Gisteren was het de verjaardag van de vader van de kinderen. Hij zal op zijn wolk hebben gezeten met een shaggie in zijn hand en een glaasje Lambrusco, wat sterren ter versiering. Ik had bedacht dat ik na het schrijven van de blog boven de was nog moest ophangen, zag een mand met foto’s en schuumde nieuwsgierig de beelden af. Daar stuitte ik op een aantal foto’s waar hij op te zien was. Aan het werk in het huis, als prins verkleed voor het dagverblijf waar de tweeling op zat, dollend in de tuin met een hele jonge moeder, als de voetballer met zijn eigen vertrouwde cluppie, met een zwager in de tuin om de nieuwe schutting die ze net gemaakt hadden, te bekijken, met het ouderlijk gezin poserend op een bankje, met zijn mooie jas van een velours tafelkleed, onze huwelijksfoto-ik in mijn indiajurk en hij met zijn eeuwige zwarte spijkerbroek en een trui-, op het voetbalveld tijdens het familietoernooi met familie van zijn en mijn kant, samen in Ouwehands dierenpark met Lazy de hond en mijn oudste in het wandelwagentje.
Herinneringen in vergeelde beelden. Met de scan maak ik ze digitaal, geen mooie kwaliteit, maar toch weer even in het moment aanwezig en daarbij van grote waarde. Ik bedacht op deze speciale dag alvast de opzet voor een album speciaal voor de kinderen van te maken. ‘Gaan jullie nog iets bijzonders doen?’ Had dochterlief die morgen over de familie-app gevraagd. Nou…Dit dus. Weemoed en vertedering wisselen elkaar af en het verdriet om het gemis. 25 jaar lang alweer.
Nu maak ik me op om de twee volle bakken verder uit te zoeken. Dat komt op sorteren neer. Foto’s voor alle vijf afzonderlijk. Die er niet meer toedoen mogen weg. Nietszeggende plaatjes van een binnenplaats, een grasveld, de rivier, een berg, een veld met bloemen, alles waar alleen ik de plaatsing van weet. De echte uitzonderlijk mooie plaatjes bewaar ik. Er is een beetje moed voor nodig. Zoals ik zeg, het levert weemoed op en nu ik tijdelijk alleen ben, valt dat zwaarder dan wanneer het bespreekbaar is.

In de vroege ochtend, rond half vijf, ben ik klaarwakker. Eerst maar een lesje Hongaars en vervolgens een film met de titel ‘Achter de Wolken’, toevallig gaat het ook over een hernieuwde liefde. Ik bekijk het voor de helft en moet het weer even laten rusten. Vanavond het tweede deel.
Een van de bloggers heeft het over ‘Een Halve Zool’, een van die typische uitdrukkingen, die hij altijd bezigde. We zeiden het voornamelijk, als we vonden dat iemand maar wonderlijke keuzes had gemaakt. Het komt van het Halve Zolenpad ergens bij Den Bosch. Van dat bestaan wist ik niet. Er is zelfs een Halve Zolen-route over de 600 meter lange Moerputtenbrug. Misschien kunnen we die een keertje lopen. De naam komt van het Halve Zolenspoorlijntje, een enkel spoor(half) dat door het gebied van de schoenenindustrie loopt. Grappig om te weten. Hij zei verder ook nog altijd: ‘Te Koek’, wat tot ziens betekende . Iets wat hij zelf verzonnen heeft volgens mij.
Die malle woorden, ook het Jiddisch, waar zoveel grappige woorden uit kwamen, die vroeger veelvuldig gebruikt werden, mis ik als kleurrijke opleving in ons taalgebruik. Taal kan zoveel leuker zijn.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.