Uncategorized

Een oorverdovende stilte

De eerste keer een stuk zien is spannend omdat je niet weet wat er komen gaat. de tweede keer hetzelfde stuk zien is fascinerend, omdat details opvallen die je bij de eerste keer ontgaan zijn. Ik ben in de positie om dat te kunnen, dankzij mijn vrijwilligerswerk als publiieksbegeleider, een droombaan. Gisteren was de jeugdvoorstelling ‘De Nachtwaker’ gespeeld door Noël van Santen van Het Filiaal voor de scholen in Vianen in de Blauwe Zaal, dat verborgen  juweeltje van een theater in het sportcomplex Helsdingen.

Ik was er een uur van te voren. Er hoefde niets klaargezet te worden, maar bij onvoorziene omstandigheden is er nog voldoende tijd om iets te regelen. Ik moest iemand inwerken die voor het eerst was. Gelukkig was ze net zo vroeg als ik en dat was een mooie manier om met elkaar aan de praat te raken over motivatie en invulling van de te verrichten handelingen.  Er volgde een  kennismaking met de jongens van het geluid en met Noël, van het doornemen van de veiligheidsvoorschriften van het gebouw, de plek waar we de scholen zouden verzamelen. Er bleek ook begeleiding te zijn van het Filiaal zelf. Ze had informatie bij zich voor de diverse groepen, begeleidde ze naar hun stoelen in de zaal en hield het inleidende praatje. Een lief en vertrouwd gezicht kwam namens Kunst Centraal kijken. Ze had de voorstelling nog niet gezien. Warme omhelzing. Altijd fijn om elkaar te ontmoeten bij zo’n inspirerende gelegenheid.

001-6.jpg

Na de herfstvakantie was dit voor de kinderen een ongebruikelijk begin. Ze waren uitgelaten, in afwachting van wat komen ging, en babbelden honderduit. De meiden deden hun klapspelletjes met het patroon van de wapperende handen en de jongens hingen tussen de V-vormige zuilen van de hal en hielden grootspraak. Het gekwetter klom tegen de muren op en zwol aan, tot een van de leerkrachten een schel gefluit liet horen en haar stem verhief.  Mobieltjes uit, een begeleider op tien kinderen en geen wc-gang tijdens de voorstelling. Als de Rattenvanger van Hamelen liep ik voor de 150 kinderen uit, terwijl bij de deur boven mijn metgezel al stond te wachten.

002

Het podium stond klaar. Het licht ging uit. Het publiek verstomde in afwachting van wat komen ging. De nachtwaker kwam op zijn werk. Een kwartier lang keken we naar de handelingen van het Pietje Precies. We volgden de uitgestreken verrichtingen, die uiterst nauwkeurig zich tot twee keer toe herhaalden. Er werd geen woord gesproken. Kleine oneffenheden gaven aan dat er iets stond te gebeuren en voerden ongemerkt de spanning op. Daarna ontwikkelden zich allerlei gebeurtenissen,  die tot gevolg hadden dat de nachtwaker een reis maakte en avonturen beleefde met een voortrazende trein, een reuzevogel en een octopus, een wonderlijk bos en een woeste zee. Elk geluid had functie en was tot in de finesses afgestemd op het geheel. De tweede keer was de zaal veel onrustiger, maar ze leefden wel intenser mee dan bij de eerste lichting.

005

Spanningen ontlaadden zich door en masse te gillen van schrik, met lachsalvo’s. Er was een grotere interactie met de nachtwaker en zijn avontuur. Het gekrakeel bleef voortduren. De afwisseling van theater en object theater was kenmerkend voor het theatergezelschap, maar voor de kinderen een verrassing. Het feit dat je met wc-borstels een bos kon creëeren, een eye-opener. Dat gesproken woord niet nodig was een openbaring. Bij het naar buiten drommen was de spanning af te lezen aan de rode konen, de schitteringen in de ogen.  Met ongeloof merkte een van de vriendinnen op ‘En er werd geen woord gesproken…’ Druk delibrerend verlieten ze het pand via de grote trap. Wat achterbleef was een oorverdovende stilte.

Uncategorized

Zo’n verstild moment

Zuslief en ik hadden dezelfde drang. Ik appte: Wat gaan jullie doen en zij antwoordde wat ik in mijn hoofd had. ‘Is het Zee-tijd’. Nou en of. Ik had me al voorgenomen te gaan als niemand meeging. Een zus had een verjaardag maar de rest was te porren. Wassenaarse slag was hemelsbreed het dichtste bij. Het was nog altijd een uur rijden. De beloning was navenant. Het werd stralend en helder, zonnig en niet te koud. Lucht met de mooiste wolkenpartijen en zee met heerlijke grote schuimkoppen. Onstuimig maar oogverblindend, het hele strand lang. Wit, witter, witst met uitzicht op de pier en de draaimolen van Scheveningen. Van hieruit bezien een grijze nevelige Turner.

IMG_1817  IMG_1762

Het was het perfecte weer. De zee schuimde van tevredenheid grote witte vlokken. Vaal geelwit oogden ze op het strand tegen de woeste golven, die elkaar voorbij streefden in schoonheid en kracht. Soms spatten ze hoog op, een jubelende fontein.  Natuurschoon in oneindigheid,  zo ver als het oog reikte.

IMG_1851.JPG IMG_1868.JPG

Zuslief was haar nieuwe camera aan het doorgronden. Andere zus had het juiste schoeisel in de auto laten liggen en ging halverwege terug om lekker in de zon op een bankje te ziten. Wij hadden het druk met indrinken, vastleggen en opslaan in hart en hoofd. Er zat een mijnheer op het zand in een wonderlijk stoeltje. Boven hem hing een scherm roerloos in de lucht. Als hij wat hendels bewoog met zijn handen kwam hij een stukje van de grond. Klaarblijkelijk was hij aan het oefenen. Wij liepen door en ik keek af en toe om. Ineens hing hij boven het duin in de lucht en had zijn vervoer onder controle. Een zoektocht achteraf vertelde dat het om een Grasshopper ging, een veilige manier om te leren paragliden. Het leek me fascinerend om zo vrij boven iedereen uit te torenen en een magnifiek uitzicht te hebben over land en zee. Hoger dan het hoogste duin zweefde hij heen en weer. Vreemde eend in de bijt van de meeuwen.

IMG_1871  IMG_1879

Aan de horizon lagen drie grote rode schepen roerloos. Zichtbare bakens. Een vrouw trotseerde kou met hoog opgestroopte broek en blote benen en kletste door het woelige water. Iemand liep met de fiets aan de hand en wandelde stevig door, verzekerd van vervoer terug door de duinen. Wassenaarse honden sprongen rond en buitelden over elkaar heen, renden uitgelaten naar de bal. De kleinsten waren kleiner dan de golven die op hen af kwamen.

IMG_1881.JPG

Het hele strand lang waren mensen stevig aan de wandel, druk aan het praten of gaven in stille verwondering hun gedachten mee aan de zee. De vloedlijn kwam brutaler naderbij en als ze zich terugtrok sleepte ze het zand tot een rafelige voile.

IMG_1883

In het stilvallende water weerspiegelden de wolken alsof ze wilden wedijveren met de rollende golven. Ik had uren kunnen blijven turen, maar we liepen toch langzaam terug naar zuslief. Twee uur lang de kop leeg geblazen is voldoende om er een hele week tegenaan te gaan. We mijmerden over wonen aan zee en dat misschien dan de stille kracht niet meer zou werken. Ik heb een tijd aan zee gewoond en we gingen altijd na de maaltijd voor een wandeling. De echte schoonheid heb ik pas opgedaan toen ik haar wilde vangen in beeld. Met de foto’s kwam het dubbele genieten.

IMG_1877

Vanmorgen bij het uitzoeken van de foto’s heb ik de hele middag dunnetjes overgedaan en ben ik stil gevallen bij het beeld van de rij paaltjes op het duin. Ongekende schoonheid van de eenvoud in zo’n verstild moment.

Uncategorized

Het was me het dagje wel

Gisteren begon de dag met een groot mysterie. Spalk was zoek. Hoe ik ook zocht en waar ik ook keek, hij was in geen velden of wegen te bekennen. Ik riep de heilige Antonius aan, haalde alle vergeetplekken voor de geest, overwoog elke mogelijkheid, maar ik vond hem niet. Dan maar zonder spalk naar het tweede om zoonlief  te kunnen zien voetballen. Warmpjes aangekleed want het beloofde een koude dag te worden, dat had de weerman op de radio gezegd. Een prachtige lucht met flarden wolk en de horizontalen en verticalen van vliegtuigen, druk met elkaar in gesprek. De jongens deden hun best, maar het was de dag van het gelijke spel. De zon bleef schijnen en al puffend pelde ik uit. Eerst de poncho af, dan de vingerhandschoenen, vervolgens het ‘schaap’uit (een gerulde mouwloze bodywarmer) de sjaal ging los. Zon op de toet.

IMG-6026

’s Middags de wedstrijd van Zoonlief twee, maar eerst tussendoor naar huis om Spalk te zoeken. Lorgnet op de neus en speuren als een echte Sherlock Holmes. De wasmachine leeg gehaald en de was opgehangen. Geen spoor van Spalk. De vuilnisbak ontleed en uitgerafeld en de kattenbak verschoond geen glimp van Spalk. Terwijl ik het vaatje aan het wegwassen was, liep ik nog eens mijn gangen na. In gedachte had ik Spalk op de bank afgedaan en naast me neergelegd. Daar was ie het laatst. Ineens een lumineuze ingeving. Spalk had klittenband.

Kleding onderzocht die ik in de armen mee naar boven had genomen. Nul op rekest.  Tussen de kussens had ik zonder resultaat allang gezocht, de hele vloer had ik afgespeurd, de boekenkast uitgekamd. Ineens zag ik mijn wollen plaid een beetje oprullen. Een miniscuul bultje maar toch. En ja hoor. Het voelde harder dan de omgeving. Spalk had zich als een volleerde Zwaan-kleef-aan vastgebeten in het wollige en liet slechts met moeite los. Verguld liet hij zich na het avontuur verenigen en gleed soepel om pols en duim.

Opgelucht en klaar voor de middag nogmaals naar het voetbalveld. Ik had de helft van de kleding thuis gelaten. Zoonlief twee was aan de beurt. De scheidsrechter had kennelijk een moeilijke week gehad, want hij besloot om een straffe hand te voeren. Drillen en tegenstrijdigheid werken niet goed samen. Boven me klonk het protest luid van de tribune. Trainer had het elftal omgegooid en daarmee is het nog geen team. De lucht was nog prachtiger dan de ochtend met haar cumulus. Af en toe klonk er een harde knal van een van de velden om ons heen en vlogen de meeuwen, die door het stampen de wormen voor het oppikken hadden op het achterste lege veld, luid protesterend op. Vormden witte stippen tegen de dreiging die zich aan het ontwikkelen was.

defbfb2e-f12c-4523-8ef8-69f92a8e9478.jpg

Toen ik naar huis reed kleurde de lucht in alle toonaarden van blauw naar paars.  Tijd voor de boodschappen. In de winkel rees er ineens een vraag. De curry had een toevoeging gekregen. Curry-ketchup of Curry-kruiden-ketchup. Smaakte dat dan als Curry, zoals ik ze zelden maar ooit proefde,  of meer als Ketchup. Gelukkig. Buiten de reuzeflessen om, om een weeshuis mee te besauzen, bestonden er ook tubetjes voor weinig. Die dan maar na rijp beraad met de vrouw, die naast me stond. Waar een mens zijn hoofd al niet over kan breken.

Dankzij Spalk oogde het huis opgeruimd en uitnodigend. De Curry smaakte naar Curry. Gelukkig maar. Met een stevige Deense thrillerserie tot besluit ging het Spalk mysterie de boeken in. Het was me het dagje wel.

Uncategorized

Pluk de vruchten op het juiste uur

Ooit, later als ik in een huis woon, waarbij ik niet vier trappen hoog moet, neem ik zo’n gezellige wollebaal als broerlief en mijn lieve schoonzus hebben. Wat een heerlijke blijde grenzeloze lieverd is het. Als je naar hem kijkt, begint de zon te schijnen. Goudgeel van buiten en goudgeel van binnen. Heel even kon ik hem knuffelen toen ik de sleutel bracht van het hek van het tuinencomplex. Van de week ontdekte ik dat het dakje van de kachelpijp eraf was gevallen. Broer was er al voor op het dak geweest, met gevaar voor eigen leven en gaat er aan knutselen.

010 Fotocompositie is van schoonzus

Ik moest snel door, want kleinzoon en kleindochter waren met dochterlief bij de Geertjeshoeve, een bekende kinderboerderij in Haarzuilens. Met ons hadden meerdere ouders en oma’s het idee opgevat. De laatste dag van de herfstvakantie, een tikje onstuimig weer en genoeg geiten om de aandacht te kunnen verdelen. Het hobbelveld dat parkeerplaats heette, nam iedereen voor lief, maar was eigenlijk ondermaats met die diepe kuilen. Hobbeldebonk en modder. De kleine blauwe Prins oogde na dit ritje als een kleine zwerver.

Het drietal zat al hoog en droog in het restaurant. Dochterlief was aan het voeden.. Keinzoon speelde schaak. Of ik mee wilde doen. Natuurlijk. Het spel volgens zijn eigen gemaakte regels was iedere keer weer een glorieuze overwinning voor hem. Binnen no time had hij met zijn zwarte stukken al mijn witte van het bord geveegd. Hoeveel hokjes je opschoof of in welke lijn deed niet ter zake. Bij het volgende spel, iets met magneten, liet hij me ruiterlijk winnen. Bij het terugzetten van de spellen verbaasde me de chaos midden op een Perzisch tapijtje, waar die spelletjes in het midden op een berg lagen  en kinderen her en der verspreid over de grond aan het liggen, kruipen of spelen waren. Kinderparadijs zonder grenzen.

IMG_0355  img_0369.jpg  IMG_0354

Bij de geiten leerde kleinzoon hoe hij de brokjes moest voeren. Plat op de hand. Griebelen bij de natte snuit die over de huid snuffelde. Net als bij de kinderen in het restaurant verwonderde me vooral de intentie van veel.. Veel geit, wat minder varken, waarvan één met aandoenlijke kleintjes, onschuldig roze en prachtig gevlekt, Kleinzoon genoot met teugen.

IMG_0375

Een winkeltje met heerlijke kazen en jam, knuffels en hebbedingetjes en ouders met het kleine grut die overal aan mochten komen. Gemoedelijk en vriendelijk, in dat milde klimaat van onthaasten. Een fantastische zet was de kastanjebaan. Doorgesneden pvc-buizen-weggetjes  in de wilgen, waar de kastanjes van buurboom in een kist voor lagen en er naaar believen maar kon worden aangerold. Wel de ronde zoeken en niet die met een platte zijkant.

IMG_0379.JPG

De gekochte kaas nuttigden we later op een heerlijke bruine boterham. Er zat peper en tomaat doorheen en ze  smaakte naar herfst en kinderboerderij, zoals het beloofde. Een kaas met een bite.

Thuis zocht ik naar een boek, dat ik zou recenseren, maar het was in de herdruk.  Morgen maar even een tochtje naar de bieb. De achttiende komt het weer in de handel. ‘Wanneer is stilte belangrijk’ filosofeert  iemand van de denksmederij op FB. Niet op een kinderboerderij in de herfstvakantie. Dat is mijl op zeven. Geroezemoes, gekrakeel, vallende kinderen, huilende kleintjes, mekkerende geiten het mocht wat. Maar daarna doodse stilte in huis. Heerlijke voedzame stilte. Het zorgt voor de balans na zo’n ochtend en wordt dubbel en dwars gewaardeerd. Pluk de vruchten op het juiste uur.

.

 

Uncategorized

Terwijl het langzaam even lente werd

De beloofde 20 graden werd nog lang niet gehaald toen we richting Herwijnen reden. Ik was vergeten hoe mooi de omgeving daar was. Het uitgestrekte Hollandse land tot zo ver het oog reikte en hier en daar doorsneden door rijen populieren, smalle bosschages of een boerderij. De kleine landweggetjes droegen sporen van de tractoren die af en aan reden met hun volgeladen karren.

IMG_5990  IMG_5987

De jongens zaten achterin en dochterlief zat naast me. De jongste was naar het dagverblijf. Prime time voor de twee oudsten. Op naar het Geofort. Iedere school zou deze informatie moeten kunnen oplepelen op de manier waarop ze het uitgevoerd hebben. Visueel, fysiek en vooral intrigerend. We zagen de schaalverhoudingen van de tijd uitgedrukt in lichtjaren en het oppervlak van de huid verkleind tot neutronen en protonen. We konden zien hoe de aarde was in het prilste begin en hoe het zou zijn in de verre toekomst. Met kapla werden torens gebouwd, die door een nagebootsste aardbeving op verschillende schaal werd getest. Er waren vliegtuigcabines gemaakt voor de jonge piloten. Et was nog veel meer te zien.

IMG_5997   IMG_5983

Buiten was er een doolhof en viel er een moord op te lossen. Met spitsvondigheid en de juiste beredeneringen had dochterlief het bij het rechte eind. Het drukbezette restaurant bood nog plek. Haar personeel werkte efficient en was vriendelijk en behulpzaam. De jongens smulden van de frietjes en stoven daarna weer van tafel om in de natuurspeeltuin hun energie kwijt te raken. Zon werkte mee en brak eindelijk door. Het werd koesterend warm met ons gezicht opgeheven. Voor me uit een zee van wuivende cosmea in haar tere tinten.

De omgeving werd steeds drukker bevolkt met kinderen, ouders en grootouders in alle soorten en maten. Herfstvakantie en dat was te merken. Het leukste museum ter wereld verkondigde het bord. Naast de wetenswaardigheden waren de doespelletjes een belangrijke aanvulling. Voor de minecraft stond een lange rij, die we wijselijk links lieten liggen. Met de museumjaarkaart in ons bezit was terugkomen op een rustiger tijdstip altijd nog een optie. Beter intens genieten van een paar dan oppervlakkig van veel dingen.

IMG_5974

Het fort zelf was een bezienswaardigheid op zich. Na alle oude forten die ik vorig jaar bij de voorstellingen had gezien, spande deze de kroon van effectieve vernieuwing zonder de oude kern aan te tasten. Een groot glazen dak omspande de ruimte tussen twee gedeeltes. Elke centimeter was goed benut. Middenin bleef er nog een stuk authentiek invoelen bewaard door de smalle omloop met vochtige muren en grond. Daar moesten de soldaten doorheen gekropen zijn. Aarzelend voegde het heden zich naar het verleden. De opluchting toen het echt alleen maar een doorgang en niets meer dan dat bleek te zijn.

IMG_6009

Met twee jongens, moegespeeld achter ons aan, liepen we terug naar de auto en kwamen een van mijn schatjes tegen van de oude school samen met zijn moeder. Warme omhelzing. Even knuffen. Zo lang niet meer gezien. Onderweg wilde ik de wilde landweggetjes en dochter lag in een appelflauwte toen ik vlak voor ons een buizerd zag, die zich op een prooi stortte. Fototoestel niet bij me en veel te langzaam om de vogel met zijn machtige gespreide vleugels vast te leggen. Er zaten er verderop notabene nog twee. Ik moest vaker het veld in, bedacht ik ter plekke.

Met twee dommelende jongens achterin reden we terug naar huis terwijl het langzaam even lente werd.

Uncategorized

De bank wachtte

Het hele atelier was omgebouwd tot zonnebloemenparadijs. De wanden hingen vol met de houtskooltekeningen en de opzetjes van het eerste uur, met olieverf op papier. Zonnebloemen in alle rangen en standen. Daarnaast een grote emmer vol met de afgedankte zonnebloemen van de bloemenwinkel, die nog heel erg de moeite waard waren om na te schilderen. Wij hadden voor de vazen gezorgd. Uiteindelijk werd een mooie bolvormige groene met algemene stemmen gekozen.

IMG_1695

Het was heerlijk om erin te duiken. Ik had een groot doek gekozen. Geen begrenzing in de beweging, maar gewoon gaan. Eerst met een grote kwast de achtergrond, waarbij ik de vaas met bloemen uitspaarde, daarna met paletmes de zonnebloemen zelf en daarna het overvloedig aanwezige blad. Het mes behoedde voor al te pietepeuterige precisie. Dit was wat het dichtst bij me stond. Met elke streek voelde ik de vreugde weer terugstromen, die ik al een tijdje kwijt was in het tot op het detail nauwkeurige uitgespitte middeleeuws van het jaar daarvoor. Je verliezen in het doen, de vreugde om het resultaat, de drang om door te gaan/. Het zijn de momenten waarop alles lukte. Overal om me heen ontstonden nieuwe zonnebloemen, ieder met een volstrekt eigen handtekening. Gedurfd of ingetogen, voorzichtig of krachtig, het spatte van de doeken af. Heerlijk om naar model te werken.

IMG_1731 detail

De volgende dag kwam ik, in alle vroegte, mijn  toneelmaatje tegen in de handenkliniek. We hadden elkaar al een hele tijd niet gezien en sloegen de wachttijd stuk met verhalen over en weer. Zij had een duimspalk en ik kwam er een halen. Wat een wonderlijke gewaarwording als de warme silicone om de pijnlijke plek werd gevormd. De warmte voelde behaaglijk. Op maat gemaakt en klaar terwijl U wacht.

handenkliniek

De foto’s van de handen, een vervroegde halloweenparty volgens zuslief, toonden de slijtageslag klip en klaar. De Belgische arts legde het met haar zangerige accent uit en zo klonk het als een gunst of een gave. Ze koos voor de klassieke aanpak. Spalk en handentherapie. Een spalk om vast aan te wennen en later zou de tweede worden aangemeten.

poortwachters kiezen

Buiten onder de rode beuken ontwaarde ik bij de buurman, de tandtechniker, twee ivoren poortwachters en ik kon het niet laten om ze vast te leggen. Wat een prachtige entree.

Bij zuslief was er koffie en het delen van de ervaring. Daarna door naar de Breitnersessie met Wolkenwietje. Ze wilde wat foto’s van haarzelf in kimono en had alvast haar knusse kamer omgebouwd tot uitheems boudoir. Prachtige kelimkussens en een mooi kleed op de bank, roze orchideeën en felrode anthuriums in een oudroze met gouden vaas. We bepaalden de juiste compositie, de lichtinval, de pose. Elegante voeten over elkaar heen. Blote benen of juist niet, de stand van de armen en handen.

De parkeermeter liep tot half vier. Ik moest er als een assepoester hals over kop vandoor met de belofte twee weken later nog een keer te komen.  Dan beloofde ik mijn eigen kimono mee te nemen, de Japanse met de lange mouwen, om de sessie te vervolgen. Nu hadden we een mooie rok onder de driekwart kimono’s gestopt in  tere tinten die er bij pasten en een sessie met een chinees jurkje als rok. Alle combinaties waren denkbaar en de achtergrond en omgeving en de stofvoering op de verschillende foto’s waren inwisselbaar.

spalk

Ik zocht en vond vingerloze handschoenen voor over de spalk. Mooi zwart is niet lelijk. Zo was het goed. De bank wachtte.

Uncategorized

De wortels, de man en de mythe

IMG_0285.JPG

Bij de fysio op halve kracht vooruit. De Amerongse berg was de uidaging voor die middag, dus er moesten krachten gespaard worden. Herfst liet zich vangen in een rood, oranje en bruin palet in dat majestueuze bos naar de top toe. Bovenaan een zee van ruimte en licht en uitzicht op de dorpen in de Betuwe, zoals Buuren, Zoelen en Elst gemarkeerd door hun kerktorens. De Pinkeltjepaddestoelen waren nog steeds  te vinden net als de ton sur ton zwammen in hun bruine schutkleuren tussen de gevallen bladeren.

 

Armando kwam voorbij, toen we door de statige laan liepen achter het tennisveld. Het deed denken aan een middenschip van een kerk, majestueus en voornaam. Ik dacht dat de kunstenaar het ooit had vergeleken met een kathedraal en doorvoelde de betekenis van die woorden ter plekke.

IMG_0347

Thuis zocht ik het na. Armando had slechts de tweeledigheid genoemd van het bos. De onschuldig ogende voorste bomen waren een dekmantel voor de daden die, dieper het bos in, door de Duitsers in de tweede wereldoorlog werden voltrokken. En bij Jan Wolkers, die ik er ook toe in staat achtte met zijn gezwollen retoriek en zijn grote hart voor alles wat natuur was, vond ik ook geen aanwijzingen. Toch fijn om even bij beide mannen op bezoek te zijn. Twee grootheden in hun beeldend werk. Mijn vurige kathedraal leek in het geheel niet op De Groene Kathedraal van populieren van Martinus Boezem in de Flevopolder.  De ware associatie kon ik niet meer achterhalen. Het beeld bleef me bij, de statigheid evenzo.

 

De grilligheid van bomen doen me aan het werk van Armando denken. De knoesten vertellen woordeloos hun verhaal en de wirwar aan verstrengeld leed op de grond lijkt doods maar ademt, door het kleine leven op en in schors en bast. De termietenheuvel oogt onschuldig maar vormt met haar leger rode mieren een afwerend schild. Ergens ligt achteloos een man languit, zijn armen om hulp gespreid naar voren gestrekt. Het hoofd ontbreekt en op die plek is een knoestig gapend gat. De verhalen liggen hier voor het oprapen. De verhoute Klaas of de man zonder hoofd maar meer nog de Mythe van Armando zelf in de film Het Voorval.  ‘Het bos dat alles zag maar zwijgt in alle talen‘.  Even verderop is bij de stam van een van de woudreuzen een deel van de bast teloor gegaan. Toch staat hij er in zijn innerlijke naaktheid fier te staan en beaamt de dreiging. De lange laan vormde de onschuld in dit verhaal. Zuslief leverde de foto’s van de man. De mijne zijn bewogen.

IMG_0338.JPG

Aan de overkant van de berg waren we op de uitkijkpost van het Egelmeer beland. Het foto-oog van zus ontdekte tegen een van de pilaren een wespennest bevolkt door  imposante wespen. De hoornaar vermoedde ik. We hadden een mooi zicht op de onderkant, die tevens als ingang  diende en derhalve de aanvliegroute was.

IMG_0313

De plas lag er verlaten bij. We konden geen van de vogels ontdekken. Het water spiegelde de grijze lucht en wind benam ons de adem. Het uitzicht was prachtig. We kozen het pad om het meer heen, maar er viel niet veel te zien.

IMG_0330

De kardinaalsmuts stak oranjerood af tegen de wat sombere groentinten op het troosteloze smalle pad vlak langs de autoweg. De wal ontnam ons weliswaar het zicht, maar niet het geluid. Zodra we konden, weken we uit naar de overkant. .

Aan het begin van de wandeling had de zon her en der gezorgd voor gouden spikkels op de grond, maar nu trok de lucht dicht. Het werd tijd om terug te keren naar de auto. Toen de eerste druppels vielen zaten we hoog en droog binnen. Het afzakkertje haalden we in Cothen. Thuis zocht ik verder naar de wortels, de man en de mythe.