Uncategorized

Er zijn grenzen

Iemand heeft een woord in mijn hoofd gebracht en nu heeft zich het vastgezet en komt op de meest ondenkbare momenten omhoog. Vooral bij tijden van lager bewustzijn, als er iets gevoeld wordt in de krochten van het lijf, dat zo dikwijls en bij het ouder worden steeds vaker een eigen leven leidt.

Ik ga de strijd ermee aan en pareer het met nuchtere overwegingen. Haal verklaringen van stal voor wat ik meen te voelen, daar in dat vermoeide lichaam. Tegelijkertijd denk ik, zo werkt het dus als er een diagnose gesteld wordt. Ze onderzoeken je. Er komt een etiket op en daar begint het volledig een eigen leven te leiden. Alles in het teken van de bijbehorende symptomen en de eigenschappen van de aandoening. We denken ons misschien wel voor een groot gedeelte ziek. Daar komt dan onmiddellijk bij kijken dat je er waarschijnlijk niet omheen kan. Dat je het wel moet verklaren vanuit dat ene ziektebeeld. Pijn is nauwelijks te negeren, als het overheersend aanwezig is.

Gedurende een tijdje heb ik last van de muizen van mijn duimen. Ze zeuren, ze schuren en ze hameren op aandacht. De huisarts vertelt me dat het slijtage is. Helaas pindakaas, er is niets aan te doen. Dat gaat nu eenmaal zo met die oude botten en gewrichten. Het droogt een beetje uit, het scheert langs elkaar heen, het kalft een beetje af en het gevolg is slijtage. Ik negeer het, althans dat probeer ik. Ik ben inmiddels een grootmeester in het negeren van de bijverschijnselen dacht ik. Dat ene woord dan…Tja, dat was niet handig, die had zich niet zo in moeten graven, want daar kan je heel het leven aan ophangen.

022

In mijn hart voelt het als gemiep. Kijk om je heen. De verzuchtingen van mensen met waarachtige problemen, die hun wanhoop en hun ellende van zich af twitteren en er voor zorgen dat de lichtheid van het bestaan zich aan mijn kant schaart. Ik zoek de troostende woorden en kom niet verder dan het lege omhulsel, de zin, een wens, de gedachte. Van daadwerkelijke verlichting voor hen en het lot is geen sprake.

De longen deden het van de week niet best. Ze hadden het eigenzinnige plan om de helft van het weinige dat werkt, nog meer het zwijgen op te leggen. Het weer wreef in haar vochtige handen en bij mij liepen de tranen over de wangen en kroop het listige nat stiekem naar binnen. Hoesten en proesten bij elke bezigheid, elke inspanning vergde een krachtmeting met de natuur, waarbij ik niet zelden het onderspit moest delven. De trap een brug te ver, de brug een berg te hoog, de berg, te hoog gegrepen. Beide voeten op de grond en doen wat tot de mogelijkheden behoort, sprak ik mezelf toe.

100_4101

Doorgaans werkt dat om enige nuchterheid in te bouwen. Maar dat woord. Als alles wat niet lukt niet allemaal aan die longen op te hangen is, wordt het zorgwekkender of in ieder geval, stel ik het me fatalistischer voor. Ik moet terug naar de basis, het uitgangspunt van de beweegreden bij uitstek. Longaandoening, zorgt voor ellende, puft me een weg over de begane grond en daardoor grijp ik niet naar luchtkastelen.

Vaar je eigen koers is de wijze les. Laat geen veronderstellingen meer binnen. Kies voor de grootste zekerheid in dit onzekere bestaan, kies voor de begaanbare wegen. Dat woord, hoor ik jullie vragen, welk woord is dat dan. Ja zeg. Dat verklap ik niet. Straks zitten jullie met de gebakken peren. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Er zijn grenzen.

Uncategorized

Wie wat bewaart, die heeft wat

Gisteren kwam zuslief langs. Ze moest tijdens een uitvoering van het zanggezelschap een Russische spelen die op vakantie was in Egypte in de rol van een kunstenares. De dresscode was artistiek en zonnig. Ik had de dag ervoor al het een en ander bij elkaar gesprokkeld, tot pruik en India slippers aan toe. Twee tassen vol en nog wat spul op hangertjes. Rieten rolgordijnen naar beneden en de verkleedpartij kon beginnen.

Heerlijk om uitbundig te mogen zijn met kleur en stof en in alle rust te kunnen combineren. Ze paste en mat en we keurden en uiteindelijk hadden we na twee uur  wikken en wegen drie goeie setjes samengesteld. Een paarse, een turquoise en een rood/oranje combi. Er was een pruik met zwart en blauw haar en een Rastapruik, met lange minieme vlechtjes tot op het middel. Een geslaagde poging. De rest kon weer op de trap, om straks mee naar boven te gaan. Daar zaten wikkelrokken en jurken bij uit de jaren zeventig. Bij daglicht zag ik dat ze toch wat verkleurd waren en wat sleets aandeden. Normaliter lagen ze als nostalgische herinneringen in mijn kledingkast op de onderste plank. Vijftig jaar aan herinnering. Ik blijf een sentimentele en tegenwoordig oude dwaas.

022

Het was een flashback naar vroegere tijden, waarbij er drie grote koffers op zolder stonden met mijn oude Oma-jurken uit de jaren dertig, bloesjes van mijn moeder, trijp en fluweel naast bloemetjeskatoen en een jas van mijn oma. India-voiles van lange lappen sari, die ik tweedehands gevonden had, met prachtige geborduurde randen ingeweven aan het einde, zonnige vijftige jaren jurken met uitbundige rozen en petticoats, mijn oude hippiejurken, explosie van kleur. Alle vier de kinderen haalden hele verhalen uit de koffer. Ze combineerden naar hartenlust en verkleedpartijen waren aan de orde van de dag. Er waren verjaardagspartijen waarbij de grote koffers centraal stonden, totdat we op een dag een invasie veldmuis kregen met hun ambitie om huismuis te worden en ze net zo verzot op de variëteit aan stoffen bleken te zijn. Ze hadden een nest gemaakt met duizenden stukjes verscheurde schoonheid, papier, stuk geknaagde houtsnippers, en vooral veel indringend muizenstruif. Geen houden meer aan . De verzameling moest op de schop.

scannen0014

Maar een aantal stukken, die gewoon in de kast lagen, zijn gevrijwaard gebleven van de dansende muizen. Daar trekt zus nu profijt van. ‘Heb je een verkleedkist’, vroeg ze. ‘Nee zus, deze kledingstukken zijn gewoon van mij’. Haha. Een Hollandse met varianten op de doorsnee alledaagse werkelijkheid. Een beetje creativiteit, een combineren van ongewone zaken, een snufje eigenzinnigheid en dan komt het allemaal te pas.

Alleen de pruiken, die verhalen van een glorieus verkleedverleden, met gevoel voor drama en tragiek. Lange tijd verzamelde ik de bij elkaar gesprokkelde kleding, die we droegen als vriendin en ik ons staaltje straattheater deden. Bep en To, de dames van de retirade of Hummie van de Tonnekreek, in variatie op een thema. Leven is leuk als je de grenzen opschuift en de humor toevoegt. In verkleedkleren kan je buiten jezelf treden. Daar is geen mystiek voor nodig. Geef me een podium en er siddert een ander door me heen.

008

In de albums met vergeelde foto’s van nog langer geleden schittert mijn vader in een rol die ik nog nooit van hem bij leven gezien heb. Oude krantenknipsels vertellen van wervelend spel. Zijn gevoel voor drama kwam steevast boven drijven als het borreltje achter de kiezen was en naarmate de avond vorderde bij feesten en verjaarspartijen. Dan werden Sam en Moos uit de kast gehaald of andere verhalen van Max Tailleur. Mijn vader als komiek. Iets wat in zijn rol als patriarch wat vaker belicht had mogen worden.

Zuslief en ik zitten op de bank met een voldaan gevoel. De Russische staat als een huis. Met een fotoshoot die goed gelukt was en mét de vele herinneringen, die uit de plooien van de stof naar boven borrelden.  Wie wat bewaart, die heeft wat.

 

Uncategorized

Zeepbel van de onschuld

Vannacht was ik op een wonderlijk feest. Ineens bleken alle feestgangers broer en zus te zijn. Er werd veel gekletst, wonderlijk omgegaan met hapjes en drankjes en de voorgevel van het huis was er niet. Je kon op alle verdiepingen kijken, als in een poppenhuis. Het gevaar van een verdieping af te vallen was derhalve een denkbare. Uitkijken geblazen. Waarom poefen die dromen met gerede snelheid als een ballon uit elkaar. Weg droom, de wonderlijke beleving bleef achter.

Gisteren was Hans Boland bij De Wereld Draait Door, die een nieuwe vertaling van Dostojevski’s Misdaad en Straf maakte. De man mocht lang en breed aan het woord en eigenlijk spoorde Matthijs ons aan om hem te zien als een eigenzinnige man met een compleet eigen koers.

007-2.jpg

De vertaling, zo legde Boland uit, moest kloppend zijn en aanspreken. Vol vuur en elan deed hij uit de doeken, waarom hij het boek begonnen was met deze openingszin. Het moet je direct het verhaal inleiden en je meenemen in vervoering. Daar kwamen zijn woorden op  neer en ik kon het alleen maar beamen. Een goed boek pakt je en laat je niet meer los. Dan wil je doorlezen ongeacht welke bezigheden op de agenda staan. Het zijn weinig auteurs gegeven. Woordkeuze doet veel voor zo’n prachtig oud verhaal. Dostojevski stond op mijn lijst als schimmig en zwaar. Ik worstelde er wel doorheen, maar was als puber eigenlijk nog niet toe aan dergelijke zware kost. Het was destijds een brug te ver.

Ik zie DWDD in de herhaling na twaalven omdat ik eerst het onbegrijpelijke verhaal en de gruwelen hoor van de documentaire: Leaving Neverland. Mijn zeepbel van het sprookje spat uit elkaar. Zeven jaar oud was het tweede jongetje, je verzint het niet, denk ik dan. Stel je dat jongetje eens voor met het gezicht van je eigen kleine, die trots in de ochtend naar groep drie of vier loopt. De kwetsbaarheid wordt schrijnend beeldend en duidelijk. Het is geen goede kost voor het slapen gaan

Er komt een boodschap langs om het verleden in te duiken, foto’s zoeken van mijn kleinzoon. Ik glij jaren terug en zie mijn leven aan me voorbij trekken, lachende gezichten, kinderen van klein naar groot, kleinkinderen, trotse oma, ouders en voel me rijk. De veilige geborgen omgeving, de warmte en liefde, onbezoldigd, maar met heel veel oprechte liefde terugbetaald.

Hoe anders dan dat stukgeslagen huwelijk van de ouders van de jongen uit Australië. Op de klippen gelopen door het verlangen van een eenzame en arme gevoelsbeleving van die popster, kwetsbaar en aan de goden overgeleverd. De wereld was een groot koopparadijs. Liefde afkopen met aandacht en mooie spulletjes, kinderlijke spellen en als de kiem gelegd is, daarna de onschuld voorbij. Zijn eigen kwetsbaarheid wordt vertaald in een herhaling van de geschiedenis, maar nu als de machthebber, hoog boven alles uit. Mijn hart bloedt. Om alle kinderen die nooit meer de scheidslijn kunnen maken tussen de schoonheid van waarachtige liefde en die van macht en bezit. De vervuilde verflaag is niet meer weg te krabben.

Dostowjewski in een nieuwe jas en Jackson door het slijk in één adem. Geen wonder dat er wonderlijke dromen kwamen met gevaar voor vallen en de wereldvreemde figuren. Voor de kinderen werd droom en werkelijkheid verweven tot een Dostojevski-achtige nachtmerrie en na een paar jaar spatte ze uiteen, zeepbel van de onschuld.

Uncategorized

Pas op de plaats, rust

Tijdje geleden dat ik zo’n wattenhoofd heb gehad. Ik heb het dekbed geschud en ben weer heel snel terug gekropen. Zin zakt in in de tenen met zo’n verdoofde geest. Natuurlijk weet ik wel waar het aan ligt. Teveel hooi op de vork genomen, niet goed geluisterd naar eerdere signalen en omwille van mijn stappenplan alle voornemens gewist. Het stappenplan is een bandje om de pols, dat aangeeft hoeveel ik er per dag zet. De fysio heeft het me gegeven en ik hou hem om tot morgen, maar ik merk dat ik er niet voor in de wieg gelegd ben. Ik word er zelfs een beetje zenuwachtig van. Ik raadpleeg hem vaker dan de Iphone en dat wil wat zeggen.

004.JPG

Gisteren was er een opvoering van het Meermeisje in de Kom, een jeugdopera door Hollandopera. Met mijn stappen in mijn hoofd besloot ik met banner en al naar de Kom te lopen. Wind is niet langer mijn beste vriend. Waar ik vroeger niets liever deed dan uitwaaien, moest ik nu constateren dat het lopen meer op leunen leek en dat ze me letterlijk de adem benam. Geen sinecure. Ik speelde gastvrouw en glimlachte lief. Het is fijn om met de kinderen te zijn. Ze kijken een beetje tegen je op, vragen of je ook optreedt en naderhand kreeg ik van menigeen een hand of een high five en bedankten ze me voor de voorstelling. Met die schuddende handen voelde ik me een beetje juf Ank. Het zit er goed in. Bij binnenkomst groet je elkaar. Zo heeft de kanjertraining en de Vreedzame school en al die andere verantwoorde aanpak op scholen vrucht afgegeven. Natuurlijk zitten er schelmen tussen. ‘Houdt u van komkommer…’voor de zekerheid schud ik van nee en wacht het antwoord niet af, maar zie nog wel de schalkse lach en de bravoure in zijn ogen. De lachers op zijn hand.

Bij de eerste voorstelling herbergt de zaal 300 kinderen en hun begeleiding, de tweede keer 200. Bij aanvang kakelt het er lustig op los, maar zodra de eerste meerminnen achter het doek zichtbaar worden en de lichten langzaam doven wordt het muisstil. Dan volgt er een echte opera met pittige dramatische stukken en lichtvoetige Beachpop uit de jaren zestig, die komisch wordt, omdat ze zo deftig en goed gearticuleerd wordt gezongen. De heks en haar volgers zorgden voor de nodige spanning met hun prachtige kostuums, grote vissenhoofden. Elk meisje kon zich vereenzelvigen met het prachtige Meermeisje en iedere jongen met de de in zwart surfpak gestoken prins. Nog nooit een prins zo alledaags langs zien komen.

Na afloop ratelt het verder en vinden ze het mooi en prachtig en anders en toch wel goed. ‘Ik zeg niet dat ik het zou kiezen’, zegt een van de jongens, ‘maar leuk vond ik het wel’. De grote zaal doet er ook toe. Een groot podium, de belichting, de schitterende kostuums, die glitteren en schitteren, het imponerende spel van het Ragazze Quartet met hun  violen en de cello  en het verhaal, geïnspireerd op dat eeuwenoude sprookje van de kleine Zeemeermin. Je waant je in je uppie tussen al het volk als een Alice in wonderland. Kunst op een presenteerblad, voedsel voor de geest.

017

Na de tweede voorstelling rol ik de Banner op. Poppetje gezien, kastje dicht. Ik torn tegen de wind in naar huis. ‘s Avonds verder aan mijn Kimonomeisje. en na een vruchtbare avond uitgeput op de bank.

018

Elfduizendstappendag. Te veel en te grensverleggend. Vandaag de prijs. Scheurende longen en voelbare spieren. Pas op de plaats, rust.

Uncategorized

Werk aan de winkel

Zwager stuurt een foto door van een glad gepolijste kachel, plek voor de houtblokken, modern, gelikt.

004

Twee jaar geleden. Het is koud. De tuin ligt er een beetje troosteloos bij, met haar kale takken, haar verpieterde struiken, staketsels van vergane glorie. In het kleine huis is het behaaglijk warm. Doek op de schildersezel, zicht op de haag buiten en daarmee op de kleine winterkoning, aan de zijkant hipt een roodborstje al scharrelend rond. De kachel snort. Haar kleine buik licht roodgloeiend op. Het is het mooiste kacheltje van de wereld. Vind ik. Buiten is het guur, koud en nat. Binnen is het behaaglijk en inspirerend warm.

Hoe was dat toch met de kachel. Ik zag haar staan bij vrienden op het erf. Een klein boerenkacheltje. De tijd had zich ingevreten, maar het was nog in redelijke staat en ik mocht haar zo maar mee nemen. Echt waar? Zeker. De meest dierbare dingen in mijn leven zijn dit soort gouden vondsten, toevalligheden die meer zijn dan dat. Alles wat op je pad komt, is voorbestemd, hoor ik mensen zeggen. Wie ben ik om aan die woorden te twijfelen als ik er zo gelukkig mee ben.

huis leeg halen

De reden dat ik totaal verknocht raakte aan de kleine. Broer had met zijn gouden handen eerst de wanden brandveilig gemaakt en haar daarna glanzend opgewreven met kachelzwart, een make-over van formaat. Daar stond ze in de hoek en was een bescheiden pronkstuk van het atelier en niets maakte me gelukkiger dan het oplaaien van het vuur, de rood/oranje gloed, de vlammen die likkebaarden om de takken heen. Dat kleine kacheltje is overeind gebleven na de neergang van het verzonken huis. Ooit was het een slagschip maar de woelmuizen hadden hun werk goed gedaan en de veengrond was er zompig op ingegaan. Langzaam maar zeker zakte ik door de bodem en moest ze plat.

002

In de schuur achter het huis van zwager staat de nieuwe. Er wordt druk aan gewerkt, Likje verf hier en daar, nieuwe ramen erin, kachelpijp, nieuw dak en straks aan die kachelpijp mijn oude vertrouwde kleine hartverwarmer. Voor sommige voorwerpen bestaat een inruil niet. Met geen mogelijkheid zou ik haar het plezier ontnemen om weer als vanouds te snorren in dat nieuwe atelier, de kar op wielen. Een nieuw onderkomen op mijn postzegel tuin, daar in dat land van ooit, dat straks opnieuw mijn inspiratiebron bij uitstek zal zijn en waar de dorre takken, het oude hout, weer uit zullen lopen in een oase van groen en bloemen.

001

Zo werkt dat en geen moderne strakke uitvoering kan daar tegenop, nostalgie, sentiment, noem het maar. Ze vertegenwoordigt het allemaal. De hele winter lang ben ik al aan het mijmeren. Als ik mijn ogen sluit is alles in kannen en kruiken.We hebben de hut door het veen getrokken en ze staat veilig op haar plek. De omlijsting, de nog niet omgekapte wilgenrij, zal weer dicht gegroeid zijn met het nieuwe opgeschoten groen en in de haag zit de winterkoning en de koolmees, op de grond hipt de roodborst, tegen de stam loopt de boomklever. De woelmuizen kunnen rustig hun gang gaan want de kar staat op wielen. De kachel snort en krult haar takken roodgloeiend.

Geduld heeft een lange adem, maar het is nu bijna op. Het wordt lente, de takken botten uit, het dode hout moet opgeruimd. Handen uit de mouwen.Werk aan de winkel.

 

Uncategorized

Zoet rusten

Terwijl de dag zich in een somber stilzwijgende grauwheid hulde, ging de klimaatmars in het natte Amsterdam van start. Op hetzelfde ogenblik, in Utrecht, startte ik bij de Bartholomeusbrug, liep richting het geertebolwerk en zo het klokje rond. Niets vertelde dat ik een klimaatmars liep, maar ik bleef stil staan bij de oude boombasten, het roerige water, de bloesems van de rode en witte prunus, de oude boomwortel, de grote en de kleine woudreus. Al het schoons kwam binnen en hield een eigen mantra voor het behoud van kind en toekomst.

022Grote en kleine woudreus

Utrecht vanuit een ander perspectief, van buiten naar binnen openbaart vaak meer dan verwacht. Het Geerte Bolwerk, de Sterrenwacht met zijn bol weerspiegelend aan de overkant in een huis aan de Singel,  het Lepelenburg, het Wolvenplein, het Paardenveld waar de voetsporen van mijn vader liggen als brigadier wachtcommandant. Hoe vaak is hij de poort niet doorgegaan. Ik sta er even stil.

070.JPGSingel vol zand

Bij Hoog Catharijne komen twee wandelaars bijna klem te zitten tussen de draaideur en het euvel blijkt niet snel verholpen, dan maar liever buitenom langs de bouwput. Zand, opgebroken weg en graafmachines, waar straks het laatste stukje singel in ere wordt hersteld. Wat een rust zal dat geven in die mooie oude stad, die nog goed te belopen is. In gedachten reis ik af naar New York, waar ik van de ene kant van de Hudson naar de andere gelopen ben. Dat kostte aanmerkelijk meer versleten voetzolen. De meerwaarde van alleen wandelen is dat alles aan je oog voorbij trekt, maar ook gezien wordt.

014De haren van een treurwilg

Twee uur duurde mijn mars en daarna ging de tocht naar het Springhaver. Net op tijd want de regen kwam met bakken naar beneden. Spoelde ze de aarde schoon of huilde ze uit onmacht. In het café was ik de enige ‘allenigste’, iedereen was met iemand. Het glas wijn smaakte er niet minder om en ik was in afwachting van wat komen ging. The Green Book, een film over Don Shirley en zijn optreden als pianist met zijn combo door het discriminerende Zuiden van Amerika. In mijn hoofd had zich een cultfilm gevormd en toen de film begon na de aftiteling begreep ik al snel dat dát niet de juiste gedachte was. Had even de Oscar over het hoofd gezien.

 

Juist door de overdosis aan cliché ‘s werd de toon grappig, maar de ondertoon loog er niet om. Wat een schrijnende geschiedenis heeft de mensheid zich aangemeten, als rassenhaat gemeengoed is geworden. Waarbij men wel de vruchten wil plukken, terwijl er tegelijkertijd veracht wordt om kleur of geaardheid en dat in elke vorm. Dat men iedereen afmeet en indeelt in soorten, anders dan wat we uiteindelijk allemaal zijn. Mens van vlees en bloed en werkend met hart, hoofd en handen. De verwarring was groot. Juist door het zwaar aangedikte mierzoete einde, wat tegelijkertijd toch ook weer een traan los wrong. Juist omdat het allemaal om de liefde draait. Hebt elkander lief. Dat is het enige dat telt.

Het is heel bijzonder om uit de film te komen en nog een vleug daglicht te aanschouwen. De middag is een uitgelezen moment. De avond ligt nog voor me. Er kan uitgebreid gemijmerd worden over de beelden die, zo weet ik, de hele avond langs zullen blijven trekken. Flarden, die er toe doen, fragmenten waar een diepere betekenis onder ligt, of gewoon, de kracht van een beeld, het spel van de twee hoofdrolspelers, beide zeer overtuigend in hun rol.

Als ik eindelijk thuis ben en op de bank plof, voelt het als voldaan en welverdiend. Zowel voor de voeten als voor de geest is het na gedane arbeid meer dan zoet rusten..

Uncategorized

De dag kan niet meer stuk

‘Stormy weather’….neuried Ella Fitzgerald in het kleine compartiment met mijn stem, terwijl de Blauwe zich dapper staande houdt als hij, door de windvlagen heen,  over ‘s lands wegen zoeft. De bestemming is Almere en alle windvangers zijn gebundeld in het enorme verbazingwekkende grote windmolenpark. Het kleine plastic molentje op mijn kinderfiets van lang geleden had deze windkracht niet gered, maar deze windreuzen staan stevig te staan en trotseren, te recht van lijf en leden, de enorme natuurkrachten.

004.JPG

De tomtom wijst me vaag de weg. Zo vaag, dat ik ineens voor de kringloop sta, waar de hele Rataplan te koop is, wordt beloofd, als ik afga op het bord dat boven haar uittorent. Zelfs die constructie staat een beetje te zwaaien. De winkel is enorm. Als altijd bij binnenkomst, word ik overweldigd door de overvloed aan spullen die een mens verzamelen kan. Stellages vol glazen, bekers, pannen, prullaria in alle soorten en maten, de gekste dingen kom je tegen. Het duizelt me zoals de wind deed, die me daarstraks om de oren sloeg. Een hausse aan spullen. Zelfs semi-antieke poppenwagens voor een habbekrats, kachels, lampen en vloerkleden in overvloed.

013-1.jpg

Ze schreeuwen me allemaal smekend toe. ‘Laat ons hier niet verstoffen, gebruik ons’. Ik vlucht eerst naar de betrekkelijke rust in het kledingrek, maar al gauw beter naar de boeken, afdeling kunst. Een boek met werk van Will: Berg. De stilistische puntjes tussen voor en achternaam duiden zijn eigenzinnigheid. Het is een bonte verzameling van tekeningen, verschillende periodes en een verhaal van zijn eigen leven. Ondergedoken in de oorlog en alles wat daaruit voort vloeide. Boeiend om te lezen en daarna weer door te geven. Daar zijn boeken voor.

Ik dwaal met een vinger over de vele ruggen, liefkozend en vorsend. Daar staan ze allemaal, ooit in veredelde boekenkasten, op stapels naast een bed, in wandkasten in de huiskamers en nu rijen lang onder kopjes als romans, literatuur, geschiedenis, geloof of hobby met een handvol mensen ertussen, die met geknakt hoofd de titels lezen. Naast me een redelijk jonge man die ook bij de afdeling Kunstboeken snort. Een vrouw komt naast hem staan. ‘Wat doe jij nou hier? Normaal lees jij nooit een boek. Wat zoek je dan’. Er volgt een gebrom en direct een wedervraag of de vrouw al wat gevonden heeft. Ze heeft een aantal kleding stukken over de arm. Hij kijkt nog even een rij langs en al kibbelend vertrekken ze.

Ik bedenk of ik de koffiehoek in wil, maar besluit door te lopen en dan zie ik een boek dat de aandacht trekt. Het ziet er oud uit, maar het is een nieuwe druk. Het ziet er aan de buitenkant prachtig uit. Als ik het in mijn handen neem, weet ik dat ik een juweeltje heb ontdekt.

006

Het is het boek van Shaun Tan, uitgegeven bij Querido en het heet ‘De Aankomst’. Als ik het doorblader raak ik in vervoering. Het hele boek staat vol met gedetailleerde tekeningen. De tekeningen zijn met de hand gemaakt en digitaal ingekleurd. De tekenaar liet zich inspireren door zijn vader die emigreerde vanuit Maleisië naar Amerika. Ik aarzel geen moment. Dit boek mag mee naar huis.

012.jpg

Het is Shaun’s eerbetoon aan de moed en het doorzettingsvermogen van alle migranten, vluchtelingen en ontheemden. Een zo’n onverwachte vondst blijkt een ontdekking van onschatbare waarde en het trotseren van de aanwakkerende wind meer dan waard.

007-1.jpg

Met de luchtballon mee vlieg ik door de geschiedenis en gevoed door de kracht van zijn tekeningen. De dag kan niet meer stuk.

014

Verklaring van Shaun, achter in het boek.