Uncategorized

De meerwaarde was de dag zelf

Vroeg uit de veren. Een dag vol verrassingen lag in het verschiet. De Kom is een heerlijk gebouw voor een dergelijk gevuld programma. Het begon met een opening voor iedereen met Meesters van de tijd door theater Jaski en Percossa. Vier wonderbaarlijke  mannetjes, die in alles muziek zagen en een meisje dat moest wachten op haar oom. Om de tijd te overbruggen hielpen de meesters haar een beetje. Een speels en heerlijk verbeiden van de tijd met prachtige zang en gave percussie. Ze spoelden de tijd vooruit en ze spoelden de tijd terug. Het deed me denken aan de keer dat ik het thema ‘Tijd’ voor een project had gekozen. Intrigerende momenten deden zich daar voor. Er was een klok die de tijd terug kon draaien en spannende briefjes op een kast met ‘Lees dit niet’ erop. Maar ja, dan was het al te laat natuurlijk. Hoeveel begrippen er niet met tijd te maken hebben. In bijna iedere zin zit wel een tijdsaanduiding. Iets om over te mijmeren.

IMG-7586

Zo volgden de voorstellingen elkaar op. Er werd uitstekend voor de inwendige mens gezorgd, buiten al dat geestelijke voedsel om. Steeds kwamen we even bij elkaar om kort uit te wisselen. Theater is om van te houden. Het talent was groot en vooral ook jong. Er waren ingenieuze, overdadige en stilistisch eenvoudige decors. De laatste was er een over Geluk. De acteur, een fiets, een etalagepop-jongetje en een wit doek. Het concept dat aangesneden werd was groots en meeslepend met een duidelijke boodschap. ‘Volg je hart, waarheen je ook gaat’. Als je dat op die manier over kan brengen, dan kan ik alleen maar diepe bewondering voelen. Ik probeerde me te verplaatsen in het kind dat ik was. Had ik het opgepakt op die leeftijd. Toen nog niet, maar het wereldbeeld is zo veranderd. Kinderen zijn zich veel meer bewust van de wereld om hen heen. Die van ons was klein. Het gezin, de buurt, de handbalvereniging, het zwembad en op woensdag kinderseries.

BliepDe eigen versie van Bliep

De laatste voorstelling was vernieuwend van aanpak. Slapstick-theater. Het heette Bliep-Bliep en ging over een mannetje en een robot. Het herinnerde aan een eigen Bliep, met verve en veel verf door de kinderen gemaakt. Deze robot was van een heel ander kaliber. Eigenzinnig en niet bang.

Bliep 2 The making of…

Er zaten in deze vorm van theater-maken fantastische elementen in, die ik, als ik nog een groep onder handen had gehad, beslist had meegenomen. De achtergebleven indruk was beklemmend door het einde. Uit de reacties van de anderen bleek dat zij het ook zo gevoeld hadden. Dat maakt de beoordeling altijd lastiger. Wat schrijf je bij op tere kinderzieltjes. Eenmaal gezegd is gedaan en onomkeerbaar.

Al met al was het een onderdompeling  in de beleving. Ik had zolang niets meer aan voeding gehad, dat er niet genoeg overdaad kon zijn. Temeer omdat het ‘ondergaan’ was, de liften vrolijk op en neer zoefden van één naar vier en verder alles onder handbereik bleef. Met een hoofd vol inspiratie lieten we de borrel voor wat het was. De meerwaarde was de dag zelf.

 

Uncategorized

Laat de dagen maar komen

Het mooie weer had niet alleen mij, maar ook mijn buurtjes om me heen aangetrokken, om naar de tuin te gaan. De Bernagie stond, in haar monumentengroen, te glimmen in de zon. Roodborst liet zich zien in een paar tuinen terug, waar gesnoeide wilgentakken lagen te wachten op de verdere verwerking. Niets fijners voor roodborst dan te hippen tussen kreupelhout. ‘Ze zien me niet, ze zien me wel, ze zien  me niet…’

IMG_7568

Buur was aan het zagen en elke tak was goed om verstookt te worden in de kachel, waar de rook in sluiers uit omhoog kringelde en neerdaalde. Ik besloot om er alleen maar te zijn, binnen te zitten en te kijken naar het uitzicht, mijn doeken, een aquarelletje te maken van de scheefgezakte hut van de oude, die op instorten stond. De fruitbomen stonden al  in beloftevolle knoppen. De tuinbeeldjes hadden vrij uitzicht nu alles nog sluimerde onder de droge staken. Mol had de winter van haar leven, getuige de grote zwarte omhoog gerulde aarde, de kleine gangetjes waren van de woelmuizen. Het was feest ondergronds met deze zachte winter.

IMG_7555

De wilgen willen nodig geknot en verwerkt worden, maar daar zou ik hulptroepen voor moeten inschakelen. Meer dan ooit, ook door het gezaag van buur, zou ik willen dat ik daarmee zelf nog aan de bak kon. Knotten en vlechten, de heg vernieuwen, takken-ril aan leggen en ruimen. Een frisse wintertuin. ‘Je kan nou eenmaal geen ijzer met handen breken’, bedenkt de ratio met weemoed. Zo is het. ‘Weg met weemoedige gedachten. Wat kunnen we wel’. Vooral genieten en kijken wat al dapper groen is. Het grote rozet van het vingerhoedskruid en de frisse rozemarijn, die fier de kou trotseert en zon vangt. De geraniums houden de rijp gevangen tussen de harige blaadjes en vertonen zo een zweem van wit.

IMG_7570

De vijver spiegelt de scheefgezakte roestige wulp aan de rand, die roerloos in het water tuurt. Buuf komt begroeten en de omarming is hartelijk. Bezorgde blikken door de overduidelijke raspende ademhaling, maar we lachen het weg en kijken naar wat er uit de kale grond spriet, praten de kerst bij, roemen het uitzicht en de kleinkinderen.

Als het koud optrekt en de zon achter de wolken zakt, is het tijd om te vertrekken. Buuf en buur lopen mee op, passen met liefde snelheid aan en hoffelijk wordt het hek open gemaakt.

De zon duikt glorieus te voorschijn in haar dalende pracht, telefoon leger dan leeg, fototoestel is thuis. Dan het beeld maar achter mijn ogen stallen. De hele avond blijven ze in zoete glans stralen. Niet door het beeld alleen, maar om de warmte die de kleine oase een aantal kilometers verder op, me steeds weet te schenken, de eenvoud, het evenwicht., de lieve mensen erom heen. Klein maar fijn, meer is niet nodig.

Thuis wacht de bank geduldig en Studio Sport. De winterstop voorbij. Het gewone leven kan weer een aanvang nemen. Morgen een presentatiedag als thuiswedstrijd en vooral dan ontdekken op welk level het lijf zich bevindt. Ik heb er vertrouwen in.

Pluis komt me mauwend tegemoet. Mijn voetstappen op de galerij trekken haar naar de deur. Warm welkom. Ook hier vertier. We nestelen ons samen met een deken op de bank. Laat de dagen maar komen.

 

Uncategorized

Blauwdruk in meervoud

Ik lees een aantal blogs van anderen door en stuit op een opmerking van een van hen, die lang blijft nazinderen: ‘Als je ouder wordt, word je steeds onzichtbaarder voor de buitenwereld, tenzij je al een onuitwisbare indruk hebt gemaakt.’

Ik denk graag in blauwdrukken. Als je ergens geweest bent, ligt daar een stukje zelf voor de volgende te wachten. Door een voetstap, een hand die langs de muren glijdt, de warmte die achter je blijft hangen. Ik denk vaak aan mijn moeder en haar voetstappen. Op elke plek die zij door haar ogen heeft bezien, voel ik haar aanwezigheid. Zij heeft mij geleerd er zo naar te kijken. De schoonheid van de lucht, de bloemen in haar stadstuintje, de liefde voor de oude stad, ja zelfs het oude deel van Hoog Catharijne, waar ze verbaasd en vol verwachting haar eerste Mac binnenliep om met een van haar kleinkinderen een patatje te smullen.

scannen0016

Met hetzelfde glorieuze gevoel troonde ze ons daarna mee naar Betje Boerhave achter Het Hoogt, in een tocht van het moderne heden naar het historische verleden, waar zij als kind zo vaak een kruidenier was binnengelopen. Als we dan zuurstokminnend door de Kloostergang slenterden en ze, zittend op de rand van de fontein, ons wees op de gewelfde poorten en de schansen, waren de beelden zo zoet als de zuurstok lang was. Dat waart rond in Utrecht. De liefde voor de oude stad. Toen dochterlief gisteren het onderwerp verhuizen aanroerde en zich afvroeg waar die voorliefde voor de oude stad vandaan kwam, schoven pas veel later deze beelden voor ogen.

De stille zondagmorgen op de Nieuwe gracht onder het luiden van de klokken en de eeuwige zondagsrust als een deken van stilte over de weerspiegelende grachten. Ik loop er in gedachten rond, met een krant en verse broodjes voor bij het ontbijt en op mijn balkon geniet ik van de eerste ochtendzon. Daar kan ik van dromen.

019

Het zijn de winkels niet, de drukke Oude Gracht laat ik voor wat het is. Het is de bloemenmarkt op zaterdag op het Janskerkhof, een film in de voetstappen van mijn vader, het Louis Hartlooper. Het is de Twijnstraat, het Museumkwartier, de statige oude Hortus. Het zijn de Singels, de bomen, de beelden, de schoonheid van een rijk verleden. Het is de Maliebaan, de voetstappen van vriendin en mij in het Wilhelminapark met het bankje in de late avondzon, het is het park Bloeyendael met de paddenpoel, de witte roosjes van de de Guirlande d’Amour met haar troostende zachte weeïge geuren. Het zijn de stegen in Oudwijk en Witte Vrouwen, de spoorbaan er dwars doorheen. Het is het Julianapark met het roestige hek,  de hoge heuvel met haar paaseieren, beer en de oude bomen.

scannen0006

Het zijn de voetstappen van het kind in mij, die van mijn moeder, die van mijn kinderen, die van hun kinderen. En alles vlecht zich in elkaar. Je bent altijd ergens, laat overal iets na. Een gedachte, een herinnering, een anekdote, een lievelingsgerecht. Eigen-aardigheden die jou en daarmee de anderen vormen. Hoe oud je ook bent.

IMG_7554

Pluis ligt aan mijn voeten te soezen. De zon schijnt. Het idee van verhuizen heeft me vannacht bezig gehouden. Ik was in een oude citroënbus een dundoek aan het ophangen. Om me heen werd het vol en lawaaiierig. Het leek op Vierhouten tijdens een volksdansfestival. Toen ik even weg was, repte het hele veld zich leeg. Daar stond ik. Geen tent en geen reuring meer te bekennen. Alleen ik met het vermaledijde dundoek. Wat vertelde de droom. Een toekomstbeeld, een waarschuwing, of niet meer dan een malle voorstelling van zaken.

Hoe ik het leven ook in een koffer zal proppen, mijn voetstappen liggen overal. Je hebt geen wereldfaam nodig, om een blauwdruk in meervoud achter te laten.

 

Uncategorized

Nieuw elan met frisse teugen

Steeds beter uit de voeten. Stofzuigen boven, badkamer, stofzuigen beneden, kattenbak, toilet, bloemen verzorgen. Miep Kraak schuift er door heen. Nou ja, met de nodige ingelaste pauzes, maar toch. Bij elkaar is de inspanning goed voor de helft aan energie van gisteren. Het zijn alledaagse dingen die gedaan moeten worden en dat het veel is merk je pas, als het een tijdje heeft stilgelegen. Zuslief op de thee. We luisteren naar Dido en Aeneas, een kameropera van Purcell, die ze woordelijk mee kan zingen. Door het zoeken naar een klassiek koor in de buurt, tovert Google dit uit de hoge hoed. Het is een koor van formaat. Wat ze brengen klinkt goed. Het verhaal is een oude klassieker. Een ander meesterwerk, maar in een hele nieuwe jas, is L’Orfeo van Reisopera, een voorstelling die hoog op de wensenlijst staat. Vier vrouwen hebben het stuk vanuit diverse invalshoeken benaderd en vorm gegeven. Dans, drama, zang, kunst en kostuum zijn volledig op elkaar afgestemd en vloeien in elkaar over.  Het enthousiasme van de makers werkt aanstekelijk.

We zoeken en kijken en theeën en kletsen een genoeglijk uurtje bij elkaar in het kader van ‘Na gedane arbeid is het zoet rusten’. In mijn bankhangperiode ben ik vooral aan het droedelen geslagen. Van schilderen komt niets, al staat de ezel met het grote witte doek uitdagend in de kamer. Een boek lezen is ook nog niet aan de orde. Letters en woorden blijven los zand, onsamenhangend, de concentratie ontbreekt. Geduld is wat telt. Kalmpjes aan, alles op z’n tijd.

Tekenen is een fijn tijdverdrijf. Gedachteloos droedelen en kijken of je de juiste snaar weet te pakken. In de vaste stek, een hoek van de bank, ligt mijn huisatelier opgestapeld. De fineliners, de zwarte schetsboekjes A5, het tekendagboek met haar mooie rijkgeborduurde kaft, mijn Urban Sketch-set met de aquarel in de aanslag en tijdschriften voor de inspiratie en het tijdverdrijf. Op televisie komen de vergrijzende dorpen voorbij en buurtbewoners die zelf winkels in stand houden Op Twitter maakt men gewag van het feit dat in diezelfde dorpen gymzalen, bibliotheken en cultuurhuizen noodgedwongen moeten stoppen, omdat er geen geld meer is. ‘Het kind met het badwater weggooien’, zei men vroeger. Eeuwig zonde omdat al dat soort voorzieningen hard nodig zijn voor de balans.

IMG-7542

Ik krabbel mezelf, uitwaaierend aan de Lek, en geniet opnieuw van de gedachte alleen al. Het wordt de hoogste tijd voor de tuin. Ik wil zien of roodborst er nog steeds is. Natuurlijk kijken de wilgen me met hun kale staketsels afwachtend aan. Die moet ik laten voor wat ze zijn. In februari misschien een knotterij organiseren met stoere vrouwen en mannen met spierballen en lucht. De weg er naar toe is nog een klein obstakel, maar ook dat valt bijna te slechten. Het blijft een kwestie van doseren. Aken en Keulen zijn ook niet op een dag gebouwd.

Maandag mag ik weer. Dan is de presentatiedag van Bureau Bannink en durf ik het erop te wagen. De voorstellingen vinden plaats in de Kom en dat is voor mij een thuiswedstrijd. Ik mag op elk willekeurig tijdstip in- en uitstappen. Dat maakt het behapbaar. Eindelijk weer een verse voorraad aan gedachten, associaties, inspiratie en beleving. Het is hoog tijd. Achter de geraniums is nog lang niet aan de orde. Met moed, beleid en trouw spreidt de weg zich en slingert voort. Nieuw elan met frisse teugen.

 

 

 

Uncategorized

Mind my mind

Het was prachtig weer gisteren en het kostte dan ook geen moeite om naar buiten te gaan, zodra het ochtendleed geleden was en de hoofdpijn was weggetrokken. Ik wilde water en weidsheid zien op deze eerste dag na zoveel weken gekluizel.

IMG_7496  IMG_7526

Bij Everdingen zijn de uiterwaarden aardig te belopen. Ik reed door tot aan het Spoel en parkeerde daar de kleine Blauwe. Hochie op en de dijk oversteken. Het was modderig en ik slibberde al stiefelend over de grassen, maar wat fijn om weer te kunnen wandelen. De temperatuur was niet te koud en de lucht zo strak blauw. Het fototoestel lag thuis. Met de telefoon was het bereik beperkt, in ieder geval niet genoeg om de eenden aan de overkant op de foto te zetten, dus legde ze het kleine geluk vast.

IMG_7503  IMG_7508

Dapper bloeiende madelieven, een rozet van de driedistel met fijne haartjes als spinrag er doorheen geweven, konijnenkeutels, een mysterieuze holle boom, de pier met het kabbelende water erom heen. Twee veertjes op wereldreis in het koude nat, het eerste frisse beloftevolle groen, het goud kleurende riet, oplichtend in het zonlicht.

IMG_7511  IMG_7521

Terwijl de zon zich op ging maken voor een glorieuze ondergang, zoals alleen zij kan, schreven vliegtuigen boodschappen in het blauw en mijmerde ik, leunend tegen de enige paal op de pier, mijn eerste overwinning. Het bleken in totaal 4000 stappen te zijn, goed voor 2,2 km. De kop was eraf.

Onderweg kleurde de dijk met haar rietkragen en de uiterwaarden zacht oranje. Bij de supermarkt kwam ik dichtvriendin tegen. Uitwisselingen over het Buddy-zijn en betekenis kunnen geven door ervaring te delen. Over het dagelijkse bestaan, mannen met pensioen. Over de door onszelf naar ons toe getrokken rol van vrouw en moeder, het gemis aan leunen bij ziekte en in kwetsbaarheid, het overwinnen, maar soms zo graag even dat kind willen zijn, dat tegen de schouders van een van de ouders, aan wil leunen. ‘Mag ik dan bij jou’ van Claudia de Brey, dat gevoel.  We omhelzen elkaar en beloven in het voorjaar bij uitbottende natuur weer samen te komen. Een prachtige en krachtige vrouw met zoveel mooie dingen in zich.

Met de buit aan boodschappen naar huis en dan de bel. De grote boodschappen. Daar heeft zoonlief voor gezorgd. Kilo’s aan kattegrit en grutterijen vier trappen op in twee enorme dozen. In paniek bedenk ik me dat het enige losse geld een euro is als fooi. Waarom schaam ik me toch altijd bij zulke acties. Omdat wij nog kunnen lopen, zij het wat beperkt. Het sjouwen is echt nog even een brug te ver. O lieve jonge jongen, kon je mijn hersenspinsels maar wegvagen, maar hij zei: ‘Ik dacht dat er een lift was’. Bijtend zuur in mijn schuldgevoel.

Bij ‘De Wereld Draait Door’ zijn er drie mensen die over de animatiefilm ‘Mind my mind’ van Floor Adams praten en proberen uit te leggen, dat dat mannetje in het hoofd van de autist een juiste weergave is. Knap verwoordt de film de problemen die opdoemen. Elk detail wordt gesignaleerd om daarna te proberen alles te rubriceren. Als het teveel is, mondt het uit in Chaos. Dat waren de handen voor de oren van mijn lieve leerlingen, die in een overvolle lawaaierige gemeenschapsruimte naarstig bij me op schoot kropen of  wegdoken in een hoekje.

Op FB blogt een lieve vriendin over normaal doen en zijn. Voor mij bestaat de norm niet. Ieder heeft eigen kwaliteiten en begrenzingen. Ruimte inbouwen en niet beknotten lijkt me een uitstekend gegeven. Je moet het niet willen doorgronden, je moet het voeden. Daaruit onstaan de mooiste ideeën. ‘Mind my mind’.

 

Uncategorized

Opgaan in verwondering

Het hoofd zit nu al een paar dagen ’s ochtend in de bankschroef. Lastig want het belemmert het vrije denken. Wist niet dat die bijholtes zo aanwezig konden zijn. Het maakt op het ogenblik zelfs het schrijven lastig. Buiten schijnt de zon uitbundig en heeft voor mijn gevoel eindelijk een winterse tint gekregen. Straks, als de pijn afzwakt, meestal rond een uur of twee, een wandeling langs de Lek proberen te maken, misschien brengt nieuw zuurstof nieuw elan, of waait het de verstopte grijze cellen open.

IMG_7492

Om de weerstand op te bouwen eet ik Ijslandse Skyr met wonderfruit als mango, papaya en granaatappel.  Een beetje zonneschijn en warmte in mijn schaaltje. Vriendinlief en ik waren gisteren aan het sparren over overwinteren.  Via Ibiza naar Portugal, een maand of drie. Voor het eerst begrijp ik waarom je tot een dergelijke keuze komt. Mijn verplichte winterslaap is er debet aan. Suffig immobiel apparaat, dat lijf van mij en al ondersteboven door een klein tegendraads virus.

IMG_5515

Vandaag had ik eigenlijk kinderen bij het project Jan en Jet moeten begeleiden. Het was er prachtig weer voor. Het door de groene zeep, bleke warme water in de teil. De kreten van afkeer bij de speculaas poepluier. Ik kan het zo voor me halen. Hoge schelle stemmetjes. ‘Eek, dat ga ik niet doen hoor’. En dan toch de lol laten zien van het schrobben, het klappen van de schone luier en het ophangen zonder knijpers. Het wonder van de dubbele touwen. We hebben helemaal niet zo veel nodig, als we denken. Weg met die knijpers.

ik op school

Ondertussen draait er een was en komt er op facebook een herinnering langs van school. Toveren met pandakrijt. De kinderen stonden allemaal op de bank. Dat was al feest als dat mocht. Iedereen kon het dan zien. Kleuren aanbrengen over elkaar heen en dan het ultieme zwart. Met de prikpen de tekening krassen. Kleine prachtige miniaturen van schilderijen. Ineens weet ik, wat ik moet gaan doen. Alle technieken die we ooit bedacht of bij elkaar verzameld hebben, uitvoeren, op beeld zetten en op die manier bewaren voor het kroost, dat straks uit de onuitputtelijke wonderwereld van oma mag putten.

Dat zijn er in die dertig jaar heel wat geworden. Gisteren heb ik de uitzending van DWDD teruggekeken en me kostelijk vermaakt met het enthousiasme waarmee Ramsey Nasr een piepklein deel van de collectie uit zijn wunderkammer toont. Wat een heerlijke man. Ik ben verkocht. Hij houdt van de meest wonderlijke rariteiten. Een ander woord voor wonderkamer is rariteitenkabinet.

Vroeger, toen ik klein was, liepen we regelmatig naar de Amsterdamse Straatweg en kwamen dan langs een hoekhuis tegenover een plein. Met bonzend hart en klamme handen schoof ik langs het venster en tenenspitzend hield ik me vast aan de vensterbank. Daar stonden de meest wonderlijke opgezette dieren in alle soorten en maten. Glazige ogen keken op me neer en de spanning om die griezelige dode dieren schroefde mijn keel dicht. Nu nog denk ik te weten, hoe het daarbinnen rook tussen het pluche en de mottige stoffige gevederden en herten, marters en wezels. Ik ben er echter nooit binnen geweest. De herinnering is een combinatie van iets met oma en de salamander op het worteldoek, boenwas, dood en de grijze ouderdom. De ooievaar met haar lange snavel toornde erbovenuit, maar klepperde nooit meer. Zo klein als ik was, wist ik dat. Twee kamers vol, om te griezelen, in het doodnormale hoekpand van het rijtje.

Nasr vertelt aanstekelijk en nu wordt zijn eigen wonderkamer samen met de verzamelingen van Willem Jan Hoogsteder en Jan Bleuland tentoongesteld in Museum Gouda. Een bezoek waard, als de tijd daar is. Om de fascinatie een beetje te doorgronden die erachter steekt. Het leven ervaren tot in het kleinste detail. Opgaan in verwondering.

Uncategorized

Heerlijke deelzaamheid

De waarheid ligt in het midden. Daar moest ik aandenken toen er een verontwaardigde boodschap langs kwam met, in zwarte dikgedrukte letters, de volgende aanhef: ‘Rode kaart voor amateurvoetballer na slokje uit bidon’. Alle alarmbellen gaan af bij elke voetbalminnende lezer.

Ergens onder het commentaar wordt er gelukkig een nuance aangebracht. De betreffende speler was uit het veld gestapt en had niet gewacht tot de scheidsrechter hem toestemming gaf weer terug te komen. Die hanteerde straf de regel. Je kan hem betichten van geneuzel in de marge, uitmaken voor  controlfreak of regelneef, maar het feit blijft staan. Een oordeel is gauw geveld, zeker als iets uit de context wordt getrokken en een verhaal zo gekleurd is.

Door de decennia heen heb ik geleerd om elk nieuws af te wachten. Op de eerste plaats omdat men ons vroeger leerde, dat de soep nooit zo heet gegeten werd als ze wordt opgediend, maar ook omdat feitelijke nieuwsgaring zeldzaam is. Een kleurrijk overgoten sausje is snel gegeven. Collectieve verontwaardiging laten bij mij de alarmbellen rinkelen.

IMG_7488

Ik schrijf het op en buiten kleurt de wereld een schilderij. Adembenemend mooi, een kleine postzegel die aan mijn oog voorbij trekt.  Op de eerste pil van de antibioticakuur, waarom hebben die toch altijd het formaat van een slagschip, soes ik weer weg. Het pijnlijke hoofd op het kussen. Straks is het weer voorbij, weet ik en tel mijn zegeningen. De mensen op de afdeling moeten het alweer een week zonder mijn koffie en thee doen. Zij zijn pas echt ziek en in het ergste geval gaat het ook niet meer over. Ik mis het werk, de gesprekken, de voorzichtig opgebouwde verbondenheid.  Het brengt de broodnodige balans door de relativering en de bewustwording van de waarde van het leven.

Ik denk aan de vrouw die ‘onze’ Aart heeft aangereden. ‘Buiten haar schuld’ luidde het oordeel. Gelukkig maar. Haar bagage is al twee keer zo zwaar geworden door het feit alleen al. Ik stel me haar slapeloze nachten voor, het woelen, de herinnering aan het moment en de wens om alles over te mogen doen. Ik voel met haar mee. Soms zou je willen dat uitgummen mogelijk was. In kringgesprekken deed ik dat wel met de kinderen. ‘Terugspoelen en opnieuw beginnen. Hoe zou je het dan aanpakken’. Het was altijd een mooi moment van bewust worden en in oplossingen denken. Soms valt er niet te kiezen of terug te spoelen. Dan sta je voor een voldongen feit.

eiland.jpg

Nog een sof. Ik zou voorlezen aanstaande vrijdag bij kleinzoon 3. Ik had me erop verheugd. Vorig jaar had ik het ook gedaan. Met een kleine groep in de poppenhoek. Een mooi boek, door een van de kinderen uitgekozen en die intieme sfeer als we zo dicht bij elkaar een reis gaan maken. Ik had het boek ‘Eiland’ van Mark Janssen willen gaan lezen, om de reacties te testen. Een boek zonder letters. Toen ik kleinzoon 2 over dit fenomeen vertelde, sprong hij juichend op. Ze hebben op school voornamelijk zijn leeshonger getemd. Hij kan geen letter meer zien en zet zich er op alle fronten tegen af, maar hij is gek op verhalen. In de media rept men over het taalniveau, de taalachterstand, de slechte basis, als de kinderen het middelbaar onderwijs binnenwandelen

Het wordt niet voorkomen door boeken erin te pompen. Het wordt pas opgelost, als je de liefde voor het lezen kan overbrengen en doorgeven. Iedere dag wat verhalen. Heerlijk vond ik het. Een vast boek met een cliffhanger en dan de losse verhalen en versjes nog. Taalspelletjes uit het taalhandboek, waar vingergrappen in verwerkt waren. We kennen in Nederland een schat aan versjes, de meest heerlijke, grappige  en ondenkbaar prachtige teksten, zo voelbaar, zo om van te genieten.

joke van leeuwen me sokke

Als ik inzette met ‘Mijn Sokke sakke so..’ van Joke van Leeuwen, met een vet amsterdams accent, rolde iedereen ondersteboven van de pret. Ze kenden de woorden tot op de letter. Het mes snijdt aan twee kanten, buiten het voorlezen, valt er voor jezelf ook veel te genieten. Opgetogen koppies, twinkels in de ogen en heerlijke deelzaamheid.