijn andere mensen er weer blij mee.

Het doek in de Datsja smeekt om aandacht, maar mijn hoofd staat er nog steeds niet naar. Toch ook een beetje uit het ritme door alles wat geweest is en wat straks komen gaat. De agenda stroomt vol. Er zijn veel verjaardagen en hoogtepunten te vieren en dan is er nog een leuke midweek met de zussen, altijd bijzonder. We zitten in een mooie streek in een natuurhuisje in het Oosten van het land, vlakbij Zutphen.

Gisteren hadden Lief en ik een gesprek over verre vakanties en kwamen erachter dat bij beide de behoefte nagenoeg nul is. We hoeven niet zo nodig meer. Het kleine leven bevalt en alles wat er omheen is. Twee werelden is een luxe, beseffen we. Dat is op zich al afwisseling genoeg. Optimaal genieten van wat er op ons pad komt, bevalt goed. Het brengt rust en een intenser leven. Het is niet langer de kwantiteit, maar de kwaliteit waar het om draait.

Heerlijk geslapen. Geen last gehad van een te warm dekbed, integendeel. Het katoentje in het satijnen/katoenen overtrek was heerlijk koel. Precies goed.

Het is een drukte van belang in ons dorp. De buurman aan de overkant maait het gras voor het huis om de open goot van de doorlopende waterafvoer heen, en bij de buurman twee huizen verderop reed daarstraks een kleine vrachtwagen met halve boomstammen naar binnen. Dat betekent dagen lang zagen voor de jonge buurman daar. Er rijden en lopen mensen langs de grasmaaiende overbuurman en ze groeten hem allemaal uitgelaten. Het weerhoudt hem er niet van door te maaien. Buuf vertrekt in haar fleurige rode jurk naar de kisbolt, het kleine winkeltje op de hoek. Zo opent het nieuwe bed in deze stand een verrassend perspectief op het leven in het dorp. Door de spiegels aan weerskanten en het openstaande raam vergroot het zelfs mijn blikveld.

Lief heeft net vier spannende foto’s opgestuurd van een esculaapslang die overdwars op het filosofenpad als een standbeeld zo roerloos in kronkels lag. Eerst dacht hij dat het dier gepakt was. Met een stokje porde hij hem wat een schokje teweeg bracht. ‘Blijf liggen(zitten) waar je ligt(zit) en verroer je niet, hou je adem in en stik niet’, moet hij in variatie op een thema gedacht hebben. Hij voerde ‘Dood’ in ieder geval perfect uit. Bij terugkomst was ie weg geglibberd. Duidelijk werd wel waarom hij esculaapslang heet. Zo heeft alles betekenis.

De spiegel en het open raam er tegenover werken als een verspiedertje en ik moet denken aan mijn oude tante Lena, die op een bovenhuis woonde aan de Marnixlaan in Utrecht en voordat ze de deur eventueel opendeed altijd in haar spionnetjes, zoals ze officieel heetten, keek. Een spiegel die op de straat was gericht aan de linkerkant van het raam. Maar ze zat ook maar wat graag het leven van de buurt er in te aanschouwen. Je moest toch minstens een beetje op de hoogte blijven van wat er speelde in de buurt. Ik vraag me af of ze nog bestaan, deze kijk op het leven vanuit de hoogte. Tante Lena is nu een goedlachs wollen pakje a la Chanel, maar dan maat 50, en een pothoedje op mijn aanneem-foto. Ze staat pal achter me, terwijl ik de prikkende communiejurk met de grote kraag aan heb en van het ene op het andere been wissel. Dat kan ik zien door de stand ervan, een knie gebogen, een grimas die het midden houdt tussen gemengde gevoelens van geluk en alle gradaties daartussen. Of kleur ik de waarneming nu anders in dan toen. Wie zal het zeggen.

Ineens klinkt er gezucht en gemompel onder het open raam. De buuf is terug en nu valt me ook het knippen van een schaar op, een snoeischaar, verwacht ik, voor de sering die pal voor het raam staat. Haar tuin ligt dieper, dus ik hoor haar enkel. .

Van vriendinlief krijg ik een prachtig gedicht van Vasalis opgestuurd, die hier op alle fronten van toepassing is en dat is behoorlijk bijzonder. Ik stuur het mee, omdat het zo mooi is en omdat ze aan mij moest denken toen ze het las.

Appje van zoonlief voor de sponsorloop van zijn twee rakkertjes, helemaal door het hoofd geschoten en snel weer goedgemaakt. Ziezo. Tijd voor wat wasjes en het brood.

De mannen van het bed zijn gearriveerd, samen met het bouwpakket. Ze zetten het voor ons in elkaar. Dat is maar beter ook gezien het aantal ontelbare onderdelen die het kennelijk vergt. Zal dat lekker slapen vannacht. Ze zijn relatief snel klaar. Wat ik moeilijk vind aan dit feit, is dat het hier geen gewoonte is om iets te drinken aan te bieden. Ze zijn toch al gauw twee uur bezig. Maar Lief zegt dat ze komen, de klus klaren en snel weer weg zijn. Alles wat wij er omheen verzinnen, fooitje, iets lekkers te drinken of een kop koffie aanbieden,kennen ze hier niet. Ik ga maar op mijn handen zitten en hou me afzijdig. Het druist in tegen mijn gevoel van gastvrijheid. Een hele goede zet van de mannen was dat ze het bed een slag gedraaid hadden en we nu veel meer het gevoel van ruimte hebben in de kamer. Nooit zelf bedacht, terwijl ik toch altijd naar harmonie en balans zoek. Wonderlijk. Maar we zijn er reuze blij mee.

Na de brunch ging ik op pad om nieuw beddengoed te kopen. Dit bed was breder dan het vorige en de matras veel hoger. Bij de winkel van andere Scandinavische makelij dan we gewend zijn, was alles te kust en te keur, maar merendeel polyamide. Ik wilde katoen, gewoon een vezel die dichterbij de natuur staat. Ongebleekt hadden ze niet en dat zou ook te besmettelijk zijn met die lieve grote landschapsbeheerder van me, dus koos ik een mooie kleur met bijpassend onderlaken en toch nog een wat lichtere versie. Helemaal vol van alles en de beurs leeg kwam ik weerom. Ziezo, laat het nu maar zomeren.

De zuurdesemstarter was de pot uitgerezen, dus het werd de hoogste tijd voor een nieuw brood. Ik dacht erover om een paar in voorraad te bakken dan kan Lief, als ik een maand weg ben, er steeds een uit de vriezer halen. De rogge

De zanglijster laat zich de hele dag horen met flinke riedels en hij gebruikt het hele arsenaal aan fluiten, roepen, zingen. Het is een lust voor het oor. Nu ben ik al de hele tijd nieuwsgierig naar wat voor hem zo belangrijk is om het zo uitbundig rond te vertellen. Het is ook de favoriet van Boukje Toussaint die voor Roeg een cursus vogelzanggeluiden heeft ontwikkkeld. De zanglijster is haar favoriet en ze zegt erover: “De zanglijster. Dat is een brutaal beestje met gevoel voor humor. Hij gaat het liefst hoog boven in de boom zitten, zodat iedereen hem kan zien. Jac.P.Thijsse zei dat het net was of een zanglijster zijn kinderen roept: “ Pietje, pietje, pietje, Frederiek, Frederiek, Frederiek, kom je nu? Kom je nu? Kom je nu?’ Heel mooi”. Hier babbelt hij in ieder geval wat af.

Het is erg warm vandaag en morgen. Tijd voor een tropenrooster. Lief was in ieder geval zo verstandig. Morgenochtend pas weer maaien. In de vroege ochtend is het goed te doen.

Vandaag velletjes tapioca voor de springrolls bij de super ontdekt. Moet dan altijd aan de Filosoof denken, die ons op vakantie verrassend goed verraste met zijn eigen gemaakte springrolls. Ik maak ze feitelijk te dik, grote stappen, snel thuis, maar ze smaken voortreffelijk.

Merel heeft het stokje van Lijster over genomen. Heerlijke avondzang op zo’n zeldzaam mooie serene avond

Gisterenavond, na het voorlezen van een van de laatste hoofdstukken van Dr Swaabs biografie, zoals altijd een heerlijk intens moment van het begin van een avond, zochten we een film op. Doorgaans worden we een beetje duizelig van het aanbod. We zijn watjes geworden en hebben onze keuzes behoorlijk ingeperkt. Het moet drama zijn, met een vleugje realiteit, diepgang, liefst filosofisch getint en ga zo maar door. Waar in de jaren zeventig we fan waren van Bruce Lee en meer dan eens een robbertje kungfu menigmaal om de hoek kwam kijken, houden we het nu vooral kalm, zonder rondzwevende armen, benen en wat dies meer zij.

We vonden een film in een taal die we niet direct thuis konden brengen. Het bleek IJslands te zijn. Een oudere heer sluit zijn restaurant om in Londen zijn vroegere Japanse geliefde te zoeken. Hij belandt in Tokyo en Hiroshima. De film heet ‘Touch’ en is geregisseerd door Balthazar Kormakur en gebaseerd op de bestseller van Ólafur Jóhann Ólafssonn. Een heerlijke aandoenlijke film met een oude Kristófer en een jonge versie en een oude liefde waar de prille romantiek doorheen zingt. Dit is precies wat we zo graag zien op zo’n heerlijke zaterdagavond. De moeite waard.

Vannacht spookte het gezelschap door mijn hoofd dat in Juli op bezoek komt. Er moet nog een grote stoofpan worden aangeschaft, maar hier in de la liggen ook twee elektrische hapjespannen. Eens kijken of ik een recept voor curry erin klaar kan maken. Het enige voordeel buiten al de wonderbaarlijk ingenieuze staaltjes van mijn nieuwe intelligente keuken is dat ze extra groot zijn. Ik weet dat mijn schone Turkse dochter dergelijke pannen gebruikt op feesten en partijen waar dan een grote hoeveelheid kipkluifjes in ligt te sudderen of hun befaamde Köfte.

Onze vrienden zijn over het algemeen vegetarisch, alhoewel niet allemaal. Ze kunnen zich eventueel uitleven op de barbecue, de houtoven, etcetera. Die curry ga ik van de week uitproberen. Zou je er ook rijst in kunnen stomen, dat zou geweldig zijn. Een gezelschap van acht mensen in totaal die kunnen wel wat aan. Gelukkig ben ik grote gezelschappen gewend en, niet onbelangrijk, het zijn de moeilijksten niet.

Vandaag maken we de slaapkamer weer leeg in afwachting van het nieuwe bed, dat nu morgen echt komt, heeft de dame van de zaak beloofd. Ze stond er min of meer zelf garant voor. We zijn wel een beetje sceptisch geworden en willen als ongelovige Thomas het eerst zien en dan geloven.

De buurvrouw heeft vier kleine kuikens rondlopen en de moederkloek pikt ook wormpjes mee met haar kroost. Ze zijn denk ik gescheiden van de haan, een goede zet van de buuf. Het heeft altijd iets gemoedelijks, die scharrelende kippies met krabbende pootjes tussen de bloemen. Een vaag verleden sijpelt door.

Het wordt tijd voor een nieuwe brief aan de filosoof en tante Pollewop. Er was al een bladzijde van het Verkade-album helemaal vol. Dat is een mijlpaal, want ik verstuur iedere keer tien plaatjes kris, kras door het album heen. Trots wordt het via een foto in de app vertoond. Het is voorlopig voor vier weken misschien wel de laatste, omdat ik pas weer ga sturen, als ik hier ben. Dat betekent een korte pauze. Wie wat bewaard die heeft wat.

De vijgenboom heeft geen vruchten op één verdwaalde na. Lief heeft in het najaar kennelijk te rigoureus gesnoeid. Dan worden de jonge vijgen gevormd en zitten als een klein vruchtbeginsel al aan de takken. Geen vijgenjam dit jaar. Als compensatie voor de ontbrekende vijgen hangen er nu twee zonnelampjes in. Er staan inmiddels negen takken en takjes op water om te wortelen. Plaats genoeg in het aanwassende voedselbos, dat nu ook vooral een bloemenzee is. De Catalpa, waarvan we dachten dat ze de winter niet hadden overleefd, is waarlijk opgestaan, een van hen tenminste. Lief is bang dat hij bij het maaien de andere misschien ongezien een kopje kleiner heeft gemaaid. Voor komende winter zullen we ze in ieder gval goed inpakken.

Er is feest in het dorp. Een menigte mensen in de meest kleurige kledij trok vanmorgen al heel vroeg naar de kerk om daarna in feestgedruis uit te barsten op het plein achter het dorp waar de marktkramen permanent staan opgesteld. We vermoeden dat het een bruiloft is op Roma-leest geschoeid. Het brengt me jaren terug naar de kringloopwinkel van stichting Nieuw Werk waar ik vrijwillig werkte in de oude kazerne van Nieuwegein en waar we Roma-buren hadden, omdat ze nergens anders konden staan met hun woonwagens. Wij werden uitgenodigd op een bruiloft en kregen een zeer gastvrij onthaal met ruim eten en drinken. Één groot feest. Hier op het terras hoor je alleen de beat. We laten het.

Weer een brood goed gelukt. Het komt me in de vingers. Fijn. Het is een werkje van niks maar je moet het wel even weten, zoals bij zoveel dingen.

Voor de schrijfcursus, dag 290 al, moesten we opschrijven over waar we niet zonder van menen te kunnen. Voor mij is er maar een ding waarvan ik denk dat het een grote ramp voor iemand is als je zonder zou zitten. Met tijdreizen was ik ineens jaren terug op het moment dat dat me te binnen schoot. Ik zat in de oude hoge zaal van Neurologie in het Academisch Ziekenhuis van Leiden naast het bed van een Indische mevrouw. Ze had een flinke hersenbloeding gehad en was daarmee haar spraak kwijt geraakt. Ze had een ernstige vorm van Amnestische Afasie. Dit was hoe ik het me herinnerde:

Wat zou je doen zonder—-Woorden.

Ik zeg bewust niet taal. Want afasie ofwel ernstige Amnestische afasie is een wrede vorm van verstoorde spraak. Dat je nog wel de betekenis van de woorden kent en weet welke je moet gebruiken om je te verduidelijken maar ze niet meer weet te produceren. 

Het lijkt me het ergste wat men en mij, die van woorden aan elkaar hangt in het bijzonder, kan overkomen. Nee, ik wens het eigenlijk niemand toe. Want iedereen gebruikt taal. Mijn opleiding tot verpleegkundige en mijn stage in het derde jaar op de afdeling Neurologie van het Academisch Ziekenhuis in Leiden is daar grotendeels debet aan. Daar heb ik aan den lijve ondervonden hoe het is als de machteloosheid boven komt drijven, wanneer je niet duidelijk kan maken wat je denkt of wat je begrijpt. Er rolden alleen maar klanken uit de mond van de vrouw die ik op dat moment verpleegde: ‘Rederederederedere’, haar ogen groot van het verschrikkelijke besef dat ik haar niet begreep. Ze haalde moedeloos haar schouders op en trok haar Indische kussentje nog maar eens dichter tegen haar buik aan. Ik stond er bij en voelde me onthand, omdat ik zonder het begrip te kennen wist, dat ze me volledig begreep, maar het niet wist te vatten in woorden. Transmittertje kapot en onmiddellijk gedoemd in eenzaamheid te leven. Hoe erg is dat. Een nachtmerrie voor iemand die de taal als verlengstuk hanteert van zijn of haar persoonlijkheid. Ergo, voor iedereen dus.

De wilde kersen achter zijn rijp aan het worden en nu moet ik op pad om een kersenpitter te vinden. De bomen hangen vol en ik ben benieuwd of het lukt om er een op de kop te tikken. Anders wordt het gewoon het onvolprezen scherpe aardappelmesje. Ondanks de voorspellingen ziet het er vandaag zonnig uit. Misschien zit er een fietstochtje in en kan ik ook wat kersen plukken van de boom die lief en vriend vorige week tijdens hun wandeling hadden ontdekt en die zoete kersenlekkernij uit haar takken laat vallen. Niemand die het opraapt. Vast lekker met haar zus De Wilde Kers. Het broodbakken gaat ook door. Oefening baart kunst.

Er is ondertussen een Ecohotel geboekt en ik heb per mail een digitaal vignetbewijs ontvangen. Alweer twee handelingen om af te vinken.

‘Altijd te paard’, de biografie over Renate Dorrestein door Iris Pronk, houdt me al dagen in de greep. Er zijn stukken tijd bij die ik niet herken, alsof ik er buiten gelopen heb, een ommetje aan het maken was, maar andere passages kan ik me helder voor de geest halen. Renate is een kind van mijn tijd. Alleen zat ik niet middenin het strijdgewoel als zij destijds. Haar ziekte, MS, wordt haar vaak als een psychische aandoening verweten. Als al die bekende stuurlui nou eens aan de kant bleven staan. Sommige ziektes zie je niet, maar zijn er wel. In de nachten als niemand wakker is, na een dag van optimistisch uitpakken, komt ze aansluipen en word je die lege ballon op de bank, de zwaarte in een lijf kan sowieso niemand voelen. Hou je bij je leest, als je er geen weet van hebt.

Zoonlief belde vanmorgen. De lieve benjamin van de familie krijgt al een heel eigen koppie en ik kan nog niet zeggen waar de gelijkenis zit. Haar broer komt even aangelopen, kijkt naar mijn beeltenis, lacht verlegen en rent er weer vandoor, naar zijn autootjes. Alleen als hij van zoonlief hoort dat ik er volgende week weer zal zijn, veert hij even op. Wat moet je ook met zo’n ver-weg-oma, die geen knuffies voor je door het beeld kan stuwen, hooguit kushandjes, maar dan wel heel veel. Weemoed aan deze kant, dat altijd.

Hoera de kolibrivlinder komt langs en steekt haar lange tong in het hartje van de kleine lobelia-bloemen. Wat een nijvere schoonheid is het toch. Het filmpje lukt, een foto is altijd te moeilijk, omdat ze voortdurend in beweging is. Haar vleugels maken overuren.

Slaapmutsen naast korenbloemen . Een ideale combinatie. Het oranje versterkt het prachtige blauw van de korenbloemen. Het slaapmutsje staat symbool voor creativiteit, inspiratie en dromen en wordt in verschillende landen geassocieerd met geluk en optimisme, bovendien zou het helpen tegen slapeloosheid en depressie verlichten. Inheemse Amerikaanse volkeren gebruikten het als voedselbron en rituelen en ze werd geprezen omdat ze de geest wist te verheffen en geluk bracht. De korenbloem symboliseert vrijheid, eenvoud, hoop en trouw en is met haar warrige wilde uitstraling een prachtige tegenhang en tegelijk voel je dat er van beide schoonheid en harmonie uitgaat. De tuin schept haar eigen evenwicht.

De kogel is door de kerk. Ik ga toch alleen terug naar Nederland om er een maandje te vertoeven en dan weerom te keren. Lief heeft een aantal klussen aan huis, die samen met vriendlief op te lossen zijn, maar dat gaat sneller als hij hier is. Het betekende wel, dat we gisteren naar de meubelwinkel reden om te informeren naar de komst van het vermaledijde bed. Ook daar sloeg de kordate vrouw achter de balie spijkers met koppen. Volgende week om negen uur wordt het gebracht en gemonteerd. Geduld is een schone zaak. Ondertussen wisten we wel twee houten interieurs te scoren voor de twee bestekladen. In mijn afwezigheid wordt de plank boven het aanrecht gerealiseerd en zijn er nog wat aanpassingen, zoals een te metselen randje onder het raam bijvoorbeeld en natuurlijk is daar altijd het Hoff-land. Zoveel grond en begroeiing, daar is een mens nooit klaar.

Er viel ook een klein feestje te vieren, want ik had met rogge de zuurdesemstarter gemaakt, en mijn brood was voor het eerst echt goed gelukt. Ik ben er super trots op. Zo leuk om te doen, je eigen brood bakken en zoveel lekkerder. Alleen had ik het nog niet diep genoeg ingesneden. Dat komt nog wel. Nu verder experimenteren. Wie weet. Met de overgebleven starter zal ik de nieuwe starter maken en met de rest crackers bakken. Ik weet nu hoe dat het beste kan, dankzij vriendinlief. Die heeft trouwens om tetra-etsen te drukken een pastamachientje aangeschaft. Zo inspireren we elkaar.

Lees net dat Lieke Marsman overleden is. Reden om het laatste hoofdstuk van haar boek ‘Op een andere planeet kunnen ze me redden’ nog eens te herlezen. Met groot respect denk ik aan deze dichter, filosoof en schrijver, haar wilskracht en haar doorzettingsvermogen.

De schrijfcursus vraagt naar mijn Polsen en hoe ze over mij denken. Ik gooi mijn register open en schrijf achter elkaar het volgende relaas:

Ha lieve voedster, of, wie voedt wie, dat is de vraag. Met regelmaat stoppen jouw handen aan het uiteinde van ons wat in jouw mond, maar het is waar, de keuze bepaal jij. Wij zijn typisch onderdeel van een groter geheel, mijn zus en ik. We zouden ook niet onafhankelijk van jou kunnen opereren. En toch, we hebben nog altijd wel veel in te brengen. Probeer maar eens iets te typen als wij niet aanzetten. Gaat je mooi niet lukken. We zijn altijd mooi en smal geweest, als enige van het hele lijf mogen we wel zeggen. Prachtig waren we. Ik zeg waren, want wat deed je in godsnaam bij die fysiotherapeut, door op zo’n wankel evenwichtskussen te gaan staan. Hoe heet dat ding ook alweer. Het was de Goden verzoeken want natuurlijk lazerde je er van af en stond die peut net even aan de andere kant. Tot die tijd waren zus en ik een twee eenheid, een identieke tweeling in spiegelbeeld, maar linkerzus zei ‘krak’ en daarmee was een pleit beslecht. Niet langer gingen we samen door het leven, maar was er een onvermijdelijke breuk, letterlijk en figuurlijk, tussen ons in gekomen. Naar het ziekenhuis met al die pijn, zus werd verpakt in een afzichtelijk onbuigzaam blauw harnas en zo droeg jij haar zeker zes weken lang voort. Geen wonder dat schoonheid daar werd aangetast. Een breuk die zo slecht heelde, dat het voorgoed tussen zus en mij in kwam te staan. Een wonderbaarlijk scheef en breed vormloos exemplaar kwam uit dat harnas. Jij terug naar die dokter, maar het hoorde erbij, vond dit heerschap. Klaar zijn we er mee. 

Nooit geweten dat je een eeneiige tweeling zo wreed kon scheiden. Goed, we doen het ermee. Ze blijft mijn zus, maar wennen was het wel. Beter opletten in het vervolg en blijf verre van dat wat fysiotherapie heten mag. Deze goede raad is gratis. Zet ‘m op verder en heel veel liefs van rechterpols, uit naam ook van linker zusje. 

Liefs, Pols en pols.

Straks gaan we het brood proeven en voed ik de starter voor een nieuw exemplaar. Er dient een lijstje afgewerkt te worden, van regeldingen. Hotel, vignet, auto zuigen enzovoort. Bovendien wil ik voor maandag de slaapkamer weer leeg hebben. Zo blijven we van de straat. Nu is het de beurt aan het tweede wasje na de logees. De zon schijnt, het waait en het leven knipoogt. Geen vuiltje aan de lucht.

OP 3 juni 2018 duikelt WordPress een stukje op waar ik nu nog steeds volledig achtersta. Uit tijdnood, deze herhaling:

Een discussie op Facebook over de vrijheid die het kind moet hebben om te komen tot individuele expressie. Het begon met een verhandeling over een prentenboek van de onvolprezen Eric Carle, die allerlei dieren, te beginnen met het blauwe paard, er gekleurd had opgezet. Door erover te filosoferen en te kijken werd de aandacht van een jongen getrokken door de gele koe, die blij was. Dat bleek daadwerkelijk het geval dus hij ging er voor zitten. Hij scheurde met geel vloeipapier de gele koe bij elkaar en alleen zijn poten konden er niet op. Maar dat feit was te verwaarlozen. Het ging om de weergave van zijn vreugde en het feit dat zijn werk dat uitstraalde.

Iemand reageerde heftig met op te merken dat dit een voorbeeld was van de zoveelste kopieerles. Geen creatieve en bruisende activiteit, waarbij het kind los kon gaan, maar een voorbeeld, dat hij na moest maken. Het wil dat Eric Carle zich juist bij dit boek had laten inspireren door Frans Marc, die onderdeel uitmaakte van der Blaue Reiter, het kunstgezelschap dat werd opgericht in 1911 door Wassily Kandinsky, Frans Marc, August Macke en Alexej von Jawlensky. Ze wilden ontsnappen aan de academische kunst en bijvoorbeeld Frans Marc legde zijn emotie met kleuren vast. Van zijn hand was het kunstwerk ‘Die gelbe Kuh’ uit 1911.

Carle ving het thema kunst in de onorthodoxe kleurstellingen van zijn dieren. Dat is waar kunst om gaat. Alles, maar dan ook álles, is mogelijk. Zo’n boek is geen voorbeeldenboek. Juist door erover te filosoferen met kinderen krijgt het diepgang. Dat de jongen de koe als voorbeeld nam, is geen halszaak. Het verschil tussen scheppen en kopieren zit met name in het aanbod.

‘Vogels’ door de hele groep de eekhoorns van Jenaplanschool De Overkant gemaakt.

Ooit, in het grijze verleden, toen ik aan de opleiding begon, waren er fanatieke leerkrachten die kinderen verwoed mooie dingen lieten maken. Het criterium mooi werd langs de maatstaven van de docent zelf en de ouders gelegd. Er mocht geen valse vouw of scheur inzitten. Het moest allemaal natuurgetrouw worden nagebootst. Als je bij de voorbeeldles een verkeerde handeling maakte, ging het mis en werd het ‘kunstwerk’ zwaar bekritiseerd. Dankzij de trauma’s die ik in de eerste en tweede klas van de lagere school heb opgelopen over een te breien poppenbroek naar authentiek model, wat niet in mijn vingers zat en er dus ook nooit uit zou komen, ben ik ‘grenzenloos’ gaan denken. De ideale aansluiting was niet het doorsnee kleuteraanbod, maar de ervaringsgerichte aanpak van jaren later. Onderwijs heeft tijden op een lager pitje gestaan vanwege het doorsnee strakke keurslijf van regels waar het in gegoten zat.

Later kwam ik de onzekerheid over het aanbod vooral tegen in de voorgekauwde lessen. Ze werd door de leerkracht gevangen in een klaarleggen van alle mogelijke, zelfs voorbewerkte, onderdelen ten einde het hoogste succespercentage te halen. De gedrevenheid was groot. In enkele gevallen kwamen ze al om zeven uur op school om alles in de juiste stelling te brengen. Er zat nul aan creativiteit bij en 100 % aan opgelegde techniek. Het kenmerkt mijn aversie voor vouwlessen en consorten. Het voorbeeld en ik zijn nooit vrienden geworden.

Ik ben gek op het proces. Laat het gaan. Als dat jongetje naar aanleiding van de koe die hij zag in het boek van Carle, geïnspireerd raakt en aan de slag gaat, is dat geweldig. Geef hem de vrijheid. Daar zit de creativiteit in. Biedt alle ruimte, met een poot, zonder poot, geel dat groen, oranje of pimpelpaars kleurt, twee ogen, een oog  het maakt allemaal niet uit. Hij had aangegeven dat de koe hem blij maakt. De kleur geel trok hem. Zorg voor een rijk aanbod, waaruit hij kan kiezen naar hartenlust en als het in het laatste moment iets anders wordt, dan is dat alleen maar toe te juichen. Dan buigt resultaat voor Het Proces.

Daar draait het om, de weg die er bewandelt wordt, alle ontdekkingen en opgedane ervaringen, die we, in het volgen ervan, aan onze bagage mogen toevoegen. Dat daar techniek aan ten grondslag mag liggen is evident. Het is aan de coach, leerkracht, spirituele aanvuller om daar handvatten aan te geven door een ruim aanbod aan materialen te leveren en subtiele verwijzingen te geven op het juiste en enige moment. Dat aanvoelen is de kracht van de ‘Meester’.

Wat jammer dat ik me niets meer herinner van het moment dat ik me realiseerde dat losse letters kunnen samenvallen tot een woord. Hoe ik ook sluiers van het verleden optil, dat stukje komt niet door. Het lijkt me voor een kind zo’n ontdekking, alsof je weet dat er iets groots is gebeurd. Je hebt de sleutel gevonden tot wat tot dan toe de wereld van de volwassenen was. Een hele nieuwe wereld is daarmee ontsloten. Viel alles waar je vragen over had in je kleine hoofdje op z’n plek of ging het op in al die andere leermomenten. Hoe ik ook peins en pieker, er gaat geen lichtje branden. Toen in ieder geval wel, want het lezen kreeg ik onder de knie. Cijfers zijn altijd onbereikbaar gebleken, zeker in combinaties van meerdere tegelijk. ‘Alpha’ was het woord, maar Beta moest ik gaan proberen vonden mijn ouders. Ik had ze van tevoren al kunnen voorspellen dat dat een regelrechte ramp zou worden. Teruggezet in de vierde klas en alsnog door naar Alpha. Omega ende Alpha, dit was het einde en een nieuw begin. Gelukkig maar. Waar zouden we zijn zonder de kunst van het woord.

Er zijn natuurlijk nog talrijke ontdekkingen te doen in het leven van een kind. En eigenlijk leiden ze allemaal stuk voor stuk tot verwondering. Aha, zit het zo, voelt het zo, proeft het zo, duidt het zo, om vandaar uit al rap die verwondering uit te breiden met de associaties. Het voordeel van de vriendschap van afgelopen week is diezelfde stimulans die we allen hebben ondergaan. Iemand zegt iets, een ander reageert waar een ander weer aan refereert en het daarbij niet zelden tot daden leiden kan. Zo’n prikkel kan een wereld van verschil maken.

‘Even acclimatiseren’, zei Lief vanmorgen. Daarmee zegt hij, ‘nog even geen acties ondernemen, eerst even wennen en het ontberen van nieuwe prikkels op deze schaal verwerken’. Natuurlijk, samen komen we ook een heel eind, maar wij kennen de Hoff door en door en kijken er anders naar dan iemand die er voor het eerst komt. Als ik door dit venster blijf kijken naar dergelijke ontwikkelingen is het een boeiend proces. Volgen jullie mij nog?

Zuurdesemdeeg kreeg trouwens voor vriendin en mij in deze dagen een heel vertrouwd karakter en daarmee werd het een soort nieuwe inwijding van de keuken. Zo was het ook met het enthousiasme dat ze aan de dag legde om met tetra-etsen aan de gang te gaan. Aangestoken door haar experimenten om een en ander onder de knie te krijgen, werd ik meegezogen. Eigenlijk heerlijk om te doen. Net als het linosnijden en zoveel eenvoudiger nog dan etsen.

Lief werd door het gedetailleerde kijken van vriend en de onafgebroken vragen-en gedachtenstroom gestimuleerd om zijn ideeën over het natuurbeheer dat we hier aan het doen zijn, en dat in de breedste zin van het woord moet worden opgevat, ruim uit de doeken te doen. Zo konden ze de afgelopen week die wandeling van vier uur maken zonder in een enorm aantal kilometers te vervallen maar wel in honderden waarnemingen. Een groot en bijzonder verschil in beleven.

Ze zijn nu bijna in Nederland aangekomen, hebben een redelijke nachtrust en een ontbijtje achter de kiezen. Wij mijmeren hier nog wat door in sfeer. De natuur was met uitbundig gezang van de merel en een regenboog aan het firmament de juiste omlijsting.

Het grote aftellen is een beetje begonnen. Het is drukkend weer. Mijn lieve vriendin heeft last van de warmte en is ‘in haar bewoordingen, niet vooruit te branden. Het valt nog alleszins mee. Ze maakt tussen neus en lippen door toch nog een afdruk of acht van haar lino’s en tetraprint. Nog een keer spannen we ons in om van het laatste zuurdesem een een rogge/tarwebroodje te bakken. De koffie is bijna op en bij het nuttigen van het avondmaal gaat alles ook schoon op, zoals het hoort. In de middag bakken we nog een cake. Voor de rest houden we ons koest. Ik lees het leven van Renate Dorrestein en val af en toe om van verbazing. Oké. Ze heeft aan veel onderwerpen haar aandacht gegeven waar ik niet perse gelijk aan zou denken. Ik was er wel in die jaren, maar zat kennelijk toch op een redelijk andere planeet. Alhoewel ik een paar jaar geleden nog haar autobiografie: ‘Een schrijversleven’ heb gelezen. Er zijn me veel dingen niet opgevallen of ze heeft ze niet vernoemd. Hier buitelen trouwens privé en schrijven over elkaar heen. Dat is waar. Deze twee boeken samen brengen dat hele persoonlijke en schrijversleven in beeld.

De avond eindigde in een woest en pittig onweer, met loodrechte hemelbuien en inktzwarte wolken. Dat zorgde ervoor dat we bijtijds het bed op zochten. Alle drie behalve lief. Wij om op bed in de warmte nog wat te lezen, kop thee onder handbereik en Lief met een borreltje op het terras. Ik heb niets of niemand meer horen stommelen. Klaas Vaak was hem voor geweest.

Vanmorgen rond een uur of negen ons laatste ontbijt samen. Nog even in de zon. Daarna volgden de dingen au naturel. Achter elkaar douchen, kalm inpakken, koffie met cake drinken en ons klaar maken voor de tocht naar Budapest. 2 uur en 43 minuten vice versa. Een lange slaapverwekkende saaie weg met als beloning dat we ook op dezelfde makkelijke manier Station Keleföld konden bereiken, vanwaar hun trein naar Wenen zou vertrekken, waar hun nachttrein naar Utrecht stond te wachten. Eigenlijk wilden we meelopen, maar er kon alleen maar baar geld in de parkeerautomaat. Dan maar op de stoep een hartelijk afscheid, elkaar even alle vier vastgehouden. ‘Dank en tot gauw weer, hou van jullie’, stond er in wolkjes boven onze hoofden en we riepen het ook over de stille straten. Soms is afscheid even afzien.

Dezelfde weg terug en doordat ik een weg in mijn hoofd had die er niet was, zaten we bijna in Kroatië. Maar uiteindelijk na een boodschapje en volgegooide tank zitten we nu toch mooi maar weer in onze, wat stille, keuken. Het huis gloeit nog na van de energie, maar de tuin veert op na een hele dag regen. De merels zijn een nieuw nest begonnen in de rode Acer. Vriendin op haar wolk knipoogt naar me. Nu die sluipende grijze mormelpoes weg zien te houden. Die sneakt onder elk gewasje al likkebaardend rond. Ze loert met mottige oogjes naar het vliegende grut. ‘Boe’ is voorlopig afdoende, maar zijn we altijd op tijd?

De twee mannen wilden een stuk gaan lopen, maar wij prefereerden om thuis een beetje te freewheelen. Even niets is soms een gouden greep om de kaarten te schudden of een overgang van vier luitjes naar twee milder te maken. Alweer de laatste dag dat ons bezoek hier is. De dagen zijn omgevlogen en het zal straks weer een stuk stiller zijn.

Het was een uitgelezen kans om ideeën uit te wisselen met vriendinlief, die net als ik van Jenaplanhuize komt, dus ook boordevol plannen en verzinsels zit. Ons motto. ‘Niets is te veel’ en ‘Doe eens gek’ of ‘Nooit geprobeerd dus wordt het de hoogste tijd’. Dit zijn mijn motto’s die ik hier ter plekke verzin hoor, vriendin staat onder de douche, maar ik weet zeker dat ze het zal onderschrijven. Ons kent ons.

Er is een treinversperring van Pécs naar Budapest wegens wegwerkzaamheden. Dat zou een hele dag reizen betekenen. Natuurlijk brengen we ze weg morgenochtend. Van hier is het maar 2 uur en een kwartiertje met de auto. Station Kelenfold ligt vrij vooraan in de stad. Een fluitje van een cent. In een schone auto, trouwens. Gisteren de stoute schoenen aan getrokken en de waterslang er op gezet. De auto een douche en ik zelf ook nog een extra, omdat de slang uit het sproeistuk schoot. En dapper doorgezet. Schone Agaath glimt me dankbaar tegemoet.

Het gistbrood van gisteren was goed gelukt. Nog steeds iets minder hoog, maar dat wijten we aan het siliconen rijsmandje, dat we uitgeklapt hadden. Misschien is ingevouwen toch beter, omdat het dan maar een kant op kan, namelijk omhoog. Als ik in Nederland ben zal ik rieten rijsmanden kopen Het doet me deugd om zo met een eenvoudige keuken van het land bezig te zijn. Bij de molens waar we eergisteren waren, was ook bio-meel tarwe en roggemeel te koop. Vers gemalen, wat wil je nog meer. Ook bij de veldkeuken in Amelisweerd valt er het goede rogge-en tarwemeel aan te schaffen en dat zal ook zo zijn in IJsselstein bij de molen. Adressen te over dus. Brood bakken is een kwestie van geduldig alle fouten wegstrepen tot je je eigen recept hebt ontwikkeld, je eigen manier van kneden, je eigen gevoel erin kwijt kan en het een kolfje naar je hand wordt.

Gisteren was er de final van de championsleague en even leek het erop dat we die alleen life zouden kunnen horen, als vroeger, ouderwets gezellig rond de telefoon (in variatie op een thema) maar met een beetje gepruts, de naam en het wachtwoord van vriend, kon ik toch op de zender komen. De vreugde was groot en er werd uitbundig omhelst uit dankbaarheid. Daar kon wel weer eens een alcoholische versnapering bij met nootjes en rijstechippies. Jammer dat de beslissing van penalty’s moest komen. Romantiek aan de andere kant van het toestel. Volle maan aan het firmament. Prachtig om haar te zien opkomen met zilveren wolken er in slierten omheen.

De mannen hadden van hun wandeltocht in de middag vers geplukte kersen van een overhangende tak meegenomen. Prachtige rode tweelingkersen en heerlijk zoet. Straks gaan we er nog meer plukken en dan natuurlijk ‘jammen’, dat kan in dit gezelschap niet anders. Er is nog net genoeg suiker over voor 2x 1000 mg fruit. Het kan nog. Nog net even vlammen met huisvlijt.

Door het open raam waait een zwoel windje. De sering ervoor ritselt met haar bladeren de zoete lente. De jonge pup van twee huizen verder blaft zijn kleine longen uit zijn lijfje en de haan krijgt geen genoeg van zijn eigen gekraai dat prompt beantwoord wordt door een haan ergens achter in de straat. Het geluid draagt ver. Lief heeft net koffie gebracht en verhaalt opgetogen van de kraagroos die hij heeft gevonden achter op het veld. Er groeien veel wonderen op onverwachte plekken. Om te koesteren, dit soort momenten.

In afwachting van het nieuwe bed, dat maar niet komt, hebben we gisteren op de opklapbedjes de dikke matras van boven gelegd en ik heb als een prinses geslapen. Nee, niet op de erwt, integendeel. Eindelijk geen ongemakkelijke spiralen in mijn vel. Zo hou ik het nog wel een tijdje uit.

Vandaag is dochterlief jarig. Het toeval wil dat in deze heuglijke herinnering mijn lieve vriend, hier op bezoek op het moment, ook een rol speelde. Hij was erbij toen ik weeën kreeg en hij en zijn vrouw zouden samen blijven slapen om de oudste op te vangen, indien nodig. We draaiden Carole King en zongen hard mee om de pijn maar te overschreeuwen. ‘You’ve got a friend’, niets was minder waar op dat ogenblik. Maar moeder natuur zette een streep door de rekening van de thuisbevalling, want dankzij het stilvallen van de weeen moest ik toch naar het ziekenhuis. Daardoor waren we nog blijer met onze lieve oppassers. In de middag op een zonnige Zon- en Pinksterdag werd ons tweede kleine moppie geboren. 30 Mei 1982. Ik zal hem zo gaan vertellen welke heuglijke dag ik gedenk.

Gisteren hadden we nog een wandeltocht in petto voor Lief en de vrienden, de bergen in, iets waar ik absoluut niet aan zou beginnen als bekend ‘blok aan het been’. Bovendien zou ik de top niet eens halen, maar ik had een verkorte versie op vlak terrein in gedachten. Het zou helemaal goed komen. We reden door de immense bossen vlakbij het dorpje Terencsy en kwamen uit bij een instituut voor de bosbouw, waar we aan de voorkant van het weggetje nog een restaurantje wisten temidden van de natuur. Er tegenover stond een klein houten speeltuin van natuurmateriaal. Puberstemmen klaterden echoënd tegen de heuvels op. Er was een of andere kinderopvang neergestreken. We reden iets door tot bij een klein meertje met wat troebel water en ik zwaaide mijn kompanen uit. ‘Dag schatjes, ik overleef het wel en blijf hier wachten’.

Even later zat ik in mijn eentje aan het water en dacht aan wat ik niet meer kon. Maar er was natuurlijk nog veel wat wel kon. Met mijn zware bepakking op de rug in het rode rugzakje, ik had mijn tekenspullen en het hele dikke boek bij me, liep ik richting de andere kant van het meertje over de verlaten begraste weg. Vlinders vlogen me om de oren. Nou, iets lager dan, richting grond en bloemen. Er waren heel veel akkerviooltjes, zo’n lieflijk gebaand pad, tot aan een vervallen gemaal. Daar stapte ik langs en liep door hoge grassen in het oude voetspoor van een tractor richting de spoorlijnbaan van het kleine stoomtreintje dat langs het meer aan de andere kant liep. Als ik die volgde kwam ik helemaal voor aan de grote weg uit, wist ik. Het was prachtig weer, de natuur hield zich stil op het krassen van schorre kikkers na. Het woud aan de overkant lonkte,maar dan moest ik via een smal krakkemikkig houten trappetje er overheen en dan wist ik niet of ik er ook weer uit kon. Even op veilig spelen en de spoorbaan blijven volgen.

Zo liep ik het rondje met gemak en naar volle tevredenheid. Toch bijna drie kilometer. Na op het inmiddels verlaten speelterrein een tekeningetje van de omgeving te hebben gemaakt, reed ik de goegemeente een stukje tegemoet. Maar ze wilden nog even wat kilometers scoren tot aan het restaurant, waar de vriendelijke resolute gerant ons naar binnen dirigeerde en we afsloten met een heerlijke Hongaarse vegetarische gnocchi-schotel en een griesmeelpuddinkje. De juiste beloning op een heerlijke dag.

We hadden de dag ervoor afgesproken te gaan wandelen en kozen een wandelomgeving bij het Orfümeer. Ik dacht de haarspeldbochten van het Mecsek te omzeilen, maar had verkeerd gegokt en we zaten er nogmaals middenin. Geen sinecure, deze jongens. Agaath deed het keurig maar vriendin zag toch wat pips en we stopten vlak bij de ontspanning die we uitgekozen hadden om even wat frisse lucht te happen. Even verderop waren de drie molens, het cultureel erfgoed van Orfü, en veel natuur erom heen om een wandeling te kunnen maken, het doel van onze tocht.

*De Vizimalom: De watermolen met waterrad, een 19e eeuwse korenmolen die nog volledig functioneert.

*De Szárazmalom: Rosmolen of droge molen. Een bijna tweehonderd jaar oude molen afkomstig uit Mekényes. Oorspronkelijk door paarden aangedreven.

*De papirmalom: De papiermolen waar je kennis kunt maken met het handmatig scheppen en maken van papier.

Er zijn rondleidingen op gezette tijden. Dat was het doel niet en daarom lieten we het links liggen. In de bossen rondom viel goed te wandelen in moeilijke of lichte trajecten en alles wat daar binnen viel.

Eerst maar even bijkomen in de schaduw aan een tafeltje in de bakkerij Barat, een uitspanning met bioproducten en vegetarische lekkernijen, die bij de molens hoorde. Er was ook zuurdesembrood te koop. Een exemplaar namen we mee. Dat scheelde in ons dagelijkse bakken. Een lommerrijke omgeving was de beloning en een aangelegd vlonderpad zorgde ervoor dat ik het eerste deel van de wandeling zeker mee kon komen. Het pad liep naar een soort kunstige watertoren en een natuurlijke bron, die verweerd op een vrij onooglijk plekje terug te vinden was onder een oude en knoestige treurwilg die beschermend haar takken er overheen liet waaieren.

We zochten de weg met de randvoorwaarde dat ze terug te vinden zou zijn. Ik bleef ergens zitten op een bankje aan het vlonderpad terwijl de anderen doorliepen en wat stijgingen zouden trotseren. Daar had ik een wonderschoon stilte-moment met alleen de grote bomen, de ruisende wind, de gefilterde zonnestralen in lichtflarden op de grond en jubelende vogelzang, zo sereen, zo kalm ook, volkomen één met alles om me heen. Geen opgejaagd gevoel, geen haast, geen gedachten, maar een nietig figuurtje op een bankje naast de beek onder het beschermende bladerdak hoog boven me en het uitbundige parelende gezang van merel, roodborst, zwartkop, specht, boomklever, lijster, groenling en nog wat ondefinieerbare trillers. Er kwam een wat ouder stel langs, net toen ik een en ander op de film zette voor het thuisfront, maar verder was er niemand te bekennen. De vogelzang werd bijna kathedraal door de hoge bomen. De meerwaarde van stil vallen in het moment is groot. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Na een kwartiertje kwamen Lief en de vrienden terug gewandeld en we besloten om wat te drinken bij de bakkerij. Ze hadden vlierbloesemsiroop en hoe! Met zalige bevroren bosvruchten erin en ijsblokjes, een prachtige cocktail die op menig partijtje niet zou misstaan. Een gouden vondst om daar ook bevroren fruit voor te gebruiken. Bio, wel te verstaan. Verlekkerd met een maanzaad, sinasappeltaartje of een vegan koekje met chocola. De blauwe vlinders die rondfladderden en libellen, die zich niet lieten vangen op een foto.

Omdat vriendin niet helemaal lekker was besloten we niet verder op onderzoek uit te gaan, maar terug te rijden. Morgen is er weer een dag, per slot van rekening. .

Gisteren zaten Lief en ik voor de veranda op het schemeruur te genieten en zagen hoe de wassende maan zich uitstrekte en zich groter en groter leek te maken. Witte wolken eromheen. Ik zag de beer in de wolken en Lief zag hem ook, om daarna onmiddellijk van vorm te veranderen. Een momentopname. Mijn moeder zou zeggen ‘Of de duvel er mee speelt’ kwam er vanmorgen een herinnering aan nog een blog van tien jaar geleden langs over wolken en vol kunst en literaire volzinnen. Bij deze dus de blog van 28 mei 2017:

Met de beelden van de Achromen van Pierre Manzoni in mijn hoofd bestudeer ik de wolkenpartijen die vanuit mijn bed langszij komen zeilen. Statig en langzaam, alsof ze uitnodigen om eens goed naar kleur en vorm te kijken. Als kleine zwarte vegen scheren de gierzwaluwen er langs. Ze vliegen laag, dat was gisteren ook al. Er is misschien onweer, hopelijk met veel regen op komst, waar de droge tuin naar smacht.

Na al dat strakblauwe is er ineens weer veel te zien. De witte toppen als de schuimende golven van de zee, steken verblindend af tegen de vaal grijze en gele vleugen die er doorheen geweven zijn. Hier en daar is er een spoortje violet te bewonderen. Het blauw   er omheen is ook vervaagd en wordt meegenomen in de sluier grauw.

Een van onze geliefde bezigheden van vroeger was het wolken schouwen. We lagen op ons rug in het gras en riepen om de beurt welke objecten langs kwamen drijven. Een levend sprookje met een driekoppige hond, of een gemene toverkol, een reus, de leeuw, een kind, konijnen en vogels, je kon het zo gek niet bedenken of we zagen het en wezen elkaar er enthousiast op. Daar, naast die ene kleine wolk en in de lucht tekenden we met onze vinger de vorm na. Dáár zit een oor, en dáár de bek, hier de staart en dat is het oog. Daarna volgde het eindeloze verhaal, want wolken vertellen verhalen. Alleen wij waren ingewijd in dat geheim, dachten we.

Bij Manzoni stond het idee centraal waarbij de vormgeving een toevalligheid en/of ondergeschikt was. In het begin zag ik tijdens de zoektocht naar de ziel van de abstracte kunst eerst in elke abstractie toch altijd weer het beeld. En nog zie ik dat. Kan je de expressionist scheiden van de vorm, kan de vorm gescheiden worden van het idee. Als ik zijn Achromen zie, denk ik onmiddellijk aan een subtiel zuchtje wind dat over het water glijdt en plooien trekt in het anders zo gladde wateroppervlak. Of aan het zand van een ongerept strand, waar de stroming bij eb de golfslag van de zee heeft achtergelaten als een blauwdruk van haar bestaan. Het lijnenspel dat ontstaat door wuivende rietpluimen in hun gouden glans en hoe graag ik ook overspoeld wil worden met het idee om het idee en niet om de vorm die het kreeg, ik blijf in beelden denken.

Dat wit van hem, maakt het evenals het blauw van Klein niet eenvoudiger, integendeel. Door het reliëf en de schaduwen die getrokken worden krijgt het nog veel meer betekenis, hetzelfde geldt voor de herhaling. Elk brein werkt naar vermogen. Kunst is een individuele uiting en de beleving ervan allerpersoonlijkst. Kunst wordt het als het er toe doet, in positieve of negatieve zin. ‘Als het een steen verlegd in een rivier op aarde’, zong Bram Vermeulen al. Dat dus, als het raakt, als het zich verweeft.

Dinsdag gaan we met gips, doek, stro en jute aan de slag, structuren en eigenschappen van het materiaal verheffen en in dienst stellen van wat het oproept aan de handen om te vormen. Een sprong in het diepe, verstand op nul, maar om waarachtig te vormen helpt het om met ogen dicht te werken. Materiaal voelen en het idee boetseren.

De blinde kunstenaar George Kabel uit Eindhoven zette een grote trampoline vol met egaal zwart gespoten voorwerpen: een globe, een computer, een verrekijker en nog veel meer. Hij probeert zijn wereld met ons te delen. Als ik mijn ogen sluit zie ik meer kleur dan zwart, zie ik lijnen en vormen á la Manzoni die op een doek niet zouden misstaan, maar de gedachten die het beeld vormen razen voort tot in lengte der dagen, tot aan de einder en weer terug. Dinsdag gaat de knop om.

Er is geen wolk meer te bekennen.

Bij toeval ontdekte ik gisteren een mooie manier om het insmeren van een linosnede zonder rolletje wat gelijkmatiger te doen. Hiervoor waren we bij wijze van nood met wattenstaven en wattenpads in de weer gegaan, maar mijn huidige ontdekking sneed veel meer hout. Mijn eerste afdruk was met veel te veel inkt gemaakt, dus drukte ik onmiddellijk een nieuwe af met dezelfde inkt. Net niet helemaal zoals ik het bedoelde. Ik legde de afdruk met teveel boven op de linosnede, wreef het af en haalde het er voorzichtig af, nieuw velletje op de linosnede en ziedaar. Het geluk zij met de onwetenden. Ineens had ik schaduw in mijn lino. Prachtig. Wat het is en hoe kan ik nog niet zeggen, want het is een verrassing voor iemand maar te zijner tijd hoop ik een en ander te verduidelijken met een plaatje.

Lief heeft net gemaaid en ik zit met mijn blote voeten in het gras onder de berken te genieten van een zwoele wind. Geen overbodige luxe bij 30 graden. We hebben net de nieuwe vlierbessen/gember/muntmix met suiker verwarmd en in flessen gegoten. Het is een heerlijke dorstlesser, deze siroop, vooral met een klontje ijs en een takje munt met prikwater.

Vriend is nog bezig met een linoleumsnede en vriendin leest op de veranda van de Datsja. Zo zoeken we allemaal ons eigen koele en comfortabele plekje. Achter me kakelen de sokkippen van de buurman hun geluk bij elkaar. Op dit ogenblik is de Hoff eigenlijk op haar mooist. Volop in de bloemen. De tuincaravan in haar camouflagepak(Hout en takken) staat open en op een paal hangt een eenzame soldatenhelm, net als de steen in de vorm van een schedel op de boomstam er tegenover. Klein stilleven van een vleug verleden

Kleine vogels hebben twee nestjes in de luchtgaten van de schuur gemaakt. Net vloog een vogeltje naar binnen, maar ik zag nog niet welk. Aan de binnenkant van de schuur zijn de nestjes goed te zien. Er zitten al kleintjes in. Natuur baant haar eigen weg en wij volgen.

De siroop is afgekoeld en kan in de koelkast. Vriendin pakt de dadels eruit. Tijd voor een dadeltaart die twee uur moet opstijven in de koelkast. Bij gebrek aan biscuits en walnoot heeft ze een soort bio hele granen koekjes en cashewnoten toegevoegd aan een mengsel van boter, honing en ontpitte dadels. Goed doorroeren en in een cakevorm schenken en in de kou ermee.

Iedereen is heel content met het concept dat er gehanteerd wordt en waarin iedereen de ruimte kan gebruiken, die men nodig heeft. Soms zijn we samen en dan weer alleen in een natuurlijk en volstrekt logisch verloop, volkomen op elkaar ingespeeld. Zij doen in de avond graag een spelletje, maar wij kunnen rustig ons eigen gang gaan. Vanavond lees ik Lief weer een hoofdstuk uit Swaab voor. Zo strekken de dagen zich en ondanks de rust vliegt de tijd nog steeds voorbij. Het ontbijt en het avondeten doen we samen.

Kinderstemmen stijgen boven de tuinen uit. School is uit en het jonge puppie is dolblij met zijn gezelschap. Eindelijk speelkameraadjes. Hij keft zijn vreugde zo hard als ie groot is.