Een geheel nieuw inzicht

Vanuit mijn slaapkamerraam kijk ik recht op de bloeiende sering van de buurvrouw, waar de mussen en tegenwoordig ook een enkele merel dartelend hun ochtendlied inzetten. Guido Gezelle doet mee. ‘Tak op, tak af, tak op, tak af.’ Het is een vertrouwd beeld.

Een positief bericht via de media, dat dan wel, over een school in Denemarken waar de juf en leerlingen van een klas aan het woord zijn. Sinds anderhalf jaar zijn schermen niet meer aanwezig. Geen computers, geen laptops of Ipads, geen telefoontjes. Wat er wel is? Pen en papier en boeken. Men schrijft weer van alles op. Een leerling laat zien hoe zijn schrijven vooruit is gegaan, een meisje heeft het over iets wat ik zo duidelijk herken: Ze schrijft liever met pen en papier omdat ze alles wat er gezegd wordt op die manier veel beter onthoud. Een jongen zegt: ‘Het is minder rommelig.’ Met ander woorden er is weer gerichte aandacht voor waar je mee bezig bent en, niet onbelangrijk, voor elkaar. Ze doen weer spelletjes in de pauze en zijn veel alerter.

Hier in de Hoff, waar de tijd lijkt te zijn stilgevallen, ondanks alle groei die er is in deze lente, is het niet moeilijk om die aandacht en de bezinning in de aard der dingen te ontvangen. In de hectiek van het leven in Nederland kan ik er hevig naar verlangen. In die heerlijke stilte hier moet ik de neiging om iets snel op te zoeken, of het checken van de binnengekomen berichten afwennen. Het zit er immers zo ingebakken.

Natuurlijk, voor het schrijven van de blog, of liever gezegd voor het lezen van de verhalen, is het cruciaal, zo’n Ipad, misschien voor het opzoeken van recepten ook. Maar vroeger gebruikte ik gewoon mijn kookboeken. Er staan er nog een aantal in de boekenkast in het andere huis. Straks als de plank boven het aanrecht is geplaatst, komen daar weer een paar van die bijbels op te staan. Een Indiaas kookboek, recepten uit het midden Oosten, mijn oude Bep Vuyk van lang geleden met Aziatische gerechten en het kleine groene Perzische receptenboekje. De verhalen kwamen in dagboekjes terecht. Chinese boekjes met een mooie kaft, echte kleinoden, volgeschreven, waar ik een enkele keer nog uit put.

Gisterenmorgen al vroeg kwam vriendlief om in de keuken het kastdeurtje te maken en het paneeltje onder de spoelbakken te plaatsen. Het valt op hoe secuur hij daarbij te werk gaat. Hij trekt tot op de millimeter na of iets recht is ja of nee. Er drupte ergens water onder de spoelbakken, maar dat bleek een kwestie van aandraaien met een hulpmiddeltje. Lief had dat al geprobeerd met de hand, maar dit bleek eenvoudigweg de juiste oplossing. De keuken is nu, op het sauzen van de muur na en het plaatsen van plank boven het aanrecht, zo goed als af.

Toen ik nog in Nederland was had Lief mijn kruidenverzameling al in een van de lades uitgestald. Op zijn geheel eigen wijze. Dus lagen alle potjes met de etiketten naar boven in de la en het viel daardoor bijna blind te pakken. Ik handhaaf zijn manier van rubriceren, want ik had ze zelf beslist minder overzichtelijk neer gezet. Zo zie je maar. Niet hetzelfde als te doen gebruikelijk, maar daardoor een geheel nieuw inzicht.