Waarom doen we het toch. Waarom maken we van ieder, in onze ogen, belangrijke plek een afdruk waardoor de sfeer stolt en het niet langer die mooie plek maar een plaatje wordt, al dan niet goed geschoten. Ik ben waarschijnlijk de enige, samen met de mensen die er opstaan, die dat allemaal tot leven kan wekken. In je hoofd dan wel.
Ik merk het bij het uitzoeken. Foto’s van de jongens en ik op vakantie in Italië, omdat ik ze kamperen wilde leren, in Portugal het jaar daarop om ze kennis te laten maken met andere landen dan Nederland, Frankrijk en België. Grappige foto’s van de jongens zelf, de oudste twee rond de vijftien en de benjamin rond de vijf. Naast dit soort zinvolle kiekjes, ik kan ze goed verdelen en ze kunnen zien hoe ze zich fysiek ontwikkeld hebben, zijn er ongelooflijk veel foto’s van de plekken waar we langs hebben gelopen. Milaan, het Gardameer, de zee en het strand in Santo André in Portugal, kurkeiken, het strand, boerenwoningen. Moet ik ze verdelen? Zal ik ze gewoon maar wegdoen. Het zijn trouwens vluchtig, lees scheef of een deel van het object, geschoten plaatjes en het zijn ook nog dubbele. Actie van de fotoontwikkelaar. Help.
Ik heb het net van armoe maar gevraagd aan zoonlief. Intussen worden de stapeltjes foto’s van personen die ik niet meer zie, gepasseerde stationnetjes, alleen maar groter. Het is lastig om een foto te verknippen. Maar wie leest mijn herinneringen nog eruit. Niemand als ik het zelf niet kan doen. Weg ermee. Tuinhuisje van ooit, weg ermee, Sinterklaas op het strand, weg ermee, een tuin vol bloemen, maar niet mooi uitgelicht, huppetee, weg ermee. En zo schift ik voort en splits mijn herinneringen op in waarneembare en dus voelbare, tastbare herinneringen voor ons vijven. Het vervolg voor allen is digitaal, dit zijn handzame foto’s van vroeger, hele pakken. Kijk, De Twin Towers mogen blijven omdat ze in het echt op gruwelijke wijze vernietigd zijn. Destijds werden er foto’s gemaakt in de hal van een bruidje en haar nieuwbakken echtgenoot. Niet langer alleen in het geheugen, maar ze schrijven geschiedenis. Hoe een mens bezig kan blijven.

Gisteren was ik er wel even tussenuit. Met recht werd het een verzetje, want het was zeer aangenaam bij de drie rakkertjes en zoonlief. Ze waren aan het Loomen, de plastic punnikvariant, met veel geduld en oneindige fijne motoriek. Alleen maar een rustpunt voor de drie doerakken, die zich doorgaans goed kunnen roeren en derhalve heilzaam. Maar als eerste zaten in mijn tas drie schoencadeautjes die de Sint bij mij had bezorgd met hun namen erop. Ze waren hooglijk verbaasd en ik speelde niet minder. ‘Ook zo gek, alleen voor jullie, niets voor papa en mama’. Het waren drie spelletjes met kaarten en/of dobbelstenen en gekke namen. De kakkerlakkensalade, de Valse Motten en 1000 Bommen en granaten. We besloten alvast om ze verkennend om de beurt te spelen, met eigen regels, anders duurde het veel te lang. Het was een schot in de roos en een groot succes.
Na het eten mocht ik voorlezen, omdat Zoonlief mijn kunde op dat gebied de Hemel in prees. Gelukkig ging het over monsters. Daar was eindelijk weer eens mijn monsterstem, veelvuldig op school gebruikt, maar al zolang niet meer. Ik weet niet door wie er harder genoten werd, zij, zoonlief of ik. De hele dag werd daardoor een puike parel, voor herhaling vatbaar.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.