Uncategorized

Heel de mens in alle opzichten

Na elke inspannende dag, lichamelijk of geestelijk, volgt een dag van pas op de plaats. Een mooie modus om de balans erin te houden. Hoe heerlijk is het om een langzame start te mogen maken. Koffie krijgt op die manier een extra lekker aroma. Het geschreven woord mag worden uitgespeld, de keuze erin weloverwogen gemaakt. Het is een voorrecht om in die luxe te leven. Alleen de fysio roept en pas om 13.00 uur. Het geeft zeeën van tijd en spiegelende meren van rust.

003

Ook in de fysiopraktijk werken we aan balans, maar dan met het vege lijf. De mannen al schuifelend en ik met de bal en het batje. Daarna ga ik op jacht naar een handig opbergetui voor de Urban Sketching van a.s. zondag. We gaan letterlijk de deuren langs en schetsen die in een half uur. In het etui moet dus plaats zijn voor een boekje, de aquarelset, een kwast en mijn pennen. Ik weet naar welke kringloop ik moet. In Vianen hebben ze veel van het kleine spul. Warempel. Op de bovenverdieping tussen de kampeerspullen kom ik in een kast op de bovenste plank een vierkant etui tegen. Aan de vorm, binnenin te zien, is het van een microfoon geweest. Een uitstekende compacte schets-reisset. Het is de dag van het geluk want op de kledingafdeling ontdek ik in het zelfde blauwgrijs van mijn broek een bloes in wit en dezelfde grijstint. Alles is te koop voor een euro. De dag kan niet meer stuk.

001

Vriendinlief wil naar Downtown Abbey maar ik ben niet speciaal een grote fan van kostuumfilms en op de een of andere manier voel ik dat ik de rust moet bewaren. Andere keer maar weer. Wat in het vat zit verzuurt niet.

Het huis wacht, heerlijk opgeruimd. De beloofde maaltijd, rijst met kabeljauw en sperciebonen, is in een ommedraai klaar. Jinek in de herhaling omdat ik het late tijdstip nooit haal. Een moeilijk vraagstuk leunt zwaar op tafel. Wanneer voer je een wilsverklaring om euthanasie uit als de menselijke geest is uitgeschakeld door dementie. Wanneer is lijden lijden voor de demente man of vrouw zelf.

Lijden voor de omgeving is het vanaf het eerste begin. Als langzaam het vertrouwde beeld in de mist verdwijnt en er nog maar een schim overblijft van de grote liefde…Man, vrouw, vader, moeder, weldenkend en handelend mens. Het stamelen, het zoeken, het dwalen in de geest schuurt en geeft een diep verdriet. Wanneer is lijden leed voor henzelf? Is het gevloek wel een uiting van onmacht, boosheid om het leven dat onvoltooid blijft. Of is het het beperkte denken dat slechts nog op emotie teert en dat vertaalt in lichamelijke woede. Is het zachte zeverende beven en geprevel het verdriet om wat er misbegrepen wordt of is het een verlies van spierfuncties en krachteloosheid in plaats van machteloosheid.

Ik voel met de arts mee die bij het gesprek zit, maar ook met de vrouw die de grote aftakeling van dichtbij meemaakt en de momenten van opleving, als het leed plotseling even manifest wordt voor haar man, onderschept. Het is welhaast ondoenlijk om dan niet met die euthanasieverklaring te wapperen. Kenbaar maken wat de wil was van de mens bij het volle bewustzijn. Wanneer is de mens de mens niet meer.

006-2.jpg  005

Het is het juiste ogenblik om het aangrijpende boek van Nicci Gerrard ter hand te nemen. ‘Woorden schieten tekort’. Na de dood van haar vader, die ze naar eigen zeggen ‘In slow motion’ heeft zien sterven, raakt het onderwerp Alzheimer en alle aspecten vandien haar diep. Ze vraagt ons om bovenal de eigen identiteit te blijven zien en te koesteren. Heel de mens in alle opzichten.

Uncategorized

Ombuigen naar kracht brengt het leven glans

Vanuit de kleine blauwe zie ik prachtige afwisselende lucht voorbij trekken, maar als ik bij het ziekenhuis aankom, slaat ze dicht met een ondoordringbaar grijs en niet veel later waaien de eerste druppels in mijn gezicht vlak voor ik de draaideur binnen gaat.

Het begint rustig en kalm. De gebruikelijke handelingen, uniform halen, post halen, intekenlijst parafreren, diensttelefoon ophalen, omkleden. Haar in de staart, ringen af. Post rondbrengen is altijd weer een feestje. Even een kattebelletje dat er aan je gedacht wordt door het thuisfront, vrienden en familie zorgt dat de last lichter wordt. Het is zo eenvoudig om een zonnestraal te zijn in leed en verdriet.

007-1.jpg

De overdracht is helder. Twee mensen voor extra aandacht. De dagbehandeling siepelt vol. Een mijnheer steekt voortdurend de draak met de koffie. Bij het apparaat moet ik hard nadenken en kom met de verkeerde terug. Het moest zwart zijn. Als ik snel de fout herstel, vraagt hij ondeugend ‘En waar is nou de melk’. Als ik schrik, schatert hij het uit en even later liggen we alle drie in een appelflauwte. Hij, zijn zieke vrouw en ik. Afleiding helpt als het leven een eigen loopje neemt.

Er ligt een ouder iemand in een kamer apart. De brillenglazen zijn van een aristocratische lichtheid evenals de dunne pootjes. Ze versterken de peinzende grote grijze ogen, die af en toe betraand worden gesloten. Duidelijk vermoeid stamelt er een dankwoord voor de mensen die zorgen, soms in een onbegrijpelijke taal van gehusselde klinkers en medeklinkers. Eminence grise, adellijk doorschijnend in het witte bed.

Bij vier dames op zaal klinkt een lachsalvo. Ik ga eens even informeren, waar de lol uit bestaat. We komen uit bij de visboeren in drie bekende Utrechtse wijken, waar we stuk voor stuk onze voetstappen hebben liggen. Zuilen, Ondiep en Lombok. Omdat we allemaal bijna even oud zijn, wordt het een ‘ons kent ons’ onderonsje. Na het uitwisselen van gedeelde ervaringen, de visboer met zijn glimmende kar, de zure bommen en Joodse uien op vrijdag door de straat, hebben we allemaal een onbedwingbare trek in hom en kuit van de bokking. Het bestaat nog, weet een van hen. Dat belooft een speurtocht dit weekend. Hoe meer ik er aan terugdenk hoe groter de trek wordt. Nostalgische smaken.

Bij een ander is de smaak door de chemo veranderd in blik. Alles heeft een metaalsmaak. Het verschil tussen zuurkool en boerenkool is er niet meer. Er wordt slechts nog structuur waargenomen en soms iets van zoet, zuur of zout. Het beperkt het eetpalet in hoge mate. De hand schuift om de pols. ‘Kijk eens, twintig kilo heb ik er aan verloren’.

De verhalen gaan weer mee en de focus komt op de avond te liggen. Voor de leesclub Boekenbabbels sla ik ‘Kletskoppen’ in. Ruim voorbereid verwacht ik de gasten. In allerijl bedacht ik ‘s middags dat een tafel in het midden eigenlijk pure noodzaak is als je onbeholpen situaties met hapjes en glazen wil vermijden. Ik speur bij de kringlopen en daarna stroop ik  de meubelwinkels af met kleine schietgebedjes tussendoor.  Ik ontdek, verloren en afgezonderd het kleine kobaltblauwe tafeltje. Afgeprijsd van veel naar weinig en moederziel alleen.

001

Ze past precies bij het grotere tafeltje van boven. Ziezo. Een goede voorbereiding is het halve werk. Als ze binnenvallen raken we serieus aan de praat over het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger. Het  heeft heel wat los gemaakt en vooral harten geroerd. Als de verhalen zich verweven met het persoonlijke leven duiken we de diepte in en raken en worden geraakt.  Wat is het fijn om alles te durven vragen en alles te kunnen overwegen en bewoorden. ‘De Keuze’ gaat met name om het feit  of je kiest voor het lijdzaam ondergaan van pijn en leed, of om te blijven hangen in boosheid en agressie omdat het zo gelopen is of de keuze te maken om er krachtiger uit te komen.

Je kwetsbaar durven opstellen opent deuren, het bespreekbaar maken geeft mogelijkheden en het ombuigen naar kracht brengt het leven glans.

 

Uncategorized

Voor elk wat wils

Het fort lag er stil en verlaten bij, maar dat was schone schijn. In de vakken stonden genoeg auto’s. Het museum was een bescheiden voorhuis. Erachter lag het dorpshuis. In de kleine keuken zaten vier mensen. Het waren de andere vrijwilligers. De vrouw die me ontvangen had, stelde me voor aan drie mannen, die aan de koffietafel zaten. De oudste paste naadloos in het interieur van het museum zelf. Het was een oude binnenschipper. Na een kop koffie werd ik ingewijd in het oude Vreeswijk van zijn jeugd. Er was veel te zien. Herkenbare en minder bekende tijdfasen. Een hele schippershut bijvoorbeeld. Er hing een grote koperen bel voor met een dik touw eraan.. Daar mochten kinderen absoluut niet aankomen, was de boodschap. Het leek mij een staaltje van de kat op het spek binden. Wat een moeilijke opgaaf. Er tegenover was een grutterswinkel, waar de koffiebonen gewogen konden worden.

De poppen met hun oude maskers in de huiskamer zagen er griezelig uit in kinderogen, kon ik me zo voorstellen. Ze zaten verweesd te kijken. Vooraan was het lessenaartje en daar stonden ook de metalen hoepels. Er was een binnen en een buitencircuit. Buiten werden luiers gewassen op het wasbord en gehoepeld met de stok.

002

Toen ik weer buiten stond duizelde het. Ik was benieuwd hoe, in die betrekkelijk kleine ruimte, vol met veel, de kinderen zich staande zouden houden.

Bij vriendin was het warm en gezellig. Een kop thee, een goed gesprek en het luisterend oor. Ooit begonnen we, met onze collega’s samen, elke keer weer aan het nieuwe jaar. De leemte van het wegvallen van dat vertrouwde ritueel  werd in een paar woorden overbrugd. Zo bij elkaar viel de tijd even stil. Het was goed toeven.  Met een pot chrysanten mocht ik weer naar huis en de belofte van de herhaling.

Bij de kringloop bracht ik de uitgezochte kleding van gisteren. Ik had de tassen met tijdschriften ook mee willen nemen, maar ze waren te zwaar om in een keer te dragen. Er stond een wat oudere vrouw bij de schoenen. Ze paste een paar rode Gabor schoenen en legde uit dat ze een brede voorvoet had. Deze zaten perfect. Ze keek me verrukt aan. Zo’n toevallige uitwisseling maakte het makkelijker om overtollig spul weg te doen.

Thuis poetste ik verder aan de keuken en sleepte nog twee tassen naar beneden. Ook die bracht ik weg. Heerlijk. Bij de kringloop had ik een soort rek gevonden voor in het toilet, waar mijn lieve kaartjes en herinneringen aan geknijperd konden worden. Ik had het al een week eerder gezien en toen niet meegenomen. Het leverde een vaag gevoel van spijt op. Nu had ik het buit gemaakt en wat ik al dacht was waar. Alles wat de moeite waard was om naar te kijken hing ik er aan. Een klein memento mori. Bovenaan prijkte de leporello, die  me zo dierbaar was.

006

Gisteren haalde een blogvriendin het boek ‘Hug me’ aan van Simona Ciraolo, over de vriendschap tussen een Cactus en een ballon. Het deed sterk denken aan de vriendschap tussen de egel en de ballon, het verhaal dat vriendin en ik eens samen hadden verzonnen in een creatieve bui en dat door haar in beeld gevat was in deze leporello, klein maar fijn als zijzelf.

Ik werd getipt over sterren op het doek. De ster was dit keer Aart Staartjes. De lepe kop in volle glorie werd fantastisch neergezet in het gekozen portret. Een versie van Aart, die opdoemde uit het blauw, was verrassend en boeiend, maar ik begreep de uiteindelijke keuze. Graag had ik meer over de schouder van de kunstenaars willen gluren. Het gaat voornamelijk om de ster en het resultaat. Toch is het fijn om te zien hoe verschillend een verbeelding kan zijn bij eenzelfde onderwerp.

Zo is het leven gelukkig. Smaken verschillen en er is voor elk wat wils.

 

Uncategorized

Het leven is al zo kort

Twee tassen afgeladen vol was het resutaat van een speurtocht door de kledingkast. Alles wat ik twee jaar lang niet had gedragen, werd naar de kringloop verbannen. De kledingstukken die te krap waren en naar de achtergrond geschoven werden met het idee dat het ooit nog eens haalbaar zou zijn, mochten eindelijk weg. Daarna was het de beurt aan de kunsttijdschriften. De tableaus mochten naar het atelier, maar de oudere kunstzones konden naar de kringloop. Waarom het hier op stapeltjes laten liggen als een ander er nog plezier aan zou kunnen beleven. Het was weer een verademing. Met de stofzuiger joeg ik vermeende en echte spinnenwebben weg. Die er waren en die in mijn hoofd. Ziezo, opgeruimd staat netjes.

001.JPG

Vandaag kan ik de tassen wegbrengen en voorlopig komt er niets meer bij. Pas op de plaats en op de kleintjes letten. Fysio kwam er tussendoor. Daarna was de huiskamer aan de beurt. Het internet lag er telkens uit en dat gaf een onrustig gevoel. Steeds was er voor een paar minuten verbinding en dan weer een lange tijd niet. Als afleiding was er genoeg te doen. Op het balkon ontdekte ik dat de selderij uitgegroeid was tot een flinke bos, verstopt achter het aangewaaide bomengroen. Tussen de bieslook zat als verstekeling een mini zonnebloem. Gratis en voor niets erbij gekregen.

zonnebloem  selderij

Vandaag staat het museum van Vreeeswijk op het programma en een gesprek met de conservator. Het is de plek waar de kinderen van de basisschool kennis gaan meaken met Jet en Jan. Ooit ben ik er geweest in een grijs verleden. Toen ik de vrouw opbelde vertelde ze dat er eigenlijk in die ruim dertig jaar nauwelijks iets veranderd was. Dat krijg je natuurlijk met een historisch museum. Alles van waarde staat al op de juiste plek.

Met het doornemen van alle losse papieren die her en der zweven kom ik erachter dat ik een dubbele afspraak heb gemaakt op een dag in oktober. Beide zijn belangrijk. Dan is het een kwestie van zorgvuldige overwegingen maken en afstrepen.

002  003

Ik ontdek ook een fragment van een interview door Elisabeth Lockhorn met Hella S. Haasse uit 1996. Het is opgenomen in de Schrijf-scheurkalender van 2018, die samengesteld is door Marja Pruis, Joost de Vries en Kees ‘t Hart. De schrijfster verdween in boek of spel als ze zich als kind ongelukkig voelde. Hetzelfde verwachtte ze min of meer ook van haar dochters. Dat dat buiten de realiteit was, beschreef een dochter in het boekje ‘Altijd piano’ door Ellen van Lelyveld. Ik kom over dit boekje een recensie tegen van Marja Pruis in de Groene van 2014. Daaruit valt op te maken dat de schrijfster haar dochters beziet vanuit ‘haar eigen interpretaties van de werkelijkheid’. Er werd al zoveel verhevens geschreven over haar moeder dat ze nu eens ‘de huis-tuin en keukenbelichting’ heeft gegeven. ‘Voor mijn gevoel wordt mijn moeder daar meer mens door.’

Het is een interessante gedachte. Kan je zo in de schrijfwereld leven dat je de werkelijkheid buitensluit? Of zegt het inderdaad veel meer over de dochter, zoals Marja Pruis veronderstelt. Misschien heeft de moeder het spel van haar jeugd volgehouden door te verdwijnen in een wereld die ze zelf creeëren kon. Een nieuwe werkelijkheid. Triest voor hen beiden. De dochter die niet vond bij haar moeder waar ze behoefte aan had, de moeder die haar dochter niet vond. Het leven is al zo kort.

 

 

 

Uncategorized

Wat een heerlijke dag

Half zeven zondagmorgen. Zoonlief wilde weten of ik hem naar zijn auto kon brengen, die voor de garage in Utrecht stond te wachten. Dat betekende even schakelen van zondagsrust naar handelen. Op de weg had ik ruim  baan. Geen auto te bekennen. De lucht was prachtig en de regensval van gisteren leek zich vandaag niet te gaan herhalen. Het weer lokte naar de tuin, waar de zondagsrust alleen verstoord werd door de meerkoeten en de eenden in de sloot, die haastig het water in gleden en  twee hazen op het pad die zich onbespied waanden.

Mijn zwarte stampers trokken een spoor door het bedauwde gras en hier en daar siepelde er wat nattigheid naar binnen. De lucht trok helder op en ik bemerkte dat ik met de koolmezen en de vinken niet de enige vroege vogel was, want hoog in de lucht zweefde een luchtballon, zwarte stip in oplichtende wolken, waar straks vast en zeker de zon onder vandaan zou piepen.

089

Het gras was goed te maaien ondanks het vocht. Toen de zon opkwam en de ganzen luid gakkend in formatie overvlogen besloot ik een en ander vast te leggen. Alleen de halsbandparkieten die leken te dansen in de lucht schoten sneller weg, dan ik ze in het vizier kon krijgen.

018

Dochter appte of ik zin had om even mee naar haar tuin te gaan en daarna te gaan lunchen in de theetuin. Met het hele gezin naar een ongerepte moestuin, waar grassen, mais, rabarber en snijbieten aardig waren doorgeschoten. De prioriteiten lagen dit jaar bij de lieve dochter die aan een andere rijkdom had bijgedragen. Het maakte niet uit. Ze gingen hard aan de slag samen met zoonlief die zijn kleine spierballen liet rollen en terug, dolle pret, in de kruiwagen mocht. Ik ging met de kleine spruit een rondje rond de pluktuin.

020

Er lagen drie oude zonnebloemen op het pad. Ze stonden op de nominatie om op de compostberg te worden gegooid. Ik vroeg beleefd of ik ze mocht hebben om te schilderen. Grote grijns was de beloning. Natuurlijk. Neem mee. Ik bewaarde ze op de kap van de wagen. Wat een bof. Bij een andere tuin stond ik stil. Het jongetje dat daar met zijn vader aan het oogsten was legde  uit hoe dat werkte bij zonnebloemen en dat je met drie zaadjes een overdosis aan bloemen kon krijgen.

Ik kreeg een zonnebloemenpit mee, om het zelf eens uit te proberen. ‘Smelt’. Geen haar op mijn hoofd die er over dacht mijn plantenkennis openbaar te maken. Na het werk was er een heerlijke tosti met latte in de theetuin en een wandeling door het rijk gebloemde Groenhoven, het piepkleine park aan de Vecht met haar grote oude platanen.

055.JPG

Onderweg naar huis kwam ik langs andere dochter en ving haar net, voordat ze met  Franse schoonmoeder en de drie jongens naar Park Transwijk zou lopen. De jongens mochten stoom afblazen met de bal en de kleine kon eindelijk zijn varkens gaan begroeten, omdat hij al een paar dagen aan het knorren was. Toen we er eenmaal voor stonden bokten ze een beetje en vond ie ze toch wel groot. Het waren nog jonge dieren en veel beweeglijker dan normaal. De geiten waren zachtaardig en goed benaderbaar. Kleine handjes op het witte vel, altijd vertederend.

064

Kleinzoon 2 vertelde terug naar huis dat hij geen voetballer meer wilde worden maar een dokter. Voor de ernstige kwalen, hart of hersenen of zo. Dan kon hij een gouden hart maken voor zijn oma’s, die het altijd zou blijven doen. De lieverd had ons hart allang verguld. Kleinzoon 1 had esdoornvleugeltjes gevonden en we probeerden ze om beurten helikoptervluchten te laten maken. De laatste tolde als een volleerde heli naar beneden. Voldaan, want een kinderhand is gauw gevuld, kwamen we bij huis aan. Wat een heerlijke dag.

 

Uncategorized

Het feest van het doen

Op een vroege zaterdagmorgen stapte ik naar buiten. Het was wisselvallig weer. Zon zwom soms ineens in heftige regenval. Het leverde me onderweg een heerlijke grote regenboog op, waar ik geen foto van kon maken omdat de weg alle aandacht opeiste. Het verkeer was op weekendsterkte en dat was maar goed ook want er waren drie rijbanen afgesloten wegens werkzaamheden. Er kon kalmpjes worden doorgetuft, terwijl ik nauwkeurig de aanwijzingen van de Iphone volgde.

010

Ik werd om Amsterdam heen geleid en kwam uit bij Amsterdam Westpoort. Aan de Donauweg was een parkeerterrein achter een groot industrieel pand. Koffie had vriendinlief meegebracht om, in de betrekkelijke rust van het compartiment van de auto, even te kunnen bijkletsen. Het was een minstens zo belangrijk onderdeel.

Gesterkt gingen we op pad. We werden opgewacht door een dame die de namen en de factuur controleerde en kregen een plattegrond en een voucher in de handen geduwd. Dat laatste stond garant voor de goodiebag aan het eind van de dag. Het pand was enorm en stond vol met schilderijen. Een walhalla aan kunst. De trap leidde naar de open kantine en de sfeer bleef open en ruim door de vele raampartijen en door de doorkijkjes. Overal dwaalden, stonden en zaten mensen.

034

De ruimte was verdeeld door schotten, zodat er overal werkruimtes ontstaan waren. Op de plek waar we moesten zijn, golfde de vloer door de bescherming die er opgeplakt was. Het leek een maanlandschap. Schilderen op de maan en wij waren de eersten. Het dak golfde ook, maar was van een industriële schoonheid. Zes deelnemers waren er met daardoor ruim voldoende aandacht van de kunstenaar zelf.

022-1-e1567916377124.jpg

Acryl en abstract innig verenigd, op een vrij klein doek. Kon ik meer uit mijn comfortzone worden gehaald. Toch zijn dat de beste oefeningen. Doen en het beeld los laten.  Concentratie op de handeling. We mochten eerst papier scheuren om een grillig patroon te verkrijgen en die ergens  op het doek leggen. Twee kleuren verf pakken. Mijn voorliefde was voor magenta en  kobaldblauw. Daar kon ik violetten en paarsen in alle schakeringen mee maken.Rood boven en blauw onder de lijn en daarna mengen. . We werkten met gesso en gel, met penselen en een lang paletmes, daarna met syberisch krijt. Het werd een feest en anderhalf uur was daardoor eigenlijk niet lang genoeg. Dripping kwam het allerlaatste, met verdunde gesso,

Het was vooral de vreugde om het doen. Je laten leiden door de toevalligheid die daarbij ontstond en het toepassen van techniek, waardoor het spanningsveld groter werd. Een duwen en trekken tot harmonie de overhand kreeg.

Ik was de voucher verloren en kreeg een onvervalst standje. Dat was lang geleden. De vrouw die de tassen uitdeelde, keek zo stuurs en afwijzend dat ik me warempel  bedremmeld voelde. Eerst moest ik overal gaan zoeken en toen dat ter onverrichter zake was, gaf ze pas toe dat er een voucher gevonden was.

038

Na de lunch in de lege kantine liepen we met een goed gevulde tas door het druk gonzende gebouw richting parkeerterrein. Een warme omarming en een belofte elkaar gauw weer te zien. En wat de workshop betreft, onbekend maakt hier wel bemind en een belofte om het grootser aan te pakken. Al was het maar om het feest van het doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

022-1-e1567916377124.jpg

Uncategorized

Ik ben er klaar voor

Mijn schema verliep op rolletjes. Om tien uur ging ik van huis. In mijn handen de tas met de verfkist, de foto, de penselen allen netjes in het gelid. Langs de Hema voor de foto die ik met de snelservice had besteld, geld halen en een broodje met kaas voor de lunch. Om precies half elf was ik bij het atelier en belde een keer kort en twee keer lang. We overbrugden de vakantie met gelach en gebabbel.

013

Vanaf de richel staarde het portret van Maarten me aan op zijn houten paneel in okergeel en scheef. Daar moest nog het een en ander aan gebeuren. De dag zou in meerdere opzichten verlopen in gelaagdheid. Over okergeel ging zinkwit, daaroverheen op de schaduwplekken violet. Warm over koud was de reperterende boodschap. Langzaam schoof er huid over het benige gelaat. Het jasje en de bloes mocht ik qua kleur zelf bepalen. Ik besloot de bloes te laten kleuren bij zijn oplichtende ogen en de jas donkerblauw te houden.

maarten

Ook hier leerde ik dat lichter en vager op de schouders er diepte in bracht. Alle subtiele aanwijzingen bij elkaar gaven een rijkdom aan informatie en belangrijker nog…Ze maakten het verschil. De klassieke school was vooral het oude ambacht, dat tot leven kwam. Letterlijk en figuurlijk.

Het was heerlijk om de hele dag te neuzelen in de wetenschap dat ik de volgende dag los kon gaan in de workshop ‘Abstract met Acryl’ met aanwijzingen over diepte en kleur, vorm en beweging. We gaan werken met penseel en paletmes onder de bezielende leiding van Jolanda van Hattum. Uit de comfortzone treden doet de gewoonte op haar grondvesten schudden en verzet vaak meer dan je voor mogelijk houdt. Haar credo is: Passie pensioneert nooit.  Dat spreekt aan. Ik ga er met vriendinlief naar toe omdat delen in passie altijd fijne herinneringen oplevert.

We reizen af naar het Amsterdam Art centre en alleen al het feit dat er 15 workshops gegeven gaan worden, betekent dat het een immens groots opgezette creatieve uitbarsting zal zijn,  waar mensen van allerlei pluimage aan de slag hopen te gaan. Eenmaal op de plaats van bestemming is er de kleinschaligheid weer. Dat is waar ik op hoop en waar ik van hou.

009

Ondertussen trekt Siri Hustvedt me de wereld van het boek binnen. Ik struin met haar alle bibliotheken en boekhandels af die er in New York te vinden zijn. Iets wat ik, toen ik in de stad zelf was, slechts bij één boekwinkel heb gedaan en het was een ervaring op zich. Krakende houten vloeren, kasten met boeken tot aan het plafond, trappen naar vides met nog meer boeken tot het duizelde. Een villa kakelbont aan boeken. De geur van verse boeken, het glijden langs de ruggen en overal mensen die ter plekke aan het reizen waren. Boek opengeslagen, ogen dwalend langs de regels, in gedachten verzonken. Ze maakt lange zinnen en het vergt aandacht om met haar mee te gaan. Bovenal spreekt ook hier de passie, maar dan voor het geschreven woord. Woord en beeld is het perfecte middel om hartstocht te vangen en er een intense beleving van te maken. Eens kijken wat dit avontuur ons zal brengen. Met de geest los en het hart open. Ik ben er klaar voor.