Uncategorized

Een dag met verrassingen

Zoonlief vond het niet nodig dat ik kwam kijken bij zijn wedstrijd. Moeder eigenwijs en toch weer en wind doorstaan en daar speelde hij de sterren van de hemel. Weliswaar verloren ze nipt met 3-2, maar de centrale verdediger stond als een huis. Of is dat weer moederlijke trots. Enfin.

Door en door koud zat ik om twee uur in de auto. Tijd om op te warmen en waar kun je dat beter doen dan in een klein en vriendelijk museum. Larense Bon ton en de tentoonstelling Weer en Wind, van Avercamp tot Willink, met grootheden als Hendrick Avercamp, Jan Mankes, Jan van Goyen, Piet Mondriaan, George Hendrik Breitner, Isaac Israëls, Hendrik Johannes Weissenbruch, Jan Sluijters, Maurits Cornelis Escher en Carel Willink.

mankes‘Nevelland’ van Jan Mankes

De audiotour bevatte passende gedichten van de Genestet, Gezelle, Pareau, van Geel,  Kouwenaar, Bernlef en Campert. Overal op de muren stonden regels uit gedichten. Woord en beeld onder een noemer, het was een heerlijke duik in het diepe. Mooie kleine juweeltjes zaten ertussen, zoals de twee paneeltjes van Jan Mankes: Nevelland en Uitzicht op het atelier. Zo de moeite van het aanschouwen waard. Zacht, omfloerst en in dat dromerige spannende Mankeslicht, streek voor streek bedachtzaam.

IMG-6773 ‘Japans meisje met lippenstift’ van Isaac Israëls

Het was boffen, want daarnaast was ook de tentoonstelling Vrouwenportretten, een verzameling van William en Anna Singer. Verlies je in de vrouwen, die ons bezien vanaf het doek. Hooghartig, ingetogen, uitdagend, peinzend en neergezet door de ogen van schilders als  Van Dongen, Sluijters en Leo Gestel, maar ook de klassieken Wally Moes, Dooijewaard, Martin Borgord of met de  impressionistische kijk van Breiner, Israëls en Coba Ritsema. Er zitten juweeltjes tussen.  Als het er nog in kan, na al dat moois is er als toetje de tentoonstelling: The white blouse’ van Marie-Jeanne van Hövell tot Westerflier portretten van bekende en onbekende Nederlanders die de witte blouse op een volkomen eigen manier uitdragen. De foto’s zijn analoog geschoten. Prachtig werk, maar ik moet er nog eens voor terug. Het hoofd zat vol.

IMG-6747Jan van der Kooi. ‘Raam’.

Door de tentoonstelling liep ik tegendraads terug. Nog even stil staan bij de juweeltjes. Het gedicht van Campert: ‘Sterren vroren in het raam/ ik blies een wak in het glas/buiten bewoog het licht zich niet/ ‘onder een prachtig schilderij van Jan van der Kooi. Aandoenlijke herinnering aan de ijsbloemen op de ruiten achter de Beatle-gordijnen in de Amandelstraat. De rit terug was lang genoeg om alles te overpeinzen. Hoeveel schoonheid een mens hebben kan.

IMG-6848.JPG Marshmallows

In de avond stond er een afspraak met schoondochterlief.. Ze had een linkje gestuurd met een lichtjestocht op fort Rhijnauwen. Natuurlijk ging ik mee. Het was de eerste keer na de komst van de kleine man, dat ze er opuit trok. Graag trakteerde ik haar op de heroverde vrijheid en herinnerde mijn afhankelijkheid van baby, luiers en voeding in de eerste maanden van het moederschap. Waar ik in alle onbevangenheid een volle duik in het ongewisse had genomen en de wereld voor maanden alleen maar baby schreef.

UYHB8308  6df62638-441e-46f3-9ef8-07598360df20Rhijnauwen

Het was druk en pikkedonker. De groep werd in tweëen gesplitst en we konden op pad. De sfeer was prachtig. Grillige Mankesbomen tekenden zich af tegen het avondlicht en alleeen daarom al was het de moeite waard. De kaarsjes, de glühwein en warme chocomel, de marshmallows en de vuren , die warmte in de nacht flakkerden, omlijstten het verhaal van de sprokeverteller over het spinrag in de boom en de vergeten spinnetjes.

13354357-46a5-47f8-b583-0fbf7f32985c

Stevig gearmd liepen we zo ver mogelijk van de kleine groep vandaan, opdat het bos ons haar geheimen zou openbaren op dit ongewone tijdstip. Het was de enige juiste sfeervolle afsluiting van een dag met verrassingen.

Uncategorized

Met liefde en betekenis

Het waken was niet meer nodig. Ergens is er iemand, slechts zes jaar ouder dan ik, weggegleden en gelukkig bleek er toch een dochter te zijn, die liefdevol kon waken. Dat verzacht de scherpe kanten van het lijden. Het betekende ook dat er een dag van overpeinzing voor me lag.

Het nieuwe boek is besteld, ‘Op aarde schitteren we even’ van Ocean Yuong. Het is al onderweg. Ook hebben drie kinderboeken mijn aandacht. Ze passen prachtig in het nieuwe themanummer van Mensenkinderen. De uitgevers zijn aangeschreven en vanaf nu ben ik officieel kinderboekenrecensent. Het voelt als de gouden regen uit het sprookje van Vrouw Holle. De kroon op het werk.

Ik zocht op televisie de film ‘Marriage Story’ van Baumgarten, vanwege de lovende kritieken. Het hele verhaal wankelde voor mij vooral op de bijrollen. De schoonmoeder, de bemiddelaarster, die weliswaar goede argumenten aanvoerde om de strijd aan te gaan, maar ook pittig sturend was. Onderaan de VPRO-review stond het volgende: ‘het hangt voor een groot deel van jou als kijker af – of je een romanticus of een pessimist bent, gelukkig getrouwd of recent gescheiden, jong of oud – wat voor film je uiteindelijk te zien krijgt. En precies die gelaagdheid maakt van Marriage Story een imposant en onvergetelijk meesterwerk’. Men slaat de spijker op de kop. Het is multi-interpretabel en daarmee is alles gezegd. Halverwege waren ze mij al kwijt. Vanmiddag ga ik het toch helemaal bekijken, om te ontdekken of ik die gelaagdheid herkennen zal.

006

In het boek ‘Woorden schieten tekort’ van Nicci Gerrard komt op een gegeven moment de ruimte voor nieuwe relaties aan bod. Wat ik me nooit realiseerde, is dat niet alleen de partner die thuis achterblijft, als de ander naar een verpleegtehuis gaat, de eenzaamheid ervaart en verdriet en pijn zou kunnen inbedden in nieuwe liefde, maar dat degene die zijn eigen leven kwijt is, verliefd zou kunnen worden op iemand in de nieuwe wereld, die is ontstaan. Er is een film van Sarah Polley met de titel: ‘Away from here’. Het brengt zo’n situatie in beeld. Eenzaamheid, angst, ongerustheid, twijfel  komen uit de beelden naar voren. Op die manier raak je iemand twee maal kwijt en aan zichzelf en aan een ander. Schrijnende ervaring lijkt me dat, vooral omdat het de ander niet aan te rekenen valt. Waar leg je je gebroken ziel dan neer.

En dan ook, hoe gaat men er in het huis mee om. Spreken we dan van een relatie of van een warme en innige vriendschap. Liefde kent van zichzelf al zo’n uitgebreide gelaagdheid. Ze vermomt zich in vele vormen. Eigenliefde, Ouderliefde, kinderliefde, gezinsliefde, partnerliefde, vriendenliefde, natuurliefde, boekenliefde, muziekliefde, dierenliefde, beeldende liefde, taalliefde, sportliefde, eetliefde, naastenliefde.  Wikipedia geeft een omschrijving: Liefde  is diepe acceptatie van en genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander, of eventueel zichzelf. Het kan ook betrekking hebben op een dier, zaak of voorwerp. De betekenissen die eraan gegeven worden zijn sterk cultureel en maatschappelijk geïnspireerd.

Jaap Fischer liet de vreemde snoeshaan in zijn ‘Sprookje’ uitleggen wat het verschil was tussen liefde en houden van.

Liefde is minnen
En samenzijn
Iets nieuws beginnen, mijn is dijn
Warm van binnen
Verlegenheid, samen in zee, geen ach, geen wee
Maar hola nee, genegenheid
En liefde is niet houden van
Je kan van zoveel vrouwen houwen
Je kan met zoveel vrouwen trouwen
Als je er wat in ziet
Maar liefde is dat niet
Je houdt van kip met appelmoes
En toen knikte de prinses, want ze hield ontzettend veel
Van kip met appelmoes

Daar waar eten de passie wordt is er weer liefde. Op de lange weg van mijn bestaan zijn er vele vormen langs gekomen en ik omarm ze allemaal. Ze zorgen ervoor dat het leven betekenis heeft gekregen en betekenisvol zal blijven. In welke hoedanigheid ook. Zelfs als de wereld verdwijnt in de mist of in het zelf. De breekbare vrouw uit het eerste tehuis waar ik werkte voor ik de verpleging in ging, droeg liefdevol een handeling uit, die ik nooit vergeten zal. Weliswaar met volkomen wonderlijke attributen, maar met haar hele hart. Met liefde en betekenis.

 

Uncategorized

Dubbel genieten

De droom was lang en tussendoor vond ik mezelf regelmatig terug met een brede glimlach op mijn toet, om direct daarna de draad van de droom weer op te pakken. Ik was de kerstboom aan het opzetten, maar helemaal vanzelf ging dat niet. Ik  had allerlei touwconstructies bedacht, maar toen iemand vanachter de schuifdeuren open schoof, denderde alles in elkaar en klapte de kerstboom in. Dat was op zich al een wonder, omdat het een echte was. De vriend die binnenkwam was regelrecht uit het verleden gestapt en had een podium bij zich. Daar zou de kerstboom op kunnen staan. Na een hartelijke begroeting,  zouden we dat gaan proberen,maar er  stroomden meer mensen binnen. Allemaal waren ze in feeststemming.

Ik wierp op dat de nasi niet genoeg zou zijn, maar dat werd weggewuifd. Kennelijk werd er voor eten gezorgd en toen ik naar buiten liep, stonden daar al schalen klaar met eten en lekkers. Overal mensen. Een jongen, die in een vorige feestdroom mijn hartekreet van een co-zanger had opgepikt, was er niet, maar hij had zijn vriend gestuurd, die ik ook herkende uit de vorige droom. Via vriend kreeg ik de hartelijke groeten.

De omstandigheden werden steeds gunstiger, want huis en tuin groeiden mee met het volk. Op het laatst waren er kamers om door te dwalen en velden om te toeven, compleet met sloot. De kerstboom en het podium werden tijdelijk in een bijkeuken opgeslagen. Dat moest maar wachten.

Daarna volgde nog een korte droom over een optreden waarbij ik vriendinlief af zou wisselen. Daarin verhaspelde ik nog een spreekwoord. Ik had in het stuk kennelijk een tsaar en zei: ‘Heb je de tsaar of ben je de tsaar’ en keek er raadselachtig bij. Na nog wat gebabbel over kleren en hakkeschoenen, werd ik wakker. Later dan anders. De droom werd gevoed door een onderhands griepje dat aan het sudderen was.

Ooit, vroeger waren de feesten, waar we kwamen, zo groots opgezet, dat mensen regelmatig hun hele huis hadden opengesteld en er in iedere kamer wel een pick-up stond met platen, zodat er gedanst kon worden op de vrije vloer. Overal waren er hoeken en hoekjes omheen gemaakt om te zitten en te kletsen, Meestal waren het de amerikaanse fuifen, met meegebrachte zelfgemaakte hapjes van iedereen en ze gingen door tot de volgende ochtend.

img_6724.jpg  IMG_6726

Gisteren met een bescheiden Sinterklaassfeestje van pepernoten bakken met de grote kleine man, was de dag rustig verlopen. Een afspraak moest vanwege het griephoofd eraan geloven. Vannacht staat er een waaknacht op het programma. Geen dwang in de ochtend om aan te treden, dus alle tijd voor mezelf. Dat kwam goed uit, na alle enerverende ervaringen van de laatste weken. Soms is een bed-inn, met boek en koffie en verder niets, een zinvolle dagbesteding.

IMG_6731.JPG

Pluis houdt aan mijn voeteneind residentie en is in een luie slaap verzonken. Als ze zich omdraait, knort ze vergenoegd. Haar dromen bewaart ze voor zichzelf en alleen haar oren spitsen zich bij tijd en wijle.

Wat me bijbleef van mijn droom was het feestelijke gevoel, dat ik de hele tijd had. Het leven is een feest, als je mensen weer ontmoeten kan en mag, omdat je de tijd aan jezelf hebt.  Als dat dan nog verwerkt wordt in zo’n droom is het dubbel genieten.

Uncategorized

Echte vriendschap dus

Net over het spoor was het de eerste straat rechts. Ik moest doorrijden, want er was nergens een parkeerplaats te vinden, daarna ging ik dezelfde  weg terug. De Wijze stond in de tussentijd voor het hotel en hoefde alleen nog maar in te stappen. Dat was het moment dat we zonder moeite een tussentijd van 40 jaar wisten te overbruggen.  Hij was geen spat veranderd.

Een brede lach, de warrige donkerbruine haardos, dezelfde houding stapte mijn leven binnen. Ons gedeelde leven van zeven jaar werd moeiteloos herinnering voor herinnering opgelepeld en regelmatig baste naast me een lachsalvo door de kleine blauwe prins. Buitelende verhalen van Utrecht, de vrienden, de zeiltochten naar Kassabon, de onvrijwillige duik van lange Cor in de wateren van Vinkeveen, zijn zwemtocht, toen ik al op het eiland was en hij de boot gemist had, letterlijk. Een plastic zak over de rugzak en gaan(die was ik vergeten), vriend Catweazle en andere markante figuren uit de Metrotijd. De oeverloos lange discussies over politiek en maatschappij, de oudjaarsavonden voor de buis met de vrienden, Wim Kan als vaste prik een aantal jaren.

img_6709-e1575534890536.jpg

Ondertussen reed de kleine Blauwe richting tuin, omdat ik daar veel over had geschreven en de wijze dat paradijs voelbaar en aan den lijve wilde ondergaan. De zon  zette de dag in haar feestelijkste kleed, de rijp op het gras en het feit dat er niemand aanwezig was, maakte de plek nog rijker aan natuur en zingeving. Hij werd er stil van. Bleef staan en dronk alles aandachtig in, de stille sloot, de tuinen in alle winterse vredigheid, de reigers die met vieren tegelijk hun alarmkreten doorseinden naar anderen verderop het land in.

Vreugdevol hoorde hij dat er hier op het tuinenccomplex geen onderscheid werd gemaakt of grenzen getrokken tussen de een of de ander. De enige begrenzing was die van de tuinen zelf. Respect en onderlinge saamhorigheid waren de andere ingrediënten voor het vreedzame bestaan. Bij mijn tuin voelde hij de sfeer, genoot even met ogen dicht, terwijl de kleine roodborst alweer nieuwsgierig was komen kijken, wie ik nu had meegebracht. Het deed hem denken aan ziijn eigen veel grotere tuin in Hongarije, dezelfde sfeer, dezelfde aanpak. Natuur vrijheid geven binnen de mogelijkheden. Woelmuizen vruchtbare grond laten omwoelen, haas accepteren, hier en daar wat brandnetels. De nicandra vlamde met haar zaaddozen goud op in het zachte zonlicht, als kleine kerstbellen. De tuin had een feestkleed aangetrokken.

img_6717.jpg

De Bernagie was een succes. Het toeven met de meegebrachte koffie een weldaad. Kalme rustige sfeer, roodborst maakte haar verentoilet, de molen op Groenekan in de verte. Vredigheid alom. Zijn hele bezoek van twee weken kwam voorbij, familie, de gezamenlijke vriendenkring. Ouder geworden allemaal, wat wijzer, de een niet meer het opgewonden standje, de ander niet meer drammerig en vasthoudend aan eigen ideeën maar binnen het kalme vaarwater  gemak erkend van het overpeinzen, de rust van het uitkristtallizeren, verworven beschouwelijkheid.

Er waren veel overeenkomsten in ons leven geweest, bleek achteraf en regelmatig had ik een opmerking die hij op de lippen had liggen en vice versa. Dat was de vertrouwde band, die er na al die jaren nog steeds was. Het voelde vooral natuurlijk en eigen.

We hadden de tuin inmiddels verlaten en waren langs de singels naar de binnenstad getrokken. Bij de Vaartsche Rijn kon de kleine prins uitrusten in de parkeergarage en zochten we ons heil op de bekende paden van ons oude studentenleven. Ledig Erf, Twijnstraat en een heerlijke biolunch bij Keek. Op de terugweg een doorgestoken arm en de wetenschap dat ons gedeelde leven altijd gedeeld zou blijven. De cirkel rond inderdaad, Het was het waard.

De belofte van een volgende keer blijft staan evenals mijn uitstapje naar zijn huis met de Datsja, straks, ooit, later. Wij kunnen dat. Overbruggen. Jaren, want er verandert niets. De liefde overstegen, echte vriendschap dus.

Uncategorized

Geef mij maar bloemen

Ze was er weer, mijn vriendin. Ze keek me met haar kleine kraalogen parmantig aan op een meter afstand. Zelfs toen de grasmaaier zich loeiend een weg struinde door het gras, liet ze zich niet verjagen, maar hipte in de takken van de moerbei heen en weer, om mijn verrichtingen te volgen. De tuin knapte zienderogen op van mijn laatste maaiactie. Het was rul en zwaar, maar met rusten tussendoor was het te doen. Het schoonmaken van de maaier vergde wat tijd. Het natte gras had zich alleen onder het maaiblad verzameld.

IMG_2364

De grote doeken, die op de nominatie stonden om eindelijk af te maken, had ik meegenomen en het zorgde ervoor dat ik het atelier ook wat kon opschonen. Zo, nu was er weer ruimte te over om aan het werk te gaan. De oude kwam langs om een paar oude Friese doorlopers uit zijn huisje te plukken voor een neefje zijn spreekbeurt. In gedachte waren de schaatsen steeds mooier geworden met zwierige krullers en een eikeltje op de punt. In feite waren het oude huis, tuin en keuken schaatsen. Recht toe, recht aan, met groezelige linten en niet de uitbundige oranje met streep van vroeger.

IMG_2424 Detail

De hele week had ik lopen bedenken hoe ik de bloem à la George ‘O Keeffe zou aanpakken. Ik was ontevreden over de eerste en had bedacht dat ik, veel meer in haar stijl, de boel  wilde opblazen, zodat het alleen bloem en stamper met meeldraden zou zijn. Dat zorgde voor dat abstracte effect. De andere werken werden ook kritisch besproken, zodat iedereen lekker aan de slag kon. Oost Indische kers kreeg een krijtdoop, Fuchsia werd innig paars, zonnebloemdoorsnede hield haar poezelige geaaidheid, vaas met zonnebloemen werd prachtig neergezet tegen een doorwrochten achtergrond, een spel van licht en donker en Amaryllis bekende haar rode kleur uitbundig.

IMG_6707 Detail

Het doek van vorige week was nog te nat om over te schilderen, maar gelukkig had ik in de auto nog een ander doek. Mijn amaryllis werd zo groot als ik bedacht had, met haar geelgroene hart, de rode randen aan de bladeren, de nerven in vlammend rozerood, het hart diep crimsonlakrood. De eerste laag zit erop. Nu kunnen we verder de volgende keer. Ik kan me door deze verdieping wel voorstellen, hoe ze zich heeft gestort op de verschillende bloemstructuren. Rode Amaryllis vertelde dat ze in haar dromen hele schilderijen aan het maken was, ze droomde over verf, over bloemen, over kleuren. Haar nieuwe eerste schreden op het pad waren goed ingebed in de bezielende energie en vreugde waarmee ze de penselen had opgepakt. Maar allen hadden we de smaak te pakken. Deze bloemenstudie had ervoor gezorgd dat bloem zoveel meer werd dan bloemblad en bladeren.

Om half tien spoelde ik mijn kwasten uit. Twee uur  was meer dan genoeg voor de opperste concentratie. Daarna volgde de verwerking op de bank, thuis, de overpeinzing wat er nog stond te gebeuren, het finale denkwerk voordat slaap binnen kon treden.

IMG_2357.JPG

Het was een vruchtbare dag geweest. Ik zocht de Friese doorlopers nog even op. De krul was er, maar minder zwierig, het knopje op de punt werd al in 1920 vervangen door een houten krulletje, de oranje linten maar sporadisch aanwezig, minder uitbundig aan de oudste schaatsen. Onze kleine fabrieksschaatsen hadden al geen speciaal voetbed meer, we gleden ernaast en schuifelden meer op voet dan op ijzer in het rond, terwijl de broers ons voorbij zoefden. Wat vooral is bijgebleven, zijn de ijskoude vingers en tenen, die pijnlijk tintelend warm werden, stevig onder de oksel tegen het lijf gedrukt. Geef mij maar bloemen.

Uncategorized

Wat nostalgie

Bij de fysio  mocht de loopband links blijven liggen. Het was maandag en dat betekende sinds twee weken weer eens een lange wandeling met de zussen. Broer schoof, op zijn eigen ‘zondagse’ dag, ook aan. Volgens een niet vooropgesteld plan, reden we naar Driebergen om landgoed Noordhout in te trekken. Ik zou echt al bij het eerste het beste pad verdwalen met mijn oriëntatievermogen, dat teveel bleef hangen op details en het grote overzicht verloor. Broer en zus waren echte navigators. Vooral broer met zijn ellenlange ervaring op alleengaande tochten, een echte globetrotter, had die modus in zijn pink zitten.

IMG_6639  IMG_6658

Het blad lag aan onze voeten in prachtig goudbruin en op de eerst tocht vielen vooral de kale dode berkenstammen op met een  soort versteende zwammen aan de bast. Het doorstreepte wit met de zwijgende zwarte berkendoders zag eruit als een ragfijne ets. Staketsels waren het nu de stam bovenin ruwweg was afgebroken en gerafeld naar de hemel stak. Er stonden er aardig wat. Tussen de loofbomen door stonden in grote getale kleine exoten met hun ragfijne naaldstructuur als een waas van groen. Daarna de meters hoge dennen met ergens in de hoge verte de belofte aan blauwe lucht.

IMG_6642  IMG_6670

Langs een open stuk hei liep de weg in rul zand omhoog,met daarin de verse sporen van tweehoevigen, schapen dachten we, al waren ze in geen velden of wegen te bekenen. De zon scheen uitbundig en hield onze ruggen behaaglijk warm. Het was heerlijk weer. ‘We kunnen wel even doorlopen tot Austerlitz’, zei broer. Dat is  niet zo ver hier vandaan. Geen probleem omdat we inmiddels weer aan het dalen waren.

001

Maar bij het volgende pad ging het weer omhoog. Temidden van de bossen, daar waar de rododendrons in beeld kwamen, lag een glooiend weiland. Daarnaast een groot landhuis met de indruk van kathedrale grootheid, een gevlochten wilgentenen afscheiding rondom. Paarden, die vreedzaam graasden, naast geit en schaap, maakten het lieflijke plaatje compleet. De Iphone was leeg. Ik had al mijn kruit al verschoten en was het fototoestel vergeten, maar mocht met zuslief haar phone wat foto’s schieten.

oma met bobby

Achter het huis lag een prieel verscholen. We dachten eerst misschien een klein kapelletje, maar ook dat bleek niet te kloppen. Er stond wel een gedenksteen in de gevel. ‘We zijn er bijna’, zei broer, bij Austerlitz dan. Hier op het landgoed van de Treek hadden we bij het restaurant met de speeltuin ooit nog eens de diamanten bruiloft van mijn opa en oma gevierd in de jaren zestig. Buiten het kleurenbad dat de speeltoestellen had ondergaan was er aan de omgeving maar weinig veranderd. Oma op een boomstam met het kastje van haar gehoorapparaat, die ze puffend en hijgend tussen haar boezem schoof, kwam in een flits in beeld, samen met Bobby, haar hondje, die wakend op een meter afstand van haar stond. Daarna stond ze weer op om haar weg te vervolgen, zwaar leunend op haar glanzende zwarte stok.

Vanaf de Treek bleek het een eindje te gaan naar de auto en omdat we niet langs de weg wilden lopen, schoven we het bos weer in. Klein stukje omhoog, wat meer om, maar mooier. De kou trok langzaam op nu de zon lager stond. Het laatste stuk volgden we toch  gewoon de rechte weg. Veel verder gelopen dan gedacht. Ruim 9 km. Het was te voelen tussen de schouderbladen. Met borrel en bitterballen in het vizier hielden we vol. Ruim tweeenhalf uur natuur en de koek was op. Genuttigd tot op de laatste kruimel aan afwisselend bos, hei en velden en wat nostalgie.

Uncategorized

In verbondenheid

Het was een dag van tegenstellingen, gisteren. In de vroege ochtend waren de gedichten geschreven, de cadeautjes ingepakt en de ‘dyslectische’ chocoladeletters van een gedicht voorzien. Voor Mobt en Acul, Limiech en Dimo etcetera. Voor ieder was er een letter, maar het zou even puzzelen worden.

Buiten verdween de vrieskou langzaam maar zeker, maar het bleef fris. Er stond een ontmoeting gepland met de schoonfamilie. Om twee uur hadden we afgesproken bij de kleine, wat verzakte, begraafplaats buiten het stadje. Zon scheen uitbundig. fijn om met elkaar te zijn, vertrouwde gezichten in verbondenheid, door naar de laatste gang. Schoonzus vertelde het fijn te vinden, dat Moe nog even bij haar was, in de fietstas, later in de kamer. ‘Voor het eerst dat ik moe achterop mijn fiets had’, grijnsde ze. Het was de juiste snaar. Bij het wegbrengen van de zwager, een paar jaar geleden, hadden we niet goed op de locatie gelet. We moesten zoeken naar zijn steen. Het bleek een derde graf te zijn, wat weggemoffeld achter de lijvige steen van zijn voorgangster.

092

Er was een nieuwe steen voor schoonmoeder, die wonderwel matchte met die van haar oudste zoon. De urn moest eronder. Het duurde even eer het wankel evenwicht werd opgeheven, maar het lukte toch. We stonden in een rijtje ervoor en lieten gedachten los, daar tussen de bomen, waar kwikstaart en koolmees ze meenamen in hun speelse vlucht. Langzaam trok de kou op en werd het tijd om op te warmen even verderop.

IMG_6606

Moe kwam in zonnepracht langs en toverde een adembenemend schouwspel aan land en lucht. Onderweg had ik de buizerd op zijn vaste stek zien zitten. Zoonlief was erbij. Met een warme koffie of thee en later een goed glas wijn bezegelden we het samenzijn, de vier die ontbraken  in herinnering. Ineens was het iets voor vieren en moest ik, als Assepoes op het bal, door naar de volgende afspraak.

IMG_6620

Zoonlief had de cadeautjes in de auto, dat was maar goed ook, want ik werd ingehaald door een springend en dansend kleinkind. Langzaam druppelden ze binnen, tot en met de jongste telg toe. Verbazingwekkend hoe iedereen in de oude liedjes bleef steken, die eigenlijk ook niet meer konden, omdat zwart een bezoedelde lading had gekregen.  Ik zette een van mijn nieuwe lievelingen in: ‘In Spanje daar zijn hoge bergen’ en het lied van ‘de Wegwijs Piet’. Zelfs dochterlief,die met haar beroep in mijn voetsporen was getreden, trok vraagtekens van wenkbrauwen.

Met Sinterklaasje Bonne, bonne, bonne rolden de pepernoten door de kamer en renden, gleden, haasten de oudste jongens, met twee treden tegelijk, de trap af. Even later kwamen ze weer boven Jan met glunderende koppies en een ‘wasmand’ vol met pakjes. Daarna kon het grote uitpakken beginnen. Voor ieder wat wils met de gemaakte verlanglijsten. De Franse Sint kreeg veel bijval. De letters bleken een hilarische voltreffer, omdat de middelste alles feilloos lezen kon. Mobt was verdwenen, dat wel. even keek hij beteuterd, maar toen er drie gouden letters over waren en die voor Mobt bleken te zijn, was het leed snel geleden.

Het mooiste cadeau had Sint voor het laatst bewaard. Een kaart van Vincent van Gogh, met daarin de boodschap dat ik af mocht reizen naar Parijs vlak voor Kerst om de lichtshow van van Gogh’s schilderijen in Atelier des Lumières te bewonderen, samen met een van de zussen, en mijn twee zonen, dochter en schoonzoon waren al in Parijs en waren ook van de partij. Ik kon het gedicht niet lezen. Het was tranen pinken geblazen. Een week daarvoor had ik zoon verteld over deze tentoonstelling. Wat een gouden kinderen zijn het toch, die allen er voor hebben gezorgd, dat dit mogelijk is.

De tranen werden dankbaar ontvangen. Dubbele tranen: Van vreugde en liefde in verbondenheid.