Uncategorized

Het verlangen tegemoet

Hoofd in de henna, warm oud okergeel vest aan, paarse handdoek om de plastic zak op het hoofd, ik kan er weer twee uurtjes tegen. Vandaag herdenken we de vader van de kinderen, die nu al 20 jaar hoog boven onze hoofden in de lucht cirkelt. Hij is er altijd bij. De helft van de gezinnen is gevloerd door Covid. In het weekend naar het strand om boodschappen aan hem mee te geven met de zee, zit er dus niet in. We schrijven ze in hoofd en hart, ze komen toch waar ze wezen moeten.

Gisteren voor het eerst sinds lang een kringloop bezocht en een mooie blouse op de kop getikt. Een ouwetje van Didi volgens mij, maar dat mag de pet niet kreuken. Het zit heerlijk en staat leuk. Bij de fysio een paar lastige oefeningen en een gezellig gekout. Welke muziek wilde ik op en zowaar daar schalde Stromae door de zaal en daarna Wim Sonneveld, wat opmerkelijk was met zijn leeftijd, maar zijn moeder draaide vroeger de platen grijs.

We zijn nog steeds verstoken van zonlicht maar vriendlief appte gisteren en vandaag op deze bijzondere dag, ga ik hem halen. Dus van binnen volop warmte en zonneschijn. Vanuit hier kunnen we alle wetmatigheden afhandelen. Ik weet sinds kort weer wat verlangen naar betekent en ook het schrijnen als iemand ergens anders is. Dat is een mooie gewaarwording, die heel lang in de wacht was gezet door mij. Hoe je je kan wapenen tegen stekeleteeën door een schild op te trekken om het kwetsbare gevoel heen en wat er voor nodig is om dat te slechten. Het voelt echt als een wonder, met de goedkeuring van bovenaf. Liefde, anders dan die voor mijn lieve schatten, nooit gedacht dat ik het ooit nog zou beleven. Na 44 jaar weer samen en reken maar dat we het leven gaan vieren.

Vanmorgen keek ik project Rembrandt terug. Zoveel mensen mogen op komen draven, maar er moeten er wel weer gelijk 15 af. Dan is het wel een beetje zuur als je daarbij zit. Zou het niet handiger zijn om vooraf te schiften en dan vanaf de eerste uitzending het diepe in te gaan. Het blijft natuurlijk spannend, zoveel verschillende stijlen bij elkaar. Bij het stilleven van de citroen, moest ik denken aan mijn klassieke cursus, waar ik met veel ploeteren en aanwijzingen best twee kleine paneeltjes bij elkaar had geschilderd, maar het kostte me tot in de uiterste vezels moeite om het leuk te vinden. Ik ben meer van de grove streken. Ook voor stillevens. Ineens zag ik het oude tuinhuis weer voor me, waar ik een laken om de koude kachel had gedrapeerd en een theepot en schaaltjes plus stenen duif had neergezet. Rapsodie in grijs en wit.

Het boek van Jolande Withuis, de biografie van Jeanne Bieruma Oosting is zeer de moeite waard. Het zijn allemaal nieuwe feiten die de onbeschaamd de vorige eeuw uit de doeken doet. Soms val ik steil achterover van verbazing. Die onderdrukking van de vrouw…Duurde dat echt zo lang? Als ik mijn eigen jeugd bekijk, dan weet je het wel, maar toch. We zijn eind jaren ‘60 begin jaren ‘70 begonnen met het om schoffelen van al die benepen dogma’s. Sommige zijn verhevigd teruggekomen. Opvallend is hoe ver Parijs dan al was vergeleken bij ons land. Daar kon je als vrouw wel alleen ontbijten of dineren in een restaurant of bar. Daar hoefde je hier niet aan te denken. Op dit ogenblik woekert de oorlog over de bladzijden en ontdek ik hoe moeilijk het was voor kunstenaars om trouw te blijven aan de principes en te gaan voor vlag en vaderland. Het werken werd hen onmogelijk gemaakt, als je niet was aangesloten bij de KultuurKamer. Er moest toch brood op de plank.

Zo, de henna begint onder de handdoek uit te kruipen aan een koud straaltje te voelen. Tijd om in de benen te gaan mijn nieuwe avontuur en het verlangen tegemoet.

8 gedachten over “Het verlangen tegemoet

  1. De liefde voelt warm en veilig. Jij hebt geen last van koude en grijze dagen.
    Na het missen van 20 jaar krijgen de dagen nu een heel speciaal gouden randje.

    Like

Reacties zijn gesloten.