Uncategorized

Werk aan de winkel

Zwager stuurt een foto door van een glad gepolijste kachel, plek voor de houtblokken, modern, gelikt.

004

Twee jaar geleden. Het is koud. De tuin ligt er een beetje troosteloos bij, met haar kale takken, haar verpieterde struiken, staketsels van vergane glorie. In het kleine huis is het behaaglijk warm. Doek op de schildersezel, zicht op de haag buiten en daarmee op de kleine winterkoning, aan de zijkant hipt een roodborstje al scharrelend rond. De kachel snort. Haar kleine buik licht roodgloeiend op. Het is het mooiste kacheltje van de wereld. Vind ik. Buiten is het guur, koud en nat. Binnen is het behaaglijk en inspirerend warm.

Hoe was dat toch met de kachel. Ik zag haar staan bij vrienden op het erf. Een klein boerenkacheltje. De tijd had zich ingevreten, maar het was nog in redelijke staat en ik mocht haar zo maar mee nemen. Echt waar? Zeker. De meest dierbare dingen in mijn leven zijn dit soort gouden vondsten, toevalligheden die meer zijn dan dat. Alles wat op je pad komt, is voorbestemd, hoor ik mensen zeggen. Wie ben ik om aan die woorden te twijfelen als ik er zo gelukkig mee ben.

huis leeg halen

De reden dat ik totaal verknocht raakte aan de kleine. Broer had met zijn gouden handen eerst de wanden brandveilig gemaakt en haar daarna glanzend opgewreven met kachelzwart, een make-over van formaat. Daar stond ze in de hoek en was een bescheiden pronkstuk van het atelier en niets maakte me gelukkiger dan het oplaaien van het vuur, de rood/oranje gloed, de vlammen die likkebaarden om de takken heen. Dat kleine kacheltje is overeind gebleven na de neergang van het verzonken huis. Ooit was het een slagschip maar de woelmuizen hadden hun werk goed gedaan en de veengrond was er zompig op ingegaan. Langzaam maar zeker zakte ik door de bodem en moest ze plat.

002

In de schuur achter het huis van zwager staat de nieuwe. Er wordt druk aan gewerkt, Likje verf hier en daar, nieuwe ramen erin, kachelpijp, nieuw dak en straks aan die kachelpijp mijn oude vertrouwde kleine hartverwarmer. Voor sommige voorwerpen bestaat een inruil niet. Met geen mogelijkheid zou ik haar het plezier ontnemen om weer als vanouds te snorren in dat nieuwe atelier, de kar op wielen. Een nieuw onderkomen op mijn postzegel tuin, daar in dat land van ooit, dat straks opnieuw mijn inspiratiebron bij uitstek zal zijn en waar de dorre takken, het oude hout, weer uit zullen lopen in een oase van groen en bloemen.

001

Zo werkt dat en geen moderne strakke uitvoering kan daar tegenop, nostalgie, sentiment, noem het maar. Ze vertegenwoordigt het allemaal. De hele winter lang ben ik al aan het mijmeren. Als ik mijn ogen sluit is alles in kannen en kruiken.We hebben de hut door het veen getrokken en ze staat veilig op haar plek. De omlijsting, de nog niet omgekapte wilgenrij, zal weer dicht gegroeid zijn met het nieuwe opgeschoten groen en in de haag zit de winterkoning en de koolmees, op de grond hipt de roodborst, tegen de stam loopt de boomklever. De woelmuizen kunnen rustig hun gang gaan want de kar staat op wielen. De kachel snort en krult haar takken roodgloeiend.

Geduld heeft een lange adem, maar het is nu bijna op. Het wordt lente, de takken botten uit, het dode hout moet opgeruimd. Handen uit de mouwen.Werk aan de winkel.

 

Uncategorized

Zoet rusten

Terwijl de dag zich in een somber stilzwijgende grauwheid hulde, ging de klimaatmars in het natte Amsterdam van start. Op hetzelfde ogenblik, in Utrecht, startte ik bij de Bartholomeusbrug, liep richting het geertebolwerk en zo het klokje rond. Niets vertelde dat ik een klimaatmars liep, maar ik bleef stil staan bij de oude boombasten, het roerige water, de bloesems van de rode en witte prunus, de oude boomwortel, de grote en de kleine woudreus. Al het schoons kwam binnen en hield een eigen mantra voor het behoud van kind en toekomst.

022Grote en kleine woudreus

Utrecht vanuit een ander perspectief, van buiten naar binnen openbaart vaak meer dan verwacht. Het Geerte Bolwerk, de Sterrenwacht met zijn bol weerspiegelend aan de overkant in een huis aan de Singel,  het Lepelenburg, het Wolvenplein, het Paardenveld waar de voetsporen van mijn vader liggen als brigadier wachtcommandant. Hoe vaak is hij de poort niet doorgegaan. Ik sta er even stil.

070.JPGSingel vol zand

Bij Hoog Catharijne komen twee wandelaars bijna klem te zitten tussen de draaideur en het euvel blijkt niet snel verholpen, dan maar liever buitenom langs de bouwput. Zand, opgebroken weg en graafmachines, waar straks het laatste stukje singel in ere wordt hersteld. Wat een rust zal dat geven in die mooie oude stad, die nog goed te belopen is. In gedachten reis ik af naar New York, waar ik van de ene kant van de Hudson naar de andere gelopen ben. Dat kostte aanmerkelijk meer versleten voetzolen. De meerwaarde van alleen wandelen is dat alles aan je oog voorbij trekt, maar ook gezien wordt.

014De haren van een treurwilg

Twee uur duurde mijn mars en daarna ging de tocht naar het Springhaver. Net op tijd want de regen kwam met bakken naar beneden. Spoelde ze de aarde schoon of huilde ze uit onmacht. In het café was ik de enige ‘allenigste’, iedereen was met iemand. Het glas wijn smaakte er niet minder om en ik was in afwachting van wat komen ging. The Green Book, een film over Don Shirley en zijn optreden als pianist met zijn combo door het discriminerende Zuiden van Amerika. In mijn hoofd had zich een cultfilm gevormd en toen de film begon na de aftiteling begreep ik al snel dat dát niet de juiste gedachte was. Had even de Oscar over het hoofd gezien.

 

Juist door de overdosis aan cliché ‘s werd de toon grappig, maar de ondertoon loog er niet om. Wat een schrijnende geschiedenis heeft de mensheid zich aangemeten, als rassenhaat gemeengoed is geworden. Waarbij men wel de vruchten wil plukken, terwijl er tegelijkertijd veracht wordt om kleur of geaardheid en dat in elke vorm. Dat men iedereen afmeet en indeelt in soorten, anders dan wat we uiteindelijk allemaal zijn. Mens van vlees en bloed en werkend met hart, hoofd en handen. De verwarring was groot. Juist door het zwaar aangedikte mierzoete einde, wat tegelijkertijd toch ook weer een traan los wrong. Juist omdat het allemaal om de liefde draait. Hebt elkander lief. Dat is het enige dat telt.

Het is heel bijzonder om uit de film te komen en nog een vleug daglicht te aanschouwen. De middag is een uitgelezen moment. De avond ligt nog voor me. Er kan uitgebreid gemijmerd worden over de beelden die, zo weet ik, de hele avond langs zullen blijven trekken. Flarden, die er toe doen, fragmenten waar een diepere betekenis onder ligt, of gewoon, de kracht van een beeld, het spel van de twee hoofdrolspelers, beide zeer overtuigend in hun rol.

Als ik eindelijk thuis ben en op de bank plof, voelt het als voldaan en welverdiend. Zowel voor de voeten als voor de geest is het na gedane arbeid meer dan zoet rusten..

Uncategorized

De dag kan niet meer stuk

‘Stormy weather’….neuried Ella Fitzgerald in het kleine compartiment met mijn stem, terwijl de Blauwe zich dapper staande houdt als hij, door de windvlagen heen,  over ‘s lands wegen zoeft. De bestemming is Almere en alle windvangers zijn gebundeld in het enorme verbazingwekkende grote windmolenpark. Het kleine plastic molentje op mijn kinderfiets van lang geleden had deze windkracht niet gered, maar deze windreuzen staan stevig te staan en trotseren, te recht van lijf en leden, de enorme natuurkrachten.

004.JPG

De tomtom wijst me vaag de weg. Zo vaag, dat ik ineens voor de kringloop sta, waar de hele Rataplan te koop is, wordt beloofd, als ik afga op het bord dat boven haar uittorent. Zelfs die constructie staat een beetje te zwaaien. De winkel is enorm. Als altijd bij binnenkomst, word ik overweldigd door de overvloed aan spullen die een mens verzamelen kan. Stellages vol glazen, bekers, pannen, prullaria in alle soorten en maten, de gekste dingen kom je tegen. Het duizelt me zoals de wind deed, die me daarstraks om de oren sloeg. Een hausse aan spullen. Zelfs semi-antieke poppenwagens voor een habbekrats, kachels, lampen en vloerkleden in overvloed.

013-1.jpg

Ze schreeuwen me allemaal smekend toe. ‘Laat ons hier niet verstoffen, gebruik ons’. Ik vlucht eerst naar de betrekkelijke rust in het kledingrek, maar al gauw beter naar de boeken, afdeling kunst. Een boek met werk van Will: Berg. De stilistische puntjes tussen voor en achternaam duiden zijn eigenzinnigheid. Het is een bonte verzameling van tekeningen, verschillende periodes en een verhaal van zijn eigen leven. Ondergedoken in de oorlog en alles wat daaruit voort vloeide. Boeiend om te lezen en daarna weer door te geven. Daar zijn boeken voor.

Ik dwaal met een vinger over de vele ruggen, liefkozend en vorsend. Daar staan ze allemaal, ooit in veredelde boekenkasten, op stapels naast een bed, in wandkasten in de huiskamers en nu rijen lang onder kopjes als romans, literatuur, geschiedenis, geloof of hobby met een handvol mensen ertussen, die met geknakt hoofd de titels lezen. Naast me een redelijk jonge man die ook bij de afdeling Kunstboeken snort. Een vrouw komt naast hem staan. ‘Wat doe jij nou hier? Normaal lees jij nooit een boek. Wat zoek je dan’. Er volgt een gebrom en direct een wedervraag of de vrouw al wat gevonden heeft. Ze heeft een aantal kleding stukken over de arm. Hij kijkt nog even een rij langs en al kibbelend vertrekken ze.

Ik bedenk of ik de koffiehoek in wil, maar besluit door te lopen en dan zie ik een boek dat de aandacht trekt. Het ziet er oud uit, maar het is een nieuwe druk. Het ziet er aan de buitenkant prachtig uit. Als ik het in mijn handen neem, weet ik dat ik een juweeltje heb ontdekt.

006

Het is het boek van Shaun Tan, uitgegeven bij Querido en het heet ‘De Aankomst’. Als ik het doorblader raak ik in vervoering. Het hele boek staat vol met gedetailleerde tekeningen. De tekeningen zijn met de hand gemaakt en digitaal ingekleurd. De tekenaar liet zich inspireren door zijn vader die emigreerde vanuit Maleisië naar Amerika. Ik aarzel geen moment. Dit boek mag mee naar huis.

012.jpg

Het is Shaun’s eerbetoon aan de moed en het doorzettingsvermogen van alle migranten, vluchtelingen en ontheemden. Een zo’n onverwachte vondst blijkt een ontdekking van onschatbare waarde en het trotseren van de aanwakkerende wind meer dan waard.

007-1.jpg

Met de luchtballon mee vlieg ik door de geschiedenis en gevoed door de kracht van zijn tekeningen. De dag kan niet meer stuk.

014

Verklaring van Shaun, achter in het boek.

 

Uncategorized

Tussen de regels lezen

Zo’n dag dat je denkt, ik moet er wat mee. Veel zon en blauwe lucht, maar vooral ook indrukwekkende wolkenpartijen afgewisseld met prachtige grijsschakeringen en regen. Echt een moment om naar Den Bosch te gaan. Dat kan nooit zonder Zoete Lieve Gerritje van stal te halen. Du moment ik die richting op zoef in de kleine Blauwe Prins is Gerritje ook van de partij. Hij dartelt door mijn hoofd en laat me zijn highlights zien. De akkers en velden, de stompe spits van Zaltbommel, waar de dichter Nijhoff aanschuift, om zijn brug te tonen en door naar de Bossche Bollen. Op mijn goedkope parkeeradres net buiten de stadsgracht laat ik De Blauwe achter en wandel naar het uitzicht met haar adembenemende schouwspel boven het vrije veld, het buitengebied van de stad..

100_4459

Stilzwijgend wachten ze me op aan de overkant van de Ringweg, de Bosschenaren met hun paraplu’s, de wachtende mensen bij de abri, een beeldengroep van A.L. (Sander) Dorenbosch. Ze staan er in weer en wind en het voelt als een warm onthaal. Kom maar binnen.

100_4464

Den Bosch is mooi en overzichtelijk nu ik deze ingang ken. Jan Sluyters is het doel. In het NoordBrabants museum is het drukker dan verwacht, maar het zijn nog niet de aantallen van het van Gogh of het stedelijk, gelukkig niet. Dan ben ik geneigd om door te lopen. Bovendien stort men zich op Sluyters en Jheronimusch Bosch. ‘Iedereen’ is overwegend grijs en tanend, niet zo uitgerekt, als de beelden van Giacometti, maar minstens even dun.

031.JPG

Ik zwaai een deel van de ruimte binnen waar moderne en hedendaagse kunst beloofd wordt en val onmiddellijk voor de intense beelden van Caren van Herwaarden. Kleine aandoenlijke figuren in lakenstroken verpakt en met touw omwonden worden gedragen door papieren handen, de uitgeknipte figuren ertussen doen me denken aan de film met de papieren pop van Zweedse of Deense makelij, lang geleden op de televisie in een jeugdfilm, maar nu indringend en bepalend, schrijnend en schreeuwend zonder geluid. Een wirwar van papieren handen.

Ook prachtig zijn de grote mensfiguren in aquarel, herkenbare vormen, ze hebben geen woorden nodig om binnen te komen, ze gaan recht op hun doel, mijn hart, af. Er is een groot doek met een assemblage en tekeningen die het verhaal vertellen van oerdriften en emoties, die ons leiden en vorm geven aan het bestaan.

094

Het intrigeert me bovenmate en ik ben blij, dat ik haar heb ontdekt. Er zweeft een lakenpaard in de ruimte met zijn berijder onorthodox onder hem. Alles is te gebruiken om je innerlijk te keren, denk ik. Ze werkt met passie en ik voel haar tot diep in de vezels. ‘Larger then life’ heet haar houten beeld aan de muur en het is van toepassing op al haar werk. Ze kijkt verder dan alles wat uiterlijk is en je voelt haar queeste het innerlijk te omvatten, te vormen, te aarden in al haar vezels.

077 Paard en man

Ik dwaal verder en duik bij Sluyters naar links ten einde de stroom die de audio volgt te ontlopen. Ik scan en pluis er een paar doeken uit, de geraniums bijvoorbeeld, maar ook het delfts blauw dat er naast hangt. Gestel, Braques en van Dongen zijn belangrijke companen en goed vertegenwoordigd in de periode van zijn wilde jaren in Parijs.   De gedrevenheid spreekt overtuigend uit de enorme hoeveelheid doeken die hij gemaakt heeft. Ik laat me van mijn sokken blazen door zijn Sunrise uit 1910 en zijn Moonlight artwork, maar het vergt inventiviteit om de samenklonterende groep te ontwijken die er net een lezing over krijgt.

195 Sunrise 1910: Detail

190Moonlight Artwork

Met zijn Parijse periode sluit ik af, een stortvloed aan kleur en beweging. Onderweg speur ik naar mijn eigen innerlijk, vang de St jan in wijwater en een eenzame winterjas, klaar voor deze of gene die het hard nodig heeft, verwarmt mij alleen al bij het zien ervan.

224.jpg

Het was een vruchtbare dag met de ultieme werken van Caren als extra bonus. Dat is waar het om draait. Tussen de regels lezen levert zoveel meer op.

 

 

 

 

Uncategorized

De wondere schoonheid der natuur

Dat onze onschuldig ogende druppels levertraan op een lepel zoveel leed hebben bewerkstelligd.

Herinnering: Schoon geboend, haren kammen, ponnen aan en met de knieën opgetrokken, de kleine voetjes weggemoffeld onder het flanel, nog even het klokje van zeven uur. Daarna riep mijn moeder ons voor de levertraan. De kleinsten moesten er allemaal aan geloven. Eerst de hand van mijn moeder met het flesje en de lepel erin. Ze draaide de fles los, dan het koude staal, de goudgele druppels, zes als ik me niet vergis, de opdracht: ‘Mond wijd open’. Haar mond sperde zich ook wagenwijd.

Met kloppende hart, in de wetenschap wat er komen ging,  voerde je de opdrachten uit. Daar werd vaardig de lepel naar binnen geschoven, recht naar binnen en dan langs de lippen weer terug omhoog. Schone lepel voor de volgend. Het vertrokken gezicht en de rilling tot onder langs je ruggengraat, het haastige geslik volgde steevast. Soms te haastig, dan stikte je bijna. Als het kon de neus dicht geknepen. Kinderlogica: Het heette levertraan omdat het je tranen liet. Levertraan, de heilbrenger van het gezin, de wonderdokter in een flesje, levenselixer in druppelvorm.

De hele kinderschare achter elkaar kwam langs en steeds weer dezelfde handeling. Vervolgens appel eten en dan naar bed of tanden poetsen, maar de eerste gold ook als schoon en afdoende. Wisten zij veel. We schrijven 1956.

019 Koningspinguïns

Gisteren zag ik de uitzending van Floortje Dessing van haar programma ‘Floortje naar het einde van de wereld’.  Daarvoor nog eerst de kritische vraagstelling van Matthijs van Nieuwkerk bij DWDD voor deze ferme milieuhoedster naar het feit van het vliegen om op de plaats van bestemming te komen. De aarzeling. Een boodschap uit willen dragen maar zonder vliegtuig de onbereikbaarheid van het doel weten. ‘Het doel heiligt de middelen’, wist men vroeger al. Kennis verspreiden aan deze wetenschap om niet langer consumptief zo onwetend te blijven als onze ouders en wij met hen. Er was een hele populatie aan walvissen uitgeroeid om onze gouden druppels.

023.jpg Beelden uit de aflevering

De plaats van bestemming was het laatste minieme plekje van de bewoonde wereld. South Georgia. Een maand lang reizen om zeven uur op dit wonderschone eiland met haar gruwelijke verleden te mogen vertoeven. De Britse Sara verblijft er al 25 jaar. Als ze de geschiedenis beschrijft doen de verhalen de haren ten berge rijzen. Die vangsten, de slachtpartijen en dat alles voor die paar druppels smerige levertraan van vroeger. Een  druppel, die de emmer der verwoesting deed overlopen. Samen wandelen ze door de oude walvisfabrieken, oude schuren, verroest aangezicht. Daar ontleedde en kookte men 25 tot 30 walvissen per dag, dag in dag uit, jaar in , jaar uit, decennia lang, 175.200 walvissen. Omgezet in 900 miljoen vaten olie. Rokende schoorsteenpijpen en een overweldigende stank.

025

Het eenvoudige onschuldig ogende Lutherse kerkgebouw oogt onschuldig tussen de overgebleven verroeste getuigen van de stil gevallen fabriek. Om de nederzetting heen is die overweldigende natuur met de prachtige koningspinguïns en de zeeolifanten, die zich koesteren in het zonnetje. Het aandoenlijke verhaal van Sara, die er al 25 jaar woont en werkt en met haar museum de geschiedenis doorgeeft aan iedere expeditieganger of toerist. Als iedereen vertrokken is, blijft er de stilte, de maagdelijke witte bergen, de wind, de koude, de volmaakte eenwording met dat wat bijna ten gronde was gericht als er in 1960 geen einde was gekomen aan de walvisvaart hier.

024

Een druppeltje goudgele levertraan is een verspilling van formaat geworden en wij zijn ons daar nu gelukkig ten volle van bewust door instanties als Green Peace en met mensen als Floortje Dessing. Het doel heiligt zeker de middelen als de schellen van onze ogen vallen door zo’n prachtig verhaal van een dappere vrouw en de strijd om te behouden wat er nog is. De wondere schoonheid der natuur.

Uncategorized

Zo’n zonnige gedachte

Half vier ‘s nachts en nog steeds maken de hersenspinsels ingewikkelde weefconstructies, grote harige webben, waar alle gedachten achter blijven hangen, gevangen in dat ene woord van de longarts . In een brei van woorden , terwijl hij toch heel rustig het gesprek met me voert, alleraardigst, begripvol, geduldig, valt ineens de conclusie. Eigenlijk een beetje verscholen achter die sluiering van gemoedelijkheid. Copd D is iets anders dan Copd C. ‘Wat voorheen Gold vier heette’, vraag ik nog. De bevestiging en de verwarring. De andere opmerkingen vallen weg of vangen op. Dat weet ik niet. Maar ergens blijft de conclusie haken voorin de gedachtestroom.

002-1.jpg

Oké. Dat wordt even schakelen. Tandje hoger inzetten qua levenslust, trapje lager in daadwerkelijk gaan. Verdeel en heers, denk ik het advies van de longarts anders. Hij noemde het: ‘Verdeel je energie goed.’ Als het echt niet gaat, is er nog het revalidatiecentrum. Hij aarzelt. Waarom aarzelt hij. ‘Geen aannames’ waarschuw ik mezelf. Ons kent ons. Je hebt geen idee in welke richting hij echt denkt. Maar toch…die peinzende blik op mij gericht.

De lucht, de zee, de wind, Vlieland, wolken, hoofd in de wolken, longen vol lucht.

Tien kilo aangekomen door zin in zoet. Veel beter dan afvallen vindt hij. Ha, een geluk bij een ongeluk. ‘Waar zit die tien kilo dan bij jou?’ vraagt iemand mij later. In mijn hoofd op dit ogenblik, denk ik, en klets op de dijen. Zo werkt het. De optelsom is gemaakt. Nu de naakte feiten zijn opgeteld, kan ik aan het werk. Meer inzetten op de ademhalingsspieren en rekken en strekken. Ik ben ergens 3 centimeter kwijt geraakt.

014

Voordat ik aan de lange trap begin naar het atelier van mijn wolkenluchten-specialist komt ze me al tegemoet om de zware tas over te nemen. De hemel op aarde en wat zoete jazzklanken om in de sfeer te komen, een kop thee en een stroopwafel. Muziek, luisterend oor en de vrijheid om de lucht in te gaan. Mijn lucht boven de dromerige zee. Het palet vult zich met ultramarijn, omber en oker, titaanwit en daarmee de grijzen en een foute cereleumblauw, dat zich toch voegt. Brede penselen, doek om weg te wrijven.

013

De buuf steekt haar penselen in frivool  paarsig violet met ultramarijn en geel toetsen, het ochtendlicht piept door de wolken. Ooit in Portugal zag ik haar opkomen, die zon. Prachtig rood en paars, verkleurend naar roze en violet, weerspiegeld in de gladde rimpelloze zee, alsof de lucht was opengeklapt en zich had uitgevouwen, een vlinder van zonlicht in een wandeling, van baai naar baai, lang.

009.JPG

Als de Yogacursus aan de overkant van de gang is afgelopen gaat de volumeknop omhoog en swingen we het paneel op en af met een au naturelle afstandsbenadering. ‘Penselen en achteruit, swing swing, naar voren, penselen en achteruit swing swing’. Een ongedwongen penseelvoering? Nou reken maar, dat wordt het vanzelf. De gedachten wapperen zich losse eindjes en verliezen het in zoveel warmte.

Te moe van dagelijkse beslommeringen hier aankloppen om voldaan en energiek, na een avond je te verliezen in de wolkenluchten, weer weg te gaan. Dat is wat kunst vermag.

Thuis een lieve app met luchtige toets. ‘Wel grappig dat je nu letterlijk lucht aan het creëren bent. Mooi voor aan de muur thuis als ankerpunt’.

Dát is nu precies wat een mens nodig heeft, zo’n zonnige gedachte.

 

 

Uncategorized

Goed garen spinnen

Gisteren waren er wat alarmbellen van broer. Zus was jarig, maar vierde het niet en had al een paar dagen pijn in haar heup/rug. Dat betekende in de benen en afreizen naar het dorp verderop. Wel eerst een veldboeket aangeschaft, bij de bloemist die niet wist hoe een veldboeket er eigenlijk uitzag. Een mooie bos zelf uitgezochte bloemen maar allemaal op één niveau afgeknipt. Bovenin prijkte een musje van stof. wat bungelende lente aan een tak.

Bij zus geen gehoor. Twee keer aan de deur staan rammelen. Broer meldde per app dat ze vast haar oortjes niet in had. Dan is zus stokkedover dan ik ben. Achterom dan maar. Uitwerken hoe de klink naar beneden kon, vervolgens veilig verstopte sleutel zoeken met steeds weer afbrekende takken en daar stond ik binnen als een volleerd insluiper. Mijn broer was inmiddels al gewaarschuwd door een alerte collega die aan de overkant aan het werk was. Aan de trap drie keer galmen, er was geen sjoege, maar er brandde wel licht.

De hele trap lang, doken er allerlei doemscenario’s op en toen stond ik voor haar dichte deur. Ik zou ter plekke stil vallen als er een deurklink naar beneden zou gaan en ik had niets gehoord of niemand verwacht. Zus stond midden in haar ochtendrite, verbaasd maar blakend. ‘Ha zus, ik kom zo naar beneden. Wil je koffie’. Zo werkt dat. Via internet speurden we een vragenlijst van de fysio op en als een volleerd ‘selfmade fysio’ vuurde ik de honderd vragen op haar af. Ze moest in allerlei houdingen liggen en de hele handel aan spieren in het heupgebied kwam langs. Drie indicaties rolden uit mijn medische portefeuille. Een Impingement van de heup, een Trochanter major pijn syndroom of een slijmbeursontsteking. Ha ha, nu de dokter nog.

100_4450.JPGMarja de Jong. (under construction)

‘s Avonds met kruidenthee en heel veel zin. Mijn eigen anatomische lessen. Door met de vrouw in de spiegel. Eerst maar eens de stofvoering had ik me bedacht. Alles was mogelijk, die avond. Breitner, van Gogh en Japanse prenten. Voor het van Goghgiaanse effect werd een dikke impasto pap gemaakt van krijt en standolie om de verf mee aan te lengen en op te hogen. Ik zat met mijn hoofd bij stofvoering en kimono plooien. Later vroeg ik me af of het effect van die dikke pasta in combinatie met losse pigmenten niet veel intenser zou zijn.

008Ploeteren met plooien

Eigenlijk is een atelier aan huis de beste oplossing voor het werk. Net als je lekker in het proces zit, is het tijd. Aan de andere kant voel ik dan wel elke spier in mijn lijf naderhand. Weliswaar niet de Trochanter major, maar alle Scapulae, Collum, Rursus en Pectus musculi. Om over het hoofd nog maar te zwijgen. Dat plakt verlangens en werkelijkheid aan elkaar, lijmt, vleit, teemt om door te gaan. Likje hier, veegje daar, op de valreep nog een advies van een medestudent en dan penselen spoelen en gedachten wissen. Als je het als een Mindfull werkje beschouwt, is het zelfs prettig om zo de overgang van de intensiteit van het scheppen naar het gewone leven  te maken en wordt het geen losscheuren.

100_4447

Vanaf de doeken lachen ons de resultaten toe. Bloesem, een kop van een Youkai, tere Japanse vrouwen, de vrouw in de spiegel en een fraai Japans landschap met springende mannen. Volgende week weer door. Met het hoofd dook ik in het nutteloze niets van de tv, terwijl gedachten garen sponnen. Voor de prints in de kimono natuurlijk, volgende week.