Uncategorized

Het leven in kleur

De dag begon alsof ze ons wilde voorbereiden op de hoogtepunten die komen gingen. Ze kleurde prachtige schakeringen van zacht roze naar oranje toe.

IMG_1070

Een kleurrijke dag, dat bleek toen we aankwamen wandelen bij Voorlinden, dochter en ik. De hele weg lang hadden we gekeuveld over waar moeders met dochters nou eenmaal gesprekstof genoeg hebben liggen. Kleine en grote vreugde en zorg over de kinderen, verwachtingen, werk en vakantie. De eeuwige invulling van het leven. Geloof, hoop en liefde, al was de betekenis daarvan bijgesteld en kreeg het een geheel eigen invulling.

Het weer was net zo wispelturig als de onderwerpen van gesprek. Het bleek frisser dan we dachten, maar dat mocht de pret niet kreuken. We begonnen met thee voor dochterlief en latte voor mij  binnen in het welhaast leeggeruimd, duidelijk anderhalvemeterproof, voorname oude restaurant en wachtten op het gereserveerde tijdstip, dat we naar binnen mochten.

IMG_4732

Geen straf om buiten tussen de fantastische door Piet Oudolf aangelegde tuinpartijen te wachten tot de rij voor ons slonk. Overal waar het oog strekte was het een golven van zinderende kleuren, wuivende grassen, prachtige bloembedden. De donkere boompartij erachter bracht nog meer intensiteit in de beleving.

Aanvankelijk wilden we beginnen bij Momentum, maar daar waren opa en oma op stap met kleinkind en bleven eindeloos lang staan bij elke kunstvorm met een heel verhaal erbij. De zalen van Rendez-vous waren nog rustig, soms zelfs bijna leeg.

IMG_4744    IMG_4748

Opvallend door de doordringend klanken is het ‘Singer Trio’ van William Kentridge, waar de Singer naaimachines een klaaglied laten horen van samenzang en de klanken een blikken nasmaak krijgen door de erop gemonteerde megafoons. Een vleug gemoedelijkheid, weemoed en opstandigheid ineen.

IMG_4752

Ze onderschrijven de ‘Food for thought- Al-Muállaqât’, waar Maha Malluh ons op trakteert. 95 alluminium kookpotten, overduidelijk gebruikt. Door de samenstelling, allen hangend aan de wand, refereren ze aan de hangende Odes, de zeven arabische gedichten uit de zesde eeuw. De geslagen potten en pannen fluisteren poëzie en levensverhalen van Bedoeïnen door de eeuwen heen. Met het klaaglied als ondertoon versterken en omarmen beide kunstwerken elkaar nog meer.

IMG_4755   IMG_4758

Nog een tijdreis maken we aan de hand van de 58 bewaarde mallen gedurende 50 jaar van John DeAndrea: ‘The Faces of fifty years’. De meesten staren met lege ogen voor zich uit, soms verkrampt, soms trots, soms leeg, soms lijdend. De twee menselijke koppen ertussen, met de terneergeslagen blikken, vallen extra op.  Stille getuigen van een scheppingsdrang van de kunstenaar midden in zijn proces.

IMG_4756

Momentum is dat ene moment, waarop de kunstenaaar een kantelpunt beleeft in zijn denkproces. Daar waar hij het licht ziet, die heldere ingeving naar een volgende stap, het hoogtepunt in de beleving.

IMG_4799 Jacco Olivier: Momentum

Bij het betreden van de zaal hengelt de HD-Animatie van Jacco Olivier alle aandacht binnen. Hij bracht 44 geschilderde duikers achter elkaar in één beweging samen in zijn film. Het geeft eigenlijk dezelfde sensatie als die, bij het zien van van Goghs penseelstreken in Parijs tijdens het bezoek aan Atelier des Lumières. Elke minieme verandering versterkt de actie.

IMG_4814

Vertederend is de kleine muis in een lege zaal, vanuit een klein holletje. Dat mechanische muizenkopje, niet van echt te onderscheiden, steekt een heel verhaal af tegen ieder die het horen wil. Een vrije interpretatie van de tekst van Charlie Chaplins beroemde toespraak uit ‘The Great Dictator’, die extra kracht put uit het aandoenlijke kinderstemmetje, de negen-jarige dochter van de kunstenaar. We zitten op de bankjes en luisteren, terwijl onze ogen de tekst volgen in het boekje, want soms galmt het teveel.  Muis zegt rake dingen als: ‘There is enough space on this planet for everyone. There is a way to live that is free and open and beautiful. The world is a wonderful Place’ Helemaal aan het eind, dat er niet echt is, want ze blijft maar doorgaan, komt de boodschap door. ‘Defy expectation and allow your assumptions to be defied’. Met andere woorden:’Tart je verwachting en trotseer je aannames’. In feite zegt de kleine: ‘Kom op mensen. Er is werk te doen.’

IMG_4841 Kiefer

Beide tentoonstellingen zijn zeer de moeite waard en dan heb ik het nog niet eens over Gupta, Fernhout en Magritte, om er maar een paar te noemen en natuurlijk ook niet over de Highlights van het museum zelf. Onze galmende lol in Richard Serra’s ‘Open Ended’, waar we selfies probeerden te schieten, het zwembad van Leandro Ehrlich met de lange wachtrijen en ‘Couple under a Umbrella’ van Ron Mueck of de spikkels op de herfstbladen van Anselm Kiefers ‘Im hefbst dreht sich die erde etwas Schneller’. Buiten was er die eindeloze zomer van Piet Oudolf, die dit seizoen tot een hoogtepunt verheft in prachtige schakeringen van roze tot oranje, van paars tot distelblauw. De kleur van het leven, het leven in kleur.

IMG_4861   IMG_4733

 

Uncategorized

Laagjes liefje, laagjes

Natuurlijk word ik te vroeg wakker want vandaag wordt een van mijn moederdagcadeau’s ingewisseld. Die kunnen soms een hele lange adem hebben. Ik ga met oudste dochter naar Museum Voorlinden, de eerste keer weer, dat  het kunstsnuiven wordt. We hebben lekker vroeg gereserveerd, om kwart voor elf en het is een stief uur rijden. Ik begrijp ineens waarom ik op dit tijdstip klaarwakker ben. Verwachting trekt aan het gemoed.

IMG_1060

Gisteren lag er een ander cadeau op de mat. Nou ja, bij wijze van spreken dan, want het pakketje was afgegeven bij de buren. Een enorme doos voor de helft gevuld. Daarom paste het niet in de brievenbus.. Het was mijn verwachte, te recenseren, exemplaar en het boek heette: Het boek van Jongen van Catherine Gilbert Murdock. Ik kende het niet maar mijn hoofdredacteur kwam met de tip. In Amerika werd het boek bekroond met The Newbery Honor, te vergelijken met de Zilveren Griffel.  De omslag is optisch gezien al een juweel, de titel een uitdaging, waarom heet de jongen ‘Jongen’, niets meer en niets minder. De openingszin zet de toon. Op een lege bladzij, precies in het midden, staat “De sleutel van de hel past op alle sloten’. Daarna slaan we aan het tijdreizen en glijden we het Frankrijk van 1350 in. De illustraties zijn van Ian Schoenherr en de vertaling is van Esther Ottens. Elk hoofstuk begint met een pentekening. Eigenlijk kan ik niet wachten. Maar ik begin er pas aan op een tijdstip dat ik het in een ruk uit kan lezen. Zo’n avontuur lijkt het me namelijk.

Terwijl ik aan het maaien was in de tuin, had vriendinlief gebeld. Gelukkig sprak ze haar plannetje in. Ze zou geen les geven deze week op haar atelier. Of ik woensdag die kant op kon komen waar we samen het hele atelier tot onze beschikking zouden hebben en lekker aan de slag konden met penselen en verf. ‘Wat aanklooien’ heette het. Dat betekende eigenlijk: Uit je dak gaan, helemaal vrijuit, coronaproof want ruimte te over, en altijd in voor experiment. Ook dat zal een vroegertje worden want ze zit in Noord Holland in een dorp vlak aan zee. Wat een fijne week met deze vooruitzichten. Geen wonder dat de slaap niet meer wil komen.

IMG-1066

De vlinderschotel vindt nog steeds gretig aftrek. Vandaag zaten er voornamelijk vliegen in alle soorten en maten op en een kleine vlindermot. Ik kon niet achter de naam van het beestje komen, in de vlinderapp vond ik hem niet terug. Prachtige observatiepost, dat rottend fruit een ook een kleurencombi die niet misstaat. ‘Het doel heiligt de middelen’, dat blijkt. Zodra je met andere ogen in een andere opzet naar iets kijkt, verandert zelfs het rottingsproces in schoonheid. Dat is nog eens omdenken.

Zuslief lacht naar me vanaf haar plek op de ezel. Even wat kwasten, maar binnen de kortste keren staat het water in alle geulen en plooien. Sauna bij uitstek er gratis en voor niets bij. Afkoelen door brandnetels te trekken. Die groeien hard met dit weer en zijn niet om zonder handschoenen aan te pakken. Achter de wilgen strooi ik het gemaaide gras als mulg uit in de hoop dat de lust, bij alles wat onkruid is, om te ontkiemen vergaat. De oude is er niet, daardoor kan ik de berk, waar hij de takken uit heeft gesnoeid en die van achterbuuf is, bekijken. Kaalslag. Er is rücksichloss en ‘met botte bijl’ gewerkt, dat blijkt wel. Alleen bovenin staat nog een pluumpje blad. Daar zal buuf niet blij mee zijn.

De zwanenbloemen staan in volle schoonheid in de sloot en deinen  heen en weer door de golfslag van de waterhoentjes en de eenden. Wat een prachtige bloem is het toch. Met de zak onkruid ga ik weer op huis aan. Vergeleken met de kou van gisteren is het nu tropisch warm en zoemt het in mijn hoofd: ‘Laagjes liefje, laagjes.’

Uncategorized

Een nieuwe uitdaging staat op

De grote schilderrugzak werd volgestouwd met eventuele probleemoplossers. Krukje voor de zit, waar het op muurtjes en tegels niet mogelijk zou zijn, fles warme thee voor de inwendige mens en bij te trotseren kou, mijn schilderlap tegen de wind, die trouwe grijze stola van jaren her, en het ultragroene douchegordijn voor overvloedige regenval, zelfs de paraplu kon mee. Daarna de onontbeerlijke techniek, het etui met de potloden, de stiften en de aquarel, twee kleine potjes water, de puntenslijper en het allerkleinste schetsboek. Ritsen dicht en los het grotere exemplaar.

De kleine blauwe mocht  uitrusten in de meest betaalbare parkeergarage van Utrecht: De Vaartsche Rijn. Op klokslag tien uur stapte ik daar de deur uit, met formaat hutkoffer op de rug, moeiteloos te dragen door de ultra-zachte schouderbanden. Bijna zondagse stilte schoof langs de deuren en ramen achter Het Ledig Erf rond het Museumkwartier. De grote gouden courgette van Sarah Lucas, die Kevin heet, had als kunstwerk de roeier van Jeroen Kooiiers ter gezelschap gekregen. Een vrouw die tegen de ramen op moest roeien, de hele dag door. Een bijzondere ervaring achter de zes antieke ruiten van het historische gebouw uit de serie ‘Raamwerk’. De eerste twee kunstwerken waren binnen. De lange Nieuwstraat was opgebroken en daardoor nog stiller dan anders. ‘Elk nadeel heeft haar voordeel’, fluistert Cruijff. Tot mijn verbazing zag ik dat de oude Hortus en het Universiteitsmuseum waren gesloten in verband met een verbouwing. Dat was me ontgaan.

IMG-1040  IMG-1044

Het was stief door stechelen naar Achter St Pieter, maar de rust, de oude sfeer, de lieflijkheid trok aan elke vezel in de Catharinatuinen. ‘O, hier te wonen.’ dacht ik, terwijl mijn hart een sprongetje maakte.

116155227_10218666243307376_440518077903667413_n Detail van een foto van Kitty van den Heuvel

De organisatoren waren er al. Een groet op afstand en het wachten was op de andere deelnemers. Urban Sketching, voor het eerst weer sinds lang. De verhalen over de binnenzitterij werden gedeeld en er was een vraag naar de vorige eerste keer. Deze sessie was extra ingelast vanwege de halvering van het aantal deelnemers. De locatie was perfect bij zonnig weer. Maar de lucht betrok. Het werd grauw en grijs en begon te miezeren. We zaten eerst nog tegenover de Pieterskerk,  maar de steeds grotere bui dwong ons naar de zijkant, waar een gebouw in de steigers stond, wat een perfecte beschutting bleek. Veilig weggekropen in het douchegordijn, pakte ik in eerste instantie de hoek van de Voetiusstraat met terras, voor mooi zaten we er te dicht op, helemaal voor mijn grote hanenhalen. In het ongetwijfeld warme café zaten twee jongens voor het raam, waarvan de een steeds meewarige blikken wierp op het ‘stelletje verregend’ daar onder die steiger. Dat kon de pret niet drukken, integendeel. Overgeleverd te zijn aan de elementen bracht het hoofd en hart in háár element. Hartstochtelijk de aandacht erbij en schetsen maar.

IMG-1035

Sommige hadden een portiek gevonden waar de wind doorheen joeg, weer anderen plakten tegen de Domkerk, later schoven vriendin en ik nog naar de portiekingang van de Dom met uitzicht op die oude trouwe Vrouw van Corinne Franzén-Heslenfeld, waarvan ik in de sokkel het gedicht van Jan Engelman weet, met als laatste zin: ‘Draagt voort die vlam/zij zijn gebleven/ maar in dien gloed/ wordt ons nieuw leven.’ Mijn tekenpen schetste zijn laatste woorden als beeld blijvend op papier.

IMG_1061   IMG_4705

Als we om twee uur verzamelen en de kunstwerken, ware kleinoden, op de grond bij elkaar leggen, zijn we moe maar voldaan. Iedere keer weer raken de verschillen van stijl me. Veelzijdigheid, Uw naam is Mens.

IMG_1058   IMG_1059

Thuis ging ik aan de slag met aquarel om dat in te kleuren wat in aanvang de soberheid van de dag weergaf. De ontdekking was er vanaf de eerste streek. Aquarelleren moet je leren. Een nieuwe uitdaging staat op.

Uncategorized

In liefde aanvaard

Vandaag is er Urban sketchen. Om er een luxe draai aan te geven leek een kruk me raadzaam. Met wat speurwerk vond ik een winkel in de Wall langs de A2, letterlijk een muur aan winkels en koopjesjagers. Enorme uitgestrekte oppervlakten met voornamelijk sport-en outdoorartikelen van bidon tot tenten, van afritsbroeken en regenjassen tot aan judopakken en stevige wandelschoenen. Op de begane grond eronder een mediamarkt en eettenten. Een meneer schoot me aan. Waar de oogspecialist zat. Hij liet me een brief zien. De oudere vrouw, die in zijn kielzog wandelde, lachte lief. De man, kennelijk al laat, speurde boven mijn hoofd de omgeving af en scande in, maar waar hij ook keek, geen huisnummer en geen verlossend bordje met de naam van de specialist.

Ik was zelf ook op zoek. De kleine blauwe stond op de eerste de beste parkeerplek, die ik tegengekomen was. Mijl op zeven omdat de winkel een kilometer aan uitgestrekte parkeervelden verder lag. De opluchting was groot, maar de deceptie groter toen ik in het grote gat van niets staarde.  Die handige draagbare opvouwkruk bleek uitverkocht. Er stond nog een zielig winkelexemplaar van een ander, minder handig exemplaar, bekogeld met schreeuwerige stickers. In het schap lagen verder slechts zware opvouwstoelen. Slimme gebruiksartikelen, maar niet voor wat ik beoogde. De kleine schreeuwer nam ik mee voor nood. Ik stapte op de desk af bij de balie om te betalen, maar dat bleek een informatiedesk. In dit land van de megastores was de kassa een onbemande bak, waarin het artikel gelegd moest worden en de scanner haar gang ging. Op de display volgden de aanwijzingen. Om mij heen stonden mensen te schipperen en te stuntelen en twee oudjes raakten in een verhitte discussie. Er volgden vertwijfelde blikken naar eventuele verkopers, die allen druk bezig waren om de voorraden aan te vullen.

IMG_1009   IMG_1005

Met buit het hele eind terug, al met al goed voor drie kilometer. Het was een stuk warmer geworden en in mijn verbeelding schoot het gras al door, dus tijd voor de tuin. Langs de sloot stonden de grote schermbloemige van de wilde peen uitbundig te bloeien en ineens zag ik haar prachtige knop, als een ingevouwen paraplu, die zich langzaam opende en uitwaaierde in een woud van witte parapluutjes. De dag stond in de opklapmodus.

Gras was wat hoger, maar de brandnetels tierden weliger. Toch maar eerst verder aan zus, die inderdaad nog teveel voorover helde. Turen naar het kleine scherm en boetseren maar. Het lukte inderdaad om de scherpe trekken milder te krijgen en alles in een betere proportie.

IMG_E1027 In de grondverf…

Ik was er zo in verdiept, dat het maar langzaam doordrong dat er ‘zwaaien naar oma’ geroepen werd. Dochterlief met kleindochter. Heerlijk verrassing. We besloten een wijntje te nemen en wilden samen oeverloos lang bijpraten, maar de oude gooide gedeeltelijk roet in het eten, door uitgebreid en bloedig, verslag te doen van een bedrijfsongeval de dag ervoor. Bij het zagen van de takken uit een, uit de kluiten gewassen, berk, wijselijk door een jeugdige kennis, wilde hij de vallende takken opvangen maar kreeg er één rechtstandig en midvoor op zijn hoofd.  Schrik alom bij de zager en twee haastig opgetrommelde ambulancebroeders in de tuin, maar de schade viel mee. Geen zwaluw maar een kruis van pleisters over de gespleten huid en waarschijnlijk een blijvend litteken voor de sterke verhalen. Na een uur ging hij weer en hadden we nog een uurtje primetime met elkaar.

IMG_1015   IMG_1025

Een hoopje verse appelschilletjes in de vlinderschotel later, waren er weer zwaaiende kushanden met, in een van de knuistjes, het schattige popje, in liefde aanvaard.

 

 

Uncategorized

De vraag blijft roerloos hangen

Majellapark met haar grote mooie majestueuze bomen en de bescheiden afmetingen oogt vriendelijk en spreidt haar grasveld uit in een uitnodigend gebaar. Aan de zijkant spelen de kinderen van een dagopvang of creche. Ze dragen allemaal neongele hesjes over hun kleren heen. Dwars door al het natuurgroen is het moeilijk zoekraken. Ze dwarrelen als gifgeel door een deel van de tuin, hangen aan de rekken, doen bomentikkertje of iets wat er op lijkt. De leidster is in een volwassen neon gestoken en een helpende hand ook. Dat het dé leidster is, is te zien aan haar houding en handelen. Een armzwaai, een vermaning, een waarschuwing. Met regelmaat drijft ze ze bij elkaar en houdt al haar schapen binnen handbereik.

De oude dame zit op de bank, de rollator naast haar in de aanslag en kijkt geamuseerd toe hoe dochter, zoonlief en ik de kleden als piketpaaltjes opstellen. Ieder onze eigen anderhalvemeternorm. In het midden zit de jongste aanwinst van de familie en hobbelt er tussendoor om soms hier en daar ineens, tussen zijn meegebrachte speelgoed, crackertjes en water, gras te ontdekken en het, verwonderd, tussen zijn graaiende vingertjes ziet kronkelen. Tussendoor bespreken we de wereld en haar moeizame huizenverkoop, de onrust, het knuffelloze en de leegte die het meebrengt.

IMG_0988

Vier grote mannen, hemden, gespierde armen, sterk gebruind, strijken neer op de plek waar net nog de oude vrouw zat. Een van hen steekt een sigaar op. De verschroeide geur tempert de luchtigheid. Aan de andere kant van het veld spelen kinderen en lachen en roepen luid, ze schieten van hun speeltoestellen af en soms jengelt er een om een gemiste kans.

De hoge bomen ritselen. Er komt een kauwtje aangestapt. Dochter geeft aan nooit het verschil te zien tussen kauw en kraai. De zilvergrijze kop van kauw is makkelijk te herkennen en de verschillende grootte tussen hem en de kraai, roek en raaf. Raven zie je steeds meer, ze zijn enorm en imposant. Ik ben gek op deze beesten, al zijn de kauwen in de dakgoot van het huis hier meer dan aanwezig in de maanden mei, juni en juli. Boven de volkstuin vliegen ze in grote getale over, rond een uur of zes en strijken neer op de bomen tegenover de flats van Overvecht. Ze roepen elkaar bijeen met hun luide klokkende geluiden. Conclaaf in de hoogste boom. De twee kraaien op het veld kijken ze met wat dedain na en laten ze vervolgens links liggen. Die hebben genoeg aan zichzelf. Net als kraai zijn roek en raaf monogaam voor het leven.

IMG_0987

Turkse pizza’s en pide met lekkernijen, pruimen van de groenteboer die soms zure grimassen trekken in hun gezichten, onaangeroerde zontomaten. Tegen vijven lekt het zonlicht niet langer door het bladerdek en steekt er een frisse wind op. Tijd om huiswaarts te slenteren. Dochter schiet met fiets en al tussendoor naar de weg. ‘Dag dag’, lucht-kussen en zwaaien. De kleine  verwonderaar slobbert alle indrukken op van zijn  vernieuwende wereld, zielstevreden in de kinderwagencocon.

Bij het oversteken valt me ineens de drukte van de stad weer op. Iedereen is volop in bedrijf ondanks de vakantie. Spits blijft spits. Fiets en scooter triggeren ook een aardige partij mee. Leve de stoplichten, die alles even stil doen vallen. Zoon appt later in de familieapp: ‘Het was gezellig. En lief dat jullie kwamen. Wanneer mag ik mama weer knuffelen.’ De vraag blijft roerloos hangen.

Uncategorized

Het water kaatst een foto terug

Wat je van ver haalt is lekker, maar dichterbij kan soms net zo lekker zijn. Dat bleek maar weer toen we met de zussen besloten het natuurgebied om de hoek bij een van ons te gaan verkennen.

IMG_4624

Nieuw Wulven ademt veel groen en klompenpaden, ongerepte natuur met akkerbloemen, insecten, vogels, ringslangen, beekjes en maisvelden afgewisseld met een speelbos, een bos met ogenbomen. Loof en naald wisselen elkaar voortdurend af, met af en toe een brede laan ertussen en een bankje om even uit te rusten en te genieten bij een ven. Het kost geen moeite je op het platteland van België of  Frankrijk te wanen. De veelheid aan klompenpaden leiden je dwars door het groene hart, dat gezegend is met al die bijzonderheden, een wereld vol ontdekkingen. Zuslief wist de weg, want zij wandelt er met regelmaat in alle vroegte de ochtend open.

IMG_4590

Klepperende ooievaars op het aangelegde nest is het eerste vrolijke geluid dat we horen, alsof ze de wandelaars en fietsers welkom willen heten. We zien er drie. De blik wordt getrokken door de kale verticalen iets verderop. Altijd weer een kunstwerk op zich met hun zwijgen op de vragen. Waarom zo’n cluster, waarom zo kaal, waarom zo lang.

IMG_4605 De kale verticalen

Ergens op de scheidslijn van twee klompenpaden staat een groot insectenhotel en nu weet ik waarom ik het daar zo verwonderlijk vond. Immers, door de grote variëteit in het landschap, de afwisseling in grondsoort en begroeiing, komen insecten volop aan hun trekken. Juist door die vrijheid vallen de strakke gestructureerde lijnen van het hotel ietwat uit de toon, een bijna overbodige veiligheid.

IMG_4650

De bijenkasten van een imker, slordig gerangschikt achter wat struiken doen het beter. De volken zwermen er in een lieve lust omheen. Door de schijnbare achteloosheid passen ze beter in het landschap. Ze zoemen er op los. Zus wijst ons op de paardrift van de rode vuurwantsen op, vooral de gele, schermbloemige pastinaak die we tegenkomen. Ze paren en krullen hun leven in zoete drift.

IMG_4601   IMG_4630

Alles is zo aangelegd dat er geen behoedzame verwijdering is ontstaan tussen de natuurlijke habitat en eventuele preventieve maatregelen. Hier is nog eerbied voor al wat groeit en bloeit, dus ook de prachtige berenklauw en de engelwortel, waarbij het om de verantwoordelijkheid en de kennis van de natuur draait. Niets van bedreiging, maar die ene simpele regel in het algemeen. Als je alles met rust laat, laat men jou met rust.

IMG_4656

Er is géén ontmoeting met het ijzeren emmertje. Het hengsel hangt doelloos aan een ketting in het water te bungelen. Twee langslopende dames spraken er schande van. Even daarvoor hadden we een biertonnetje op een tafel zien staan, de feestvierders hebben vast uitgelaten en lacherig de emmer omhoog gehengeld. Maar wat moet je met een emmer zonder handgreep, ontheemd, onthand.

IMG_4644  IMG_4645

Als we een prachtige laan inlopen, voelen we de blikken op ons gevestigd. Deze grauwe abelen beschouwen de wereld op een eigenzinnige wijze. Met een blijde, verwonderde, kwaaie, omfloerste en soms zelfs met verliefde blik. ‘Waar trekken al die passanten heen,’ hoor je ze denken terwijl hun kruinen ritselen in de wind. In de nacht fluisteren ze elkaar de bijzonderheden toe en spreken hun verbazing uit over dat wonderlijke specie ‘mens’ terwijl hun ogen rollen. Klokslag zonsopgang staan ze weer te staan en kijken op of neer naar het heden dat zich voor hun oog voltrekt.

IMG_4680

Aan het eind hangen we over een brugleuning om nog wat na te genieten van de schoonheid. Het water kaatst een foto terug.

Uncategorized

De weg ligt weer open

Gisteren had ik me heilig voorgenomen om het tweede deel van zomergasten te gaan bekijken, maar het lot beschikte anders. Er moesten een paar gieters de tuin in, dat stond vast. Het weer was wiebelig en hinkte tussen warm en zonnig en fris en bewolkt heen en weer. Het werkte door. Kimonojasje aan, kimonojasje uit, aan en uit. Een heerlijke temperatuur om in het atelier aan de slag te gaan. Zuslief stond op de rol. Neus, haar, achtergrond moesten worden bijgeschaafd tot de betere proporties. Duwen en trekken zoals te doen gebruikelijk, maar in mijn optiek was het een echte verbetering. Na een middag doorwerken en af en toe een pauze met het snoeien van de wilgen, terwille van het uitzicht op de uitgestrekte velden en de molen van Groenekan, was ik zeer tevreden en appte het resultaat door naar zuslief met ‘Verrassing’ als ondertitel. Als je dan als  antwoord krijgt: ‘Wie is dat dan’ , moet een mens even slikken. Portretschilders maken moeilijke tijden door. Deze in ieder geval, ha ha.

IMG-0968

Het zorgde er wel voor dat er in de avond een beetje doelloos op de bank gehangen werd om te turen naar de foto van het doek en te zien waar de crux zat. Vandaag maar de feestslinger aanpakken rond de beker, dat is minder confronterend en dan de volgende poging maar weer. Zo ploetert de mens voort.

IMG_4575   IMG_4581

In de tuin hadden de vlinders vrij spel en omdat ze zo dichtbij waren, had ik goed zicht. Later zag ik in de tuin van achterbuuf de vlinderstruik met zowaar een dagpauwoog naarstig op zoek naar nectar. Bij mij komen vooral  het bruine zandoogje, de Atalanta, de koolwitjes en zelfs een citroenvlinder ronddartelen. De witjes zijn soms met twee of drie en spelen diefje met verlos.

IMG-0969

Terwijl de verf de contouren vulde en het werk vorderde schoten er gedachten door het hoofd. Een teleurstelling in een vriendschap, die een plek moest krijgen, leverde een strijd op tussen allerlei mogelijke veronderstellingen en emoties. Vleugje jaloezie, tikje bitterheid, het schuurde erlangs en hoe ik het ook probeerde, het lukte niet helemaal om onder die valse energie uit te komen. Dat was ook een reden om hard te werken en door te gaan met het creëren van iets moois, los van alle negatieve gedachten. Door mijn hoofd maalden de wijze woorden van vriendin: ‘Oordeel niet, verwonder je slechts’.  Het is opmerkelijk hoe theorie en praktijk elkaar soms in de steek laten en tegen beter weten indruist. Het is tastbare pijn om een dergelijke harde noot te kraken en het is niet aan mij, moet ik zelf steeds bedenken, maar aan de veroorzaker van dat leed.

Ook niet helemaal waar, het is de absorptie van de teleurstelling, bedenk ik me nu. Hoe doe je dat, gevoel uitschakelen. Als ik aan de Keuze denk, het boek van Edith Eger, zou ik het uit kunnen schakelen door in mijn hoofd te blijven, mijn beleving voorop te stellen en als een sluier over het nare gevoel heen te leggen. Maar zeggen en doen is twee.

‘Hoofd op, rug recht en de blik vooruit’ zou mijn oma zeggen in dergelijke gevallen. Extreem moeilijk voor iemand die krom liep van de rheuma. Kijk zie je, daar is een beetje los gepeins goed voor. Ik schiet in de lach. Om mijn eigen gemiesmuizer. Tijd voor een wandeling met de wind door mijn haren of een lange fietstocht. De weg ligt weer open.

 

Uncategorized

Een minieme poëtische noot

In de Volkskrant een interview van Frénk van der Linden en Pieter Webeling met twee iconen van ouderdom, Maja van Hall en Hedy d’ Ancona. Vrouwen die in mijn prille ontwaken, vroeger, al aan het feminisme trokken en op de barricaden stonden om paden voor ons  te effenen. Beiden met verlies achter de rug. Maja heeft haar dochter verloren door koolmonoxidevergiftiging op een logeeradres. Die was op dat moment slechts zeven jaar oud. En haar man Eylard van Hall is dementerend en verblijft in een verpleegtehuis. Hedy’s man Aat Veldhoen overleed na twee hersenbloedingen. Een prachtige foto in de krant van het Henna-hoofd van Maja en de woeste krullen van Hedy, respectievelijk luipaardprint en een stevige ruit tegen de dreigende schoonheid van een horizon.

IMG_0958

Verlies, hoe verwerk je het. Voor Hedy was het hartverscheurend op het moment dat ze zich realiseerde dat het onomkeerbaar was. Alzheimer is ‘als een dief in de nacht’, vindt ze en eigenlijk is ze al in de rouw om het verlies van de oude Eylard. Hier schrijven twee vrouwen ruim tachtig jaar geschiedenis met leven en dood, met strijd en berusting maar geestelijk nog steeds veerkrachtig. Samen ergeren ze zich aan het beeld van de ouderdom en dat men vindt dat je met compassie naar ouderen moet kijken. Dus eisen ze een gelijkwaardige behandeling, met de kanttekening dat ouderen zelf ‘niet als een oud theezakje’ in de hoek moeten gaan zitten, maar het óók moeten verdienen, net als iedereen. Dat houdt in ‘strijdbaar zijn en opkomen voor je recht.  En ineens zie ik een verrimpelde sufragette met een trotse blik en een fiere houding, op een duin staan met wapperende rokken, een stembiljet in haar ene hand en een stut in de andere. Oud en strijdbaar tot de laatste zucht. Dat roepen de vrouwen op.

 

Dat jeugd ook veel potentie heeft, bleek gisteren wel uit het eerste uur van Zomergasten van de VPRO, die ik in de herhaling terugkeek. Glenn de Randamie, bekend als de rapper Typhoon, was voor mij een openbaring in het gesprek met Janine Abbring. Hij stelde zich open en eerlijk op, bleek een grote voorkennis te hebben over de geschiedenis en het verloop van het racisme, bekende schuldgevoelens over het feit dat er zowel slaven als slavenhouders onder zijn familie voor bleken te komen. De strijd van de grote drie, Martin Luther King, James Baldwin en Wether Martin kwamen voorbij. Hij maakte vele reizen naar de roots van zijn bestaan en die van de muziek. Hij noemde de documentaire, die ik afgelopen jaar ook zag, van het veelbewogen leven van Miles Davids en de kracht van diens authenticiteit en zijn vernieuwingsdrang.

 

Tikte de jazz aan en het belang ervan voor de hiphop-cultuur, een verrijking voor mijn kennis op dat gebied. De opening was een loflied op de natuur aan de hand van de film ‘Copying Beethoven’ wiens stilte door de doofheid, op een hoger plan weet te tillen, met als overeenkomst de voorliefde voor de bossen, de rust die hij ervoer en de verbinding met dat wat hoger reikte dan de mens. Vandaag deel twee neem ik me voor. Eerst moeten deze indrukken bezinken. Wat een bijzonder mens, de man die de vrijheid zo hoog in het vaandel heeft, de vrijheid om jezelf te kunnen zijn.

 

De bloemenwinkel vlakbij gaat vandaag een veldboeket naar buurman brengen, die gisteren geopereerd is en niet meer de oude zal zijn. De rolstoel werd gisteren bezorgd. Vier trappen op, buuf en buur in het ziekenhuis, dus zoonlief hielp het geval omhoog tillen. Dat is de verschuiving die veel te weeg zal brengen. Hoe rol je vier trappen af waar een lift ontbreekt. We wonen al dertig jaar naast elkaar. Eindigheid. De veldbloemen zijn de compensatie voor het gemis van de volkstuin waar hij normaal zomers lang vertoeft. Geenszins een compensatie voor het verlies, maar omdat het leven grillig haar weg kiest. Een minieme poëtische noot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uncategorized

Rake woorden zeggen alles

Hij zat op zijn balkon met een mismoedig gezicht. De ogen staarden in wat verte had kunnen zijn, maar nu slechts de betonnen gevel van het huis was. Zijn stem, doorgaans luid bassend aanwezig met dat rauwe randje, klonk nu omfloerst, bijna onverstaanbaar. De woorden kwamen plotseling, want ik had hem in eerste instantie niet zien zitten, omdat ik de aandacht had gevestigd op de planten en het begieteren ervan. Lavendel schudde haar kleine grijze blad, de krulpeterselie plenste neer, de campanula had al weer een nieuwe voorraad bloemen in knop paraat.

‘Ik ben net terug van vier dagen ziekenhuis.’ ‘Ha buurman ik had je niet zien zitten’, schrok ik op. ‘Vier dagen en ik was blij dat ik weer naar huis mocht.’ Het bleek dat hij de operatie, waar hij lang op had gewacht, eindelijk had ondergaan. Daar kwam de toonloze somberte niet vandaan. Die stak in het verwerken van zijn sterfelijkheid verstopt in andere lichamelijke symptomen. Zo anders was de aanblik dat het me, vannacht, met zijn verhaal wakker liet worden. Buur op mijn netvlies, waar nooit sprake van was.

Die ochtend was vroeg begonnen. De Penne met Pesto-salade als recept stond binnen een uur uit te dampen. De basilicum bracht haar zomer mee aan kleur en geur. Er lag nog maar een komkommer in de koelkast en voor een weeshuis aan paprika. De zoete punt mocht erin. Alles ontpit en fijn gesneden met een vinigraite van appelazijn en honing. Voor het vervoer had ik de grote canvas tekenrugzak bedacht. De penne met pan en al, ingesnoerd in een plastic tas, zodat ze geen kant meer op kon schuiven en de komkommer in een bakje. Drie flessen water mee, brood erbij en klaar. Om elf uur stonden alle toegangswegen rondom Utrecht zo vast als een huis, net als de dag ervoor. Ik weet het aan wegwerkzaamheden. De sluiproute kende ik op mijn broekzak en een half uur voor aanvang waren alle voorbereidingen rond.

IMG_0917

De tuin straalde een vredig tafereel uit met een tafel onder de appelboom en een minitafel voor de jongens. De penne en de komkommer in de schaduw, brood snijden en klaar. De meute was welkom. Het werd een waar feest. Jongste had alleen nog niet geslapen en was over het kookpunt heen, ondanks de wandeling naar de stookhandel verderop voor de koffie en het toilet. Mijn koeterwaals aan Frans was er door de Frans-loze jaren niet beter op geworden en met de plastic kap voor de mond van Maman werden de woorden een raadsel pur sang. Dochterlief vertaalde en zo werd het allengs beter. Meer van dat soort oefeningen heeft een mens nodig. De pasta ging erin als zoete koek en de frisse watermeloen, ‘pas Mélon (dat is voor de gele) maar Pastèque’ vormde met braam van het ‘Jip-en-Jannekepoortje’ en pruim van de ‘boom zo vol geladen’ achter een heerlijk dessert.

IMG_0949

Een spel in de schaduw dreef de ongedurigheid om het ontbreken van pc-mogelijkheden weg en Dribbeltje speelde met de Chinese parasol. Tegen drieën zwaaide ik de karavaan uit, waarna meer dan de stilte viel.

IMG_0946

Dochter appte. ‘We hebben per ongeluk je fototoestel meegenomen.’ ‘Ik had ook buit,’ appte ik terug en daarmee was voor de volgende dag een nieuw bezoek gepland.

IMG_0950 De buit

“s Avonds hield buur mijn gemoederen zo bezig, dat ik niet de rust had om die sympathieke lange zomeravond op televisie te volgen. Dat komt vandaag met de volle aandacht erbij. Dat verdient de sympathieke eerste gast, de rapper Typhoon. Hij sprak in ieder geval al de legendarische zin: ‘Hoeveel liefde ik kan ontvangen en kan geven, dat is wat mij definieert. Niet mijn huidskleur.’ Rake woorden zeggen alles.