Uncategorized

Het werkt nog altijd

Soms is er een dipje nodig om weer nieuwe sprongen te kunnen maken. Hoe verhelderend het kan zijn, om eerst zo’n voorval te overpeinzen en dan de volgende dag, na een nachtje slapen, er weloverwogen over te praten. De gelegenheid bij uitstek om de emotie om te buigen naar het waarachtige gevoel, waardoor daarna zoveel meer aan diepte is gewonnen. Het stemt dankbaar en voelt als oneindig.

Maandag op de tuin, in die heerlijke lentetemperatuur, was het goed toeven. De kussens op de nieuwe stoelen, kleedje over de tafel, het boek van de Zwijger in de tas, maar het werk lonkte. Lief slechtte drie wilgenkronen en ik begon vast aan het verwijderen van het dorre restant van de winter. De grassen hadden de overhand genomen in de zachte winter. Hele pollen moesten worden uitgespit. Achterbuuf was er ook en natuurlijk werd eerst de winterlange tuinstilte bijgeklept. De bouw van hun nieuwe huis, mijn nieuwe liefde en de toekomstmuziek die door alles heen klonk. Daarna haastte ik me om de stapel wilgentakken te ontdoen van de zijloten. Mooie lange rechte vlechtstaken werden zo verkregen. De kleine takken gingen in bunders naar de afscheiding tussen de buurvrouw en mij, zorgvuldig gestapeld door lief. Ook een manier om een hekwerk te verkrijgen. De staken waren voor dochterlief.

Op naar broer en schoonzus die een snelle versnellingenfiets hadden staan en hem hadden voorbestemd voor ons. We kwamen totaal onverwachts, maar schoonzoon wilde de volgende dag hardlopend naar hen toe om vervolgens weer terug te kunnen fietsen. Dat kwam ik vertellen. Het weerzien met Lief die ze beiden nog kenden was allerhartelijkst. De fiets te mooi om waar te zijn, Lief in zijn nopjes en iedereen blij.

Daarna zal het transport aanstaande zondag per fietsdrager naar hier gaan. Dan kunnen we daarna allebei op de fiets naar het feest van de schoonfamilie. Een fietstocht samen is iets om ons zeer over te verheugen. De laatste keer was ooit, plusminus 45 jaar geleden, geweest. Een tocht door Voorschoten, waar we toen woonden en Wassenaar richting Noordwijkse Duinen. Ook die tocht voerde langs lammetjes en uitbottend groen. De kroon op die inspanning was een heerlijke lunch in De Gouden Leeuw, eenmaal terug in Voorschoten. Iets wat met ons beperkte studentenbudget een grote uitzondering was, dus wel iets om te onthouden.

De volgende ochtend begon de dag vroeg. Richting Baarn over een net ontwakende snelweg met heiige overgangen van de weilanden door de snel stijgende temperatuur. Het theater was een feest van herkenning, met haar mooie wandvulling, het rode pluche en de prachtige beelden her en der. De voorstelling over Ridder Florian, een alleraandoenlijkst lief klein riddertje met een stokpaard naast een pompeuze lakei, een duitse middeleeuwer, een lief jong draakje dat wilde spelen, een pochende rijke ridder op een wit stokpaard en een aandoenlijk oud vrouwtje met toverdrankjes voor moed, voor stoer en voor sterk, liet het kleine grut genieten en alleen de tweede voorstelling leverde een angstig huilend meisje op.

Al met al was er weinig tijd over om te schrijven, want bij de fysio viel er ook nog het nodige te doen. Krachttraining is nog belangrijker dan de beweging op zich, posteerde hij. Iets om te beamen. Niet voor niets had ik voor de djembe gekozen zodra ik hoorde dat er sprake was van deze aandoening. Spieren sterken om het gebrek aan lucht op te vangen. Dat is het idee erachter. We gaan ervoor.

Voor de splinter in mijn vinger, die ik op de tuin had opgelopen en die te diep zat om open gepulkt te worden, haalde ik teerzalf en soda. Er gaat niets boven de wijsheid van het verleden. Naast de oude Grieken en Romeinen met hun spreuken werden heel wat huis-, tuin- en-keukenkwalen opgelost door grootmoeders almanak en middels overlevering doorgegeven. Het werkt nog altijd.

Een gedachte over “Het werkt nog altijd

Reacties zijn gesloten.