Uncategorized

Dag dametjes, tot morgen

We konden nog niet naar de tuin, want er stond een afspraak met de fysiotherapeut. Eenmaal uit de routine van alle dag, dan duurt het bij terugkomst langer eer je er weer in komt. Dinsdag fysiodag, altijd. Even terug naar de te doen gebruikelijke agenda.

Er was een nieuwe stagiaire. Heerlijk. Doorgaans waren het altijd vierde jaars en ze kwamen met leuke nieuwe ideeën en de. Nieuwste weetjes uit de opleiding. Dit keer was het een boomlange jongen, die onmiddellijk, na ingelicht te zijn door mijn eigen fysio over mijn status, zelf met me aan de slag ging. Drie splinternieuwe oefeningen, waarbij een krachtoefening met het touw. Iets waar ik altijd al verlangend naar had uitgekeken, omdat het me zo stoer leek met dat touw te golven en tegelijk spierballen te kweken.

Natuurlijk was het bij mij meer een kwestie van de kipfileetjes op te peppen tot het niveau stevig, maar goed, alle kleine beetjes helpen. Hij nam de ene kant van het touw en ik met beide handen de andere kant. Opmerkelijk hoe we gevoelig blijven voor complimentjes. Hij vond dat ik een goede schwung had en ik produceerde de juiste golfbeweging. Een goede fysio stimuleert. Hij komt er wel.

Lief zat in de open wachtruimte en las het Zoutpad. Daar was ik heel erg blij om, want ik vond het zo’n enorm goed voorbeeld van twee mensen die ondanks alle lichamelijke ongemakken en grote financiële problemen op wilskracht en in verbondenheid met de natuur zich lieten leiden door de grilligheid van weersinvloeden en het barre land. De man, die aan een chronische aandoening leed, vergat bijna zijn getob en werd er krachtiger van, al naar gelang het boek vorderde. Het was een mooi voorbeeld van hoe je kan overwinnen door niet in de aandoening te gaan hangen. Op de een of andere manier had ik bedacht dat het voor lief goed zou zijn om daardoor een extra stimulans te krijgen.

Als ik hem in de tuin bezig zie, eerst met engelengeduld en de maaimachine op de laagste stand, wat voortdurend deed vastlopen, maar goed was, omdat het gras gemillimeterd langer door kon groeien en hem daarna in de weer zag met het slechten van de opkomende iepen en hun wortels her en der, dan doet hij eigenlijk het zelfde als de man van het echtpaar op het zoutpad. Het trotseren van de kwaal dankzij de afleiding door de grilligheid der natuur.

Alle bollen, mijn prachtige sieruien, de blauwe druifjes en al die anderen van vorig jaar, zijn verorberd door de woelmuizen. Ze huizen in grote getale onder mijn grasveldje en laten het zich lekker smaken. Nog geen voorjaarsbloemen in de tuin, helaas. Straks wandelen we naar het alternatieve tuincentrum op de hoek en halen daar al wat bloeit naar binnen. Perk voor perk hebben we afgesproken. Vruchtbare aarde erin en de nieuwe aanwas en dan maar eens kijken hoe het opknapt. Nu Lief kan sjouwen, hoef ik niet meer met lede ogen aan te zien hoe alles achteruit loopt. Behalve dat is dit stukje grond de oase, die we hier hard nodig hebben als we niet in de Hoffstede zijn in Verweggistan.

De achterbuuf kwam ons begroeten en maakte kennis met lief, die ze waarschuwde, dat hij wel aanspraak op me mocht maken maar me niet mocht ontvoeren naar zijn woonstee, omdat ze me niet konden missen. Zo lief. Met haar zit ik in de bioclub. Ze was al wat verder gekomen in Willem de Zwijger, maar had net zoveel moeite met de uitvoerige beschrijvingen van personen, conflicten en veldslagen als ik.

Op de terugweg naar de kleine blauwe schoot haas voor onze voeten weg uit een leger onder een struik van een van de tuinen verderop. De dames schaap hadden nu een lichtbruine kleur en een donkerbruine kop en keken nieuwsgierig op, toen we langs kwamen. Dag dametjes, tot morgen.