De laatste verjaardag deze maand was gisteren. Schoonzus werd 79 jaar. Ja, ja, we vallen, op een paar uitschieters naar boven- en naar beneden, allen binnen de 70. Deze verjaardag, die vlak bij de tuin, wordt bijna altijd gevierd. Veel anderen vieren het niet dus is het een uitgelezen moment om elkaar weer eens te zien. Maar er was een ander concept, dus ik heb slechts twee zussen en een broer gezien met aanhang, van de overgebleven tien broers en zussen. De rest was of ziek, oof al veel eerder op de dag gegaan. Zoonlief kwam in de ochtend eerst zijn bed uit elkaar schroeven om mee te nemen naar zijn nieuwe stek. ‘Neem Uw bed op en wandel’ galmt het in mijn hoofd, alleen vergde dit de nodige inspanning en was er eerder sprake van ‘Tors Uw bed mee’, al kan hij heel wat hebben.
Het was derhalve wel de reden om later te gaan. Gezellig met de zussies en broer die de helft van zijn tijd lekkere dingen in zijn frituurpannetje aan het ‘bekokstoven’ was, om ze vol verve met sauzen te over, in hoog tempo te serveren. De twee Japanreizigers vertelden van hun ervaringen en ook van de paar dagen als staartje in Dubai, niet hun stad, heel duur, en over de top voor een nuchtere Hollander, denk ik er maar achteraan. Zijn we dat nog? Niet iedereen meer, ben ik bang, als ik de regering hoor bakkeleien over de belastingtaks. We gaan de vierde dag in van de onderhandelingen, en ik hou mijn hart vast, hoop vurig dat men niet bezwijkt voor de plannen van de VVD. Maar ja, ze hebben er een principekwestie van gemaakt en gezichtsverlies is dubbel verlies.

De dag begon met beeldbellen met Lief en zo was ik weer even in de Hoff. Hij is de drie bomen voor het huis aan het snoeien. Dat is een flink karwei, want behalve de takken eraf, moet de goot voor de bomen ook helemaal schoongemaakt worden. Die geulen lopen door de hele straat om het water af te voeren. Hij steekt ‘s avonds kaarsjes aan voor de gezelligheid, zoals ik zou doen, en zo ben ik er toch altijd bij. De keuken is nu voornamelijk zijn domicilie. Daar is het ook goed toeven.
Vannacht om vier uur was er een voorbijganger die vrolijk en schel een liedje floot. Gevolg: Vroeg wakker. Was er maar een knop van binnen die dat soort geluiden zou temperen. Maar bij het minste of geringste ben ik wakker. Het stamt uit de tijd van de kinderen. In de nacht altijd alert op het welbehagen van het kroost en na en in de pubertijd de nachten van het wachten, voeg daar de lange tijd bij van nachtdiensten, die ik altijd gedraaid heb en voilá, de lichte slaap is geboren.
Zoonlief heeft hulp nodig vanavond. Ook al was de planning de komende dagen even pas op de plaats te maken toch streek ik opnieuw over mijn hart. Maar daarna… Goede voornemens zijn er om omgebogen te worden als je zoals ik het motto bezig om op de golven mee te zwemmen. Altijd weer verrassend en goed te doen met zeeën van tijd.


















Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.