Uncategorized

Domweg gelukkig

En dan is er de rust van de groene oase. De hele dag een beetje aan het bijkomen en toch nog even naar de tuin. Het verhaal van de auto had zich als een lopend vuurtje verspreid en ik was bereid om een boetekleed aan te trekken, maar buuf, van het bestuur, stopte alle commotie met een grote grijns in de doofpot. Klaar is Kees. Zo licht kan het zijn. Het was heerlijk in de rust en de stilte. De koolmezen vlogen af en aan en tussen het struweel hipte een kleine winterkoning. De bessen van de Vlier beloofden te kleuren tot diep aubergine en de Guirlande d ‘Amour bloeide nog steeds ijverig. Van de oude kreeg ik de jonge Bernagie uit de kas. Hij vroeg zich af of het wel echt zo heette. Toen ik het opzocht kwamen we op prachtige betekenissen. Ze zou een opbeurende werking hebben, gelukkig maken en moed brengen. Het atelier straalde onder de aanduidingen.

IMG_0124

Eigenlijk wilde ik nog wat schilderen, maar daar kwam weinig van. Het lijf vroeg om rust. Thuis op de bank was er zomergasten met Hannah Bervoets. De schrijfster had een opmerkelijke keuze voor ons in petto. Er sprak jeugd uit. Ze keek met een sociologische bril naar programma’s, waar ik per definitie niet naar keek. Dat was op zich een openbaring. Als je expeditie Robinson gaat ontleden op groepsdynamiek, komt er iets heel anders naar boven dan het platte verhaal. Zo ook haar keuze van films en series, waar steeds weer een diepere laag werd gezocht, de kracht van het verhaal, het omgaan met verlies en de wereld van fandom. Veel bekijk ik niet omdat het me niet direct  aanspreekt. Dat is gebaseerd op een vooroordeel, want ik heb het nog nooit bekeken door de bril van Hannah Bervoets,

Ik ken haar niet, maar deze avond was zeker een aanmoediging om meer van haar te lezen. Een hele avond werd te lang voor dit moede hoofd en voordat de door haar gekozen film ‘The Hours’ begon, lag ik al op een oor in dromenland mijn eigen film bij elkaar te dromen.

Het klopt wat gezegd wordt over oud worden met kwalen en kwaaltjes. De kracht en energie worden toch anders verdeeld. Zo’n dag als gisteren en de dagen ervoor, waarbij er veel georganiseerd moet worden, hakte er in. Op alle fronten moeten er aanpassingen gedaan worden om tot eenzelfde energie te komen als vroeger. Waar je ooit de hand niet voor om draaide, heeft nu veel meer voeten in de aarde. De keerzijde van de medaille is de innerlijke rust, die er voor zorgt, dat er tijd is om te overpeinzen en dieper in het leven te duiken.

IMG_0121

Volgens Epicurus, aldus een artikel in Filosofie over Daniel Klein, een Amerikaanse filosoof, behoort ouderdom tot het hoogtepunt van het leven, omdat we dan vrij van streven zijn. Inderdaad is er niets meer, wat nagejaagd moet worden. Daarbij denk ik, dat alle opgedane ervaring van ervoor deel uit maakt van datzelfde hoogtepunt. Alles wat we geweest zijn heeft ons gevormd tot wat we nu zijn. Als je ouder bent, zegt de filosoof, mag je weer spelen.

Eigenlijk ben ik juist het spelen nooit kwijt geraakt. Dat was wat er gebeurde tijdens het werken met de kinderen. Door te spelen gingen we ontdekken en de nieuwe inzichten vormden weer een uitdaging om verder te spelen. Spelen is fijn omdat niets moet en alles mag.  Zodra je bent afgeleerd jezelf te begrenzen door een doel te stellen, sta je jezelf toe om er meer uit te halen dan er inzit.

Nu de soepelheid van het lijf minder vanzelfsprekend is, krijgt het spelen een andere dimensie. Sommige dingen zijn eenvoudigweg niet meer mogelijk, een natuurlijke begrenzing door de kleine gebreken hier en daar.

002

‘Er valt overal een mouw aan te passen’, zeiden mijn moeder en mijn oma vroeger. Met die wijsheid, een beetje Epicurus en een beetje van mezelf, kom ik de vermoeidheid wel te boven. Vandaag ga ik samen met vriendin spelen met verf en penselen in de Bernagie, waar het leven lacht. Domweg gelukkig.

 

 

Uncategorized

Dat maakte het feest compleet

De dag begon vroeg gisteren, vroeger dan anders en dat wil wat zeggen. Om negen uur stond ik puntpaprika’s en aubergine klaar te maken voor hun de BBQ. Daarna spoorslags naar de tuin met een veel te zwaar beladen steekkar. Kalmpjes aan dan breekt het lijntje niet, was wat ik als een mantra herhaalde. Onderweg haalde de oude me in en nam de gewichtige rugzak over. Dat scheelde al een beetje. Het was nog vroeg, maar ik wilde in mijn wilde tuin meer ruimte maken door hier en daar wat weg te snoeien, de brandnetels weg te halen om kleinzoon niet in ‘n netelig parket te brengen en vast tafels en wat stoelen klaar te zetten. Het lieve halfronde bankje had zijn beste tijd gehad en was toch al aardig aan het wegteren. De oude maakte er met een touwtje en een ondersteunende lat nog een herkansing. Mooie lap erover en klaar.

De behangerstafel van zus was een fantastisch buffet, samen met mijn witte tafel van de vorige dag. Kleden erover en klaar. Het wieden betekende nog even flink door bikkelen. Als ik niet verder kon dan plofte ik op de stoel, klokte de tijd en rekende uit. Om kwart voor drie wilde ik naar het hek lopen toen zwager en schoonzus er al aankwamen met een auto volgeladen. Twee witte luifeltenten, een koelbox, de BBQ. En de komst van de zussen met al het vlees en de drank en dochter en schoonzoon met de kinderen en iedereen druppelde van lieverlee binnen om direct de handen uit de mouwen te steken. In een rap tempo was alles opgezet, vlaggetjes opgehangen en zag  het er feestelijk uit. Ook de achterburen sloten aan en de oude pas weer veel  later. Zus regelde het buffet en andere zus de foto’s.

010-1.jpg

Zo had ik het gedroomd. De makers van de Bernagie , zwager, de twee broers, neef en de kinderen, die geschuurd en geverfd hadden, bij elkaar. Het eindresultaat stond te glanzen in haar monumenten-groene kleedje, de ramen breed en uitnodigend, de deur wagenwijd open. Iedereen babbelde met iedereen en het was pais en vree. Mannen keuvelend rond de BBQ. Er was even een dingetje met de auto, die er niet mocht zijn. Het zijn de regels van het spel en begrijpelijk, maar het werd wat scherp gezegd en schoonzoon mompelde: ‘Cést le ton qui fait la musique’. En klein smetje op de het feest-blazoen. Maar niet getreurd, slikken en schikken.

018

Wat is het leven leuk, als iedereen het naar de zin heeft en genoeglijk- niks moet alles mag- aan het kouten is met elkaar terwijl het eten wordt gedeeld. Haha de aubergine was te grof, de puntpaprika’s te zwart, de vis stond wel erg dik  in de dille, maar daarom niet getreurd. Ik probeerde kleinzoon het geheim van de springbalsemien uit te leggen, maar hij schrok zo van het gekrieuwel in zijn  handen, dat een tweede poging er niet in zat.  Wel had hij de hengel bij zich en ging met zijn vader vissen in de sloot. Ik wilde er een foto van maken en daardoor ontdekte ik de zwanenbloemen in de sloot. Vol in bloei. Een zwanenzang voor een prachtige dag.

100_9419.jpg

Toen broer een kleine bliek ving, was de vreugde compleet, bewonderen en weer terug in de sloot.Daarna met alle helpende handen was het allemaal voorbij en trok de karavaan weer huiswaarts.

Met de kleine gehavende blauwe schoof ik, in de ondergaande zon, onder een lantaarnpaal door waar een flinke buizerd met wakend oog alles bekeek wat onder hem door flitste. De vader van de kinderen op zijn post. Dat maakte het feest compleet.

Uncategorized

Voor alles is een oplossing

Het liep als een trein. Ineens kreeg ik een ingeving, toen ik de uitgedraaide poten van het tafeltje van zoon zag staan. Dat kon mooi mee naar de tuin, want dat kon ik in mijn eentje wel verstouwen. Het regende af en toe. Bij de enorme superstore hadden ze de composteerbare bordjes in overvloed. Het was niet druk in de vroege ochtend. Afvinken van een volle lijst is het mooiste wat er is. Alle spullen stopte ik in de enorme tekenrugzak, die ik had. Iets op de rug dragen kostte nauwelijks moeite, maar aan de hand hakte het in op het verkrijgen van zuurstof. Zelfs de poten van het tafeltje pasten erin. Met het tafelblad op de grote steekwagen voor algemeen gebruik op de tuin ploegde ik me door het al hogere gras heen. Ook in de tuin was het bal. Half in een stevige plensbui kwam ik bij de Bernagie aan. Geen nood. Rugzak af, deur open en schuilen maar.

002

Toen ik de poten aan het blad had geschroefd, eenvoudige Zweedse wijze, paste de tafel nipt tussen de twee kasten voor het kleine  raam. Wat heerlijk, een werktafel. Ik was de koningin te rijk. Mijn dag kon al niet meer stuk.Tussen de buien door toch maar maaien. Ik telde in het hoofd het achterstallig snoeiwerk en het onkruid wieden, maar daar had ik nu geen tijd meer voor. De Nicandra was uitgegroeid tot een meter hoog en breed. Met de kinderen die kwamen zou ik de voorste, bij het terras moeten verwijderen. Daar kwam ook de tafel te staan. Op naar zus voor de volgende fase, de boodschappen. De steekwagen kon nu mooi de oude doorgeknakte metalen stoel dragen. Duwen was te zwaar, dan maar achter me aan trekken. Het hijgend hert der jacht ontkomen. Zo moet het plaatje eruit gezien hebben, daar op het verlate complex. Niemand die zich op de tuin waagde met die regen.

De oude Marokkaanse man met zijn verweerde kop vroeg of ik thee kwam drinken bij hem. Nee, de tijd was kostbaar en sociotalk stond niet op het lijstje. Hij keek me beteuterd na. Op de stort mocht de stoel bij het oud ijzer in de meest roestige bak. Ik wist het.

Zuslief appte. Ze was thuis. Andere zus appte ook en een kwartier later waren we bij het appartement. De kleine blauwe prins stalde ik voor het huis. Zus had een echte boodschappenauto met een enorme laadbak en leeg. Geen overbodige luxe voor alles wat er aan draagtassen in zou moeten staan. Bij de relatief goedkope winkel haalden we het vlees en de vis, bij de duurdere de merkdranken. Hoe lastig inschatten is het als er zoveel mensen komen en je niet weet of het grote of kleine eters zijn. Als minieme vleeseter heb ik geen idee. Zuslief beweerde dat het allemaal te veel was, maar ik wist het niet en ik wilde niet dat er te weinig was. Veel groente om te grillen en salades. Een pasta, een groene en een aardappelsalade. We zouden zien. Dochter zou Turkse broden meenemen.

010.JPG

Daarna volgde een middag van snijden, mengen, mixen. Als volleerde moderne alchemisten brouwden we de kruiden en oliën, sneden en schaafden we en vergaten te zingen. Te veel denkwerk. Vink, vink, vink…Het lijstje werd steeds kleiner. Na een pittige middag was het klaar. Samen een hapje eten en tot mijn verbazing maakte zwager de kroepoek in de magnetron. Ik keek als een pasgeboren kuiken uit het ei. Nooit te oud om te leren, dat bleek wel weer. Met twee grote tassen, de ene gevuld voor de allerlaatste ingrediënten voor de volgende ochtend, de ander met de niet koude dranken, kwamen we bij de kleine blauwe aan. Daar prijkte onder de spiegel een pittige beschadiging zonder naambordje van de dader. Heel even dat weeë gevoel in de maag en pap in de knieën. Hij is goed verzekerd, het prinsenkind. Ook dit komt wel weer goed. Voor alles is een oplossing.

Uncategorized

De vleespotten van Egypte

Ik ben van mijn padje. Dat is een keer in de zoveel tijd het geval. een kwestie van rangschikken en hergroeperen. Waarschijnlijk komt het door het te organiseren feestje en de druk die erop staat. Het blijft een sjouwen van alles en nog wat  naar het paradijs aan het einde van de wereld. Voor de borden wilde ik heel graag palmblad, dus werd het een zoektocht er naar, winkel in en winkel uit, waarbij we kostbare tijd verloren. Uiteindelijk weet ik waar ik het op de kop kan tikken. Bij de groothandel met het pasje van zoonlief, voor de prijs die ik in gedachten had. Disposables die je nog een aantal keren kan gebruiken en niet de prijzige evergreens van de tropische winkel die vele malen duurzamer, maar ook prijziger zijn.

006

Hoe vaak vier je in gedachten een feest voordat het echt begint. Al vele malen heb ik de tuin geordend, maar in feite ben ik er nog nauwelijks geweest. Vandaag, ondanks de regen, moet het er maar van komen. Maaien, behangtafel halen als alternatief voor de grote tafel, eerste spullen al in de aanslag. Spijkers met koppen slaan. Straks is het hele feest weer afgevinkt en kan het van de lijst af.

Het is nieuwe maan sinds gisteren. Een nieuw begin. Het is de tijd bij uitstek om te zaaien. Vaak laten we ons leven bepalen door de druk van de verwachting, maar alles volgt toch de eigen loop der dingen. De kunst is om mee te bewegen met de stroom en daar wel de eigen richting aan te geven. Geen paniek, het gaat goed komen. Er is alleen een overweging en hard werken voor nodig. Vandaag is het de dag om bergen te verzetten.

007.jpg

Volgende week kan ik weer focussen op de twee opdrachten voor deze maand, er wachten twee artikelen. Voor een van hen neem ik een duik in de Swifterbant-cultuur  uit het subneolithicum. Het was bijzonder om erover te lezen. Daar zou op school een heel project zijn gaan leven in de sfeer van dit volk uit de oudheid. Met zijn jacht en visserij en later ook de landbouw.

005.JPG

We hebben met de onderbouw ooit een project gehad over de oertijd, compleet meet een kamp vol oerbewoners, die geen woorden hadden voor hun taal, maar hoe communiceerden ze dan. Het werd een ontwikkelen van een volstrekt eigen taal met het uitbeelden van wat je zou willen zeggen en op welke wijze en kreten in oer voor het aanduiden van iets. We maakten de kleding van zogenaamde dierenhuiden, lappen van nepbont. Een gat voor het hoofd, touw erom en klaar.

004

Tijdens het kamp wreven we aarde op het gezicht om niet op te vallen en werd het bos een wereld van ontdekken. Stenen kon je gebruiken om vuur mee te maken en takken om wapens van te maken. Hutten bouwen van leem. Wat is er leuker dan werken met modder. In de overmeesterde wolf zaten kipkluiven als maaltijd. Een beetje oer en een beetje Roodkapje. Het werd een feest om nooit te vergeten.

Swifterbant dus, volgende week maar eens een uitstap maken naar de Flevopolder en naar Leiden. Wie weet wat dat toevoegt aan het verhaal. Vooralsnog eerst aan de slag met de vleespotten van Egypte

Uncategorized

Omdat je er voor kiest

De kinderen zijn er. Er is acrylverf. Mijn moeder is er ook en mijn vader komt om de hoek kijken. We schilderen, allemaal een doek van 50 bij 70. Mijn schilderijen hangen aan de muur. Ineens worden ze afficheformaat canvas, mijn moeder bekent ze van de spielatten afgehaald te hebben. ‘Waarom’, vraag ik. Mijn vader bromt ‘Omdat dat zo is’. De kous is afgedaan. Maar ik kan er niet over uit. heb ook geen zin in een nieuw schilderij. De doeken krimpen zelfs tot columnformaat en boeten op alle fronten in aan schoonheid. De kinderen schilderen door. Maar het rafelt aan de onderkant. Zij schieten in lengte van klein naar groot in tegenstelling tot de schilderijen. Zoonlief komt met een portret van zijn vader op een bloot bovenbeen, de haren en de volle baard zijn van zand. Daar stopt de droom. Het geeft een onrustig gemoed. Ik weet wel waar het vandaan komt. Vriendin en ik hebben het over schilderen in de buitenlucht gehad. Ze heeft de mensen op het strand en in zee impressionistisch weergegeven. Heerlijke kleurstellingen gebruikt. Het juiste licht erin gebracht. Het zag er prachtig uit op de toegestuurde foto.

009

Langzaam zakt het huis en de routine na de vakantievrijheid in de benen. De bank vertoont het kuiltje van mijn eigen vaste plek. Pluis heeft weer iemand om tegen aan te schurken in de vroege ochtend. Dat doet ze bij de jongens niet. Vandaag heb ik uitgerust. Bewuste keuze. Even helemaal niets. De BBQ regelen, de mensen bellen, de afspraken maken voor de voorbereidingen. Een beetje televisie, een beetje boodschappen, een was gedraaid. Gerommel in de marge.

003

Tussendoor de overpeinzingen die ik meeneem uit het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger, een overlevende van de Holocaust. Dat geheim hield haar jarenlang gevangen door de ontkenning ervan. Ze wilde op en top Amerikaanse zijn. Zonder accent vloeiend de taal spreken, alles wat in het verleden in Auschwitz was gebeurd ver weg duwen en  die eigen geschiedenis niet accepteren. Daarmee werd het geheim een opeenstapeling van verdriet, van rouw, gevangenismuren. Waarachtige vrijheid is het slechten van die muren, door het proces aan te gaan van verwerking en ze steen voor steen af te breken. Daarvoor moest ze diep gaan. Het lukte haar. Ze werd klinisch psycholoog om anderen te kunnen helpen aan de hand van haar eigen ervaring.

Het grootste trauma dat ze als klinisch psycholoog behandelt is niet een depressie of de posttraumatische stressstoornis, maar het verlangen in ieder mens. ‘Het verlangen naar goedkeuring, aandacht en genegenheid en het verlangen naar vrijheid om het leven te accepteren en onszelf echt te leren kennen en te zijn’.

Met die woorden op het netvlies viel er veel te overdenken. Onwillekeurig graaf je in het eigen verleden en ik denk aan het moment, dat ik de zussen vertelde over de periode, die ik inderdaad met een dikke deken had bedekt. Als je het niet ziet, is het er niet. Niets is minder waar. Het is voortdurend aanwezig. Iedere keer als er een tipje van de zware zwarte deken wordt opgelicht, nemen de tranen de vrije loop. Eger haalt aan dat er het fenomeen is van  ‘het slachtoffer worden van’ en die van ‘de slachtofferrol’. Dat laatste komt van binnenuit en is je eigen keuze. Ben je een slachtoffer of een overlevende. ‘Overlevenden hebben geen tijd om zich af te vragen:’waarom ik’. Voor overlevenden is de enige relevante vraag: ‘En wat doen we nu’. 

De vraag ‘Waarom‘ komt voor in de droom. ‘Omdat het zo is’, bromt mijn vader. Er is geen speld tussen te krijgen of had het antwoord, in de gedachtegang van Eger, kunnen zijn ‘Omdat je er voor kiest’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uncategorized

Ware schoonheid verloochent zich niet

In de holte van mijn arm zat kleinzoon en luisterde. Ik las hem mijn ‘kinderbijbels’ voor. Kikker en Pad en de verhalen van Uil, beide boeken van Arnold Lobel, en kikker van Max Velthuijs. Over de twee bobbels in bed moest hij even nadenken, zelfs toen uil zijn voet bewoog en een bobbel ook bewoog. Subtiele boodschappen waar lang over nagedacht kan worden. Met grote ogen luisterde hij ademloos.

Datzelfde effect was er als ik in de kring een boek voorlas. Het laatste dikke voorleesboek was De Gorgels van Jochem Meyer en het werd net zo’n succes als de klassiekers van Annie M.G. Schmidt, Lobel, Toon Tellegen. Ook mijn kinderen thuis heb ik elke avond voorgelezen. Hoeveel kinderboeken zijn er wel niet door mijn handen gegaan. Ademloos luisteren, leunen tegen het verhaal aan en aan het eind een diepe zucht. Wat jammer, nu al afgelopen. De magie van een goed verhaal.

Vroeger, thuis, werd er op de radio voorgelezen. Nachtponnetjes aan en schoongeboend voor de radio. Daar ging het belletje al. Het klokje van zeven uur. We liepen mee met dappere Paulus en Oeroeboeroe en griezelden bij de krakende stem van Eucalypta, de valse heks. Spannende verhalen, waar we ademloos naar luisterden. Daarna kwam er het beeld bij op televisie. ‘Varen is fijner dan je denkt’, met het lied van Zeefje. Dappere Dodo, Okkie Trooy met zijn koffertje en Oma Tingeling en Mik en Mak. Zonder dat we het in de gaten hadden werd de fantasie tot in het oneindige geprikkeld, beelden  opgeroepen, herinneringen vastgelegd. Nog altijd worden de vruchten ervan geplukt. ‘s Nachts in de dromen ging de fantasie aan de haal. Soms veel te spannend, waardoor ik zwetend wakker werd, soms lieflijk en mooi. Vaak was de wens de vader van de gedachte en wilde ik ook  naar een onbewoond eiland of varen op een schip. Alles werd nagespeeld, buiten op het landje achter de poort of op het kleine kamertje met de stapelbedden.

Zodra we zelf konden lezen, mochten we los. Eindeloos ver viel er te reizen met Remi in alleen op de wereld, aan de hand van Gulliver in Gullivers reizen of dichter bij huis met de avonturen van Pinkeltje, Ernstjan en Snabbeltje en met de schavuitenstreken van Pietje Bell. Eenmaal bij de kabouters op de scouting werden sommige verhalen vorm gegeven met drama en decor tijdens de kampweek. Het was de kiem voor het verhalend ontwerp. Alles was denkbaar, de toverkracht van knikkertje Lik, de onverschrokkenheid van de ridders, krantenhoed op het hoofd, stok in de aanslag of het opzetten van een circus met Herr Sandrino.

006

Met dat kleine warme lijf tegen me aan, de grote ogen, de rode wangen van de spanning, de verwonderde blik en het onuitputtelijke, nog een, en nog een, kwam het gevoel terug van vroeger. De geborgenheid, het vertrouwd zijn en je veilig voelen. Wat er ook gebeurde, hoe spannend het ook was, hier waren we veilig.

Vorige maand was er een discussie gaande over het kinderboek. Buwalda wantrouwde volwassenen die kinderboeken lazen. Ted van Lieshout probeerde erachter te komen waarom. Het enige wat ik zou willen zeggen, is dat Buwalda zich weer eens zou kunnen gaan verdiepen in de grote klassiekers, hierboven beschreven, zoals ik gisteren mijn kleinzoon heb meegenomen in de avonturen van Kikker en Pad. En verder staat het iedereen vrij te vinden wat hij wil en staat het ieder ander vrij het daar mee eens te zijn of niet. Ik denk er het mijne van en sla zo ‘De kleine Prins’ nog maar eens open. Ware schoonheid verloochent zich niet.

Uncategorized

Ik ben er klaar voor

Thuiskomen. Dat kan alleen in een warm nest. De gang was strak opgeruimd en de haken voor de jassen, die er steeds maar weer uitvielen, omdat het wandje te dun was voor de zware exemplaren, waren vervangen door lichtgewicht, die keurig vastgeschroefd zaten in de muur. De gaten gestuct, alle rommel aan kant, de lijstjes van de foto’s op de sidetable in de gang keurig netjes uitgestald, alle overtollige ballast op de vloer was weg,

IMG_4456

Er hadden twee tornado’s door het huis geraasd, de kamer was gestofzuigd en gedweild, de planten waren verzorgd, de keuken blonk, het fornuis was als nieuw. Het was bijzonder en heerlijk, vooral omdat ik het totaal niet had verwacht. De planten op het balkon hadden zich kiplekker gevoeld, dankzij de plens water elke dag. Mijn tornado’s waren 1.80 en 1.90 meter lang en hadden zich uitstekend vermaakt in de week dat ik er niet was. Poes kwam eerst nog wat nuffig, ‘waarom heb je mij verlaten’, langs lopen, maar al gauw wilde ze best wel weer een vertrouwde aai en wat gekrieuwel achter de oren. s’ Avonds bij het naar bed gaan zag ik dat ze zelfs mijn bed hadden verschoond. Dat lag maagdelijk wit te wachten. Vergenoegd gleed ik tussen de frisse lakens en in een droomloze diepe slaap.

De terugreis was voorspoedig verlopen. We hadden nog een kleine opdracht. Door omstandigheden hadden we de gebruikelijke picknickfoto niet kunnen maken. Nergens was de juiste entourage, waar we hadden kunnen picknicken of we hadden het gevonden en werden weggestuurd, of we vonden een beek zonder grasveld.

301

Nu reden we pardoes een terrein op van het Limburgs landschap aan de Maas, maar dat bleek ook een naturistenterrein en er stonden vier wilde paarden. We wandelden wat rond, die prachtige Maas aan de voeten, en reden verder naar een kleine jachthaven, waar een restaurant aan het water bij was. Bij aankomst bleek het pas een half uur later open te gaan. We liepen om de jachthaven heen en schoten de ‘picknick’foto zonder kleed en zonder brood op een stenen muur op de kop van de haven. Heerlijke foto, goed gelukt en daarna uitgebreid lunchen in het restaurant als bezegeling van een mooie vakantie.

zussen in LimburgFoto door Mirk genomen(zelfontspanner)

In de auto speelde het tekort aan slaap wel een rol. Ik leek wel een ja-knikker. Gedachten tolden vaag door elkaar en het hoofd werd zwaarder en zwaarder. Verwoede pogingen om wakker te blijven ondernam ik door drop te kauwen. Malende kaken voor een malend gemoed. Zuslief had er geen last van en loodste ons door de binnenweggetjes tot bij Eindhoven en daar schoten we de snelweg weer op. Dikke knuffies bij het afscheid, tot gauw!

Straks komt dochterlief met dochter even bijkleppen en daarna wil ik naar de tuin. De accu voor de maaier ligt in de aanslag. Ik ben benieuwd hoe daar mijn blommekes de droogte hebben doorstaan. Aan de andere kant zal de natuur gewoon zichzelf regelen. Gisteren heeft het hier ook geregend, vertelde de cassiere bij de supermarkt.

Nu eerst de bedankdag voorbereiden voor het vele werk aan de Bernagie. Feest voor alle noeste helpers op de tuin. Alleen het weer heb ik niet in de hand. Zus gaat me helpen, grootscheepse barbecue, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik ben er niet zo van. Maar nu moet het er maar eens van komen. Voor allen die hebben geholpen mijn leven te verruimen met mijn kleine paradijs op aarde. Daarna volgt de actie regenton. Mooie voornemens voor een uitgerust hoofd en een verfrissende start. Ik ben er klaar voor.