Uncategorized

Het was weer een waar genoegen

Vroeger dan verwacht belde zus aan. Alles stond al in de steigers. Een koeltas met de resultaten van koelkastschumen, een in de haast gemaakte geschaafde courgette/paprikaslade met appelazijn, olie en peper en zout. Twee flessen water, een plat, een met prik. Alle zussen hadden een koelkastschouw gedaan en het beloofde  een goed gevulde picknick.

IMG_4957

Het weer was prachtig, bestemming snel gekozen met een losse toets, een plekje aan de Linge ergens tussen Buurmalsen en Culemborg. Bij een verleidelijke idyllische, schaduwrijke plek aan het water zouden we aanmeren. Onze reputatie is er een van lang zoeken. ‘Als we naar de Lingedijk gaan komen we er vanzelf,’ dacht ik. Maar de Lingedijk was afgesloten en we werden een groot stuk omgeleid. Uiteindelijk zagen we de borden van Mariënwaerdt. De Linge werd losgelaten bij het zien van de grote walnootbomen, waardoor de zon schaduwrijke flinters strooide, aan de rand van een gedorst stuk land met een aantal rondstappende ooievaars.  De perfecte locatie, uit de zon onder  een beschermend bladerdek.

IMG_5005   IMG_4986

De wind tussen de bomen was verfrissend. De lucht was strakblauw en buiten de bomenrij hing de warmte als een deken over het vlakke kleurrijke land. Het geel kreeg kracht door het blauw en groen. Meer was niet nodig . Op de kleden stalden we alle meegebrachte waar uit. Salades, filet, de courgette, tomaat, bruin brood, toost, rijstcrackers, kers, druif, water, witte wijn en rosé. Zus had een jurk en een bloes, besteld op internet en een regelrechte miskoop, die we natuurlijk alle vier moesten passen. Achterstevoren leek het op de schorten van vroeger, de bloes was een floddertje eerste klas en ik had exact dezelfde besteld maanden geleden. Dit was al net zo’n debacle.  Het zorgde wel voor de lol. Bloes kon ook nog als sjaal omgeknoopt. Ik kreeg de jurk mee als schilderschort, maar de twijfel voor vruchtbaar gebruik blijft.

IMG_4997   IMG_4998

Aan de overkant was een groot veld met geel, ik dacht eerst zonnebloemen, maar bij nadere inspectie bleken het ontluikende pompoenen te zijn, met haar gele bloemen en klein vruchtbeginsel. Midden in het veld stond een toefje veldbloem. Zomaar, alsof de natuur zelf met cadeautjes had gestrooid. De ooievaars waren nu op dit veld aan het stappen. Zus drie kwam ze van dichtbij vereeuwigen en ik haalde er een paar met het toestel dichterbij. Ze blijven gracieus met hun klepperende snavels en hun lange stelten..

IMG_4965

Het was genieten. Van elkaar, van al het lekkers met een goed gesprek over keuzes maken, gekkigheid en gemijmer en natuurlijk de traditiegetrouwe foto van vier met de zelfontspanner, zoals bij iedere andere picknick. Zuslief berekent de afstand en de neer te vallen plek, waarna er altijd hilariteit ontstaat en de lach verzegeld is. Veel van deze picknicks zijn voor een dagje uit of op vakantie, maar dit was een spontane actie van tussendoor.

IMG_5009

Even spontaan veranderde de gezelligheid weer in natuur, schoon opgeleverd voor de in grote getale voorbijtrekkende e-bikes en fietsers. Met een koffie en thee bij Proeflokaal Marie besloten we de dag. Slipper van zus vier was ter ziele, dus liep ze op de grote bergschoenen van zus twee onder haar zwierige zwarte rokje de landswinkel in. Voor geen gat zijn ze te vangen, die zussen van mij.

Ouderwets hoedjes passen en bedenken dat we niets nodig hadden en daarna ras op huis aan met de belofte om het zaterdag nog eens dunnetjes over te doen. Lucht-kussen en gezwaai. Het was weer een waar genoegen.

 

Uncategorized

Een groot en uitbundig pretpakket

Een broodbakje diende als bramenbakje. Voor het zover was, hadden we er al een hele dagtaak opzitten, kleinzoonlief en ik. Ik had hem opgevist bij het zwembad. Niet in het bad zelf, maar uit het badhokje waar hij bibberend in zijn natte bullen aan kwam lopen. Zo’n hokje is in mijn beleving altijd te  krap geweest. Het was decennia geleden dat ik me in een badhokje bevond. Nog vele jaren eerder waren ze met mijn puberlijf te verkiezen boven de grote schapenhokken, waar alles door elkaar zich om moest kleden. Al keuvelend bereikten we de auto. Eerste gang was een ritje naar mijn geliefde kweker, die op vakantie bleek. Iets verderop was een tuincentrum. Twee paarsbloeiende struikjes voor de lege plek gekocht en een paar kleine mensen handschoenen, de lichtblauwe graag. Kleine wensen komen altijd uit.

IMG-1288

Met de buit in de kleine blauwe prins naar de supermarkt voor een ‘spekkie-voor-je-bekkie-maaltje’. Twee halve stokbroden, een croissant, mierzoete toetjes, niet de meest gezonde maar met smarties natuurlijk, chocomel(weet je wat ik het allerlekkerst van de wereld vind…), vers gesneden fruit van allehande, tzaziki en een surpise-ei, die zonder choco-vingers direct opgepeuzeld werd. Verwenoma, volgende keer weer gezond.

IMG-1286

Op de tuin zelf de rugzak met de meegebrachte dino’s sjouwen, terwijl ik in evenwicht met twee tassen de spierballen liet rollen. Twee kleine benen drentelden mee, de ogen speurden naar de grond. Honderd vragen over de ringslang, verwachtingsvolle blik. Bij de tuin eerst de handschoenen aan. Noeste arbeid en daarna lekker eten, bedachten we. Scheppen met de manshoge spa voor kleine jongens lukte wonderwel. Gieteren was feest. Lekker veel water in het gat en de struikjes erin met de dinonamen: ‘de Calyopteris’. Na gedane arbeid is het zoet rusten. Op de zachte kussens, al het lekkers op de tafel, in de schaduw. Lekker smikkelen, van alles een beetje en soms heel veel. De twee toetjes gingen schoon op.

IMG-1280

Daarna was de grootste wens om het water te gieteren. Broeskop erop en honderd zonvangende stralen water verhoogden de feestvreugde. De onderkant sproeien was in alle vrolijkheid teveel beknotting. Grenzeloos kreeg alles een pets water aan de voorkant en ik reikte tot over de achterkant van de bloembedden. Daarna was het de beurt aan de bramen. Binnen de kortste keren was het bakje vol. Twee frambozen, heerlijke kleurencombinatie, mochten er ook bij. Giegelend bij de springbalsemien met haar springzaden en kriebel in de knijphand. Volgend jaar heb ik vast een springbalsemienenbos.  Ik moest de deur van het atelier ver open duwen, om hem de dikke hommels en bijen te laten ontwijken, die nektar zogen uit de kelkjes en vlak voor de deuropening hun goedkeuring bromden. We zochten in de insektenboeken naar de tong van een bij. Een bruine buistong.

IMG-1285   IMG-1287

De grote Thyrannosaurus Rex kwam te voorschijn. De klei ook en op het meegebrachte oude laken kleide ik een evenbeeld van de dino voor hem. Met takjes als ogen, topzwaar en gestut met nog meer takken het lompe lijf met de armen en de poten, schubben met het aardappelschilmesje en zelf nog steeds viezehandenbibbers. Zien doet deuren openen. Ook een bonkje klei om te rollen en te rillen. Serieuze gespreksstof over kwaliteiten, iedereen kan wat, soms kan je goed voetballen, soms hard rekenen en soms alles weten over dieren.  Hij kon veel, maar tekenen niet. ‘Als je wat wil leren, moet je het proberen’, dook een van mijn lijfspreuken op met een grote grijns. ‘En zo is dat. Nu gaan we scheuren. Dat is een heerlijk werkje’. Repen scheuren van de het grote oude dekbed, kleine lappen maken als schilderdoekjes, met de tanden op elkaar hulkte hij de lappen uiteen, waar ik ze ingeknipt had. Succes verzekerd.

117168787_684368399089208_4293756182179779953_n

Tikbal met het oude verweerde bowlingsetje. De pionnen wilden niet staan, dan maar liggen en aantikken met de bal. Hij scoorde er vijf, ik raakte er een. ‘Ik maak een punt voor jou erbij’ troostte hij en schoof rechtstreeks mijn hart in. Met mama en zus kuierden we naar de auto.

‘Ik heb het hol van de ringslang gezien’, vertelde hij trots aan tafel. ‘Het is gemaakt van stro’. Pannenkoeken waren de kroon op het feest. Als een (c)omaroosje droomde ik die nacht van dino’s en kleine handschoenen, ringslangen en springbalsemienen. Een groot en uitbundig pretpakket.

 

Uncategorized

Een toet vol bramen

Een lummeldag was het resultaat van eerst Zomergasten terugkijken. Onder de indruk van Nazmiye Oral door haar mooie werk, haar uitstraling en haar ideeën, viel er genoeg te peinzen en kwam er weinig uit handen. Eerst ging het haar in de Henna. Het nieuwe grijs mag dan in de mode zijn, maar henna-auburn valt ook niet te versmaden. Een klus, die wat tijd en zorgvuldigheid vergt. Met moed, beleid en trouw verwordt de badkamer niet tot een smeerboel. De hennapap moet niet te dun zijn anders loopt ze je nek in, maar ook niet te dik, want dan dekt het niet goed.

IMG_1264

Met een hoofd in de henna kan je weinig anders dan verder kijken naar het programma en ondertussen een zomerbeurt aan de voeten geven. Polijsten, invetten en aflakken. De poezelige voetjes zijn er weer. De henna heeft goed gepakt. Het haar ziet er vol en glanzend uit.

Geen zin om naar de tuin te gaan. De dreigende lucht stort een heel kleine, dikke droppel-bui uit, maar meer is het niet. Appje naar dochterlief, morgen bramen plukken met kleinzoon op de tuin. Een goed plan.

IMG_1274

Het idee zorgt ervoor dat ik klaar wakker ben op een heerlijk vroeg tijdstip. Pluis heeft me in eerste instantie gewekt. Sinds ze op dieet is is ze veel levendiger en slaapt minder. Ik dus ook. Ha ha. Toen gisteren de dag kabbelend voorbij trok ben ik de keuken ingegaan. Met zoonlief terug van vakantie kon er wel wat gehusseld worden, want er is een dankbare afname. Met publiek werkt het beter. In de koelkast vond ik  een wat bejaarde aubergine. Met een recept voor ‘Pikante harissacouscous met feta en olijven’ ging ik aan de slag. Omdat niet alle ingredienten voorhanden waren, zocht ik uit de voorraad een passende smaak erbij. De feta liet ik weg en de olijven werden vervangen door een pesto. Pas aan het eind, daar waar de harissa door de couscous werd geroerd, ontdekte ik dat ik geen harissa meer had. Dat betekende zelf maken, want wat is harissacouscous zonder harissa? Het was goed te doen en eigenlijk had het, achteraf gezien, veel meer smaak. Dat bleek toen ik, trots op mijn brouwsel, in de koelkast een potje harissa vond. Mijn eigen maaksel was iets minder pittig, maar lekker vers met de rode pepers, de knoflook, de kruiden en de tomatenpuree.

Dat houden we erin. Eigenlijk grijpen we zo snel naar kant en klaar, terwijl zelf maken een middagje keuken en veel voldoening oplevert. Met zeeën aan vrije uren is het een goed voornemen.

Tijd om een klein programma te bedenken voor vandaag.  Een tochtje naar de kweker is een goed idee.  Dan kan de lieve kleine schat meehelpen een mooie volle vaste plant voor achter in de tuin uit te zoeken. Ze moet komen op de plek waar ik eergisteren schoon schip maakte en de melde en het perzikkruid heb verbannen. Het is er een beetje schimmig en het heeft behoefte aan kleur.  Er staan nog wat wilde korenbloemen en een malve, beide wat slap en pierig, want hoog doorgegroeid om boven de melde te komen, die al okselhoog stond. Als we de klus samen klaren wordt het zijn plant, misschien moet het dan wel een struik worden. We zullen zien.

IMG_4526 (1)

Daarna lekker lunchen en niet vergeten bramen te plukken die met hun glanzende dieppaarse velletjes boven op het Jip-en-Jannekepoortje roepen: ‘Pluk mij, pluk mij’. Daar hoort een klassieker bij. Het sprookje van vrouw Holle in geuren en kleuren. Een makkie met een toet vol bramen.

Uncategorized

Gemis in vorm gegoten

Zomergasten gaat weer in de herhaling. In een week delen ervan terug zien levert mij meer rendement op dankzij de concentratie die er dan is. Gisteren was Nazmiye Oral te gast. Zo strikt Inez Weski buiten haar privéleven bleef, zo diep ging zij erin. Mooi om te zien dat het dan geen sensatie brengt, maar dat het even puur en ontroerend blijft.

Vanmorgen keek ik de hele documentaire van Phone of the Wind terug. Itaru Sasaki plaatste de witte telefooncel met de zwarte telefoon op een heuvel in zijn tuin in Otsuchi om te praten met een overleden neef. Sinds de aardbeving en de tsunami van 2011 in Tohoku hebben veel mensen de weg gevonden naar de kleine telefooncel.  Ze praten tegen hun overleden of zoekgeraakte familieleden of zijn stil en denken aan ze, voelen zich verbonden. Sommige hebben hun hele gezin verloren en putten moed uit een kort gesprek met deze, niet aangesloten, telefoon. Letterlijk een houvast wordt die kleine zwarte hoorn, waar het genadeloos stil blijft en die toch zoveel oplevert, omdat het de ziel opent. Het is ontroerend om te zien hoe die telefooncel de seizoenen trotseert en geduldig aanhoort wat haar bezoekers meegeven aan de wind. De laatste scène volgt een gezin met drie kinderen en hun moeder. Thuis spreken ze zelden over hun vermiste vader. Als dochter de deur doorgaat en de telefoon oppakt, verbreekt ze het jarenlange zwijgen. Daarna konden ze als familie samen huilen en praten over het verlies, de lege plek, de beloften die nooit meer ingewisseld zijn. Deze speciale plek werd de sleutel naar de deur van diep weggestopte gevoelens.

Wat een mooi symbool is het geworden. Niet in de laatste plaats door de koperen bel die in de boog hangt voor de cel. Het sonore geluid in de wind versterkt de verbondenheid en brengt rust. Het uitzicht op de nu zo stille zee eveneens.

IMG-1263

Na de docu blijft het lang stil in mijn hoofd. Troostrijke plekken, we zijn ertoe geneigd. Vanmorgen toen ik mijn ogen open deed na een goede lange nachtrust en een wonderlijke droom, kleurde de hemel vuriger dan ooit in een belofte aan water in de sloot vanavond. Daar hoop ik nét zo vurig op om de komende beloofde hittegolf te compenseren. De vroege ochtend is mijn ‘memento  mori’ voor velen die met mij meegelopen hebben en er niet meer zijn. Ze zijn er, in mij, maar geruststellend genoeg ook in het al. De tuin is eveneens zo’n plek. Bij elke bloeiende bloem houdt mijn moeder mijn hand vast. Dankzij de papavers, de forsythia en de bloeiende perenboom in haar schamele stadstuin, waar de was boven wapperde dat het een lieve lust was. Op balkon en in de tuin haalt de was niet meer het zicht weg van de schoonheid, omdat daar haar betekenis te voelen en te vinden is.

014

Zo is het kaarsje opsteken losgeweekt van de kerkelijke riten en een eigen ritueel geworden. Een vlammende gedachte aan de geliefden en speciale warmte voor de lege plekken. Het werkte derhalve niet, toen we in een kleine kerk van een Portugees dorp een led-waxinelichtje mochten ‘opsteken’ voor een luttel bedrag. Zo’n knipperend kunstlichtje heeft niets meer te maken met het staren in een flakkerende kaars, die daarmee de gedachte leidt.

De meerwaarde van ‘The Phone in the Wind’ is dat ze uitkijkt over de zee, die nog steeds vele vermisten herbergt en het feit dat je in alle beslotenheid je ziel en zaligheid kan uitspreken in alle emoties die er zijn. Met heftigheid, of stomgeslagen, maar wezenlijk.  Gemis in vorm gegoten.

 

Uncategorized

De slaap kwam laat weerom

De lucht speelde een spelletje. Steeds weer trok ze donkere wolken over de lichte heen om vervolgens elke te verwachten regen achterwege te laten. Geen donderbui, geen bliksemschicht kwam eruit. Even later wenkte ze uitnodigend met een vrolijke zon. Ondanks haar grilligheid toch naar de tuin. Achterbuuf en man waren verwoed bezig geweest om het achterstallig onderhoud in hun paradijs te vereffenen. Buuf heeft een prachtige bloementuin met een stukje moes en oneindige groene vingers. Onder haar werkende handen had zich op het terras voor de vijver een berg onkruid, en uitgebloeid  en verlept groeisel verzameld. Man maaide gras.

Stimulerend werkte het. Mijn vlier had dankzij de regen, ‘groeizaam weertje, meneertje’,  lange uitlopers gemaakt en moest tot ooghoogte teruggesnoeid worden. ‘Klop, klop’ klonk het en daar was de Oude warempel. Terwijl ik op de snoeikruk het onkruid en de vliertakken aan het kortknippen was om het mee te kunnen nemen, vleide hij zich tegenover me in het gras en stak met een ‘grappig’ verhaal van wal. Dat werkte een tikkeltje averechts. Eerst moest de lucht goed geklaard, met alle fricties van de laatste tijd. In die zin was die dreigende lucht op de achtergrond een passend plaatje.

Het beestje bij de naam noemen schept een hoop duidelijkheid. Eerst wentelde en draaide het voortdurend om een ‘quid pro quo’ en wat er allemaal uit dankbaarheid was verricht voor mij en achterbuuf. De kern lag elders. Het ging om vriendschap en genegenheid en wat dat inhield, om communicatie en helderheid, om eventuele gedachten te benoemen en niet met aannames te werken. We praatten over gevoelens en spraken twijfel uit, over menselijk handelen en de interactie binnen een relatie. Over je niet aangevallen voelen, maar je proberen te verplaatsen in een ander. Het gesprek had diepgang en gaf behoorlijk wat stof om over te mijmeren.

Bij het weggaan vroeg hij om de volgende dag samen misschien het onkruid aan de voorkant te ruimen. Een deur die openging.

IMG-1261

De lucht klaarde letterlijk ook op, dus was het nog een genoeglijk uurtje observatie van alles wat vloog. In de bloeiende springbalsemienen zwermden dikke hommels met goud op de heupen van bloem naar bloem, dronken van nectar tikten ze soms tegen mijn arm of tegen de ruit. De koolwitjes konden de nieuwe rottende appeltjes op de schotel nauwelijks weerstaan en speelden erboven diefje met verlos. Tot mijn grote vreugde zag ik dat de anemonen waren opengegaan. Tere roze bloemen met hun grote gele harten, cadeautjes waren het nu de knoppen zich eindelijk ontvouwden. Lang verwacht en toch gekomen.

IMG-1257

Ook het Zeepkruid stond te pronken met haar bloemen. Lekker bed was dat geworden, een van de resultaten van het ‘quid’ van de oude voor de verwijdering begon.

IMG-1258

De geranium klom tegen het hek verder de wilgenbomen in. Een waterval aan bloemen. De natuur ademde vooral dankbaarheid voor de groeizame afwissseling van de laatste weken. Met een goed gevoel sloot ik het atelier. Had ‘zus op doek’ nog wat willen kneden. Haar ogen waren in het gezwoeg te klein geworden, maar door het lange gesprek, ‘first things first’ is niet voor niets mijn motto, was daar niets van gekomen.

Vannacht kwam zoonlief terug van vakantie en heeft zo zachtjes gedaan dat ik niet wakker werd. Om twee uur schoot het door mijn hoofd dat hij er bijna zou moeten zijn. Bij iedere auto die langs reed, gluurde ik naar het bekende wit, terwijl hij allang en breed in dromenland was. De slaap kwam laat weerom.

 

Uncategorized

Daar niet

Een donderende slag zorgde ervoor dat Morpheus armen niet langer de slaap wiegden. Bij de tweede was ik helemaal klaarwakker. Het hemelwater gutste al naar beneden en te laat zag ik het beeld van de drijfnatte blauwe kussens op de tuinstoelen liggen. Niets meer aan te doen. Licht uitknippen en genieten van de grilligheid van flits en het razen van de donder. In een nachtelijk uur, als het heelal om de paar minuten een foto schiet van de wereld, is het makkelijk voor te stellen dat men er vroeger hele verhalen bij dacht. Als het inslaan niet zo eng was, had ik er onbevangener onder gebleven.

bunkerEenzelfde bunker achter de volkstuin

Er lag aan die angst nog een andere traumatische herinnering aan ten grondslag. Tijdens de vakantieontspanning waar we als kind naar toe moesten, werden we bij onweer als makke schapen in een hok gedreven. Dat hok waren de bunkers die her en der op het sportveld stonden, te klein, te muf, te betonnerig. Het leverde gegil en hartverscheurend gehuil op bij elke donderslag. Daar tussendoor bibberden we de moed bij elkaar met iedere stilte die volgde. Mijn aversie voor deze weken groeide met de jaren en met onweer ben ik op mijn quivive. Niemand krijgt me op zo’n moment meer in een schapenkot. De schoonheid en de kracht kan ik dwars door de herinneringen wel zien.

Te vroeg wakker dus en het hield ook weer op. Het bleef lang donker. Pas om half zes begon de lucht te klaren. Aan het onweer gingen een paar broeierige dagen vooraf. Een lunch gisteren op de binnenplaats bij dochterlief was nog te doen. Prietpraat, kleindochtergenot en lekkere boterhammen onder de gingko, schoonzoon schoof aan, een korte pauze voor de harde thuiswerker. Over de muur heen popten als duveltjes uit een doosje het buurjongetje en kleinzoon op. Ze waren bij de buren aan het spelen. Steeds toonden ze hun nieuw veroverde buit. Boterham met hagelslag, orio’s, koffiekoekjes en ze verlegden grenzen door af en toe bijna op het muurtje te gaan zitten wat altijd weer eindigde in een waarschuwing, waaraan ze schuifelend gehoor gaven. Kleine doerakken.

IMG-1239

Twee dagen minieme bezigheden leverden de zin voor een fietstocht, niet in de laatste plaats om even verkoelende wind door de haren te voelen. Tocht rond de stad met de luid spinnende ebike.

IMG-1241

Langs het industrieterrein Het Klooster was ik nog nooit geweest.  Hier lagen op afstand van elkaar drie kazematten in het water. Hun betonnen staketsels staken ruig uit en waarom ze daar in het water lagen en niet ergens op het land stonden, had alles te maken met het verbreden van de sluizen. Bovendien, omdat ze tot het werelderfgoed behoorden, als onderdeel van de Waterlinie, lagen ze op hun kant, om te tonen dat ze verplaatst waren. Haal iets uit de context en het krijgt onmiddellijk een ander aanzien. Hulpeloos en droefgeestig. Ze zagen er verloren uit met hun fundamenten als afgebrokkelde tanden in de gapende mond.

IMG-1242

In het kanaal lagen de grote schepen aangemeerd met namen als Sirius en de Amor Vincit naast oer-Hollandse Janna’s en Geertruida’s. Het fietspad was vriendelijk en de wind deed wat het beloofde. Ze wapperde het gemoed door elkaar.

IMG-1250   IMG-1247

Aan het eind van de tocht achter mijn wijk vond ik een kudde biograzers au naturel in het hoge gras en waande me even op de grote stille heide. Het onweer schoof voor het plaatje. Er stonden geen bunkers of kazematten om in te schuilen, daar niet.

Uncategorized

Een rijkere wereld

Van de nood een deugd maken is een wonderschone eigenschap. Het schept mogelijkheden, omdat het de creativiteit aanboort en nieuwe wegen opent.

IMG_1223

Het boek ‘De fantastische Meneer Vos’ gleed gistermorgen door de brievenbus en in een uurtje was de doordenker van Roald Dahl uit. Als vanzelf zweefde het spreekwoord de gedachte binnen. Het was precies wat de De Fantastische Mijnheer Vos moest doen als hij en zijn gezin in doodsnood verkeerden.

Vos werd belaagd door drie boeren, die het op hem gemunt hadden. Een vos verliest nooit zijn streken. En Mijnheer Vos was in de nachtelijke uren op jacht gegaan om drie kippetjes te verschalken voor het hele gezin Vos. Dat deed hij iedere nacht. Mijnheer Vos kende derhalve de weg naar hun voorraadschuren en kippenhokken al te goed en kon blind varen op zijn instinct. De boeren groeven de halve heuvel af om hem te grazen te nemen en belegerden met hun knechten met geweren het hele terrein, toen Familie Vos dieper waren gaan graven. Ondertussen had Mijnheer Vos ook weer de weg gevonden naar al het lekkers van de wereld op de erven van de boeren zelf. Als een pater familias zorgde hij voor alle gravers die onder de heuvel hadden gewoond en nu door de afgravingen in nood verkeerden. Das, wezel, mol en zelfs konijn en al hun gezinnen mochten aanschuiven bij een groots diner. Vos ontvouwde voor dit publiek zijn visioenen van een ondergrondse stad, waar iedereen in pais en vrêe kon leven. Het feestmaal, waarmee het boek eindigt, is een nieuw begin.

Dierenwerelden in boeken zijn vertederend. In mijn grootste kinder’bijbels’ huizen dieren. Ooit begon het met de liefde van Remi in Alleen op de wereld voor de drie honden van Vitaliis en het aapje Joli. Daarna volgde de uil Oehoeboeroe uit Paulus de Boskabouter van Jean Dulieu, Erik of het klein Insectenboek van Godfried Bomans, de zangerige beschrijving van Het krink’lend wink’lend Waterding van Guido Gezelle , de muisjes van Pinkeltje en Snorrebaard de poes van de hand van Dick Laan en daarna volgden een trits aan dierenverhalen. Dertig jaar voorlezen in de groep leverde een keur aan grootheden op. Hollandse grootmeesters waren Toon Tellegen, Max Velthuijs en A.M.G. Schmidt. Zij waren de basis van mijn liefde voor de planten-en de dierenwereld.

Wie ooit ‘Duiffies’ heeft horen zingen door Leen Jongewaard, boven op het dak kan niet anders meer dan liefde voelen voor deze vogels, ook al ziet de goegemeente ze aan voor vogels met veel stadse fratsen. Er zijn ontelbaar veel boeken meer, teveel om op te noemen. Maar ze zijn de reden om, als ik in de tuin zit voor het atelier, vertederd te zijn door de kleine woelmuis, die naarstig de kamperfoelie inschiet of wegduikt onder de paarse dovenetel.

In de groep hadden we wandelende takken. Ik was helemaal weg van die kleine danseurs, die zo stilletjes wiegend op je arm onhoog konden kruipen. Ze waren het insect bij uitstek om kinderen te laten wennen aan kriebelende pootjes op hun vel, net als Lieveheersbeestjes en pissebedden, spinnen zochten we in de struiken om ze in het web te bewonderen. Soms waren er ouders bij die openlijk griezelden, maar dan konden de kinderen vertellen, hoe prachtig ze in hun nietigheid waren. Door de goede eigenschappen te tonen maak je ook van een nood een deugd. Angst versus schoonheid.

2016-09-13   tralala tralali

Ooit liep er langs de richel van het schoolgebouw een spitsmuis met een snoetje als dat van een mol. Met alle kinderen hebben we geobserveerd hoe hij er uitzag en wat hij ging doen, want ze nam er alle tijd voor en bleef, uit angst, zitten waar ze zat.. Het zijn de heerlijkste biologische lessen die je je maar kunt wensen. Door bepaalde eigenschappen te roemen kreeg het lijdend voorwerp meer betekenis en oogste vooral bewondering. Van de angst een verwondering maken in variatie op een thema. De wandelende takken dansten, de spitsmuizen liepen spitsroeden, de slakken konden tekenen met hun glijsporen, de wormen waren uitstekende gangengravers, wat goed te volgen was in het wormenhotel, pissenbedden werden balletjes.

spitsmuis woerden   spitsmuis woerden 2

De Nederlandse kinderboekenhelden zijn samen met Roald Dahl, Lobell, A.A. Milne, Lewis Carrol en (knispervers) Charlie Mackesy, auteur/illustrator van het boek  ‘De Jongen, de Mol, de Vos en het Paard’ de sleutel tot een eigen paradijs. De boodschappen die doorschemeren zijn onmiskenbaar kleine handgrepen voor een rijkere wereld.

 

Uncategorized

Een stukje deel van het geheel

Midden in de nacht speurde ik op mijn telefoon naar de afstand die ik die ochtend zou rijden. Met mijn door slaap vertroebelde blik zag ik 1 uur en 45 minuten. Terwijl ik hengelde naar KlaasVaakzand sloeg ik rücksichloss de informatie door naar de planning. Het betekende om half zeven douchen en om half acht weg.

Alles verliep naadloos volgens vooropgesteld plan en om half acht zoefde de kleine blauwe Prins over ’s lands wegen. De dag beloofde wind, zon en prachtige wolkenluchten. Zorgeloos en luidkeels zong ik mee met het overbekende repertoire van de radiozender. Cruisecontrol betekende in een gestaag en wat gezapig tempo over de A2, ooit wijs geworden door eerdere overmoed en de bijbehorende prent. Mijn oog viel op de verwachte aankomsttijd. Daar werd ik wakker. Huh. een uur vroeger dan gepland zou ik aankomen. Koortsachtig nadenken leverde de oorzaak van de gemaakte misser op. Mijn trouwe reisleider had die nacht nog op ‘snelwegvermijdend’ gestaan.  Hier moest van de nood een deugd gemaakt, dus negeerde ik bij Castricum de te nemen richting naar de plaats van bestemming en zette koers naar zee.

IMG_4908  IMG_4910

Net op tijd om de dans van de meeuwen op het verlaten strand te mogen aanschouwen. Ze krijskweelden er een lustig deuntje onder terwijl de rollende golven de baspartijen verzorgden. Ze buitelden achter elkaar aan en deden acrobatische hoogstandjes met vrije val, gleden met de winden mee en voerden dalende glijvluchten uit. Ze daagden elkaar uit met hun escapades. De eenzame paraglider verderop buitelde op eenzelfde manier al wedijverend met de vogels mee.  De natuur, hij  en ik in ons element. Geen dag kon mooier beginnen dan deze.

IMG_4924   IMG_4933

De zon warmde zich op, maar koude ochtendwind prees mijn stola en de jas, in de haast aangetrokken, omdat het kouder leek dan ik had verwacht. Hier en daar trokken de eerste honden hun baasjes ongeduldig en gretig voort met de koude zilte zeelucht in hun neusgaten. Een uur was ruim voldoende om verkwikt weer in de auto te stappen en het adres te zoeken. Vriendinlief al bijna een jaar lang niet gezien. Coronaknuffen bleven hangen in de lucht, toegeworpen kushanden en koffie, zitten en bijkletsen. Het grote sparren kon beginnen. Tussendoor werd er geëxperimenteerd, plannetjes uitgedacht, broedsels vorm gegeven. Duwen en trekken op alle fronten. In de geconcentreerde stiltes die er vielen krasten en schoven, wreven en droedelden de hulpmiddelen over het doek. Tussen neus en lippen een broodje gebakken ei van het thuisfront en alles wat er aan hiaten in samenzijn te vullen viel. Samen prime time, even helemaal niemand anders. Om gedachten de vrije loop te laten, om toekomst een plek te geven en de wereld te verkleinen tot de eigen leefomgeving. Het allerbelangrijkste, om door te kunnen met de imperfectie van de realiteit.

IMG_4904

Te snel was de dag al weer voorbij. Met de belofte voor de herhaling was vriendin klaar voor de volgende betekenisvolle opdracht en denderde de weg onder mijn wielen richting Utrecht. Thuis wachtte zoonliefs boodschap in de app dat hij net als ik op zoek was gegaan naar het natuurschoon, de stilte en  de schoonheid van la douce France en dat hij er steeds meer liefde voor voelde. Tussendoor legden ze grote afstanden af. Ik dacht terug aan toen ik jonger was dan hij nu en zus en ik samen datzelfde land hadden doorkruist in een oude Renault zes. Van Noord naar Zuid en en van West naar Oost, waarmee de liefde een feit werd. De boeken van Benoite Groult en haar beschreven ruige landschappen van Bretagne en Normandië hadden de hang naar dergelijke landschappen alleen maar vergroot. Kliffen en zee, beukende golfslagen op het harde steen, de roep van de natuur.

Met een glimlach schoof de ochtend voor dat beeld, stukje verlangen, stukje voldoening, stukje vervulling. Een stukje deel van het geheel.

 

 

Uncategorized

Tijd voor nieuwe ervaringen

In de ochtend eerst maar eens een stukje zomergasten gekeken. Inez Weski is een integere vrouw met een stevig zelfbeeld. Als er iemand is die bewust leeft, is zij het wel. Haar persoonlijkheid schittert door alle woorden heen. Hiet zit iemand die weet waar ze voor staat. Gaandeweg het gesprek wordt mijn respect voor haar alleen  maar groter. Ze beheerst als geen ander de ‘Kunst van het zwijgen’.  Het is een verademing in deze tijd van complottheoriën, vermeende goeroes, hysterie. Een week lang goed voor iedere ochtend een half uur kijkplezier. Het is het hoogste goed. Gewoon te zijn, zonder veronderstellingen en aannames, maar de informatie op je af kunnen laten komen, zonder waardeoordeel te vellen. Daarbij zelf ook puur te blijven, zonder de emotie te kleuren rond je persoon en weinig tot niets vrij te geven over je privé-leven. Dat zouden veel meer mensen moeten oefenen. Inez, je bent eenheld

Ze startte trouwens met een beeldschone animatiefilm van al wat jaren geleden, waar ik van het bestaan niet wist. ‘Fantastic Mr Fox’ van regisseur Wes Anderson naar het boek van Roald Dahl, een van de weinige boeken van zijn hand die nog ontbreken in mijn verzameling Dahlboeken. Vos wil niet langer wonen in een hol onder de grond, want dat zorgt ervoor dat hij zich arm voelt. Hij wil hoger op. Als hem dat lukt ligt de weg open, letterlijk, naar een nieuw begin.

IMG_0957

De tuin lag er heerlijk bij, hier en daar moest het uitzicht weer open gesnoeid worden en viel er wat onkruid te wieden. Even daarvoor had ik bij de Hema twee bestelde foto’s opgehaald. Het had wat voeten in de aarde, want het bleek dat er ergens een foutje op de lijn zat. Met veel geduld zocht men mee naar oplossingen. Daar hou ik van, een klantgerichte vriendelijke service. Een van de foto’s wil ik op doek, maar het is door de gelaagdheid moeilijk te realiseren. Een onvervalste uitdaging dus. Vandaag ga ik die aan in Castricum. Doek mee, foto mee, oud laken mee om het natte doek terug te kunnen vervoeren. Straks is alles klaar voor het experiment en anders gaan vriendinlief en ik samen wat opzetten, wie weet. Lekker sparren, want dat mis ik af en toe. Het is voeding bij uitstek voor nieuwe ideeën. Dan is de Bernagie maar een stille broedplaats.

IMG_1193 (1)

Om te zien hoe een en ander werkt ga ik, naar de foto, aan de slag met aquarel. Heerlijk om te doen. Daar draait het om. Stort je in het proces, ook daar ligt inspiratie te wachten.

Thuis is er een volgend stukje ‘Weski’. Ze laat ons authentieke beelden zien in een fragment van de film ‘Dawson City: Frozen time’ over de goudkoorts in 1896 in Klondike, Canada. De beelden zijn schrijnend. Het laat zien hoe mensen in staat zijn om elk gevoel voor bewust handelen  te vergeten om wat voor reden dan ook en koortsachtig,als kuddedieren, ergens achteraan te lopen. Voor gisteren was het genoeg informatie. Er kon niets meer bij.

Pluis ligt lekker te soezen aan het voeteneinde. Ze slaapt haar schoonheidsslaapje en kan dat heel lang volhouden, jaloersmakend ontspannen. Heerlijk om in de vergetelheid te verzinken en nergens meer om te malen. Dat wil ik beter onder de knie krijgen. Nu buitelen te vroeg allerlei beelden door elkaar heen en gaat inslapen niet vanzelf als ik eenmaal wakker ben geworden. Buiten nemen de geluiden toe, de dag ontwaakt. Tijd voor nieuwe ervaringen.