Er stond een stevige wind gistermorgen, Noorderwind 4, geen probleem. We wilden tóch buiten ontbijten. Hier in Hongarije zwelt de wind aan en af. Er was veel aangename windstilte tussendoor. Onze lieve vrienden waren een beetje gewend aan de weelde van het grote huis, maar raakten er toch niet over uitgepraat. Bewondering voor Lief die met zijn natuurbeheer en grote liefde het land in de vingers hield. Geen dwang, maar volgen. Een belangrijk gegeven.

Ondertussen bakte ik het nieuwe zuurdesembrood voor vandaag en vergat door het geanimeerde gesprek het hele proces prompt. Ergo, Een ‘baksteen van een onvoldoende gerezen piramidebrood’. Haha. Gelukkig heeft vriendinlief ook ervaring met bakken en een fanatieke zuurdesem-zus. Dat zit wel snor. We gaan er samen mee stoeien. Het wordt nog wel eens wat.

Ieder ging zo’n beetje een eigen weg. Vriendlief wilde lezen op het mijmerplekje onder de dennen, Lief ging hooien op het land en wij gingen naar de Datsja, waar ik vriendin het tetra-etsen liet zien. Tot mijn grote verrassing kende ze het niet en ze was dolenthousiast, daar had ze heel veel zin in. Om goed in de geëtste lijnen te zwarten heb je een roller nodig. Die heeft de hele tijd op de kaptafel gelegen, maar ik kon het ding nergens meer vinden. Waar is de roller. Niet in mijn tekentas, niet in het atelier, spoorloos verdwenen.

Terwijl zij aan het etsen was ging ik verder met mijn doek. Een kwast liet los, hé…Een ronde steel. Iets om mee te rollen natuurlijk. De eerste ets, zonder, was niet scherp, maar nu kwam de tweede ets haarscherp onder de pers vandaan. Gelukt. Wie niet sterk is moet slim zijn, of een variatie op dat thema.

Het is erg fijn om over van alles en nog wat te kunnen praten met z’n vieren en het voelt vertrouwd, is leerzaam en boeiend. Op deze manier bezie je de zaken tevens vanuit een ander licht. We zijn opmerkelijk gelijkgestemd. Allebei in het Jenaplan en projectonderwijs gezeten, dus over veel zaken waren er raakvlakken.

We hadden nog geen extra boodschappen gedaan, haalden de kruiden uit de tuin en maakten een kikkererwten/bonenschotel dwars door de kast heen. Het couscous-hapje van twee dagen geleden werd de salade waar vriendin een heerlijke dressing bij maakte.

Na de maaltijd zaten we met z’n tweeën te genieten van een kop koffie en hoorden opeens de roep van de merel, een waarschuwende roep, ergens halverwege de tuin. Ik ging op onderzoek uit en warempel. Een zwartwitte poes liep er rond. Op mijn geklap en kssst ging ze er vandoor, maar hield zich halverwege schuil achter het dennenbos, de goochemerd. Met een paar klappen in de handen rende ze er vandoor. Merel kon weer achterover leunen. Toch handig als je steeds meer de taal der dieren gaat begrijpen.

En dan zijn er de lange avonden buiten. De heldere sterrenhemel, de stilte vooral. De weg 6 was stil, de vogels sliepen en bij het schijnsel van twee kleine ledlampjes werden de zwaardere onderwerpen aangeroerd. Zo’n gewijde stemming waar die ruimte er is, maar ook met de nodige kwinkslagen er tussendoor. Een vredige wereld.

Vroeg uit de veren, want je weet maar nooit hoe laat het bed bezorgd wordt. Als het goed is zetten ze het ook nog tegen een meerprijs, dat dan weer wel, in elkaar.

Gisteren heeft Lief flink gemaaid en heb ik de zomerfijnstralen geplukt voor de flessen op het terras. Het ziet er weer gezellig uit. Vandaag stop ik er nog een pioenroos bij. Die houden het niet zo lang, maar ze zijn zo vrolijk en ze zijn er in overvloed.

Het is nu kwart voor twee. De tijd begint te dringen. Het bed is nog altijd niet gearriveerd. Tussen tien en drie was al ruim bemeten. Of ze dat nu nog redden weet ik niet. In de tussentijd werkte ik mijn denkbeeldige lijstje af. Brooddeeg voorbereiden, cake bakken, recept voor een lichte maaltijd bedenken, wc’s nog eens extra in het sop, bedje gespreid. De kraan schoot ervan af bij de wastafel in de wc. Helaas pindakaas, er is iets gebroken. Dat wordt een nieuwe kraan, maar niet vandaag. Er was nog net geen overstroming. Kalmte zal U redden. Wachten duurt lang en rekt de tijd op die ik aan de andere kant weer tekort zal komen.

Het zelfrijzend bakmeel werkt hier maar matig. Volgende keer doe ik er bakpoeder extra bij of ik neem gewoon bloem met bakpoeder.

De vrienden zijn nu aangekomen in Budapest en gaan om twee uur op de trein naar Pécs. Ze zijn een beetje brak, want de matrassen van de slaaptrein waren erg hard. Ze kunnen hier zo in hun bedje rollen als ze dat willen. Dat betekent dat ze rond vijven in Pécs aankomen en wij er zullen zijn om ze te halen.

Gisteren keken we de film ‘Remarkable Bright Creatures’ van Olivia Newman met Sally Field en Lewis Pullman in de hoofdrol. Een lieve vredige film, over een octopus en twee mensen die elkaar in eenzaamheid alle drie weten te vinden. Wat is het toch heerlijk om af en toe verstoken te blijven van het roerige bestaan en je al mijmerend een weg te banen in de verbeelding. Vanaf nu waardeer ik die lieve inktvissen nog veel meer.

De rest van de dag rolde zich uit en van schrijven kwam niets meer. Het bed kwam niet. Het scheen beschadigd te zijn bij levering en nu wordt er een nieuwe afspraak gemaakt. Dat betekende, dat we er iets op moesten verzinnen om ‘s avonds te kunnen slapen. Het bed boven in het te warme kamertje is in ieder geval opgemaakt, maar de trap en naar het toilet gaan is een klein probleempje, die niet licht samen door de deur kunnen.

De vrienden waren er om vijf uur. Moe maar dolblij om ons te zien. Ze waren overweldigd door de Hoff en het natuurbeheer van Lief. Helaas waren er problemen met het licht in de keuken en het toilet, maar dat kon de pret niet drukken. De seringensiroop, soep en cake werden met vreugde ontvangen en we konden heerlijk bijkletsen. Kalmpjes aan beginnen, dus vroeg naar bed na de lange reis. We besloten de opklapbedden naar beneden te halen en daarop te gaan slapen en na een verkwikkende nachtrust konden we constateren dat ze uitstekend dienst deden. Ziezo, probleem weer opgelost. De bezorging van het bed laat nog even o zich wachten. We zullen zien.

‘Heb je ooit een bot gebroken’, vroeg WordPress zich af als opdracht voor deze dag. Dan moet ik wel terugdenken aan de enige keer in mijn hele leven dat mijn linker pols mijn gewicht niet kon houden en brak.

Ik viel. Nee, niet van een trapje thuis bij het ramen zemen, ook niet door halsbrekende toeren op de fiets, maar bij de fysiotherapie, de laatste plek waar je dat zou verwachten. De beste man stond voor mij aan de rechterkant. Ik probeerde evenwicht te vinden op de balansbal of Fysiobal. Er staat bij de omschrijving van dit apparaat: ‘Een veilige manier om je spieren te versterken tijdens revalidatie en ter preventie van blessures’. Maar dat viel averechts uit, die dinsdag. Ik verloor mijn evenwicht en viel naar de linkerkant. Juist ja, op mijn pols.

De fysiotherapeut verschoot van kleur, ik merkte op dat ik geluk had niet tegen de stangen aan te zijn gevallen met mijn hoofd, en hij vroeg of het allemaal wel ging. Op dat moment had ik, beduusd en van de weeromstuit, nog niet veel pijn. Dus liet hij me gaan. Maar in de auto met een steeds dikker wordend polsje bedacht ik dat een bezoek aan dochterlief beter omgezet kon worden naar een bezoek aan de eerste hulp.

Wachten, foto, doorverwijzing naar de gipskamer, minder snel allemaal dan het hier lijkt en een ettelijk aantal uren later stond ik weer in de hal van het ziekenhuis met een blauwe spalk om de aangedane pols. Zoonlief kwam me halen en de jongste reed de auto naar huis. Vanaf dat moment ga ik met twee verschillende polsen door het leven. Een te brede en een smal waarachtig exemplaar. Zie daar het verhaal van de gebroken pols. Geen last meer van hoor, slechts een weeffout in het leven.

Gisteren gingen we nog even wat punten op de -i- zetten voor het bezoek. Er moesten nieuwe wc-emmertjes komen want je kan hier het toiletpapier niet door de wc spoelen in verband met het ingewikkelde buizenstelsel naar de put. We hadden er twee oude prullenbakjes staan, maar de badkamer was wel toe aan een nieuwe make-over. Bij het warenhuis vlakbij was het prima slagen voor alle accessoires en wat extra’s zoals een mooie badmat. Het oog wil ook wat.

Dan op naar de stort. Het was voor ons de eerste keer dat we naar de gemeentewerf gingen. Een heel toer. We hadden wat kleding en wat oud papier, maar het leek alsof we met hoog gekwalificeerd chemisch afval op de stoep stonden. De auto mocht naar binnen, er stonden een aantal containers op een rij, de openingen aan de achterkant. Er werd wat opgeschreven. Toen loodste hij ons, tussen de containers door, naar de plaats van bestemming. Noteerde het nummerbord, vroeg om het paspoort van Lief, die hem zijn lakcsim-kaart liet zien en hem het woonadres meldde. Hij wapperde met zijn papieren, haalde de pen weer van achter zijn oor en krabbelde een aantal dingen op toen hij het halve zakje kleding en de mappen zag. Vervolgens moest de kleding bij het grove vuil en de papieren bij een bak met gemengd afval. Scheiden lukt niet al te best, was onze conclusie. Daarna werden we al zigzaggend weer naar buiten geloodst. We lachten in ons vuistje en snapten waarom alles vooral veel tijd in beslag nam. Iets snel halen of brengen is er niet bij.

Het zelf samengestelde zeepje is goed gelukt in een siliconen hartje. Met een nieuw schoteltje eronder is het een plaatje voor in de badkamer. Ik zal nooit meer restjes zeep weggooien.

Vannacht had ik teveel om te overpeinzen, dus ging Klaas Vaak mijn huisje voorbij. Nog één nachtje slapen en dan zijn ze er. Ze pakken vanavond om acht uur de trein in Utrecht en zijn als het goed is, morgen om half vijf in Pécs. Dan is ons nieuwe bed in elkaar geknutseld en zijn we klaar voor de ontvangst. Het belooft prachtig weer te worden. Heerlijk vooruitzicht.

Wakker worden in de bibliotheek is een geheel nieuwe ervaring. Het slaapt anders, zo’n hele ruime kamer aan de voorkant van het huis, met ramen die op de weg kijken en waardoor je het dorpsleven kunt zien ontwaken. Kinderen die naar school gebracht worden rond half acht, een man met een bos kruiden, de snelle stappen van een meisje, bussen die voorbij rijden en landbouwvoertuigen die langs denderen. De zon schijnt gelukkig weer en met de deuren naar de gang open, baadt de kamer in het licht. Een blauwe lucht erboven. De dag haalt opgelucht adem.

Gisteren was het aanpoten met het opruimen en alles in orde maken voor bed en vrienden. Lief werkt het liefst alleen dus schroefde hij gestaag plankje voor plankje uit ons oude houten bed, bracht alles een voor een naar boven om het daar ter plekke weer in elkaar te schroeven. Niets overhaast. We zijn op tijd begonnen. Ondertussen kon ik de kamer en de aangrenzende badkamer onder handen nemen. Kalk is hier een dingetje. Niet weg te krijgen, alleen met grof geschut.

Er zijn weer twee brieven uit naar de filosoof en tante Pollewop met de bijbehorende tien Verkadeplaatjes Het is een leuk heen-en-weer-lijntje iedere week. Ik denk terug aan de brieven van mijn moeder, in de periode dat Lief en ik samenwoonden in Leiden in de jaren ‘70. Trouw elke week een brief. Ze heeft het nooit overgeslagen.

Er stond in wat er precies allemaal gebeurde in zo’n week en hoe zij dat had beleefd. Bloggen avant la lettre. Het was een feest om elke week post te krijgen. Het gekke was, dat ik niet altijd terugschreef. Maar mijn brieven waren langer. Die naar vrienden en vriendinnen ook. Eigenlijk hebben we wat afgeschreven. Er moesten ook altijd een paar tekeningetjes in om de boel te verluchtigen. Leven was langzamer, gevulder ook.

Stukje van zo’n brief. Voor-achter-en zijkanten helemaal vol geschreven

Als jullie deze brief ’n weekje in de brievenbus(gang) laten liggen, zijn jullie naar alle waarschijnlijkheid in Luxemburg. (Vertelde L, dat zouden jullie misschien doen). Daar doen jullie goed aan het is ’n fijn landje en als je bijvoorbeeld in Grevenmacher staat op de camping, heb je de meeste kans op mooi weer en kun je de heuvels/bergen van Duitsland zien. Weet je ’t nog. Op de brug moest je je pas laten zien, over de brug was ’t Duitsland. Ook die boottocht op de Moezel vergeet ik nooit. En ’t plukken van de Lindebloesem in de wandellaan langs de Moezel. (…) Nieuwsgierig ben ik of de mensen nog zo aan de achterkant van hun huizen wonen? Op straat zag je de bewoners niet. Dit in tegenstelling van Spanje, waar ieder zijn best doet om zoveel mogelijk op straat te lopen. Ja, je wordt nog bedankt voor het leuke briefje. (…) O ja, in Spanje stonden van die leuke Nylon tentjes op de camping, lijkt me lekker licht om mee te nemen. Op dat strandje van ons hadden de Spaanse moeders de baby’s in de wieg bij zich en ze bleven tot ’t donker werd en als je dat kleine grut zag spelen! Pa is ook weer aan het werk. Vindt ’t maar niks met die warmte. Vandaag heb ik alle losse stoeldekken gewassen in de Biotex. Snel waren ze weer droog, maar met recht ’n rotwerkje. Ook wc gegloord enzv. Dus werkdag. t water gutste van mijn hoofd. Bij ’t nieuws hoorden we ook dat ’t 30 graden was. Vergeet onze, nu schone, Noordzee niet. Daar zou ik ook nog graag ’n wandeling maken. Dat zal wel augustus worden, denk ik. Ik vroeg aan N of ik Pa moest vragen hun weg te brengen, maar dat had hij liever niet. ‘Dan kan ik niet mezelf zijn’, vond ie. Ons pubertje. Dag, Dikke zoen. Kom nog steeds bij S, breng om  zes uur zijn warme eten in tupperware schaaltje. Hij is zo dankbaar, ’n fijn gevoel geeft dat. Dagg  

Het zijn mooie tijdsbeelden, ze tekenen mijn moeder in hanenpoten, springend van de hak op de tak.

Lang geleden werd ik moeder op deze dag. Of eigenlijk vroeg in de ochtend, al om kwart over een ‘s nachts, als ik me het goed herinner. Een pittig klusje geklaard, waarna een nog niet eerder meegemaakte spierenbibberende nacht begon. Deze mooie oudste dochter kwam in een weeënstorm en op haar stuitje de wereld in. Het is een wonder dat ze de kalmte en de rust zelve is geworden. Zo ver weg en zo dichtbij op dit moment.

Ziezo de vlierbloesemsiroop zit in de flessen. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik denk dat ze met munt en bruiswater heerlijk zal smaken. Een nieuw brood is in de maak. Huisvlijt in dit soort dagen is een mooie ontsnappingsroute. De dagelijkse klussen schuiven op, al wil Lief vandaag het oude bed uit elkaar schroeven en zal ik een wasje draaien. Daarna kan er een grote schoonmaak in de slaapkamer plaatsvinden. We slapen zolang in de bibliotheek. Want het nieuwe bed wordt pas woensdag bezorgd en in elkaar gezet.

Een van de schrijfingangen had als thema;

De handen van je vader.

De handen van mijn vader begonnen de dag met het rollen van zijn zware shaggie en na het roken ervan het uitdrukken in de staande grote zilverkleurige asbak, een druk op de knop en weg was het peukkie. Iedere ochtend hetzelfde ritueel.

Het kleine meisje op de bank was ziek. Ze moest overgeven en haar voorhoofd barstte uit elkaar van de hitte. Daar was een zorgzame koele hand op het voorhoofd, even later in de nek. De zeldzame handen van mijn vader. 

De lichten zouden bijna uitgaan. Mijn vader pakte met zijn grote handen de filmrol uit de grote blikken doos en zette het zacht en behoedzaam op het toestel. Het was zondagmiddag. Het kleine zaaltje zat vol met de kinderen uit de buurt. Straks zou ‘Marcellino, Pan y vino’ gaan draaien. Elke zondagmiddag weer namen zijn grote handen de films uit de filmblikken en zette ze op de spoel. Daarna ging het licht uit, het apparaat zoemratelde zacht en ik hing bijna tegen het doek aan. 

De oude glimmend zwarte citroen met treeplank stond voor de deur. Het leek een beetje op de Ford van nu. Mijn vader had de motorkap opengedaan en keek speurend naar de inhoud. Trok aan een draadje hier, draaide een schroefje aan daar, controleerde of alles zat zo het moest. Als het nodig was kroop hij in zijn overal onder de auto. Ondenkbaar tegenwoordig dat je je auto aan het maken bent in de straat en voor je huis. Maar in de jaren vijftig en zestig kon het. 

Mijn vader zwaaide een been over zijn dienstfiets met dubbele stang en het Fongerszadel. Het was koud buiten. Aan het stuur zaten twee grote leren kappen, daar gingen zijn handen in. Nooit koude handen op een dienstfiets.

Het was vrijdag. Mijn vader haalde de hendel over zodat het mechanisme in werking trad waarmee de aardappel door de ruitjes werd geduwd. Op deze dag bakte hij patat en hielp ons met het maken van de eigen patatten. Zijn hand op de onze. Kijk, zo doe je dat. 

Het kon ook een harde hand zijn, vaders hand. Die gaf je dan een klap er vlak voor, zoals dat heette. Nijdig, driftig. 

Zijn handen aan het stuur zijn het meest vertrouwd. Rijden, dat deed hij het allerliefst en ook hele enden. De wereld verkennen, voor zover het in de mogelijkheden lag. Met het hele gezin. Als we dan aan waren gekomen, in Spanje of waar dan ook, zat hij in zijn stoel onder een boompje en kwam er alleen uit om met zijn handen en een mes het ijs te hakken. 

De sportmasseur in hem zalfde en wreef de spieren soepel. Behendig en helend. Zijn massagekamer was zijn domein.

Later waren zijn handen beverig en dun, de coördinatie was weg en langzaamaan werd ook de levenslust uit zijn handen gezogen. Zijn handen zijn doorgegeven aan ieder van ons. Flarden en fracties waarmee we konden voortborduren aan een eigen tapijt

Lief heeft een doos en een koffertje met oude cd’s te voorschijn gehaald en nu klinkt vanuit de werkkamer de ietwat roestige klanken uit een ver verleden. Van stemmingsmuziek tot aan de jaren vijftig, van klassiek tot rock en roll, je kunt het zo gek niet bedenken. De CD-speler is een oude grote transistorradio, eentje waar ze in de jaren ‘80 mee aan hun oor rondliepen. Bakbeesten om mee te sjouwen, maar waarschijnlijk een image van stoer. Aan en uit geeft harde klikken.

Tussendoor is Jac.P.Thijssen aan de beurt en reizen zijn ogen door Texel, ons welbekend. Ik ben een beetje murw geslagen door de regen. Het komt namelijk met bakken uit de hemel en ik vrees voor de lieve planten en bloemen. Ze vallen toch niet om van de zwaarte, hoop ik. Schietgebedjes dan maar. Het brood is gebakken. Voor mijn gevoel iets minder goed gerezen, maar het ziet er toch goed uit. Straks wagen we ons eraan.

We wilden gisteren al boodschappen gaan doen maar met de zondvloed was het raadzamer om thuis te blijven. De stortregen is er vandaag niet minder om. Regen op een metalen afdak klinkt alsof de wereld in razernij vergaat. Lief en zijn broer zaten er twee jaar geleden graag onder om het natuurgeweld te aanschouwen, inclusief donder en bliksem. Aan de overkant bij de buurvrouw schuilt een grijze roodstaart onder de dakgoot, zie ik vanuit mijn kantoor op bed.

Het nieuwe dak van de overburen is maar voor de helft met pannen gelegd. Ik ben benieuwd hoe het binnen is met deze heftige regenval. Houdt alles het wel. De sering voor het raam huilt haar bloemen in ieder geval bruin.

Ik werd vanmorgen ‘wakker’’ uit een vreselijke chaos. De vier poezen in huis hadden twee nieuwe poesjes gekregen en alles was drijfnat en rook naar kattenpies. De tweeling liep er als kleine jongetjes tussendoor en moesten onder de douche, een goede vriend van zoonlief was er ook en duidelijk niet blij. Overal lag er kapot speelgoed en natte stinkende lappen. Wat een wonderlijk verschijnsel dat ik in mijn droom wel ruiken kon en hoe. Op volle sterkte. Toen het vorige week zo warm was vroeg Lief of ik geen last had van de penetrante geur, die van de mest van de loslopende kippen afkwam bij de buurman. Niets geroken. Er zijn duidelijk voordelen aan, die op sommige momenten een prettige bijkomstigheid zijn.

Maar gisteren maakte ik een stoofschotel met Za’atar. Helaas ken ik daar de geur niet van. Dat betekent dat ik op zoek moet naar de samenstelling. Aha, Oregano, tijm, sumak, zout en sesamzaadjes. Op die manier valt deze toevoeging toch uiteen in smaakbeleving en kan ik ze toepassen. Ik kook zelden op recept en stel de gerechten vaak samen met wat voorhanden is in eigen kruidenla. Daarom moet ik weten hoe de kruiden die we pas veel later hebben leren kennen zijn opgebouwd. Handig als je het weet, want dan kan je ze ook zelf samenstellen.

Die oubollige muziek maakt wel dat we een dansje waagden gisteren en prompt de slappe lach kregen. Leven kan heel luchtig zijn

Het was een dag van pure huisvlijt. Dat zat weliswaar niet in de planning, maar gebeurde toch. Oude tijden herleven met de magie van deze nieuwe oven praktisch op ooghoogte. Op de eerste plaats was het brooddeeg aan de beurt met weer een ander recept om uit te proberen, net zolang tot ik de beste gevonden heb en van lieverlee viel er nog meer te bakken.

Vanmorgen bij het ontbijt zaten we ineens zonder crackers en was het supermarktbrood beschimmeld omdat we al die tijd ons zuurdesembrood hadden gegeten. Dan komt er zo’n zacht stemmetje voorbij ,ergens in het achterhoofd, en vraagt zich peinzend af of de crackers ook zelf te bakken zijn. Natuurlijk. Recepten te over. Altijd leuk zo’n ingeving. Makkelijk recept, eigenlijk bloem, zout, olie en water, kneden en uitrollen maar. Tussen twee bakpapieren in, wel handig.

Natuurlijk ging ik voor een ronde versie die je met een glas kon uitsteken en daarna ovalen. Weer eens wat anders dan de rechthoeken. Sesamzaad had ik nog en dat ging erover. Met een hete oven kon ik net zo goed de spinazie/feta-bladerdeeg erachter aan bakken, was de gedachte. Twee kant en klare vellen uit de super. Op het ene vel de vulling, het andere erover heen, rondjes steken en afbakken. Een kind kan de was doen.

Tussendoor plukte ik nog wat vlierbloesem, want gisteren had ik de stukken groene steel eraan laten zitten en dat schijnt een bittere bijsmaak te geven. Wie zich brandt moet op de blaren zitten. Dus niet gedraald en weg ermee. De nieuwe bloemetjes knipte ik zorgvuldiger. Onder water zetten en weer 24 uur wachten. Het lukte allemaal wonderwel, maar bij elkaar vergde het toch noeste arbeid. Mijn work-outs zijn gedaan voor vandaag.

Vanmorgen vroeg wandelde ik naar Lief op het achterland toe en samen wandelden we, al monsterend, weer terug. Bij het stapeltje dakpannen aan de kant van het terras zagen we twee hagedisjes lekker zonnen. Dat heerlijke warme bad zorgde voor dichtgeknepen oogjes en een lome tred. Ze hadden in ieder geval geen zin om onder te duiken. Ook de merels zijn flink in de weer met elkaar, en het zijn nogal wat paartjes. Het kroost houdt ze goed bezig. De oudjes vliegen nijver heen en weer. Een wonder is het dat ze met vette wormen in hun bek toch de mooiste klanken te berde kunnen brengen. Bij ons zou het linea recta uit de mond vallen.

Aan de overkant zijn ze een dak aan het vervangen. Dat gaat nog met kalme tred en omzichtige bewegingen. Eerst de dakpannen er allemaal af, dan isoleren, latten erop en daarna komen de pannen. Vier mannen zijn er aan bezig. Het werkt gestaag door. Ze beginnen rond een uur of zeven en stoppen rond een uur of drie. Eigenlijk zie je nu pas wat een eindeloze zolders het zijn, daar onder die pannen. Soms laat men het oude huis verkrotten en bouwen dan het nieuwe huis ernaast. Ook kan het gebeuren dat er in het dorp zo’n ruïne jaren blijft staan. Natuur en wind hebben vrij spel. Vaak spelen daar klimop en blauwe regen hun wedstrijd wie het hoogst en het verst kan klimmen door de afbrokkelende sponningen en open deuren. De blauwe regen wint meestal.

Hemelvaart kent in onze familie van huis uit een echte traditie. Ieder jaar pakte mijn moeder de fiets of nam ze de benen om te gaan dauwtrappen. En wij gingen mee. De herinnering aan die tochten zijn langzaamaan door de jaren heen een tikkeltje sleets geworden. Er vallen hiaten in. Hadden we een eigen fiets? Ik dacht het wel. Ik zie een flard, waarbij we langs de fruitbomen fietsen ergens achter Hooggraven. Daar waren uitgestrekte hoogstamboomgaarden. Ik zou het niet meer in kunnen kleuren. Ook dacht ik dat we langs de Kromme Rijn naar Amelisweerd zijn gewandeld langs het Jaagpad, maar ik kan me vergissen met een van de zondagse wandeltochten. Vage beelden dus, maar een sterke beleving.

Toen ik nog maar twee kinderen had, sjouwde ik op Hemelvaartsdag de twee kleintjes slaapdronken op de fiets, de oudste achterop en de jongste in het voorzitje, tas met broodjes aan het stuur en gaan. Het was genieten om te fietsen door de stille slapende stad, schelle kinderstemmetjes als een echo tegen de huizen op, honderduit vragend.

De jaren daarna fietste mijn moeder naar een van ons buiten Utrecht, Naar De Bilt, Houten, Nieuwegein, al dauwtrappend, om een vroeg ontbijt te krijgen en gemoedelijk bij te kletsen. Vervolgens vloog ze gemoedereerd met de fiets weer terug naar mijn vader die, afhankelijk als hij was, ongeduldig op haar zou zitten wachten. Dauwtrappen. Ach ja.

Lief treedt iedere morgen de dauw tegemoet als hij zijn eerste schreden zet rond vijven om het land te inspecteren. Vanmorgen lag er ijs op een plastic hoes over de stoel aan de rand van het achterland, voedselbos in wording. Toch staan de bloemen er fris en monter bij.

Gisteren mijmerde ik wat voor me uit, na de pluk van de vlierbloesem. In de twee struiken aan de kant van de buurman zat luis, dus was het oppassen geblazen. De andere vlier stond aan de schaduwkant en niet alle bloemen waren al zo ver. Ik zat onder de krulwilg. Aan de overkant van waar ik zat, stond de grote Es in weelderig bladergroen, en opeens klonk daar de Wielewaal uit. Deze prachtige vogel is, ondanks zijn helgele kleur, een meester in het verstoppen, maar zijn lied herken je uit duizenden.

Vandaag is zwager jarig en hij heeft vast een borreltje ingeschonken op zijn wolk. Tachtig jaar zou hij vandaag geworden zijn. Het feest dat hij in gedachten zou geven, vieren zijn lieve vrouw en familie nu samen met een lunch na het bezoek aan het graf. Het zijn deze dagen, vooral in het eerste jaar waar alle plannen al waren gesmeed om samen te doen, die zo schuren. Lief en ik zullen een wijntje drinken ter ere van broer en het maakt ons gelukkig dat hier veel herinneringen aan hem liggen. Bij iedere hagedis schuifelt hij voorbij.

Gisteren belde zoonlief, die in de auto zat op weg naar Papendal. Tijd genoeg om te kletsen. Over de kleine, maar ook over vroeger, waar het besef groeide dat niet alles kwam aanwaaien, maar dat de inventiviteit hoogtij vierde om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Een pluspunt voor later, omdat je leert dat bij de luxe van nu het evengoed allemaal anders had kunnen zijn. Dat stemt ootmoedig. Het was een fijn gesprek. Ver weg maar zo dichtbij.

De vlierbloesem staat nu 24 uur in het water. Daarna wordt het gezeefd en met citroensap en suiker opgekookt. Ik vermoed zo’n twee flessen. Vandaag ga ik het tarwemeel voor het brood mengen met bloem, eens kijken hoe dat uitpakt. Zo lekker, zelf gebakken brood. Hemelvaart met een hemels ontbijtje.

De hele dag op raggenjacht. De plafonds hier zijn statig hoog, je kunt nergens bijkomen zonder hulpmiddelen. Wie niet sterk is moet slim zijn als je het in je eentje wil doen. Lief had al veel werk in de schuur en met de lampen voor buiten. Dus pakte ik de grote eiken stoel met de leuning en er een zonder naast. Een voor de stofzuiger en een voor mij, waar ik met behulp van de leuningen makkelijker op kon klimmen. Stofzuiger zonder mondje om de muur niet te beschadigen. Koddig eigenlijk. Als er een film van werd gemaakt zie je mij bezwerende gebaren in het luchtledige maken, maar ze hangen er echt, de raggen. Spin krijgt nog vaak gelegenheid zich uit de voeten te maken, maar een enkele verdwijnt, ondanks mijn voorzichtigheid, toch de stang in. En helaas voor hen is er geen licht aan het eind van die tunnel. Arme Sebastiaantjes. (Dit is de spin Sebastiaan, het is niet goed met hem gegaan/Annie M.G. Schmidt). Ken uw klassiekers.

Beetje bij beetje schuif ik de lange gang door en bij de boog van de keuken moeten de hulptroepen er zelfs aan te pas komen, want daar kom ik een stukje lengte te kort.

De nepbloemen in de Chinese vaas op de kast en voor de ramen, naast het kabinet en in een hoek van de woonkamer krijgen een opfrisbeurt en voor de verandering stel ik er nieuwe boeketten van samen. Er mogen weer een paar fleurige nieuwe exemplaren bij. Zo ontstaan er frisse bossen. Ik ben niet voor nepbloemen maar met de grote afwezigheid die er gedurende periodes is, geeft dat nog een zweem van bewonen, net als de niet kapot te krijgen echte Yucca’s in de gang, de Aloë Vera en de Geraniums. Over de laatsen ben ik altijd verbaasd. Ze bloeien het hele jaar door en staan er fantastisch en een tikje eigenwijs bij.

Buiten waaide het hard en regende het pijpenstelen bij tijd en wijle en tussendoor klonk met tussenpozen een donderslag. Lief had inmiddels de klaprozen naast de malve, tegen het muurtje van de oude stallen, een beetje bij elkaar gebonden, zodat ze bestand zouden zijn tegen die plotselinge windvlagen. De rest van de bloemenzee heeft zich aardig gehouden. Altijd spannend of natuur in een klap de lente teniet zal doen.

De bioclub belt. ‘Waar zit je?’ ‘Uhhh, in Hongarije.’ Datum verkeerd in mijn hoofd geprent. Dat betekent dat de bio van Renate Dorrestein door Iris Pronk al uit had moeten zijn. Maar ik had juni in gedachten. ‘Mea culpa’ dan maar en volgende keer beter. In Juli ben ik er weer bij. De nieuwe biografie is die van ‘Fulvia’ van Jane Dreycot. Een vrouw die alle regels van het oude Rome schond. Een grenzen-loze vrouw, altijd boeiend. We zijn benieuwd.

Dochterlief belt. Ze loopt over de Twijnstraat en wacht tot de kringloop voor kinderen open is. Leuk om haar in gedachten te zien lopen door die geweldige buurt, waar een groot aantal voetstappen van ons uit het verleden liggen. Dat is toch echt wel een voordeel van een groot beeldend vermogen. Er is geen film of foto voor nodig. Het moment wandelt zomaar je hoofd binnen. Genieten.

Deze week staat in het teken van de voorbereidingen. Volgende week komen er een hele goede vriend en vriendin logeren en zullen zo’n dag of tien blijven. Ze komen met de trein en we zullen ze in de watten leggen na die vermoeiende reis. Op dezelfde dag dat ze aankomen, arriveert ook het nieuwe bed. We hebben zitten puzzelen hoe we dat op moesten lossen, maar in het weekend transporteren we ons bed naar de zolderkamer en gaan dan in de bibliotheek slapen. De bezorgers zullen het nieuwe bed ter plekke in elkaar zetten. Op deze manier kunnen we een lege kamer stofvrij opleveren. Wel zo handig.

Het betekent ook, dat we eerst alle spinraggen weg moeten zuigen en daarbij de gangen, de keuken en de andere kamers niet moeten vergeten mee te nemen. Normaal gesproken mogen er best hoog in de hoeken wat spinnen blijven. Dat is alleen maar gunstig voor het afvangen van eventuele vliegen en muggen, maar met gasten weet je niet hoe ze gesteld zijn op levende have, die hier zo’n beetje tot de inboedel behoren. Gaandeweg gaan we dat merken. Het weer werkt perfect mee. Het is wisselvallig en wat regenachtig, maar er beloven ook zonnige dagen tussendoor te komen.

De tuin geeft iedere dag weer verrassingen door ineens ergens nieuwe bloemen vandaan te toveren. Gisteren zagen we hoe er vijf irissen aan het ontluiken waren, de witte al in volle bloei en de anderen zullen vandaag wel komen. Kijken of deze soort het langer uithoudt dan de grootbloemigen achter in de bloementuin. De paarse klaver bloeit al volop en de kruiptijm is met zijn witte bloemetjes aan de beurt om de boel op te fleuren nu de paarse keukentijm bijna is uitgebloeid. Zo heerlijk als het elkaar aanvult. Malve en klaprozen laten zich van hun beste kant zien. De vlier staat in bloei. De seringensiroop kan aangevuld worden met vlierbloesemsiroop. Ze is heerlijk, vooral met wat spuitwater. Bij het kleine tuincentrum haalden we nog wat lavendel en wat klein grut voor de potten op het tafeltje, een nostalgisch leeuwenbekje incluis. Ach ja. In een vleug van mijn gedachten kwam mijn moeder even langs. Lief wilde laarzen. Met maat 44 speel je al snel de Markies van Carabas met zijn zevenmijlslaarzen.

Er volgde een tochtje naar de drogist, die een schap met reformproducten heeft voor het goede tarwemeel. Helaas bleek een gekozen pak broodmix in kleine lettertjes glutenvrij. Eens zien of dat ergens mee te mixen valt. Het experimenteren gaat door. De nieuwe en goedwerkende oven is een aanwinst, het marmeren blad voor het kneden van deeg een voltreffer. Gemak dient de mens.

Voor de avond hadden we de Cult-serie Straight to Hell uitgekozen. De titel met de spierballentaal trok niet echt, maar de vlag dekte, in die zin, niet de lading. In een recensie van de VPRO schrijft Cas Hoekstra: ‘In de Netflixserie Straight to Hell staat het turbulente leven van Kazuko Hosoki centraal, een mateloos populaire Japanse waarzegster, bestsellerauteur, tv-persoonlijkheid en nachtclubeigenaar. De reeks begint wat stroef, maar wordt met elke aflevering gelaagder en meeslepender.’

We zijn vooral geraakt door de beelden van Tokyo net na de tweede wereldoorlog en de wederopbouw ervan. Steeds dieper laten we ons meeslepen in het verhaal, dat fascinerend is met haar prachtige authentieke kostuums, decors en indrukwekkende beelden. Wij zijn in ieder geval behoorlijk onder de indruk.

Kijk aan, toch nog een waterig zonnetje tussen de buien door. Het luie lummelen schuif ik aan de kant. Tijd om in de benen te gaan.

De ochtend was een en al bedrijvigheid, want naast het ophangen van de was moest er ook nog een brood afgebakken worden. Hoe zou het deeg gerezen zijn in een koude koelkast. Bovendien had ik een nieuwe methode gevonden om haar af te bakken. Daar gebruikte ik de pyrexschaal van de Tesco voor met de goeie tip om het deeg in het voorverwarmde deksel te leggen en het hoge gedeelte van de schaal als deksel te gebruiken. Na twintig minuten haalde ik de schaal weg en bakte het brood vervolgens op het rooster af. Voorverwarmen en bakken op 230 graden en het was perfect. De korst was eindelijk niet zo hard meer. Ik kon haar goed snijden. Bij de andere twee kwam alleen Lief er met het broodmes doorheen.

Net toen we aan de brunch zaten, werd er geroepen aan het hek. Het was twaalf uur. De afspraak met de vrouw uit de straat was officieel om 15.00 uur. ‘Op z’n Hongaars dan maar’, verzuchtte Lief en schakelde om in de doe-stand. De vrouw stond bij het hek met twee mannen en een vrachtwagentje. Of de hekken open mochten en ze het erf op konden rijden. Natuurlijk. Ik zette onze auto aan de overkant van de weg en het vrachtwagentje reed tot vlak voor de Fluweelboom. De oudste van de twee mannen kende Lief van vroeger. Hij complimenteerde ons dat we de spullen weggaven aan de vrouw, die het hard nodig had. Zij was zo in haar nopjes, dat ze mijn handen greep en me spontaan een zoen gaf. Alles werd met moeite op de laadbak geschoven en de oudste moest er op om de koelkast vast te houden. Er was geen spanband te bekennen. De aftocht was ook geheel en al op z’n Hongaars en bracht herinneringen aan vroeger boven toen alles met kruiwagens of paard en wagen werd vervoerd. (Begin 2000 nog). De vrijgekomen ruimte op het terras gaf nog veel meer ruimte in het hoofd.

Toen de rust was weergekeerd, kon ik naar de Datsja, waar ik net achter de ezel zat, maar er plots met een klap een vogel tegen het (te schone?)raam vloog. Een ander vogeltje vloog onmiddellijk naar het slachtoffertje toe, maar vloog ook weer op toen ik met angst in het hart ging kijken. Gelukkig. Het leefde nog en lag wat versuft opzij. Even later had het het koppie al weer rechtop. Met een zachte doek tilde ik het diertje op en zette het op mijn schoot om haar even bij te laten komen. Zo zaten we een poosje en kon ik haar uitgebreid bewonderen tot en met de kleinste haartjes rond de kraalogen toe. Ze bleef heel rustig en toen ze was bekomen van de schrik zette ik haar op de grond voor mijn voeten. Ze keek nog een paar keer achterom op naar mij en vloog tenslotte met een vaartje terug naar de heg. Het bleek om de grauwe vrouwtjesklauwier te gaan, vertelde Merlin me aan de hand van de duidelijke foto. Om een herhaling te voorkomen plakte ik mijn kleine tetra-etsjes aan de binnenkant van het raam. Stiekem was het hele voorval toch echt een grote buitenkans geweest. Wie heeft er ooit een grauwe klauwier in de handen gehad.

De hele moederdag was een grandioze moederdag geworden met deze gebeurtenissen en met de inkijkjes via de telefoon in het leven van de kinders. De jongste telg groeit als kool en ziet er blakend uit, de oudste dochter heeft haar balkonnetje opgeschoond en volgezet met de gekregen kruiden en bloeiende planten en de andere dochter was met het hele gezin moederdag gaan vieren op de Volkstuin, waar ze keihard gewerkt hebben. ‘Er is wel veel veranderd, moeders’, waarschuwde ze. Maar ik vind het heerlijk dat ze het zich eigen maken. Doen. Zo blijft het hart voor de zaak meestromen. Em zo hoort het ook.

Het was al de hele week moederweek en het heeft me heel goed gedaan. Het verzacht de tijd dat we niet bij elkaar zijn. Iedere ochtend word ik wakker met een groet aan de kinderen, schone kinderen en kleinkinderen. Ze staan op het buffet in hun fotolijstjes en kijken vrolijk, schalks of ingetogen naar me. Rijkdom ten top. Ook het verleden kijkt mee. Daar waar moeder nog moederen was.

Gisteren zaten we ineens zonder stroom. Ik had gedouched en de wasmachine stond aan. Toen ik daarna de waterkoker aanzette, viel de stroom uit. Lief controleerde de stoppen waarvoor je op een ladder moet, omdat ze net onder het plafond zitten en de groepenkast is buiten. Maar hij kon niets vreemds ontdekken. Dan maar een appje naar vriendlief en die was nog aan het werk. Geduld is een schone zaak.

In de ochtend, ik zat op het terras te schrijven en Lief was de Citadel aan het opschonen, hoorden we een luid en duidelijk ‘Jó Napot, Jó Napot, gevolgd door een hard geklop op de deur. ‘Jövök, jövök’ riep Lief . Het was een vrouw uit de straat die wel eens meer aan de deur kwam. Ze had de advertentie gelezen en wilde de koelkast en het gasfornuis zien. Wat fijn. We hadden de apparaten op het terras gezet, zodat te zien was dat een en ander nog volop werkte. Ze had wel een grote keuken, maar alles was oud. Of de kast er ook bij hoorde. Haha. Nee, die niet. En of ‘Jozie’ kon helpen. Dat gingen we ook niet doen. Ze was hooglijk verbaasd dat het gratis was en wilde persé iets aan ons geven. Er zou een man komen met een aanhangertje om het a.s. dinsdag op te komen halen. Het beantwoordde precies aan onze wens om de keukenapparatuur weg te geven aan iemand die het hard nodig had. Geen handelaren of opkopers.

Een mooi begin van de dag. Lief ging verder en ik liep naar de Datsja om te schilderen. De opzet van de dag ervoor was geslaagd. Niet denken, maar voelen. Het nieuwe mantra. Wonderwel had het opruimen en dit voornemen ervoor gezorgd dat een en ander weer op de rail stond. Af en toe maakte ik een rondje naar het randbos en zoals altijd had de natuur op sluipersvoeten haar eigen schoonheden voor moederdag klaar.

De prachtige wilde salie veerde op, hier en daar een toef kruisbladwalstro en veel jonge morellen en kriekenboompjes aan de rand. Bij de oude appel en perenboom was er ineens die golf van bloeiende wilde roos op de zonkant, de schaduwkant hield haar knoppen nog even dicht. Aan elke vruchtboom glommen de kers of pruimpjes je tegemoet. De vijg maakte meters. De vogels maken er dankbaar gebruik van. In de vroege ochtend vooral de wielewalen, de merel en de lijster voornamelijk de hele dag, even als de zwartkop en de groenling. De putter houdt verblijf in de acacia’s, viel me in de vroege avond op. Mussen zijn er altijd. De nachtegaal heeft het bos van twee huizen verder uitverkoren, ben ik bang.

Na het eten kwam onze lieve vriend toch nog even langs om naar de stroomvoorziening te kijken en legde uit dat boiler, wasmachine en waterkoker teveel van het goede was als de boiler niet op boilerstroom stond. Terwijl de twee mannen daar aan sleutelden, kneedde ik het brooddeeg voor het zuurdesembroodje van deze dag. De afgelopen nacht heeft het deeg in de koelkast gestaan. Ik ben benieuwd of dat ook lukt. Het vrouwtje kwam nog even terug om te overleggen of het ook zondag, vandaag dus, opgehaald kon worden en of het vrachtautootje dan het terrein op mocht rijden. Een stukje wel, om de klaprozen nog in bloei te zien komen.

‘Vanmiddag’, is de nieuwe planning. Nu eerst douchen, de was en het brood. En dan contact met het thuisfront. Moederdag kan beginnen.

Met al dat gepraat over het ‘ondankbare’ huishouden van gisteren en de impasse waar het het het schilderen betrof, bedacht ik me hoe heerlijk het zou zijn als ik ‘letterlijk en figuurlijk, eens de bezem zou halen door het atelier. Gewapend met ruitenreiniger en trekker liep ik terug naar de Datsja. Langs de eerste klaproos en de bloeiende salie. Ja! Ze staat volop in bloei. Kom maar, bijtjes en vlinders. Die zijn gek op deze struik.

Alles van de kant en aan de kant, ramen schoon trekken van binnen en van buiten en alles wat overbodig was, eruit. De glasplaat op de tafel werd ook gezeemd. Ziezo. Ooit maakte ik met de dochters een klein mozaiek op een cursus in Maastricht en die moest altijd nog opgehangen. Ik zag ineens mogelijkheden, toverde een kettinkje ergens vandaan en ziedaar. Eindelijk gerechtigheid voor mijn creatie. Nu blinkt de hut ons weer tegemoet. De binnen-en de buitenwereld worden er aanmerkelijk groter door.

De vogels vieren meimaand met uitgebreide trillers en gezang. Het zijn er veel en ze zingen om het mooist en om het hardst. Merlin geeft aan: De huismus, de merel, de zwartkop, de groenling, de putter, de zanglijster, de grasmus, de koolmees, de Nachtegaal, de pimpelmees, de boerenzwaluw, de bonte specht, de spreeuw en de grauwe klauwier. Ik moet me bedwingen om niet iedere keer een opname te maken. Het is zo leuk. Ik herken de zwartkop uit duizenden, de groenling hoor ik niet goed door de tinnitus, maar de nachtegaal, de lijster en de merel hoor je boven alles uit. De nachtegaal heeft haar plek in de boom naast de Datsja nog niet gevonden. Ik hoop vurig dat dat nog gebeuren gaat.

Het schilderen hervat ik en het gaat ietsje beter. ‘Niet denken maar voelen’ is de sleutel. Ik wandel nog even naar achter om de appelboompjes te bewonderen en Lief laat trots alles zien, wat hij heeft heroverd op de wildgroei. De wilde salie pronkt ook, bloeiend en wel, evenals de kleine nieuwe aanwas aan bomen. Alleen zijn de blaadjes van de jonge hazelaar afgegeten. Die waren voor de reeën kennelijk niet te versmaden. Ach ja.

Toen ik op het terras zat, appte zoonlief of ik nog een pakje had ontvangen. Nieuwsgierig liep ik naar de voordeur, want ze zetten het vaak neer in het portiek. Niets in het portiek, maar wel onder het hek doorgeschoven. Goed dat hij appte, anders had het zomaar de hele nacht buiten gestaan. Weer een doos met lieve tekeningetjes en een foto van de drie rakkertjes met grappige brillen, ondeugende grapjes en zelfgeschreven kaartjes, om te ontcijferen. Twee foto’s van mij met de jongste. Een mooie en goed gevulde moederweek op deze manier.

Voor het eten had ik een Yakisoba in gedachten, een Japanse Noedelschotel. Maar er moest Yakisoba saus bij en die had ik niet. Wel een aantal onderdelen ervan, maar Ketchup en Worcestersaus ontbraken. Worcester vervang je door soja en appelazijn leerde Google mij. Voor de Ketchup nam ik wat Passata met loempiasaus. Het zal niet hetzelfde hebben gesmaakt, maar het was heerlijk, ook met de gedroogde zeewier erin, vond Lief. Zo werkt dat dus. Er valt altijd een mouw aan te passen.

Iedere avond rond de klok van zeven lees ik Lief enkele hoofdstukken voor uit de biografie van Dick Swaab, de Nederlandse neurobioloog en hersenonderzoeker. Het is een gemoedelijk uurtje. We zitten in de bibliotheek met, door de hoge ramen, met regelmaat een ondergaande zon achter de huizen aan de overkant, die de lucht prachtig ton sur ton kleurt met de tinten van de kamer. Het is het rustpunt van de dag. Een vertrouwd en genoeglijk samenzijn.

Nog steeds is er niemand langs geweest voor de koelkast en het fornuis. We hebben geduld en ze staan voorlopig nog niet in de weg. Dan maar om een boodschap gaan. Hoera, bij de Duitse super hebben ze kennelijk Japanse dagen. Sla je slag, want doorgaans zijn al die producten als Miso, Soya, Mirin, Nori, sesamolie, hier maar moeizaam te verkrijgen.

Door naar het kleine tuincentrum, om te zien of er lobelia’s en vetplanten te verkrijgen zijn, maar ook willen we op de plek van de doodgevroren olijfboompjes, andere vruchtbomen, om te beginnen appels dus. Daarnaast kiezen we wat pollen lavendel, die ook goed tegen de hitte kunnen net als Roosmarijn. Het blijft experimenteren. De Lobelia’s zijn in de geest van de broer van lief, die daar heel erg dol op was. Het zijn ook heerlijke planten. Eerst stonden de eenjarigen in een doos in de kar, maar toen zagen we de tuinlobelia en hebben we ze ingeruild voor de laatste. We hopen dat we daar meer lol van hebben.

Het was een goede regenachtige dag voor het planten van de appelboompjes, die echt weer van die Vasalisboompjes zijn op hun dunne stammetjes. God zegene de greep en duimen maar dat ze aanslaan.

Lief hoorde vanmorgen vroeg twee Wielewalen in gesprek met elkaar. Het hart maakt bij elke trekvogel een sprongetje als ze dan eindelijk toch de Hoff aandoen. Vroeger zaten ze er geregeld, vooral wanneer de vijg vruchten droeg, maar daar zie je hier ook veranderingen insluipen. Er vliegt eveneens een paartje roodstaart rond. Een beetje vlugge en bedrijvige vogeltjes met vrij hoge zang. De staart is opvallend oranje/rood aan de binnenkant. De merels hebben het druk. Er zijn diverse nestjes met jongen. We hebben het geluid leren onderscheiden als er gevaar dreigt, bijvoorbeeld door een buurpoes, en jagen de onruststokers de tuin uit. Tot nu toe met succes. Een hele verantwoordelijkheid hoor, kleintjes.

Van schoonzoon kreeg ik een link opgestuurd van een column in Trouw, geschreven door Leonie Breebaart. Over wat ze wel viert met moederdag. Ze schrijft over de tentoonstellingen en de kunstenaars die waarachtig moederschap het juiste tegengif laten zijn voor de ‘deprimerende pastelkleurige beeldvorming in vrouwenbladen, om maar te zwijgen van de dwingend positieve wereld van de conservatieve momfluencers. Ze benoemt het weergeven van die realiteit in de hedendaagse kunst. ‘Ja zo was het, voelde het en wat een enorme opluchting dat het eindelijk eens zo echt, zo eerlijk in beeld komt. Dat is pas de erkenning voor de even geestdodende als geestverrijkende ervaring van het moederschap’.

Zelf heb ik het moederschap nooit als geestdodend gevoeld. Er viel altijd wel weer een nieuwe uitdaging aan te gaan. Maar het huishouden daarentegen vond ik bijzonder geestdodend. Dat niet aflatende, steeds weer terugkerende ondankbare huishouden, daar had ik het niet zo op. Ik werkte voor het oog en flanste de boel bij elkaar. Tijd maken voor elkaar en niet voor de poets. Ook dat was een waardevol samenzijn. Om te vieren natuurlijk.

Gisteren na de Brunch ging Lief in een van de nieuwe kampeerstoeltjes de wacht houden bij het hek, om eventuele reageerders op de koelkast-en fornuis-advertentie te signaleren en dan het hek te kunnen open doen. Het was gelijk een mooie gelegenheid om te beginnen in de biografie van Jac.P.Thijsse.

Ik stiefelde ondertussen naar de Datsja. Even los komen van gelijkenissen of niet en gewoon opnieuw beginnen. Kalmpjes aan, veel water, schraal en mager starten. Iets dergelijks, nam ik me voor. Het zit nog in een soort vacuüm. Geduld is een schone zaak en volharden dan ook tegelijkertijd. De eerste opzet was goed en daarna begon de twijfel. Als ik me daardoor laat leiden, weet ik, gaat het fout. Ik poets wat weg, maak de neus wat geprononceerder, zitten die ogen nu te hoog en dan in een keer wis ik alles weer. Altijd in een opwelling. Ik weet dat het beter zou zijn om alles te laten rusten en via de foto’s goed te kijken waar het aan schort. Die rust is kennelijk nog niet ingedaald. Weg ermee.

Om drie uur is er thee en de boodschap dat er een groot pak is binnengekomen met als afzender het adres van oudste dochter. Ik onderdruk de neiging om direct te gaan kijken. Het loopt niet weg per slot van rekening. Ik had wel een vermoeden met moederdag in het achterhoofd. Ach, die lieve schatjes.

Om de impasse te doorbreken wandel ik met de handen op de rug naar Lief, die achter bezig is met een net ontdekte grote distel uit het zeer gevarieerde kruidentuintje in het begin van het voedselbos te elimineren. Ze zitten met een grote kluit onder de grond en zijn lastig weg te halen. De druppels zweet mengen zich met de omgewoelde aarde. ‘Kalmpjes aan schat.’ ‘Ja ja’, wuift hij me toe. Hij noemt het zijn ‘Ladang’, Maleis voor akker door kappen en platbranden verkregen. Zeker is dat het dezelfde noeste arbeid vereist.

Bij de Datsja spoel ik de penselen, dek de verf af met aluminiumfolie en leg de kussens van de rieten stoelen binnen. Naar het huis en op de grote doos aan, een tikkie opgewonden, als een kind zo blij. Even later zit ik, ontroerd door alle lieve berichten en teksten, temidden van de kunstwerkjes en volgeschreven, zorgvuldig uitgekozen kaarten en kattebelletjes, een traantje weg te pinken. Zoonlief, schone dochter en de drie rakkertjes ontbreken nog, maar die sturen het zelf op, dat was logistiek beter. Items: ‘De liefste schone moeder’, ‘reikhalzen naar hereniging’, ‘zin in vakantie hier’, en een tekst van dochterlief: ‘Mother, you’re not just a person/you’re a place/you are someone’s home.’ Daarnaast De Dom en De Vismarkt in pentekening, een geboortekaartje van de jongste spruit, drop en een foto van het hele complete gezin, om bij de andere foto’s te voegen.

De tekening heeft een extra lading, waar ze niets van weten, dus goed geschoten. De vismarkt is namelijk de plek waar de Metro zat, een kleine koffiekelder op de hoek. Daar hebben Lief en ik elkaar eind jaren ‘60 ontmoet, Ik werkte er en schonk koffie. Een paar weken geleden vond ik mijn serveervergunning terug tussen oude foto’s op internet. Die vergunning moest ik halen op het hoofdbureau van politie aan het Paardenveld. Het was een hachelijke onderneming want mijn vader werkte daar en van hem mocht ik niet in een kelder gaan werken. Het was de tijd van Sarasani, tempels van LSD-vermaak. De Metro was volstrekt onschuldig, maar maak dat je vader de brigadier-wachtcommandant maar eens wijs. Op slinkse wijze was het me toch gelukt. Mijn moeder kwam gewoon een keertje koffie drinken en die had allang gezien dat het goed was. Eenvoud is soms de beste weg.

Spijkers met koppen moesten er geslagen worden als we de oude koelkast uit de gang wilden hebben. Dus zijn er wat knopen doorgehakt en kwam er een briefje in het Hongaars, in mijn mooiste handschrift, in een plastic hoesje om op het prikbord bij de Kisbolt, met de niet-tang bevestigd. (bij gebrek aan punaises)

‘Koelkast en gasfornuis gratis en voor niets af te halen’. Wij hopen dan altijd vurig dat mensen, die zoiets hard nodig hebben, de spullen komen halen en niet de opkopers. Een blik op de oude koelkast die ik sinds november vorig jaar niet meer van binnen gezien had, zorgde ervoor dat ik alles gebruiksklaar ging poetsen. Een gegeven paard mag je weliswaar niet in de bek kijken, maar dan toch. Het fornuis laat ik voor wat het was,. Daar mogen de nieuwe eigenaren zich op stuk bijten.

Toen dat allemaal geregeld was, stroomde er weer vrijelijk nieuwe energie door de poriën en werd het tijd voor de fiets. Heerlijk. Als een tierelier reed mijn kleine witte Neuser op de laagste ondersteuning door het landschap. Lief had het zwaarder op zijn oude racefietsie, maar kon me dankzij de versnellingen goed bijhouden. We hebben wel afgesproken om nog een elektrische fiets voor hem erbij te kopen. Dan is het mogelijk om langere tochten te maken en daar hebben we heel erg veel zin in. Niets is zo fijn om langs veld en beemd te rijden.

We reden richting Kispeterd en daarna door naar Botykapeterd. In Hongarije hebben de dorpen en steden vaak namen met een betekenis. ‘Kispeterd’ is vertaald ‘kleine Peter’, ons dorp ‘Nagypeterd’ is ‘grote Peter’ en Botykapeterd is vermoedelijk van Peter Botyka, Botyka zou namelijk een familienaam kunnen zijn. Het is een sport om de namen aan een vertaling te onderwerpen. Niet zelden zijn ze hoogst vermakelijk.

Kispeterd is piepklein. Een paar straten rond de kerk, huizen met erf, al dan niet opgeknapt, overal loslopende kippen op de erven en natuurlijk bij ieder huis een hond, gelukkig achter de grote roestige hekken. Schone was temidden van spelende kinderen en de loslopende dieren. Fietsende kinderen op straat of spelend op het gras aan de weg. Oppassen geblazen. We fietsten door naar Botykapeterd langs een vrij goed onderhouden weg, nieuwe rode prunussen als aanplant tussen de al wuivende bomen, een boerenkar met paard in het veld. Lief stond ineens op zijn rem. Vlak voor zijn wiel gleed een jonge esculaapslang met de welbekende tekening op de kop en voor ik er een foto van kon schieten, gleed ie er als een haas vandoor.

Bij het restaurant aan de weg 6 keerden we weer om. De weg 6 is levensgevaarlijk om op te fietsen. De volgende rit, beloofden we elkaar, zouden we binnendoor fietsen naar Szigetvar. Of een keer gaan eten in het restaurant zonder de auto en met een onbezorgd wijntje erbij.

Het was wonderlijk weer, best aangenaam van temperatuur maar met een stevig windje dat af en toe warm en dan weer koud aanvoelde. De zelfde weg terug voerde ook langs de begraafplaats van ons dorp en door een palet van glooiende groene, gele en bruine velden met daar boven de verwaaiende wisselende lucht. Hoofd in de wind en gaan.

Een nadeel van het ouder worden of van de grote tussenpozen tussen het verbruik van iets is dat een eventuele gebruiksaanwijzing in je hoofd wat mistig wordt. Natuurlijk wijt ik het aan het laatste. Ik oud, welnee joh, ik ben nog piep.

We wilden gaan fietsen gistermiddag, maar Lief had dat al teruggedraaid naar morgen. Ik nog niet en derhalve dacht ik, dan ga ik er even alleen op uit. Lief was zo lief om de fiets op te halen. Hij had de accu al een tijdje geleden opgeladen en nu zou ze dus rijklaar moeten zijn. De accu erin was al een moeizaam dingetje. En eruit halen om het opnieuw erin te doen, was nog veel moeilijker. Maar met veel zweetdruppels en binnensmondse ergernis was het gelukt. Lief ging eerst een stukje fietsen om te zien of er eindelijk een lampje ging branden, dat was tot dan toe niet gebeurd. Nee dus. Ik ook zo’n zelfde stukje de straat uit en weer terug. Aiii, wind tegen, geen ondersteuning, nauwelijks te doen. Ik kan alleen fietsen als ze mijn energie willen dragen, dan krijg ik vleugels.

Enfin, terug naar de schuur. De accu erin laten zitten, aansluiten op het stroomnet, ja hoor, alle lampjes gingen aan. We lieten hem staan en zaten wat te genieten op de veranda van de Datsja tot het tijd was om voor de inwendige mens te gaan zorgen. Nog even naar de accu in de fiets kijken. Helemaal niets meer. Lief erbij geroepen. Niets. Ik gaf het op en ging toch maar vast vooruit naar de keuken. Lief volgde toen de borden waren opgeschept, samen met de mededeling dat we morgen(vandaag dus) met een gerust hart kunnen gaan fietsen, want het bleek het rode knopje onder de accu te zijn, dat ingedrukt diende te worden. O jee, glad vergeten dus, evenals de foto’s van dit debacle. Die komen vandaag wel.

Die late namiddag kwam er niets meer van fietsen en ook niet van voorlezen uit de biografie van Dick Swaab, de hersenonderzoeker. Tot nu toe vinden we het voornamelijk hoorcolleges en we zijn erg benieuwd hoe of de rest van de leesclub aankijkt tegen dat medische jargon en alle verhandelingen. Geen biografie vinden wij, maar een opsomming van zijn bezigheden, vrij klinisch ook nog.

Het is bevrijdingsdag in Nederland. We missen hier wel de leuke bevrijdingsfeesten, voor ons gezin met name de tweedehands markten, bijvoorbeeld de grote in Lombok in Utrecht. Altijd leuk om bijzondere kleinigheden op te duikelen. Kleinzoon had alweer een heel grappig klein draakje voor een paar centen gekocht.

Ondertussen is het pact tussen mijn dochters en mij in werking getreden en gaan we met z’n drieën de volkstuin in Overvecht doen. Het maakt me heel gelukkig te weten dat tijdens mijn afwezigheid er toch nog steeds tussen alle bedrijven door genoten kan worden. Ze mogen er met verve hun eigen stempel op drukken, want dan alleen kan je het je eigen maken. Ze zijn al druk bezig geweest met overplanten van de oude tuinplanten van dochterlief naar de mijne. Er zijn voor die tuin nieuwe enthousiastelingen gevonden, die graag aan de slag willen. Zo blijft het leuk en het is heel gezond dat ‘oud’ een stukje opschuift om ‘nieuw’ de kans te bieden. Een frisse kijk, nieuwe mogelijkheden, andere ideeën. Kortom, de sleutel voor nieuw elan

Het bleek een hele toer om hier enveloppen op de kop te tikken, maar je oren te luisteren leggen naar de volgende wijsheid is zo gek nog niet: ‘Als de nood hoog is, is de redding nabij’. Heel dichtbij dus, want het kleine postkantoortje hier om de hoek had buiten hele lappen met postzegels ook ergens achter in het gebouwtje nog een stapeltje middelgrote enveloppen. Hoera. De brieven aan de filosoof en tante Pollewop gaan wel een dagje later de deur uit, want het postkantoor gaat al om tien uur dicht. De gekleurde leuke kartonnen die in de Flow zitten, worden gebruikt als stevige body om de plaatjes heel te houden.

Een droeve vondst aan het begin van de middag. Een jong esculaapslangetje was kennelijk de keuken ingegleden en lag onder de opstaande drempel van de deur, die ik daarnet had dichtgedaan. Toen we hem nader bekeken was zijn kleine lijf al beschadigd. Lief heeft hem nog het struweel ingewerkt, maar aan het eind van de middag had hij het toch niet overleefd. We werden er allebei een beetje weeïg van. We zijn watjes geworden, zo langzamerhand en kunnen niet best meer tegen dierenleed. Lief had in de vroege ochtend trouwens een roofvogel in ons bos op een van de roestige hekjes zien zitten. Ze zijn op zoek naar weerloze jonkies en ander grut ben ik bang. Het is de natuur. Eten en gegeten worden, hoezeer dat ook aan ons hart gaat.

Op mijn wandelingetje naar het randbos achter zag ik ook een kleine hagedis, zo’n mooie blauwgroene, maar die bleef niet zitten. Ik kon nog net een fotootje schieten en toen gleed hij in een vaartje naar veiliger oorden.

Gisteren zagen we de docu ‘Fotoalbum’. Men ging op zoek naar de herkomst van een oud oorlogsalbum. In dit geval was het er een met foto’s van allerhande vliegtuigen, maar ook gruwelijke details van het kamp Bergen Belzen, net na het einde van de oorlog geschoten. Het bleek een Britse man te zijn die bij de luchtmacht werkte en hielp om vliegtuigen te demonteren of weer vliegklaar te maken. Zijn zoon leefde nog en die vertelde dat zijn vader per ongeluk in dat kamp terecht was gekomen en daar al dat leed had gezien. Het heeft hem zijn leven lang nachtmerries bezorgd en na het zien van dat alles had hij gezegd: ‘Er is geen God meer’. Al met al behoorlijk aangrijpend. Voor het fotoboek werd een goed onderkomen gevonden in een museum voor oorlogsdocumentatie.

Het brood bakte ik aan het eind van de ochtend af. Het is goed gelukt, wel een wat harde korst, maar ik had ook niets om het deeg eerst af te dekken. Toch blijf ik zo experimenteren, want het is een echte sport om starter en brood in een voor jou juiste en meest lekkere vorm te krijgen. Straks gaan we er van smullen, oude kaas is hier gelukkig ook te vinden. Tijd voor zuurdesemtaartjes. Ik zal ook eens een focaccia maken. Wie weet.

Een ander recept dat ik ga uit proberen is het maken van een zeepje met restjes zeep. Toen ik in de badkamer aan het experimenteren was met het kneden van, een was al in stukken bij aankomst na de reis, bleek dat wonderwel te gaan. Zo kwam ik op het idee, de kaarsresten van vroeger indachtig, die weer omgesmolten konden worden tot een nieuwe kaars. Wel moet de zeep Au Bain Marie verwarmd worden. Daarna kan het goedje in een vormpje en zie daar. Nieuwe zeep. Hoe leuk is dat. Ik ben benieuwd. Mijn inspiratie voor het schilderen mag dan even zijn wegggezakt, maar de grijze radertjes draaien lustig door.

De docu ‘Kiss the Ground’ was niet meer te vinden op Netflix, dus zaten we ineens een of ander niemendalletje over de Camino te kijken, eigenlijk een tikkie humoristisch, maar ook met heel veel cliché’s.

In de middag gingen we op oorlogspad voor de enveloppen, die zo goed als op waren want morgen gaan de Verkadeplaatjes richting de Filosoof en Tante Pollewop. Alle twee de kantoorboekhandels waren dicht, eentje omdat ie was opgeheven en de ander zonder reden, maar vermoedelijk omdat het eergisteren, 1 mei, een vrije dag was, ergo, ze hadden er een lang weekend van gemaakt. Tenminste dat was onze aanname. In de supermarkten was nergens een enveloppe te krijgen. Dan zit er maar een ding op, want nood breekt wetten. Terug naar de aloude oplossing: Zelf aan de arbeid. De oude Flows hebben altijd leuke versierkartonnetjes ingesloten, dus die kunnen heel goed dienen als basismateriaal.

Na de boodschappen was het tijd voor het brooddeeg. Tarwemeel, water, zout en desemstarter afmeten en mengen, dertig minuten wachten, dan kneden. In de tussentijd bekeek ik de vorderingen van alles wat groeit en bloeit en het was een geluksmomentje, want de kleine hagedis had net bedacht om zich eens lekker te laten koesteren door het zonnetje. Ze hield me met haar kleine kraaloogjes in de gaten maar bleef zitten waar ze zat, naar welke kant ik ook liep om wat foto’s te schieten. Het is een schoonheid met haar groen/blauwe velletje.

Tot mijn grote vreugde zag ik dat alles een groeispurt had genomen. De Salie staat op knappen, de munt barst uit haar bedje, de papavers staan volop in knop en zijn lekker dicht bij elkaar gekropen, evenals de Malve, de hop is met het kleefkruid een verbond aangegaan en de roosmarijn bloeit uitbundig even als de tijm. Het is op het moment goed toeven in de natuur, want ook de merels hebben een nest in de spar achter het prieel, ze vliegen af en aan en ik denk zelfs kleintjes te horen. Nu maar hopen dat de buurkatten wegblijven.

Het kneden is even een werkje, maar dan heb je ook wat na tien minuten. De bol deeg mag in de glazen schaal onder een natte theedoek op een warm plekje rijzen. Ziezo, dat is dat.

Gisteren gebeurde er iets bijzonders. We waren al een paar dagen aan het zoeken naar de biografie van Jac.P.Thijsse, die ik meegenomen had voor Lief, omdat het zo’n heerlijk boek is om hier, temidden van alles, te lezen over de natuur. We konden het echter nergens meer vinden. Elke plank van de boekenkast en andere plekken waar het zou kunnen zijn, hadden we al binnenstebuiten gekeerd. Vlak voor het boodschappen doen liep ik nog een keer de werkkamer in. Bij de deur riep ik maar eens de Heilige Antonius aan. ‘Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik het boek van Thijsse vind’ en liep vervolgens door naar het kabinet. Niet achter de deurtjes, ik trok een laatje open, tilde het fotoboekje dat erin lag iets omhoog en warempel. Daaronder lag het boek. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. De oude Antonius werkt nog altijd.

Straks bak ik het brood af. Altijd weer leuk om te kijken hoe of het deze keer uitpakt. Ik heb starter genoeg voor nog een paar pogingen.

O, o. De klad zit erin. Wat is wijsheid. Stug door blijven gaan, ook al lukt het niet of afstand nemen. Ik stopte met schilderen en besloot ineens-waar komen toch die plotselinge invallen vandaan-om het doek van de zussen wit over te kalken. Die was me al heel lang een doorn in het oog. Het gaf op een merkwaardige manier rust en daarna nam ik een willekeurige foto uit mijn serie favorieten om daar in een snelle opzet iets van te maken. Mooi rood is niet lelijk. Het was een spreuk die een paar dagen geleden aan kwam vliegen omdat iemand de haren had laten doen. Dat werkte wonderwel ook een tikje helend.

Al spookte door mijn hoofd, dat de koek op was. De vraag is nu, voor eventjes of voor altijd. Om inspiratie op te doen of het malende hoofd rust te gunnen was ik al twee keer naar het randbos gewandeld en verlangde ernaar om de nachtegaal weer te horen. Maar de buit bleef beperkt tot een grote buizerd en een aantal grote raven of kraaien die rond hem cirkelden. Hij verdween met een prooi in zijn poten en liet zijn zwarte minrebroeders het nakijken.

De mieren waren weer in groten getale teruggekeerd op het honk in de nok van het atelier. Dat was niet de bedoeling, dus helaas, pindakaas. We moeten uit zien te vogelen wat hen er toe drijft om juist daar, waarschijnlijk in het isoleermateriaal, hun verblijf te bouwen. Dat zou betekenen dat we hier en daar wat dicht moeten kitten om te voorkomen dat zich de geschiedenis blijft herhalen. We zijn watjes geworden en kunnen daar niet meer achteloos of ondoordacht bij blijven.

Ik vond de vier geplante bessenstruiken van vorig jaar niet meer terug, maar Lief had ze gezien en wees ze me aan. Haha. Geen wonder dat ze niet te zien waren, het gras er rondom was hoger dan de struikjes. Er naast bloeide de wilde salie volop en even verderop begonnen de bossen Guldenroede in bloei te komen. Dat is altijd genieten. Mijn gedachten dwaalden af naar het oude wijffie in de markthallen van Kaposvár, die twee bosjes Guldenroede op een tafeltje vlak bij de deur probeerde te verkopen en door de marktkooplui welwillend op haar plekje mocht blijven. We kochten een bosje. Tikkeltje verlept en ik schoot een foto van Lief die de bloemen kocht. Daarmee begon de serie ‘Hongaarse vrouwen’, die zich nog steeds allengs uitbreidt. Misschien een nieuw project beginnen. Mmmmm, iets om op te broeden.

In de nieuwe Groene staat een docu over het Marokkaanse dorp Bounou dat ten onder dreigt te gaan aan de verwoestijning. Alles verdwijnt, constateert men. Huizen, akkers, dadelpalmen én verhalen. De twaalfjarige Chourouk ziet het met lede ogen aan. Achter dat ene kleine dorp schuilt een veel grotere wereld van leed. Bijna drie miljard mensen worden wereldwijd door landdegradatie geraakt. Chourouks boodschap: Als er niets verandert, verdwijnen niet alleen de akkers, rivieren en miljoenen dadelpalmen maar ook de daaraan verbonden culturen.

Ecologisch herstel, duurzaam landgebruik, herbebossing en het vasthouden van water zou helpen. Het is geen ver van mijn bedshow, maar vormt een steeds grotere bedreiging. ‘Kiss the Ground’ is een hoopvolle documentaire over deze problemen, te zien op Netflix. De trailer geeft buiten de realiteit ook hoop en een aanwijzing wat wij met ons kleine zelf kunnen betekenen als deel van het geheel.