Uncategorized

Altijd weer op te poetsen

Nieuwe afspraken gemaakt en vandaag begonnen met uitproberen. De behoefte aan slaap is hier en daar wat anders. Lief maakt lange nachten en die van mij zijn altijd korter. Hiervoor lag ik in het bijzijn van hem in het donker te staren en vooral veel te peinzen en te luisteren naar de geluiden die de twee kauwtjes in de dakgoot naast ons produceerden. Daarna kon ik later pas het achterstallig onderhoud zoals de schrijfsels inhalen. Dat bracht mijn rust in gevaar, want het gaf een haastig gevoel. De dag was inderdaad vervolgens altijd te kort.

Nu hebben we besloten dat ik naast doezelende man zonder bezwaar kan schrijven en dat is een hele opluchting. Hij vindt het geluid van het getyp niet storend en soest door, terwijl ik volledig mijn ei aan gedachtenspinsels kwijt kan.

Iets wat ook achterop raakte was het uitspellen van de krant. Geen puzzeltje meer in een verloren uur of ter compensatie van het zwaardere denkwerk. Ook dat pak ik weer op. Gewoon, in alle stilte. Nu is dat makkelijker aan het worden omdat het steeds vroeger licht wordt. Lief leert dat hij de gezelligheid benoemen kan, meer dan de verzuchtingen om de volheid van het huis. Zo werken we naar een samenleven toe die voor beide een aangenaam toeven is en daarna zal er steeds, stukje bij beetje, een onderdeel vervangen of bijgeschaafd worden door iets, dat we samen gaan uitkiezen. Zo schaart huis en haard zich steeds meer achter de nieuwe situatie. Als er iets in komt gaat er ook iets uit, wordt de gouden regel. Daar kan ik me weer in vinden. Zo schikken we en minnen we. Het blijft een mooi gegeven. Wennen, maar goed te doen.

Vandaag de draad oppakken van het lijstje met zaken die noodzakelijk af te handelen zijn, nu het vorige lijstje zo glorieus is gelukt. Lief maakt een afspraak met de dokter die in te passen valt in de tijd, want we moeten ervoor naar Hoek. Er zijn wat mogelijkheden die we moeten natrekken om het leven helemaal hier naar toe te trekken. Oude vrienden kunnen bezocht worden. Ook moeten we aan de slag met de wilgenbomen in de tuin, voordat ze helemaal in een jubelend lente-enthousiasme uitbarsten. Kauw in de dakgoot waarschuwt daarvoor, omdat ze al druk bezig is met het nest, aan het getik en geklotter te horen. Het belooft alweer een prachtige dag te worden. Wel koud, maar zonnig, iets waar we in die eindeloos zichzelf verlengende herfst naarstig naar verlangd hebben.

Van vriendinlief kreeg ik een artikel doorgestuurd over Jeanne Bieruma Oosting, de ietwat vergeten etser en schilder, die nu, door de inspanningen van Jolande Withuis, een aantal tentoonstellingen krijgt. Het begint in de kleinere musea en eindigt in een grote overzichtstentoonstelling in museum Henriette Polak in Zutphen. Die komt natuurlijk op het inspiratielijstje.

Vorige week zijn we samen in het kader van ‘Ken je leefomgeving’ door het oude Vreeswijk gekuierd. Dat was voor Lief een mooie en nostalgische ontmoeting die veel herinneringen binnenbracht. De bestorven straatjes van het oude gedeelte, de loopbrug over de kleine gracht, de stenen poort, het centrum met de oude sluizen, het uitzicht op de Lek en met name ook de ophaalbruggen maakten veel los. Ooit vanuit Utrecht op de fiets als jongetje van 14 gezien, in de vergetelheid geraakt en nu zo betekenisvol en in tact nog immer aanwezig. Er wacht ons nog een dorp of wat, mooie verstilde wandelingen, daarna is de fiets aan de beurt. Geen gek plan met de benzineprijs, die niet stopt met stijgen.

Enfin, als je de liefde van je leven hervindt, is het alle dagen feest, soms met wat verlepte slingers, maar díe zijn altijd weer op te poetsen.

5 gedachten over “Altijd weer op te poetsen

Reacties zijn gesloten.