Het zag er goed uit vanmorgen. Een lekker zonnetje, de omlijsting van het groene park, de verlaten schoolpleinen en het doordringende gefluit van de merel, die op een dinsdagochtend zondagsrust toverde. Er was niet veel parkeergelegenheid maar gelukkig kon de bus met aanhanger een eindje verderop staan. Wel moesten we op zoek naar een hek waar de wereldbol door kon. Dit scholencomplex kende vele mogelijkheden, maar helemaal aan de andere kant hadden we geluk. Daar was een dubbel hek dat open kon.

De percussionist was er ook al en we hielden nauwkeurig via buienradar bij waar en hoe laat er weer wat naar beneden werd gestort. We hadden geluk. Vandaag konden we alle drie de scholen verblijden met een goed geslaagd optreden. Twee werden gespeeld door een collega. Ze was net als de eerste ook fantastisch.

Er kwam nog iemand van de stichting bij en daar konden we aan kwijt dat de communicatie naar de scholen toe niet altijd even soepel was verlopen. Dat voelde goed. Het zou bij de juiste persoon terecht komen en dat is alleen maar fijn.

Zo schattig om te zien hoe enthousiast de kinderen uit groep 5 zijn en meeleven met die wandelaar. Al te graag willen ze hun kennis spuien over wat ze weten van de aarde en haar bewoners en fantastisch is het om te zien hoe de volksaard zich openbaarde als ze de tekst of de bijbehorende muziek herkenden als onderdeel van hun roots. Afrikaanse muziek leverde al snel swingende heupen op, bij Jazz kan je niet stil blijven staan en de tango werkte aanstekelijk en komisch als dat met een wereldbol gedaan wordt. steeds waren we de regen net iets te vlug af en de zon erbij was een cadeau extra. De percussionist speelde handig in op het einde en nam de kinderen als een ware rattenvanger van Hamelen met zich mee naar zijn ‘trommelplek’. Van de week nog een dag en dan is het voorbij, maar wat een verademing. Een kinderhand is gauw gevuld, maar in Corona-tijd die van ons ook hoor.

Door de drukte van deze dag zal de maaltijd een hele lichte en snelle zijn. Ik reis af naar Iran en ga Mast-o-Khiar maken. Een fris komkommer/muntschoteltje met pide erbij. Dat betekent kort in de keuken en toch een lichte maar heerlijke maaltijd. Nu staan er weer andere zaken op het programma. Vanmiddag gaat de fysio naar de heup kijken en vanavond is er boekenclub. Er valt nog ander werk te verrichten, want het verhaal schiet niet op en de kinderboeken moeten nog gelezen. Ik heb zowaar een agenda nodig. Ook een fijn gevoel.

Een van mijn vriendinnen had een kunstige foto gemaakt van twee vergeten schimmelende bieten, schoonheid ten top. Dat bracht me terug bij school als er een les was met vergrootglazen en beschimmeld fruit. Eerst een beetje griezelen, maar daarna kwam absoluut de verwondering, helemaal als de microscoop er aan te pas kwam. De goeie ouwe tijd.

Oog voor het kleine, dat wilde ik ze meegeven. Schimmel en vergankelijkheid is schoonheid. De pioentulpen van twee weken terug zijn in verval op hun best. Wat een mooie zwanenzang, niet in de laatste plaats door de kleurschakering die het oplevert. Eigenlijk een schilderij waardig. Zo werd het voor een tweede dag op rij een dag vol indrukken en een bron van inspiratie.

In 80 dagen de wereld rond bracht me bij Sri Lanka. Op papier kwam een moonlight Serenade van Basil Cooray en in de kom rijst met rode Dhal-curry

• 250 gram rode linzen (zie foto boven voor een voorbeeld)
• 2 theelepels zwarte mosterdzaad
• 1 ui
• 2 teentjes knoflook
• Verse gember (2 centimeter)
• 1 theelepel gemalen Kurkuma
• 1 theelepel garam masala (Bijvoorbeeld van Jonnie Boer)
• Optioneel, maar erg lekker voor de smaak: Verse curryblaadjes (kerrieblad)
• Optioneel: chilipoeder / chilipeper

• Was de rode linzen onder koud water. Laat de rode linzen een half uur in water weken
• Snij de ui, knoflook en gember fijn.
• Verhit wat olie in de pan en voeg het monsterdzaad toe.
• Voeg vervolgens de ui, knoflook en gember toe.
• Hierna kan je curryblaadjes, kurkuma en garam masala toevoegen.
• Laat de linzen uitlekken en voeg het toe aan de pan
• Voeg een halve liter water toe en breng het aan de kook
• Laat het een minuut of 10-15 rustig koken
• Je Sri Lankaanse curry kan geserveerd worden!

Je kunt de Dahl Curry van rode linzen serveren met Basmati rijst. Dat wordt in Sri Lanka veel gegeten.

Het is 8.24 en ik zit in de kleine blauwe prins in de stromende regen te wachten voor een school. Aan de overkant staat de bus met aanhangwagen van de wereldwandelaar. Ze zou om negen uur optreden voor de kinderen van groep 5 en ik mocht eindelijk weer aan het werk als publieksbegeleider. Heerlijk om in de gewone werkmodus te zijn. Om half zeven schoot ik wakker, keek met mijn slaperige hoofd of er nog berichten uit de buitenwereld waren en ontdekte een app van deze wereldwandelaarster. Help. Ik was er van overtuigd, dat niets door zou gaan, maar niets was minder waar, kennelijk.

En dan is daar die click in het hoofd. Niet treuzelen, er moet aangepakt worden. Binnen de kortste keren stond ik gepikt en gesteven beneden, waar warme koffie onderdeel was om de geest los te en helemaal wakker te schudden. Thermosflesje mee en huppetee. Heerlijk om weer tot de wereld te behoren. Vandaag zou ik mensen zien, onbekenden, die een andere dynamiek hadden iets te berde zouden brengen waar ik al heel lang van verstoten was gebleven. Het is anders dan de caissière bij de supermarkt of familie. Dit was vreemd en nieuw en opende deuren in het hoofd, zette de verbeelding aan.

Daar was elk woord van waar. Dat bleek bij aankomst. De leerkrachten zaten aan een grote ronde tafel bij de ingang te wachten tot iedereen binnen druppelde. Ze zagen mij voor de deur staan, terwijl de regen loodrecht naar beneden viel. Onmiddellijk kwam er een aardige leerkracht me te woord staan. De voorstelling bleek ook niet helemaal te zijn overgekomen. Het was maar goed dat ik er zo vroeg bij was. Nu kon de betreffende leerkracht zich een beetje inlezen. Er zou vijf minuten voor aanvang, door de wandelaar zelf, besloten worden of het door kon gaan. Wel spannend en dat gaf ons ruimte om een warme slok koffie naar binnen te werken. Nu zit ik dus in de kleine blauwe en schrijf, op de toppen van hgeluk, deze blog. De wereld wandelaar zag eruit als een volleerde globetrekker, sherlock Holms-achtig ruitje , pet op het hoofd, lekker zware rugzak op met, pikant detail, een klein plastic poppengietertje eraan en een wandelkaart opengevouwen uit een broekzak. Ook haar partner, voornamelijk mee als wereldbewaker, droeg een geruite pet. De laatste druppel regen voiel precies een seconde voor negen uur en toen was het droog. Alsof het zo moest zijn. Sommige dingen gebeuren eenvoudigweg.

Het was genieten, iets meer dan een kwartier lang en daarna kwam er een muzikant het plein oplopen. Hij bleek nog een muziekles er achteraan te geven. Alle kinderen mochten een voorproefje nemen op de makkelijk te bespelen ukelele. Smullen dus. Voor de kinderen, voor de muzikanten, voor de acteurs en voor mij. Een heerlijke onderbreking van de coronasleur en een opsteker om te mogen optreden, na een jaar binnenzitten.

Tussendoor belde ik de volgende school, die vorige maand een rooster hadden gehad over hoe en wat er zou gaan gebeuren, wat ze in de gaten moesten houden en er te oefenen viel. Bijvoorbeeld het lied op het laatst van de act. Helaas, niet alle roosters waren goed doorgekomen of verspreid onder de leerkrachten en sommige hadden de bijlage niet kunnen openen. Dat zijn van die dingen waarom wij nodig zijn en dan is het maar goed, dat de acteurs er niet zelf achteraan moeten. Morgen is het opnieuw feest en dan donderdag nog een keer. Al doende leert men en vanmiddag bel ik de scholen alvast. Een ezellin stoot zich ook geen twee keer aan dezelfde steen.

Zo en nu eerst taart bij de jarige dochter en Noorse soep met vegaballetjes voor haar en het gezin, omdat gemak de mens dient. Als je jarig bent, mag je blijven zitten waar je. Driewerf hoera voor mijn eigen koningin.

In de wereld rond in 80 dagen dwaalde ik rond in Noorwegen. Op papier: Pushwagner. In de kom Noorse tomatensoep met ei en vega balletjes

Ingrediënten 4 personen

1/2-1 gesnipperde ui
1-2 fijngehakte teentjes knoflook
2 eetlepels olijfolie
1 blik gehakte gepelde tomaten
2 eetlepels tomatenpuree
4 kopjes water
1 kip bouillonblokje
1/2 etl. suiker
1/2 bos gehakte basilicum
zout en gemalen witte peper, 1/2 kopje room
4 gekookte eieren (kooktijd 6 minuten

Fruit ui en knoflook zacht en glazig in de olie. Voeg de tomaten, tomatenpuree, water, bouillon en suiker. Breng aan de kook en laat ca. 10 minuten. Voeg de gehakte basilicum. Pureer soep tot de gewenste consistentie met een staafmixer of in de blender en breng op smaak met zout en peper. Serveer de soep met gekookte eieren. Tip: Experimenteer met verschillende kruiden – oregano, tijm, rozemarijn, peterselie en kervel die smaken met tomaat

Terwijl de duif druk doende is de aandacht te vangen van een duif verderop, vliegen de kauwen voor een vergadering naar de eerste boom op het plein voor het huis. Ik vang een streep licht in de blauwgrijze ochtend. ‘Er is altijd licht in de duisternis’ fluistert het verleden. Zo is dat. Even zakte gisteren, bij het horen van dat barse oordeel over mijn zicht, de moed me in de schoenen. Lieve vriendinnen en blogvriendinnen haastten me om me te zeggen, niet op een oordeel af te gaan. Natuurlijk hebben ze gelijk. Deze vrouw nam niet eens de moeite om een klein beetje meer van mij aan de weet te komen en velde haar oordeel op een enkele waarneming van vijf minuten. Laat je niet gek tikken. Zo is dat en ook: Al zou ze gelijk hebben dan is er waarschijnlijk wel alles aan te doen. Zo niet, dan zien we dat daar wel weer. Wie dan leeft, die dan zorgt.

Vannacht is het verhaal ook al aardig gevorderd. Er komt een beetje schot in. De draad van Ariadne laat ik varen, maar de virtule 3D bril gaat door. Het vergt nog wat speurwerk en het natrekken van historische feiten, maar dat is alleen maar leerzaam en leuk. Over de tuin hoef ik dus helaas niet meer na te denken. Bovendien had ik met vriendinlief gespard en het verhaal, inclusief de clou, al helemaal rond. Het draaide allemaal om de viervleugelige snuifmotkever. Ik zal het zorgvuldig bewaren tot de datum dat het wel door mag. Het hele gespinsel van gedachten stoelde op een van mijn lievelingsliedjes van Melanie: ‘Alexander Beetle’.

Duif gooit er nog een schepje bovenop en ook haar echo laat zich duidelijk horen. Gisteren appte zoonlief dat hij was aangevallen door een, naar hij dacht, kraai of buizerd, maar bij nader inzien was het toch eerder een kauw. Ik mag wel uitkijken voor het setje dat mijn dakgoot nog steeds bevolkt. Er is echter geen enkele aanwijzing in die richting. Wel smijten ze met takken op de galerij, maar dat is eerder onhandigheid dan agressie.

Gelukkig kreeg ik gisteren van vriendinlief een herinnering dat vandaag het tweede deel van de workshop ‘Dots and Lines’ zou plaatsvinden. In alle consternatie was het me door het hoofd geschoten, dus was ik blij met deze aanvulling op mijn laakbare geheugen. Dat betekent weer een dag vroeg uit de veren met een versneld ochtendritueel. Maar eerst het hoofd leeg maken. Gepieker en gepeins belemmert het Zen zijn bij het stippen met takjes en wattenstaven, de eerste manier authentiek aan de Aboriginals, en dat zou jammer zijn.

Daarna misschien met dochterlief naar de tuin, als het weer het toe laat. Morgen is mijn lieve oudste jarig. In deze malle tijden zou je de verjaardagen vergeten. Wordt ze werkelijk 41? Het was als de dag van gisteren dat ik in beginnende weeën met zwarte tuinvoeten op een kruk bij het fornuis zat om de maaltijd te koken voor de woongroep waarin we zaten. Het was immers mijn beurt. Ver kwam ik niet. Met de volkswagen-kever crosten we, tussen de weeën door, naar het oude Antonius in Utrecht. Daar hing ik in de steigers met voeten vol buitenleven. Het leverde schaamte op, maar na veel vijven en zessen ook het mooiste cadeau dat denkbaar is en een nieuwe rol in het leven. Moeder…voor altijd.

Rijstschotel uit Guyana Maar dan zonder de garnalen.

Plannen die als wilde paarden door je hoofd schieten en bochtige sprongen nemen, een begin gemaakt met een verhaal en toch weer gestrand. Dat allemaal midden in de nacht. Daarna een onrustige droom met een pinkkleine baby, een opticien vol met meegelopen aanhang van mij, de twee klussers die bezig waren met een lichtsnoer, de brandweer, vier man sterk en waar kwamen die vandaan, dochter en die piepkleine baby terwijl er maar een klant tegelijk naar binnen mocht.

Dat van die opticien klopt. Daar ga ik straks langs met dochterlief. Maar de rest kan ik weer vergeten, behalve de plannen voor de Engelse dame. Die nemen wel grappige vormen aan. Daar vertel ik niets over, tot na het optreden. Het ziet er naar uit dat ik solo ga. Dat levert een lichte spanning op maar is tevens een fijn gevoel. Alsof je bijna jarig bent en niet weet wat je te wachten staat.

Pluis is helemaal opgeknapt van de nieuwe voeding. Ze geeft niet meer over en daar is het kleed met name erg blij mee. De fysio is gebeld en ik kan pas dinsdag terecht. Mijn nood is niet die van hen, goed om te beseffen. We zijn allemaal een van de velen. Je eigen sores weegt altijd zwaarder dan een ander het beziet.

Voor het andere verhaal bestudeerde ik de gouden draad van Ariadne, waarmee zij Theseus hielp de Minnotaurus te verslaan. Deze toverkluwen kan uitrollen en ook weer teruggewonden worden als iemand het uiteinde vasthoudt. Het brengt je op de plekken waar je moet zijn. Deze kluwen gaat een reis door de tijd maken. Hoe weet ik nog niet, maar hopenlijk leidt het tot een logische geschiedenis.

We hadden vroeg afgesproken bij de brillenwinkel, dus het schrijven moest opschuiven. Keurig op tijd waren we in het winkelcentrum. Er stonden twee vrouwen achter de kassa en dochterlief en ik konden doorlopen. Ze moesten de gegevens opzoeken van de vorige bril. De grootste vrouw verstond ik niet en ze begon direct over gehoorapparaten. Maar zij was haar stem verloren en ik hoor weliswaar niet alles meer, maar dit was volkomen logisch. Zo gebarsten als de taal eruit kwam, zo bars was ze van karakter. Kortaf en direct. Enfin na, zonder te vertellen over hoe ze ging handelen en alleen maar korte koude opdrachten gaf, kwam ze plompverloren met het verdict. Ze dacht aan staar, zonder welk blijk van medeleven dan ook en ik wist dat ik nooit meer een voet inde winkel zou zetten. Geen mooie spannende nieuwe bril, maar weer een kwaal erbij. Wat een mispoge.

Het was de dag van de tegenslag. Een kattebelletje van vriendinlief dat het tuinenfestival niet door ging. De gemeente had geen toestemming verleend. Het werd uitgesteld tot 11 september. ‘Wat in het vat zit, verzuurd niet’, zou mijn moeder zeggen. Die nieuwe uitslag en de desceptie over de annulering, ergens vrat de spijt.

‘In 80 dagen de wereld rond’ bracht me bij Mauritanië. Op papier kwam een vrouw die op de muur een schildering maakte en in de kom: Couscous aux legumes Mauritanië

Even geaarzeld of ik vandaag zou schrijven. De kwelgeest is de pijn in mijn onderrug, bij het zitten maar vooral bij het lopen. Fysiotherapie gebeld, een wat modernere dan de praktijk waar ik doorgaans heen ga. Aanstaande dinsdag pas plek, dus even op de tanden bijten. Gisteren werd het eindelijk weer tuindag. Met dochter en gezin afgesproken en dochter nam de maaltijd mee. Ze had appelchutney op het oog. Dat kan natuurlijk ook een volgorde zijn. Eerst het gerecht en dan het land. Aanvankelijk dacht ik aan Italië, maar die kennen de chutney niet. Dan verhuizen naar de Hindoestanen in Suriname, die heerlijke appelchutney recepten hadden. Wereldsmaken dus. Dag 67 werd een makkie.

Niets is vervelender dan in een tuin te zijn, het onkruid welig te zien tieren en toe te moeten blijven kijken, omdat je niets kan doen. Ik heb wel de ergste grassen uit het eerste bed getrokken, maar verder kon ik niet veel meer dan luisteren naar het kwinkeleren van de vogels. Van de buurman op de hoek kreeg ik stekken van de rode aardappel en het Zeeuws bontje. Bij zulke namen gaat mijn verbeelding kriebelen. Buurvrouw was er ook, evenals boekenbuuf. We wisselden wat wederwaardigheden over de heg tot het bezoek kwam. De maaimachine stond klaar en schoonzoon nam de boel onder handen. Een geschoren tapijtje ruimt al heel wat op. Verder waren er veel vergeetmijnieten, boterbloemen en madelievenDagkoekoeksbloemen en ander grut. Het vingerhoedskruid schoot overal op en de akelei had zichzelf gereduceerd tot twee. Kleinzoon hielp vader mee, lichtelijk teleurgesteld, dat hij de maaier niet zelf kon voortduwen. Die was te zwaar. Hij bleef het telkens weer proberen en ik bewonderde zijn doorzettingsvermogen. Wat was hij daarin gegroeid. Het langer blijven in de onderbouw heeft hem goed gedaan.

Het verhaal over de stad ligt een beetje zwaar op de maag. Dit weekend moet het er van komen. Deadlines, ook al stel je ze zelf, werken beter. Het is me nu nog vaag te moede en ik blijf het uitstellen. Ze gaan in de buurstad een soort Sprokkelhorst organiseren. Miijn goede vriend en oprichter van dit festijn belde op, of ik mee wilde doen. We spelen in de tuinen. Superleuk natuurlijk. Zo komt de agenda nog eens vol. Volgende week maandag beslissen ze of het door kan gaan. Ik dacht aan Engelse tuindames met stok, want ik kan niet door de knieën natuurlijk, dat moeten de bezoekers doen. Een middagje onvervalst straattheater. Ik probeer nog een vriendin mee te krijgen en anders wordt het een solovoorstelling. Gisterenavond hebben ik en mijn andere vriendin erover gespard. Zij treedt op met haar smartlappenkoor, vlak bij mij. Met sparren kom je een heel eind. Binnen de kortste keren buitelden de ideeën over elkaar heen en gierden we van het lachen. Het is wel makkelijker met een aangever erbij.

Bij bezoekers zijn ook kinderen en de kunst is om tegelijkertijd op verschillende niveaus de grap te maken, voor elk wat wils. Ooit waren we samen bij een straattheater twee dames die een onderzoek deden naar het restylen van het ei. Wat dacht het publiek van een dooier die niet gecentreerd was, of een andere kleur kreeg en moest de schaal dikker zijn of juist dunner en of er minder eiwit in moest. We stonden bij de supermarkt voor het eierenschap maar daar dachten de mensen dat we hen wat aan wilden smeren. Toen zijn we de straat opgegaan met groot succes en belandden zelfs in de plaatselijke Koffiebar, met de vraag hoe ze over een combi van de wietplant met het ei dachten. We schrijven de jaren tachtig hè, toen mocht het ook nog melig zijn. Met zo’n onderwerp ben je zo een half uur verder en worden er veel kwinkslagen gepleegd. Het geeft een grote voldoening en ik kijk er naar uit.

Straks ga ik eerst maar eens onderzoeken of ik de fiets nog wel aan kan. Dan kan ik de raadselroute hier in de stad rijden en wat inspiratie opdoen voor mijn stukje. Daarna zijn er nog de vijf kinderboeken. Geen tijd om me te vervelen. Aan de slag.

In 80 dagen de wereld rond, dochter reist mee en zo kwamen we bij de Hindoestaans-Surinaamse keuken uit. Appelchutney met penne en frisse salade.

Pluis mauwde zielig. Ze had helemaal geen zin om op ‘wereldreis’ te gaan in een kleine, weliswaar luxe…maar toch, reismand. Ondanks het feit dat er een handig uitschuifbaar handvat op zat en wielen eronder, was het nog altijd schoon aan de haak vijf kilo dat ik mee moest sjouwen en verrijden. Bij de dierenarts in de wachtkamer zaten twee honden, een grote zenuwachtige herder die maar bleef trekken en janken en een kleine malthezer, die voornamelijk onder de arm van de bazin zat geklemd. Wij waren eerder aan de beurt. Dierenarts ploos Pluis uit aan alle kanten. Goedgekeurde organen, vacht, bek, oren, geen uitdroging etcetera. Vermoedelijk een staaltje van verkeerde voeding. Dus aan het hypo-allergene kattenvoer, een injectie tegen het braken en pilletjes mee voor een paar dagen. Pluis was gezond en mijn portemonne in die luttele tijd kilo’s afgevallen.

Zwoegen om haar thuis te krijgen en met twee dozen met eten van de afgelopen dagen naar dochterlief. Onder de frisgroene blaadjes van de ontluikende gingko met een kop thee en de zon op de bleke wangen was het een poosje goed toeven. Zaterdag gaan we naar de brillenwinkel om een nieuwe aan te meten, want een van mijn goede brillen knapte finaal door. Bovendien zou een meting ook niet verkeerd zijn, omdat de blik soms wat vertroebeld is en ik een rietzanger niet meer van een lijster kan onderscheiden.Dan, in alle vroegte, gaat dochterlief mee, om te helpen kiezen. Je ziet er door de bomen het bos niet meer en van een afstand is een en ander soms beter te bekijken.

Op facebook kwam de column van Eus net langs, waarin hij het dedain waarmee de kunstsector onderaan de versoepelingslijst bungelt, benoemde. Alles waarmee we ons leven kunnen verrijken en inspireren is in die bibliotheken en musea te vinden. Bordelen mogen open en deze goed te structureren instellingen niet. Het is toch niet meer te verkopen, zou je zeggen. Het wordt zeer gemist.

Hemelvaart trok vandaag maar weer eens een blik ochtendzon open. Dauwtrappen was er vanmorgen niet bij. Ooit, lang geleden voor mijn gevoel, haalde ik twee slaperige lijfjes uit hun warme bed, kleedde ze dik aan en plantte ze voor en achter op de fiets in het zitje. Door de stilte van de verlaten stad reden we zonsopgang tegemoet, meestal richting Houten, om als het zo uitkwam nog wat hoogstam-fruitbomen te kunnen bewonderen. Begeleidt door kwebbelende kinderstemmen met als achtergrondmuziek het gefluit van de merel, omarmde het vroege tijdstip de verwondering. Het zonlicht hulde de natuur in een gouden gloed en nooit was er ergens een vrediger tafereel dan dat. Die fietsende moeder met voor in het zitje de jongste en de oudste in de mand achterin.

Nog langer geleden fietsten wij dapper naast onze moeder mee, langs de spoorlijn naar de boomgaarden rond Houten of we liepen het trekkerspad langs de Kromme Rijn af. Dauwtrappen was er altijd, monter en fris. Waar was die goede ouwe getrouwe gewoonte verwaterd. Ik denk bij de komst van de tweeling. Vier kinderen op de fiets is zonder de ingenieuze bakfietsen van tegenwoordig niet te doen. Al hadden we de eerste bakfiets van de stad, door manlief eigenhandig gemaakt van een oorspronkelijke vuilniskar. Mooi zwart geverfd met zilveren bliksemschichten aan weerskanten. Lightning M’cQueen avant la lettre. Trots fietste hij met de twee meiden door de straten en had veel bekijks.

Vriendinlief appte, ze voegt me toe aan de maillijst om de vriendenkring te laten weten over het verloop van een en ander. Zo fijn als mensen weten in te schatten, hoe zeer je met hen en hun wel en wee bezig bent. Energie verdelen en toch alles kunnen delen. Dat is het voordeel van de digitale wereld.

‘In 80 dagen de wereld rond’liet me naar Palma de Mallorca gaan. Op papier kwam een impressie van de Apunt de Balladors van Bardolet en in de kom de lekkere Tumbet.

Ingrediënten

• 800 gr aardappelschijfjes
• 390 gr tomatenblokjes (1 pak)
• 500 gr tomaten passata
• 2 aubergine’s
• 2 paprika’s
• 1 ui
• 1 teen knoflook
• Scheut droge witte wijn
• 1 blaadje laurier
• Snuf oregano
• Snuf tijm
• peper en zout
• olijfolie

Bereiding

Snipper de ui en knoflook fijn en fruit aan in een diepe pan. Breng de uien op smaak met peper, zout, tijm en oregano. Blus af met een scheut witte wijn. Als de alcohol verdampt is voeg je de tomatenblokjes en passata toe. Voeg het blaadje laurier toe aan deze saus en laat op laag vuur pruttelen voor ca 25 minuten. Kruid de aardappelschijfjes met een snufje peper en zout en bak deze ca 10 minuutjes in een koekenpan. Verwarm ondertussen de oven op 200 graden. Snijd de paprika in stukken en de aubergine in plakken en bestrijk met een beetje olie. Grill ze vervolgens in een grillpan. Doe de aardappelschijfjes in een grote ovenschaal gevolgd door de gegrilde paprika en aubergine. Giet de tomatensaus er over en zet ongeveer 25 minuten in de oven.

Arme Pluis is ziek. Ze oogt niet zo, maar ze houdt het eten niet meer binnen. Eerst dachten we, dat het lag aan de haarballen en de planten, waar ze af en toe aan knabbelt. Maar het lijkt nu toch echt wel op chronisch braken. Arm poezenbeest. Ik kan vanmiddag al met haar terecht bij de dierenarts. We hebben een superdeluxe reismand, dus dat gaat lukken. Zo wandel je van het ene moment in het andere. Tuin moet weer wachten.

Gisteren was de zoommeeting een groot succes. Zo fijn om te horen waar iedereen mee bezig is en welke problemen zich ontwikkelden op hun scholen gedurende deze tijden. Ze hebben het zwaar. Dat sijpelt door alle berichten heen. Nooit bij stil gestaan dat het gestechel over voor of tegen vaccinatie zo’n lange arm zou hebben, maar het kan haast niet anders, dan dat men de handelswijze van de school gaat verwijten en het verwijt bij een directeur, de adjunct of een leerkracht neerlegt. Altijd lastig als dat alles over de hoofden van de kinderen gaat. Zelden of nooit zijn er overwinnaars in zo’n strijd.

Het nieuwe thema is ondernemerschap. Een lastige en aan de andere kant ook weer niet, als je het terughaalt naar de basis. Dan komt het eenvoudigweg op handelen neer. Een projectbeleving is op zich al ‘ondernemerschap’ in de breedste zin van het woord. Door het onderzoeken en experimenteren is de betrokkenheid hoog en zijn kinderen ook eigenaar van hun ondervindingen. In die lijn past het prima binnen het Jenaplan. Ooit had ik voor de school een ‘big bang’ bedacht om het onderwijs een injectie te geven met nieuwe energie. De collega’s waren er nog niet klaar voor en zo werd het hele plan eigenlijk gereduceerd tot een fractie aan veranderingen. Soms bekruipt me stiekem nog weleens de gedachte aan ‘wat….als’. De te recenseren boeken, die ik bij dit thema heb bedacht, gaan allemaal stuk voor stuk over elementen van het ondernemen, moed, doorzettingsvermogen, denken in mogelijkheden en verbeeldingskracht. Ik ben benieuwd of ik er chocola van kan maken.

Guatamala bracht een combinatie van ingrediënten, die zo heerlijk was, dat die ervaring delen het enige juiste is. Ik ben geen liefhebber van fruit uit blik. Waarschijnlijk doordat het vroeger te pas en te onpas werd geserveerd. Er waren restaurants in de jaren zeventig, die ijs serveerden met daarbij een heel blik Delmonte. Iets kan ook te veel van het goede zijn. Voor gisteren had ik de bonenschotel uitgekozen, die ik samen met maistortilla’s en wat verse kool en wortel wilde eten. Bij de bonenstoof hoorde als garnering de ananas. Precies, toch maar uit een klein blik, een hele ananas ging er hier nooit in. ‘Wijsheid uw naam is vrouw’. De ananas steeg in die combinatie boven zichzelf uit door een goddelijke binding. Of kwam het misschien dat dat zuurzoete als smaak, door het gebrek aan de papillen van mijn kant, toch te proeven was. Al met al was het hemels. Om te onthouden.

Gisteren bij de tandarts was het goed toeven. Ze peutert hier en daar wat, haakt het beetje tandsteen eruit, krabt een worteltje schoon, polijst de boel en spoelt het schoon. Heerlijk. Ze hoorde het knakken van de kaakkopjes, die de boel tegenwoordig minder soepel laat sluiten. Dat hoort in het rijtje slijtage thuis, want versleten knie, zeurende heup, artritishanden en stroeve kaakkopjes. Ja ja en ik maar geloven dat veertig als leeftijd beter bij me past. Dromen verzacht de boel. Blijf dromen.

In 80 dagen de wereld rond. Guatamala. Op papier een stukje oorspronkelijke cultuur, muziek en op het bord, de maistortilla, salata met bonenstoof als vulling met vegan gehakt.

Recept voor tortillas (maïs-/bloemtortilla’s)
-200 gram maïsmeel
-200 gram bloem
-1 tl zout
-80 ml olie
-300 ml warm water

Bereidingswijze voor 12 tortilla’s:
Doe het maïsmeel, de bloem en een tl. zout in een grote kom en voeg het (warme) water toe. Kneed het deeg totdat het glad en elastisch is. Verdeel het deeg in 12 gelijke stukken en rol er balletjes van. Maak ze plat en maak er cirkels van 20 cm doorsnede van; snijd de randjes bij totdat ze mooi rond zijn. Dek ze af, want ze drogen snel uit. Verhit een braadpan boven matig vuur en leg een tortilla op de droge bodem. Bak beide kanten ca. 1 minuut. Draai de tortilla om en bak de eerste kant nog eens 30 seconden of totdat de tortilla begint te rijzen, zorg dat hij nog wel soepel is. Haal hem dan uit de pan.

1 pond zwarte bonen (pak of blik)
1 blikje tomaten à 400 gram
1 blikje ananas à 250 gram
(500 gram gehakt)
4 uien
1 Spaanse peper (of sambal oelek)
2 tenen knoflook
Zout, gemberpoeder, chilipoeder en cayennepeper

Indien nodig de bonen weken en gaar koken.

De uien fruiten, samen met de fijngesneden Spaanse peper en de uitgeknepen knoflook. Met gember chilipoeder, zout en peper op smaak brengen.
Blik tomaten + de bonen in de pan doen.
Op het laatste moment de stukjes ananas erbij doen

Salata: Kool en wortel dun snijden, appelazijn en zout er door mengen

Amechtig hijgend bereikte ik de bovenverdieping, terwijl schoonzoon en de aannemer vrolijk, zonder een centje pijn, achter me aangekomen waren. De man bekeek de schade met een inschattende blik. Schoonzoon en ik vulden aan. En daar, en daar, en daar. Wat kleinere oude gebreken aan dit huis. Hij zou buiten de boel in ogenschouw nemen, zei hij en mat het dakraam dat waarschijnlijk voor de tweede keer voor vervanging in aanmerking kwam en bij afwezigheid van een ladder, dan toch maar een inschatting buitenom. Vinger aan de pols, daar zou die lieve bonuszoon van mij wle voor zorgen. Niet langer uitstel, dat bijna tot afstel leidde, ware het niet dat de dakplaat op doorbuigen stond. Een grote operatie zou het worden, waarschuwde de man. Pfff, gelukkkig dat was achter de rug. Op de een of andere manier word ik toch altid een beetje zenuwachtig van aannemers en dakdekkers of andere huizenverbouwers binnen mijn territorium. Ze kijken altijd bars of is dat mijn perceptie en bespiegeling op hun handel en wandel. Eenzelfde angst, of is het ontzag, voor garagemannen is door de jaren heen verdwenen, maar dit bleef.

Gisteren bleek de boodschappenlijst aanleiding tot een heuse speurtocht. Het hoofdingrediënt van het gerecht uit Tsjaad bestond uit okra’s. Bij de buurtsuper was het niet te krijgen, bij de groenteboer werd er gerept over een bijna vergeten groente, maar bij de toko vond ik ze. Twee zakjes met vijf en zes stuks erin. Wat een heerlijke smaak hebben deze onrijpe vruchten. Onmisbaar voor dit gerecht.

Van een lieve Blogvriendin kreeg ik praktische beweegoefeningen. Fantastisch. Ze schreef erbij dat zien bewegen doet bewegen bracht. Zeker een stimulans, met kleine stappen opgebouwd en kalmpjes uitbreiden tot meer. Vanavond is er een meeting met mijn mederedacteuren. Heerlijk om elkaar te kunnen spreken en ideeën uit te wisselen. Al hadden we natuurlijk wel gehoopt dat we elkaar in levende lijve hadden kunnen ontmoeten. Nog even geduld. Vandaag geen tuin, want er staat ook een bezoek aan de tandarts op het programma. Morgen trotseer ik elke regenbui en zal me laven aan alles wat welig groeit en bloeit. Vermoedelijk ook de brandnetels. Ik meende vorige keer dat de vijg de vorst niet had overleefd. Als dat zo is, komt er een nieuwe. Voor moederdag had ik van dochterlief vier bloemenbommen gekregen. Die kunnen dan de grond in om goede sier maken. Tijd om te zaaien, want nu zal de vorst wel eieren voor zijn geld kiezen, verwacht ik zo. Wat een lange winter was dit. Door huiselijke beslotenheid trok de tijd langzamer voorbij dan ooit. Dat is wat ‘Het verglijden der dagen’ vermag.

Een nieuwtje uit de krant bracht ware vreugde. De grootmeester van de literatuur heeft eindelijk de Librisprijs gewonnen. Jeroen Brouwer is voor zijn laatste literaire werk ‘Cliënt E. Busken’ gehuldigd met deze kroon op zijn hele oeuvre. ‘De jury kon er niet meer om heen’ stond er bij de aankondiging. Lang heb ik naar de bijgaande foto van zijn markante kop gekeken. Gebeeldhouwd haast. De vorsende blik half verscholen onder die verwaaide borstels van wenkbrauwen, een foto uit 2014, zo bleek uit het opschrift. Het boek is een aanrader voor wie van zijn stijl houdt. Het jury-rapport kopt in met ‘Brouwers zuigt je mee in een verslavend taalcircus. De roman is een ware krachttoer, hilarisch, ontroerend, griezelig en ontluisterend tegelijk. Met deze unieke verkenning toont Jeroen Brouwers dit jaar als geen ander wat literatuur vermag: een reis te maken door de binnenwereld van een ander. Het is fenomenaal, wild, ongeremd: het is de ultieme beheersing van ongeremdheid’. Vanaf mijn allereerste kennismaking met Brouwers door ‘Bezonken rood’ ben ik hem blijven bewonderen. Wat beschikt hij over een mooie rijke taal en inderdaad maakt hij niet alleen proza en poëzie van de meest alledaagse dingen, maar tevens van de meest gruwelijke of spannende situaties. Zijn boek ‘Het Hout’ heb ik in een adem uitgelezen. Deze ‘Busken’ moest ik af en toe even wegleggen, om de narrigheid van de oude in zijn troosteloze situatie en zijn gedachtengang te laten bezinken.

Nog meer heuglijk nieuw. De eerste gierzwaluwen zag ik voorbij komen op het parkeerterrein. Het hart maakt altijd een sprongetje. Vriendin zweeft met ze mee en glimlacht hier vanaf een plank in de boekenkast goedkeurend naar me. Er is altijd weer een nieuw begin.

‘In 80 dagen de wereld rond’ en ik reis af naar Tsjaad. Op papier een waterdraagster en in de kom Daraba, een okra, aubergineschotel. Oorspronkelijk met lam, maar dat heb ik er uitgelaten.

Er werd getoeterd op de parkeerplaats door iemand in een witte auto. Ik keek op, maar snel ook weer neer. Niet voor mij en sjorde de rugzak met boodschappen om de schouders. De man stapte uit en zette een grote emmer met een enorme bos bloemen naast de auto. Ik keek eerst naar de bloemen en toen pas omhoog en zag op dat moment dat het mijn eigen vlees en bloed was. Nou ja. Het moet niet gekker worden. Giebelend vervolgden we onze weg. We zouden gaan wandelen met elkaar. Buienradar was door andere zoonlief bestudeerd en die gaf aan dat het van een tot twee droog zou zijn. Oudste dochter kwam er ook al aan met haar gezin. Wachtten op de anderen, de helft op het balkon, en de andere helft binnen, op gerede afstand. De eerste druppels vielen al voor de laatste twee aangekomen waren. Onweer, regen, hagel zelfs. Gevalletje van overmacht en een niet goed werkende buienradar. Drie mensen hadden al corona gehad, een was gevaccineerd, de scholen waren vrij geweest, zo puzzelden we de minimale kansen bij elkaar op.

Maar stiekem was ik zo blij om het spul, zij het voor de helft, omdat een paar wederhelften met kinderen wijselijk thuis waren gebleven, weer samen te zien. Zodra de laatste druppel gevallen was, gingen we aan de wandel. Voetballende ooms met de neven in de kleine kooi bij een school. Wederwaardigheden uitwisselen, foto’s nemen, kleinzoon die niet mee kon doen afgeleid door zoonlief met zijn fototoestel. Kan je niet meedoen dan kan je het altijd nog vastleggen. Het zachte geel van de bloemenwei met een aandoenlijk bordje ‘ruimte voor bloemen’ tegenover de school, de volle bloesembomen naast het gebouw en het heerlijke zachte nieuwe groen van het park omlijsten dit vredige, al zo lang geleden, familietafereel. De kleine dribbel had zich moe gevoetbald en bij de rest van de wandeling zeeg hij halverwege door de benen en was geenszins van plan om op te staan. Gelukkig waren er ooms en vaders te over.

Zo liep de kleine stoet door het park uitwaaierend in ongeveer een halve meter. Dit was op zich al het mooiste moederdagcadeau ooit. Ontberingen, van welke aard dan ook, zorgen ervoor dat nieuw perspectief omarmd wordt. In spreekwoordelijke zin dan, want alles bleef angstvallig keurig op afstand. Dit was dan al de tweede dag die een beetje ‘normaal’ terug haalde. Langzaam zijn we op weg naar beheersbaarheid.

Vanmorgen zag ik de poolse film Ida, een film uit 2013, over een weesmeisje die in het klooster opgroeit en die op zoek gaat met haar tante om het graf van haar ouders te vinden. Prachtige filmische shots van desolate gebieden, de sfeer van de jaren vijftig en zestig, trage opnames die volledig pasten in het geheel. Pas na het kijken realiseerde ik me dat het een zwart/wit film was geweest. Ook dat had niet anders gekund. De regisseur is Pawel Pawlikowski, Ida wordt overtuigend gespeeld door Agata Trzebuchowska.

Straks komt de de aannemer van de woningbouwvereniging naar het steeds groter wordende lek kijken op zolder. Hopenlijk worden er nu spijkers met koppen geslagen.

Een ander dingetje waar weer aan gewerkt moet worden is de conditie. Op het ogenblik ben ik van de kleinste wandeling al benauwd. Een te geconcentreerde cirkel, die voorlopig maar eens opengebroken moet worden. Tussen de buien door fietsen en meer fietsen op de hometrainer lijkt me een goed begin. Nu hou ik het bijna geen tien minuten vol. Zo trekt de hele situatie toch haar sporen, want door het benauwd zijn gebeurt er ook minder. Rug rechten, schouders eronder en gaan. Iedere dag twee minuten langer, neem ik me voor. En nu woord houden.

In 80 dagen de wereld rond betekende een mooie reis naar Binnen-Mongolië. Op paier een traditionele authentieke afbeeldiing en in de kom een vegetarische bouillon’fondue’, waar ik, omdat ik het vlees vervangen had door de tempeh, een bouillonsoep van heb gemaakt. Wel heerlijk trouwens.

100 gram spinazie
0.25 stuk(s) kool(Chinese)
100 gram shi-i-take paddestoelen
2 stuk(s) bosuitjes
1 centimeter(s) gemberwortel
10 takje(s) koriander (vers)
300 gram lamsbout (zonder been)
1 eetlepel(s) pindakaas
0.50 eetlepel(s) sojasaus
0.50 eetlepel(s) Sherry (droog)
0.50 theelepel(s) chilipoeder
1 theelepel(s) suiker
2 stuk(s) bouillontablet (kip)
1 teentje(s) knoflook
50 gram mihoen.

-Was de spinazie en laat ze uitlekken.
– Snijd de Chinese kool in repen.
– Snijd de shi-i-take in plakjes.
– Snijd de bosuitjes in smalle reepjes.
– Schil de gember en hak hem fijn.
– Knip de koriander fijn.
– Snijd het vlees in dunne plakjes.
– Roer een sausje van de pindakaas, de sojasaus, de sherry, het chilipoeder, de suiker en een eetlepel warm water.
– Verdeel het sausje over 2 kleine kommetjes.

Bereidingswijze: Breng in een fonduepan 1 liter water met de bouillontabletten aan de kook.
– Pers het teentje knoflook erboven uit en voeg de gember, de bosuitjes en de koriander toe.
– Verdeel het vlees, de groente en de paddestoelen over 2 schalen.
– Kook het vlees, aan tafel snel gaar in de bouillon.
– Serveer het sausje er apart bij.
– Voeg daarna de mihoen aan de bouillon toe en schenk de soep in soepkommen.

Weggezonken in een hele diepe droom, ‘krekelde’ mijn telefoon ineens. Zoonlief stond voor de deur, was al vroeg gaan sporten en had de sleutel vergeten. Altijd vroeg wakker, maar vermoeid door de dag van gister, had ik nu wel door willen slapen. Van de nood dan maar een deugd maken.

Ons plan van gisteren had goed uitgepakt. Eerst besloten we de kringloop te bezoeken. De locatie wisselde wel drie keer, want normaliter gaan we toch, ondanks het geplande voornemen, stoppen bij de eerste de beste die ons wat lijkt. Een kringloopwarenhuis, maar dan oude stijl, bleek bij binnenkomst. Er stond zo waanzinnig veel opgestapeld, dat je eigenlijk door de bomen het bos niet meer zag. Wel de meest grappige voorwerpen kon je er opduikelen. Maar door het ontspullen was het niet moeilijk alles te laten liggen, waar het lag. Het ging per slot van rekening gewoon even om het snuffelen. Het was er vol, stoffig en ook een beetje beduimeld en ik moest heel erg denken aan mijn eerste kringloopbaan, waar ongeveer dezelfde sfeer hing.

Buiten een paar druppels, dus gauw de auto in, op naar het strand.. Het werd een perfect dagje Noordwijk. In het begin, toen het nog redelijk fris was en hard waaide liepen we de winkelstraat in. Hoe lang was ik al niet in zo’n winkel geweest, waar de verleiding hoogtij vierde. Prachtige kleuren op elkaar afgestemd, leuke hebbedingetjes, mooie accessoires. In de gedachte dat het bijna als normaal voelde, liepen we winkeltje in en winkeltje uit. In Noordwijk dorp waan je je op vakantie, of coronavrij. Nou ja op het lapje en op de anderhalve meter, gewapend met mandje of lange rode schoenlepel, na dan. De kerk had haar oorspronkeleijke bestemming achter zich gelaten en was gevuld met foto’s en wooninterieur, zagen we bij een vluchtige inspectie. Het orgel torende boven al die wereldse zaken uit als stilzwijgend verwijt.

Omdat twee van ons, waaronder ik, dat minder interessant vonden liepen we vast richting strand om te kijken of er een terras open was. Op het eerste terras hing een troosteloze driepunter als overkapping en het zag er allesbehalve uitnodigend uit, gesloten. Zus had lage hakken aan en het weer nodigde nog niet uit om de wandelschoenen uit de auto te halen, dus liepen we op aangedane-longsnelheid over het pad achter de strandtenten. Beide zussen haakten aan en we besloten naar een volgend terras te lopen. De jongste zus liep met versnelde pas vooruit om te kijken of het open was, maar daar had heel Noordwijk zich verzameld. Dat idee lieten we varen. We liepen door tot waar we een grote kluit meeuwen op het strand zagen. Twee gingen op inspectie en hakkenzus en ik gingen op een paar pallets zitten. Dapper probeerde de zon door de wolken te prikken. De meeuwen ijverden naarstig op het zand, pikten wat weg, vlogen in een grote zwerm op als er een hond langs kwam of als iemand in de handen klapten. Een magnifique gezicht. Het was genieten van eenvoudigweg zeelucht snuiven. Toen de zussen van hun inspectietocht terugkwamen, bleek dat er heel veel kokkels op het zand lagen, waar de meeuwen zich tegoed aan deden. Dat vermoeden had ik al.

We besloten een patatje mèt te halen bij een geïmproviseerde afhaalplek op de hoek. Tot onze verrassing waren het gezellige ouderwetse puntzakken. Terwijl we aan het peuzelen waren, brak de zon door, als beloning op ons geduldige wachten.

Het volgende plan was de bollenvelden, nu we zo dicht in de buurt waren. Fotozus kreeg zo de kans om unieke opnames te maken van die rissen tulpen in bonte schakeringen. Wat een vreugde voor het oog was dat altijd weer. We wisten wat velden bij een hotel/annex casino maar kwamen onderweg ook al wat mooie uitbundige bloeiers tegen. Bij het hotel was een koffie to go voor de zussen. Ik was verzadigd en moe. Toen zij bij thuiskomst nog koffie bleven drinken, ging ik toch echt op huis aan. Sorry zussen. Zon gezien, zeelucht gesnoven, zussen gehoord en gezien, meeuwengekrijs in de oren en de mooiste bollenkleuren op mijn netvlies. De koek was op.

‘In 80 dagen de wereld rond’. Vandaag dus Zuid-Holland. Op papier een impressie van vandaag. In de zak, onvervalste Hollandse patat met en een heerlijke kroket.

Heel vroeg alweer een gouden opening. Iedere dag is er het voornemen om te schitteren en in minder dan een uur wordt dat idee om zeep geholpen. Dit beeld op het netvlies raak ik voorlopig niet meer kwijt.

Gisteren met goed gevulde auberginestoof-dozen op pad om beide dochters met hun gezinnen te overvallen. De oudste was aan het werk. Ze zou pas laat terug zijn. Peru stond op het lijstje met nog wat voorwerk, dus al te laat wilde ik het niet maken. Bij de ander was er thee en heerlijke solotijd, want kleindochter lag nog lekker te slapen. Ze keek me als vegetariër verbaasd aan bij het zien van de schotel waar overduidelijk de gehakt in te zien was. ‘Vegan malle’. Zestig dagen en route en inmiddels overtuigd van het feit dat er maar weinig culturen en landen zijn waar vlees nauwelijks gegeten wordt. Rond India heeft men de meest heerlijke spijzen en Midden- en Zuid-Afrika wordt het een goede bonenstoof, maar verder blijft het zoeken en soms echt naar een speld in een hooiberg.

Voor vandaag met de zussen een tocht naar Zee bedacht. Er wordt regen beloofd en koud weer, maar de hang naar een wijds uitwaaien is groter. De wind door je haren, het striemen van zand en regen in je gezicht, de kou en dan, na een barre tocht, het genot van een glas wijn op een overdekt strandterras. Het hoofd leeg van muizenissen en vol nieuwe energie. Bovendien zijn we niet van suiker, stoere meiden van stavast.

Dochter was er nog niet, schoonzoon kon ik niet bereiken, dan maar langs het dagverblijf van Dribbel, maar ik wist zijn groep niet. De radijsjes, de meiknolletjes, de raapsteeltjes of iets dergelijks. Wie verzint toch die namen en waarom wordt alles verkleind. Kreeg dochter telefonisch niet te pakken, dus ik liet hem maar in zijn groentetuin en ging op huis aan. Wie wat bewaard die heeft wat en morgen is er weer een dag.

Ik zag de schrijnende film ‘Only the devil lives without hope’ over een Oezbeekse gevangene en zijn zus, die vocht voor zijn vrijheid.Ik zou willen dat ieder die onze vrijheid beknot vindt, daar naar zou kijken. Door de schrijnende omstandigheden zijn deze bedreigde en gelovige Oezbeken uitgeweken naar Zweden, maar ging de geheime dienst zover, om zelfs een infiltrant met de zus te laten trouwen om haar vervolgens te mishandelen en haar en de kinderen zowel geestelijk als letterlijk in een afgrond te storten. Ze overleefden. De verhalen over de enorme vesting, de gevangenis Jaslyk, waar martelingen en eenzame opsluiting aan de orde van de dag waren en je beter kon bekennen, wilde je overleven, zijn ingrijpend Broer Iskandar is bijna vrij, de gevangenis eindelijk gesloten. Ware vrijheid zit van binnen , maar vrijheid van meningsuiting draagt daar flink aan bij. Zolang we kunnen gaan en staan waar we willen, wetten kunnen overtreden zonder sancties, kunnen publiceren wat ons goeddunkt, is elke aantijging misplaatst.

Zus appte omdat ze dacht dat de ‘zeereis’ waarschijnlijk toch letterlijk in het water zou vallen. Paniek en reuring. Maar wij zeeaanbidders zwakten de argumenten af met zuidwesters, goede wandelschoenen(wel eerst even winkelen dan) en lange jassen met dikke sjalen om tien graden te trotseren. Ze gaf zich gelukkig over. Vandaag wordt het vermoedelijk Zuidholland met kroketten en patat of een Hollandse groentensoep op een hopenlijk overdekt terras aan de kust en als wandelen onmogelijk blijkt, kunnen we altijd nog de zee zien. We zijn niet snel voor een gat te vangen.

Het toetsenbord heeft zoonlief net vervangen. Mooi donkergrijs met een muis aan de zijkant in het bord zelf. Ook handig en een andere losse muis. Zijn moederdagbijdrage. Ik reken het goed. Nu ben ik niet langer onthand. De volkskant opent met een bericht dat er hoop is voor long covid. Ben benieuwd wat men heeft gevonden. Eerst koffie en in de benen. De krant bewaar ik. Er gaat niets boven een zondagmorgen met koffie en het uitspellen van de krant.

In 80 dagen de wereld rond bracht me naar Peru, waar op papier een impressie naar Cesar Yauri Huaney kwam en in de kom een heerlijke Peruviaanse Locro, een gestoofde pompoenschotel met Bulgur, als stond in het recept quinoa.

Het toetsenbord vertoont kuren. Soms valt er ineens een half woord of meer tussenuit. Dat geeft dan een andere beleving aan een zin en het gekke is, dat het me moeite kost om te bedenken, wat ik ook alweer had willen schrijven. Mijn toetsenbord leidt aan stotteren of in een ernstiger vergelijking, aan geheugenverlies. Ik heb alles geprobeerd. Nieuwe batterijen, het slotje opengemaakt en weer dichtgedraaid, etcetera. Nul op rekest. Ze lacht me uit. Haha-hartstikke vervelend moest dat zijn. Maar overkomelijk, dat wel, desnoods gooi ik de laptop in de strijd, mijn Ipad en als het echt niet anders kan de telefoon. Dat laatste is moeizaam, want dikke vingers, kleine letters, ernstig zelfdenkend met als gevolg dat er ineens een totaal verkeerde betekenis wordt gegeven aan mijn boodschap.

https://www.npostart.nl/dwarse-denkers/11-03-2020/VPWON_1314467

Het is verwarrend. Vanmorgen was alles een beetje verwarrend. Ineens ontdekte ik Dwarsdenkers. Ook al een programma van Özcan Akyol. Hoe hard werkt die jongen eigenlijk, vroeg ik me af. Met dezelfde innemende kalme manier van bevragen. Afwachtend, niet bang voor de stiltes, tijd voor overpeinzen. Ik zag achter elkaar eerst Youp van het Hek met zijn lofzang op het vrije woord en de vrije gedachte, Johan Cruijff en Carré. Daarna klikte ik Dwarsdenken met Roxane van Iperen aan. Daar begon de verwarring. Een juriste die in een fantastisch groot Naardens pand woonde, met idolen als Rapper Tupac, de dichter Boris Rhizi en zo meer. Die zich ‘het niet uitspreken van onrecht’ aantrok en die tijden lang bezig was geweest het geheim te ontrafelen van de geschiedenis van haar huis ‘Het Hooge Nest’. Haar vasthoudendheid en haar kunde als schrijver zorgden ervoor dat het een bestseller werd. Nooit en nooit moeten we over onrecht zwijgen.

Er zat in het interview een opname van Tupac, die haarfijn uitlegde hoe agressie werkte. Je klopt aan bij een hotel en zegt keurig ‘Ik heb honger, hebben jullie wat te eten voor mij alsjeblief’. Het antwoord is nee. De volgende week klop je aan en zegt: ‘Ik heb honger, geef me wat te eten’. Ze weigeren. De week daarop zie je de salami door het hotel vliegen en de lachende menigte. Je bonst op de deur. ‘Geef me te eten’. Als antwoord komt: ‘Hier is geen eten’. De week daarop breek je het slot open en op een dag blaas je de deur op. Ze houdt van Tupac omdat hij de misstanden laat zien. ‘Benoem het en het bestaat’ is de boodschap die ik eruit filter. Als je blijft zwijgen, verandert er niets. Het Hooge Nest heeft in de oorlog een belangrijke rol gespeeld bij het verzet en de Joodse onderduikers. De zussen Jannie en Lien Brilleslijper hadden daar een voortrekkersrol in. Ze belandden beiden in het kamp Bergen Belsen en Jannie heeft de laatste weken van Anne frank beleefd. Daarvan deed ze verslag in de documentaire ‘De laatste zeven maanden, Vrouwen in het spoor van Anne’ Die heb ik vanmorgen ademloos uitgekeken en nu ben ik met terugwerkende kracht nog veel meer ontdaan over wat die overlevers, deze vrouwen, ons als inkijk geven van het grote lijden. Iets wat we wel wéten, maar nooit zo overduidelijk beseften, ondanks alle foto’s, films, en boeken. Het komt binnen, want het is een verhaal van binnenuit, van vlees en bloed, van vrouwen, van mensen als jij en ik.

Er zit niets anders op. Er moet een boek komen. Het verhaal van ‘Het Hooge Nest’. Een geluk bij een ongeluk is dat het in herdruk is en pas op 20 Mei uitkomt. Dat geeft me de gelegenheid om de stapel naast het bed te laten slinken. Er wordt veel regen voorspeld, dus leestijd te over en heel wat om te overpeinzen.

‘In 80 dagen de wereld rond’l iet me afreizen naar Irak. Op papier een muurschildering ‘Feminisme in Irak’, dapperheid die raakt. In de kom: Tepsi Baytinyan, een aubergineschotel uit de oven.

Een zachte zonnige dagopening.

Nog nasudderend van een half gevulde nacht drommen flarden binnen van mijn doe-lijst. Boeken lezen, recensies schrijven, de geschiedenis van onze stad wegens het 75-jarig bestaan. Stofzuigen omdat gisteren bij het familiebezoek van de zussen ‘pluis’haren aan de zwarte broeken bleven kleven. De was, ook niet vergeten. Stukje schrijven, nieuwe reis voorbereiden. Vandaag gaat die in ieder geval naar Irak. Pieker pieker, peins, peins.

https://www.npostart.nl/de-geknipte-gast/05-05-2021/BV_101404735

Koffie en de krant eerst en het programma van Özcan Akyol terug kijken. ‘De geknipte gast’ met in de stoel de sympathieke Ghanese Jerry Afriyie. Eens te meer wordt duidelijk dat we eerst moeten leren luisteren, voordat we het gedachtegoed van mensen bij het grof vuil willen zetten of weghonen. Wat deze man zegt, is zo vol van liefde en betrokkenheid voor de kinderen in de Bijlmer. Toen hij hen hoorde zeggen: We zijn geen Nederlander’ schrok hij. Iemand had deze kinderen wijs gemaakt dat ze geen Nederlander waren, terwijl ze allen hier geboren en getogen zijn. Dat betekende een vertekend beeld voor de toekomst. Deze kinderen, alle kinderen, hadden recht op een toekomstperspectief, op groei en ontwikkeling. Daarna is hij zich in gaan zetten voor dat doel, zowel voor zijn eigen kinderen als de kinderen uit de buurt. Als je goed luistert naar wat Afriyie te vertellen heeft, zal je beamen dat hij het juiste beeld schetst. Voorop staat de noodzakelijkheid van de bewustwording van inclusiviteit en diversiteit zonder racisme en ongelijkheid. Hij offert daar zelfs de tijd voor op, die hij zou moeten doorbrengen met zijn gezin en kinderen. Door de integere manier waarop Eus hem bevraagt, komen de antwoorden helder als glas en zonder enige vorm van radicaliteit. Hij wil ook niet te boek staan als activist. Hij wil alleen maar het juiste toekomstperspectief bewerkstelligen voor elk kind. Daarbij bevraagt hij zichzelf ook kritisch en durft zijn eigen heilige huisjes te verbranden. Dat gaat niet vanzelf en met rafels, maar als je eerlijk tegen jezelf bent, kan je eerlijk zijn tegen de ander. Dan weet je dat niets anders belangrijker is dan de liefde. In welke verpakking dan ook. Liefde voor ieder mens. Inclusiviteit op het hoogste niveau. Een diepe buiging en respect.

Net als Sterren op het doek is dit de laatste aflevering van dit seizoen. Programma’s om te missen. Bij een blogvriend lees ik dat de film ‘De beentjes van sint Hildegard’ zeer de moeite waard is. Op de een of ander manier komt het er maar niet van. Maar de zussen bejubelen het mee. Later misschien. Als mijn eigen missies volbracht zijn. Gisteren kwam ook nog dochter met de drie, dribbel schoof onmiddellijk onder de bank om de autotjes te pakken. De middelste zocht het intelligentiespel met de vier puzzelstukken en ranja met een bakje chips hield ze een hele poos zoet. Muizende katjes mauwen niet, in variatie op een thema.

Een makkelijke zomersoep uit Finland was in een oogwenk voor elkaar. Zuslief vroeg nog of het geen dwingende gedachte was, om iedere dag een recept te zoeken en te maken, met een tekening erbij, maar het is juist heel erg leuk om te doen. Het brengt veel op mijn pad. Er zijn ingrediënten waar ik nog nooit van gehoord heb en er worden combinaties gemaakt die ik zelf niet zou verzinnen. Het leert me in kruiden denken. Bovendien moet ik grossieren in winkels waar ik niet snel kom en dat haalt het verleden weer boven. Er was een tijd dat de toko tot mijn dagelijkse uitstapje behoorde.

Zoonlief stuurde net een foto over de app van de Benjamin op de beer in het Julianapark. Dezelfde waarop onze handjes gekletst hebben, toen we zo oud waren als hij nu. De geschiedenis herhaalt zich. De cirkel is rond

niet ouder dan een jaar of vijf

een warme zomerdag

het knarsende hek

de wandeling door knerpend grint

oneindig lang duurde het eer we er waren

blije opgetogenheid als we hem zien

de Beer met water uit zijn bek

het gladde ronde steen

We vouwen onze kleine armen erom heen

en kletsen hem liefkozend in zijn nek

Julianapark

kinderplek

c)lemvanderlinden

‘In 80 dagen de wereld rond’ Finland. Op papier naar het werk van Helene Schjerfbeck ‘Portret van Gota’. In de kom: Kesakeitto(Finse zomersoep)

2 1/2 kop water
1 eetlepel suiker
1/4 theelepel zout
2 1/2 kop melk
300 gr diepvries of verse doperwtjes
1/2 bloemkool in rozetjes
1 grote wortel in blokjes
5 kleine geschilde en in vieren gesneden aardappelen
1 eidooier
2 eetlepels boter
1 eetlepel gehakte kervel of peterselie

Bereidingswijze

Breng in een kleine pan het water met de suiker en het zout aan de kook.
Voeg de melk, erwten, bloemkool, wortel en aardappelen toe en laat het 15 minuten zachtjes koken (tot de groenten gaar zijn).
Roer door de geklopte eidooier 2 eetlepels hete soep en voeg dit mengsel aan de soep toe.
Kruid het naar smaak en voeg de boter toe.
Bestrooi met gehakte kervel of peterselie.

Heel vroeg wakker en net op tijd om te zien dat de dag toch echt met goede voornemens en veel kleur begonnen was, ondanks het grijze gemiezer van dit tijdstip. Een dapper voornemen.

Daarna sukkelde ik toch weer in slaap. Bij het ophalen van de krant lag er nog een bruin pakje in de brievenbus. Het bleek afkomstig te zijn van vriendinlief, waarmee ik mijn prachtige laatste schooljaren als duo gedeeld had. Toen we alle spullen met spijt in ons hart, dertig jaar trouwe dienst, achter hadden moeten laten, plukten we er wat hartendiefjes uit om mee te nemen als aandenken. Zij wilde mijn paarse ladenkastje, dat anders op de schroothoop zou eindigen, zoals het meeste van de spullen. Dat ladenkastje was ons bureau. Daar zaten verrassingen in, grote tackers, hebbedingetjes, voorraad plakband en anderszins en dingen voor je-weet-nooit-waar-het-goed-voor-is. Het ladenkastje ging met haar mee en de inhoud grotendeels met mij.

Nu ze straks gaat verhuizen, verhuist dit paarse aandenken aan onze glorietijd mee. In het pakje zat een verschoten boek met een Fiep Westendorp-tekening voorop. Het bleek een totaal in de vergetelheid geraakte stagiaireboek te zijn dat me ooit in 2007 was geschonken door een van hen. Ze wilde laten weten hoe ze de tijd bij ons had ervaren. Heerlijk om door te bladeren en de foto’s te bekijken. De verslagen besloegen drie jaar en daarna is het vast en zeker ergens tussen geschoven en nooit meer boven water gekomen tot nu aan toe.

Ook vriendin had een woordje geschreven, want zij was ooit eveneens als stagiaire bij mij begonnen, toen ze qua onderwijs in een wijfelende fase zat. Ik las de verslagen van de anderen door, de lovende woorden, de heerlijke foto’s als herinnering aan de activiteiten die we deden, de glorieuze projecten en er was iets dat heel erg streelde. De wetenschap dat velen twijfelden op het moment dat ze binnen waren gestapt en stuk voor stuk was er bij allen het enthousiasme en de vastbeslotenheid om er wat van te gaan maken, toen ze bij de apen naar buiten stapten. De kroon op mijn werk waren niet aleen de kinderen maar zeker ook de stagiaires, die hun teleurstellende ervaringen wisten om te buigen om vol zin en levenslust nieuwe uitdagingen aan te gaan. Dit boekje is inderdaad een kleinood, dat ik altijd zal koesteren. En lieve vriendin, wat hebben we mooie en spirituele groei doorgemaakt. Zoals je zelf schrijft: ‘Woordenschat, taal, rekenen, muziek, drama, dans, motoriek, alles zat als een kunstig weefwerk in elkaar en met elkaar leerden we van alles zonder dat we het door hadden’. Dat had je je in een oogwenk eigen gemaakt.

Ik was vergeten hoe ik hen bijbracht, dat onderwijs van binnen uit groeide. Je vertelde dat ik iedere ochtend tegen je zei: ‘Goed voorbereid? Mooi! Dan kun je dat nu allemaal vergeten en lekker aan de slag gaan’. Haha. Zo is dat. De ingestudeerde les is de grote beperker van het proces. Gaandeweg volgen lessen elkaar vanzelf op, op de momenten dat het uitkomt, of nodig is, of omdat een handeling erom vraagt. Dat duidelijk maken was mijn grote missie. En volgens het boekje met deze voorbeelden niet zonder succes.

ik hoop dat mijn bagage lang is blijven meereizen met alle lieverds die een tijd met me hebben meegelopen. In ieder geval kon ik ze meegeven dat onderwijs genieten is, zolang je maar een paars kastje hebt met de mooiste en onverwachtste spulletjes. De meeste van die juwelen gingen mee in mijn ‘Leren is Leuk’-koffertje, waarmee ik kon invallen en een klein stukje Jenaplan mee mocht nemen naar andere scholen. Van lieverlee heb ik bepaalde hartendieven weggegeven, als kinderen het nodig hadden, of als de groep erom vroeg. Mijn liefste groene happertje bleef achter bij een lieve schat, die daarmee contact kon maken met de hele groep zonder in verlegenheid stil te vallen. Ze bleven onafscheidelijk.

Net als de vroege morgenstond begon mijn dag óók met een prachtig oranje-gouden randje. Heerlijk om in vriendschap de goede herinneringen te mogen delen.

In 80 dagen de wereld rond bracht me bij Oostenrijk en natuurlijk bij Hundertwasser op papier en een makkelijke Käse-Spätzle in de kom.

Twee Uien/bloem/ 4 eieren/ 2 dl melk / 400 gr bloem/ een teen knoflook/ boter/ peper/ zout/ 200 gr gemalen kaas.

Verwarm een flinke scheut arachideolie in een pannetje op het vuur. 2 uien. Schil de uien, halveer ze en snijd ze in ringen. Maak ze los met je handen en verzamel ze in een kom. Bestrooi de halve uiringen met bloem en zeef de overtollige bloem eraf. Bak ze in de hete arachideolie tot ze beginnen te kleuren. Laat ze daarna uitlekken en krokant worden op een vel keukenpapier. Spätzle zelf maken gaat zo: Breng een pot met gezouten water aan de kook.4 eieren deciliters melk. Klop de eieren los en meng de melk eronder. 400 g bloem. Voeg de bloem toe en roer voorzichtig tot je een glad mengsel hebt. Neem een vergiet met kleine, ronde gaatjes en hou het boven de pot met kokend water. Duw het beslag door de gaatjes met een spatel. De kleine druppeltjes deeg zullen meteen stollen. Ze zijn gaar wanneer ze komen bovendrijven.1 teentje look. boter. Zet een tweede pan op het vuur en doe er wat van het kookvocht van de spätzle in. Rasp er een teentje look bij en smelt een klont boter in het kookvocht. peper en zout naar smaak. Schep de gegaarde deegwaren bij de saus en kruid met peper en zout. Roer 200 gr gemalen kaas onder de pasta totdat alle pastasliertjes bedekt zijn met een dun laagje kaassaus.. Snipper de bieslook fijn.. Serveer de spätzle in een kommetje met wat fijngesnipperde bieslook. Werk af met de krokante uiringen. Smakelijk!

Ik koos voor de makkelijke versie en nam gekookte elleboogmacaroni. Ook heerlijk.

Terwijl de wind elke bloesem van de bomen raast , luister ik naar de voorspellingen voor van de week. Herfstige lentemaand, waarbij ik altijd zou willen, dat ik aan zee woonde. Niets fijner dan zandhappen als de natuur driftig tegen het land beukt en de structuur verstoord door alles in de war te schoppen, duinzand te vermengen met strandzand en alles wat niet vastgesjord is als tumbleweeds het strand op te sturen. Ook op het balkon zijn de potten stuivertje aan het verwisselen en verliest de prunus van de buren beneden haar prachtige bloementooi.

Vroeger dan anders ben ik op pad om met de kleine blauwe Prins richting Houten. Daar is er in de grote hal van de expo een vaccinatiepunt ingericht. In de wervelwind op het parkeerterrein wordt men ontvangen door een imposante meneer in een gele oliejas die maant om door te rijden naar een andere oliejas met een zwarte muts, die vrolijk staat te wenken en te wuiven. Alsof er een feest gaande is. Ze heeft een brede glimlach op haar gezicht en wijst me dwingend een benepen plek aan. Te vroeg, als immer, spot ik mijn telefoon, check nog eens of ik alles bij me hebt, kijkt naar de troosteloosheid van een half verlaten parkeerterrein en het immer zwaaiende gele jassen corps. Soms stoppen ze en warmen zich aan kartonnen bekertjes koffie of thee, met een oog naar elkaar en een oog op de ingang. Bij de uitgang houdt een gele jas alle passanten, die het terrein op willen, tegen, om ze naar de ingang te verwijzen.

Na het nieuws van negen uur zet ik het zwarte mondlapje op en tors tegen de draaiwind in naar de ingang van het gebouw. Drie ontmoetingen, waar steevast de medische controlelijst wordt gecontroleerd en het identiteitsbewijs bestudeerd. Na de derde mag ik naar een arts, die me een groen briefje in de handen duwt met de tekst ‘twee minuten drukken’ erop, af te geven aan de verpleegkundige die de vaccinatie zal zetten. De vierde controle en weer een check en dan wachten tot je geroepen wordt. Zo werkt het dus. ‘Wat een handige trui’, vond de vrouw. Daar was over nagedacht. Ik hoefde maar iets de halslijn naar beneden te trekken en er kwam een bovenarm bloot. Of ze moest waarschuwen als de prik kwam. ‘ Nee hoor, jens er maar in’ leek mij. Snel en accuraat stond ik na die vereiste twee minuten weer buiten en mocht richting wachtkamer. Ik kon er niets aan doen, het beeld van opgehokte makke schapen steeg uit de saaie witte inhammetjes op. Er staken alleen knieën of voeten uit en ook dat zag er potsierlijk uit. Connie Palmen hielp me het kwartier door, terwijl een overijverige broeder van het rode kruis monter een mevrouw vertelde dat er vorige week nog iemand een hartaanval gehad. Hij had, bedacht ik me, misschien nog een cursus ‘Tact’ of ‘Empathisch vermogen’ te goed.

Zelf bij houden of de vijftien minuten zijn verstreken. Een mevrouw naast me, smokkelde er vijf minuten af. De wind was niet gaan liggen, toen ik uitgeleide werd gedaan door het gebrom achter een mondmaskertje van een student die een kleinigheidje bijverdiende. De geeljas met de zwarte muts zwaaide zwierig naar de richting, waarlangs ik mocht vertrekken. Een fluitje van een cent zo’n prikkie.

Thuis stommelden de kleindochter, de kleine filosoof en hun moeder de trap op. Prachtige pioentulpen om te vieren dat de eerste stap naar de vrijheid gezet was en daarna was er eerst koffie, want wie kou heeft geleden, mag op meerdere fronten verwarmd worden.

In 80 dagen de wereld rond: Bibimpap uit Noord-Korea.

Op papier: ‘Geluk’ een meisje heeft een cadeau gekregen van de Grote Leider, die haar lop die manier laat weten dat het volk een ouder heeft, die altijd voor ze zorgt.

Op het bord: Bibimpap. Laat je niet afschrikken door de hoeveelehid onderdelen van dit gerecht. Het is overheerlijk.

• 250 gram rijst
• 4 verse eieren
• beetje zonnebloemolie, peper en zout
• Koreaans gemarineerd vegan gehakt, 400 gram: 2 tenen knoflook fijn gehakt/2 eetlepel lente ui groene gedeelte, fijn gesneden/2 eetlepel sojasaus/1 eetlepel ketjap/1 eetlepel honing/ 2 theelepel sesamolie/ 1 theelepel sesamzaad (zwart, wit, of gemengd)/zout en zwarte peper naar smaak
• 150 gram taugé
• 3 stengels bosui fijn gesneden
• 1 theelepel sesamolie
• 250 gram shiitake voor een goedkopere optie kan je deze vervangen door kastanje champignons
• 1 eetlepel sesamolie
• 0,5 rode chilipeper eventueel zaadlijsten verwijderd
• 1 eetlepel sojasaus
• 2 eetlepel ketjap
• 1 komkommer
• halve theelepel zout
• 1 teen knoflook fijngehakt
• paar druppels sesamolie
• 2 grote courgettes
• 1 teen knoflook fijngehakt
• 1 eetlepel vissaus
• zwarte peper naar smaak
• 2 winterpenen julienne gesneden
• halve theelepel zout
• 1 eetlepel wijnazijn
• 2 winterwortels
• 300 gram spinazie
• 2 stengels bosui fijngehakt
• 2 theelepel sesamolie
• 1 eetlepel sesamzaad
• 2 eetlepel gochujang pasta (koop dit bij de Aziatische toko zoals de Amazing Oriental)
• 1 eetlepel suiker
• 1 eetlepel sesamolie
• 1,5 eetlepel rijst of wijn azijn
• 1 eetlepel water
• 1 eetlepel sesamzaad (zwart, wit, of gemengd) kort geroosterd in een droge koekenpan

Gebruiksaanwijzing:

*Kook de rijst volgens de instructies op de verpakking. Fruit de bosui in de sesamolie in een koekenpan op hoog vuur. Bak de taugé in twee minuten gaar, zet deze afgedicht weg en maak je koekenpan schoon met een vel keukenrol. Doe een grote eetlepel zonnebloemolie in de pan, voeg de shiitake en rode peper toe en bak twee a drie minuten op hoog vuur zodat de shiitake vocht verliest. Zet het vuur lager en voeg de sesamolie, sojasaus en ketjap toe. Ze ook deze afgedicht weg en maak de koekenpan schoon. Giet het vocht van de komkommer af, verhit een paar druppels sesamolie en fruit hierin de knoflook op middelhoog vuur. Bak de komkommer een minuut aan. Giet weer overtollig vocht af, en zet weg. Verhit een grote eetlepel zonnebloemolie op hoog vuur, fruit de knoflook en voeg de courgette toe. Bak aan tot deze zacht van structuur wordt en besprenkel met vissaus en zwarte peper. Zet wederom afgedicht weg en maak de pan schoon. Verhit twee theelepels sesamolie en een eetlepel zonnebloemolie, fruit hierin de bosui. Bak de spinazie op hoog vuur zodat deze gaart maar niet zijn bite verliest.  Roer regelmatig door, ongeveer 2 minuten. Besprenkel met de sesamolie en sesamzaad, zet weg en maak de pan schoon. Bak de wortel twee minuten in wat zonnebloemolie. Verhit twee eetlepels zonnebloemolie en bak het vlees kort aan op hoog vuur. Aangezien de plakjes dun gesneden zijn is één a twee minuten voldoende. Laat het vlees rusten in een afgesloten bakje en maak de pan schoon. Bak de eieren met hele dooier op middelhoog vuur.

Snijd de groente, maak mooie gelijke stukjes voor een gelijkwaardige garing. Na het snijden doe je elke groente in een apart bakje / of bord en zet deze weg. Kan gekoeld maar hoeft niet perse. Shiitake: verwijder eventuele aarde van de stam van de paddenstoelen, snijd elke shiitake in plakjes. Gebruik een dunschiller om slierten schil van de courgette te verwijderen, zie foto hieronder. Snijd de courgette in de lengte in twee helften, verwijder de zaadlijsten met een lepel. Leg de courgette vervolgens plat en snijd gelijke plakjes zodat je stukjes de vorm van een halve maan hebben. Snij de winterpeen julienne: schil de peen, snijd ‘m in gelijke delen (ik deed ‘m door drieën). Snijd een stuk van de zijkant af zodat je een rechte ondergrond hebt om op te snijden. Snijd elke deel in dunne plakjes, Leg deze vervolgens op elkaar en snijd in dunne gelijke reepjes. Was en snijd de komkommer in de lengte en verwijder de zaadlijst. Snijd vervolgens in dunne plakjes (als een ware samoerai). Mix de komkommer met een halve theelepel zout en zet weg. Snijd ook nog 2 tenen knoflook, een halve rode chilipeper en 5 stengels bosui. Rooster het sesamzaad kort in een droge koekenpan. Mix alle ingrediënten van de saus. Zet deze vervolgens weg in een mooi schoteltje of bakje.

Een koude druilerige dag was bij uitstek geschikt om een online workshop te volgen. Mijn eerste op deze manier. Voor iets moet ergens een eerste keer zijn. Aboriginal-kunst was me wel bekend. Jarenlang hebben we hier in Utrecht er een museum voor gehad, dat helaas de deuren sinds een aantal jaren heeft gesloten. Zorgvuldig zorgde ik dat alle attributen klaar stonden en de geleverde spullen netjes uitgestald. Iets wat nodig moest was het ordenen van mijn grote doos Pastel, waar de krijtjes sinds jaar en dag kriskras door elkaar heen lagen. Alle kleurschakeringen bij elkaar gezocht. Een glas koffie gemaakt, verlengsnoer geregeld voor de Ipad, kranten op de tafel en een doek, want we gingen eerst aan het werk met pastel.

Ondanks de dagelijkse tekeningen bij mijn reis om de wereld in 80 dagen had ik al lang niet meer echt op doek gewerkt. Deze zou voor de kleine filosoof worden, die gekko’s had besteld. Fase een was vandaag, fase twee volgt over twee weken.

De instructies waren duidelijk en gemakkelijk te volgen. Elke nieuwe techniek, in dit geval pastel met acryl is een verrijking want vaker toe te passen. Vriendinlief werkt veelvuldig met kinderen en als haar kunstkoets bij de scholen voorrijdt, is succes verzekerd. Juist doordat ze zoveel praktijkervaring heeft en daarnaast nog alle ideeën zelf uitprobeert weet ze als geen ander tegen welke problemen je aan kan lopen., Deze workshops zijn voor alle niveaus, stapsgewijs opgezet met een levering van al het materiaal. Hieronder de link.

workshops Mieke Rozing

Daarna evalueerden we nog een uurtje met elkaar over de telefoon als mooie afsluiting van een zinvolle morgen. Het bracht me terug naar mijn oude school. De inspiratie die kinderen je kunnen geven tijdens hun experimentele ontdekkingsreizen is groot. In zo’n wisselwerking stimuleer je elkaar en voeden ze mij net zo als ik hen voed met nieuwe ideeën. Uit elk idee werd wel weer een nieuwe geboren, tijdens het ontdekken maar ook later in de evaluatiekring aan het eind van de dag. Kinderen die elkaar bevragen over een proces zijn eerlijk en open. Die transparantie zorgt voor een helder inzicht of een vergroten van de mogelijkheden. Door dergelijke kringen konden ze de volgende dag door met hun eigen project. Een ander groot voordeel was, dat er door een terugloop van de leerlingen een lokaal vrij kwam waar we een ruim atelier van konden maken. Eindelijk was er de tijd om ‘groot’ te kunnen werken.

Bijvoorbeeld met de geweldige grote drukpers, een oude wringer op een tafel vastgeschroefd, die ik ooit van een Rotterdamse kunstenaar had gekocht. Experimenteren met veel verf, monoprints maken en kunnen draaien aan een ‘echte’ pers. Zelf hadden we daarmee de ruimte gekregen om technieken van te voren breed uit te proberen. Een geluk bij een ongeluk. Zulke mooie momenten mis ik natuurlijk stiekem wel. Maar wie weet, wat er nog komen gaat. Voorlopig gaat mijn eigen project nog gewoon door. Ik was gisteren op dag 55 aanbeland. Nog 25 dagen te gaan en het verveelt nog geen moment. Ondertussen kan ik verder experimenteren met de dots en lines van de aboriginals.

In de krant een nieuwtje over het leven na de diagnose Parkinson. Het bleek uit een interview met de psychiaters Sonja Rutten en Odile van den Heuvel behalve de bekende symptomen als het schuifelen en de stijfheid al eerder psychische effecten zich kunnen openbaren. Daartoe behoren zelfs excessen als gokverslavingen, geldsmijterij en hypersexualiteit. Ook kan het aanvankelijk lijken op een burn-out. Als dan uiteindelijk, soms na jaren, de diagnose gesteld is, blijkt dat een scala aan psychische problemen op kan treden, maar dat de meeste van die klachten goed te behandelen zijn door het dopamine-tekort te bestrijden met een medicijn. En bij het lezen van dit verloop, denk ik terug aan de moeizame lijdensweg van mijn vader, waarbij men nooit de weg heeft gevonden om hem weer op te laten klimmen. Het zorgt voor een met terugwerkende kracht spijtig gevoel. Dat had ik hem toch graag gegund, een menswaardig einde.

‘In 80 dagen de wereld rond’ Tunesië

Op papier: Naar Alexandre Roubtzoff. ‘ Fatima och Manoubia’ Tunis 1917. In de kom: Tunesische Tajine-eier/aardappelschotel uit de oven

‘Op de ochtend van koningsdag viel in Schiedam een koe in het water‘ en net als de auteur Merel Bem van het artikel in de rubriek beeldvormers, had ook ik een groen weiland, doorspekt met paardebloemen en madelieven, voor ogen en een sloot. Een vijftiger-jaren beeld. Een lieflijk beeld, waarbij de boeren haar uit de sloot zouden trekken met man en macht, de koe zou loeien en iedereen rood zou aanlopen van de inspanning en opgelucht zouden ademhalen als de missie geslaagd was.

De foto bij het artikel sloeg snel daarop dat hele droombeeld aan stukken. De koe had geen misstap begaan uit de wei in een boerensloot, maar was van een drijvend ponton, een ‘floating farm’ gevallen in de Merwedehaven. Het water was diep en de brandweer moest er aan te pas komen met een hydraulische kraan en duikers hielden het dier drijvend.

De auteur vroeg zich af, wat haar vijftigerjaren beeldvorming over deze ‘Koningsdagkoe’, had opgeleverd. Ze liep achter op de thema’s en als beeldvorming zo werkte dat het de werkelijkheid niet meer kon bijbenen, als je door de bomen het bos niet meer ziet, moest je gaan bijstellen, besloot ze.

‘Waarom hebben we in Nederland met een overvloed aan weiland drijvende boerderijen nodig’ is volgens mij geen gekke tegenvraag. Het kwam door de openingszin dat het nostalgische beeld bij mij opgelepeld werd en tevens gold voor mij dat ik niet op de hoogte was van ‘the floating farm’. Het riep nog meer vragen op. Waarom niet een drijvende boerderij, waarom in Schiedam in de haven, had het meerwaarde of was het een experiment, werd de koe voorbereid om in een moderne ark van Noach de zondvloed af te wachten. Het bleek een staaltje van technisch vernuft te zijn en inderdaad als voorbereiding op een toekomst van een wereld, die kampte met ruimtegebrek en een stijgende zeespiegel.

De link naar de tweede kamer werd gelegd door het woord beeldvorming en een opmerking van CDA-kamerlid Anne Kuik hierover: ‘Er ontstaat een beeld dat beeldvorming belangrijker was dan het leed van de ouders’. Het is van een een ander kaliber, al zal koe haar eigen geleden leed eveneens in doodsangst hebben doorstaan. Met recht valt vast te stellen, dat je als politiek dan aardig de weg kwijt bent. Koe staat weer op haar vier poten, sneller dan alle gedupeerde ouders kunnen rekenen op compensatie.

Het zorgt er wel voor dat ik nasudder over de eenvoud der dingen met als tegenstelling een maakbare wereld. Soms, heel soms en tegenwoordig zelfs wat vaker, conform het toenemen van de leeftijd, verlang ik naar de rust in die dagen van vroeger. Het is allemaal overgoten met een saus van nostalgie. Iets wat achter je ligt, wordt altijd mooier dan de realiteit van toen, maar de wereld was beduidend kleiner, de nieuwsgaring beperkter. Elementen als televisie en telefoon kwamen pas halverwege mijn jeugd het leven binnen.

Er was veel onschuldig vermaak, dat aangekondigd werd door een vriendelijke tante Hannie, die met een brede stralende glimlach en met twee handen zwaaiend afscheid van je nam. ‘Dag kinderen, tot de volgende keer’. Op die volgende keer moesten we een hele week wachten, om met de halve straat aan kinderen voor dat kastje te mogen kruipen bij de familie die als eerste televisie had in de straat. Tijd was ruim bemeten.

Onwetendheid en argeloosheid, naïviteit van de jeugd, waren de tijdrekkende onderdelen van dat leven in de vijftiger jaren. De versnelling is hetzelfde, als iedere andere generatie heeft doorgemaakt, al gaat het nu wel met duizelingwekkende snelheid. Dat maakt dat een mens kan terugverlangen naar een beeld van een doldwaze blije koe, die in het weiland wordt gelaten en uit euforie en pure pret niet goed oplet en de sloot instapt, dwars door het kroos heen, met een pompeblad en een verbouwereerde kikker op zijn koeienhoofd. Dat beeld en dat verlangen.

‘In 80 dagen de wereld rond’ leert me de keuken van Kazachstan kennen, de kunstenaar heeft een onvertaalbare naam, in de kom komt een vegetarische zuurkoolschotel met kaas uit de oven.

500 gram zuurkool, 25 gram reuzel(ik gebruikte boter), 500 gram gekookte aardappelen, 25 gram boter, scheutje melk, zout, peper, gemalen nootmuskaat,, 3 eetlepels paneermeel, 35 gram geraspte kaas.

Kook de zuurkool met de reuzel en een scheutje water in ongeveer 30 minuten gaar. Laat de zuurkool uitlekken. Pureer de aardappelen met de boter en een scheutje melk. Voeg er naar smaak zout, peper en gemalen nootmuskaat bij. Leg de uitgelekte zuurkool op de bodem van de ovenvaste schaal, dek het geheel af met de aardappelpuree. Strooi de paneermeel en de geraspte kaas erover. Bak de zuurkoolschotel in een op 200 graden voorverwarmde oven ongeveer 25 minuten. Het gerecht is klaar als alles door en door warm is en er een mooi goudbruin korstje op zit.

Het was alsof de tijd had stil gestaan. er was niets veranderd. Grote man stond achter de toonbank met nog altijd het rode mondlapje voor. Met één vinger tikte hij het nummer en de bedragen in. Het meisje hielp een klant met het uitzoeken van passende dozen voor penselen. De verftubes hingen keurig in gelid. De potten die ik voor mijn doel nodig had, stonden stram te wachten tot ze werden uitverkoren. Drie stuks. Oker, gebrande sienna en gebrande omber. Meer was vooralsnog niet nodig. Twee doeken van 50 bij 50 en een bus fixatie. De basis. Missie geslaagd. Zo’n winkel met schildersbenodigdheden is een walhalla als je er een half jaar van verstoken bent geweest. Ik voelde me Harry Potter in het Zacharinus’ Zoetwarenhuis. Overal lagen of stonden verlokkertjes met schreeuwende kortingskaarten erop, prachtig papier, vernuftigde kwasten, heerlijke slepers, gummen en dikke grafietstiften in een prachtig suedine zakje met koord, ambachtelijke schoonheid. Dapper schoof ik de verleidingen terzijde of negeerde hen en stevende op het doel af. Dit en niets anders. Een klein vermogen armer en een aantal mooie spullen rijker.

Vriendinlief geeft morgen een workshop online. Ik ben er helemaal klaar voor. Het betere stap en stipwerk met pastelkrijt en acrylverf. Ik ben benieuwd. Het doek is voor kleinzoon drie, met zijn passie voor dieren en Freek Vonk. Ik heb hem gevraagd welk dier hij zou kiezen uit het aanbod: De schildpad, de gekko of de kangoeroe. Het moest en zou een gekko worden, wat ik in mijn hart al wist. Opa Sterretje moet straks ook de tropen weer in voor een spannend avontuur of naar een prairie in Amerika, als er maar veel uitheems wild woont.

Mijn andere missie, de grote reis, stuurde me gisteren naar Laos en voor geen kleintje vervaard, aangestuurd door het vegetarische onderdeel ervan, kwam ik uit bij de loempia van rijstvel en verse groenten. Aan de andere kant schreeuwde de koelkast om een opfrisbeurt en ik besloot half om half vers én kort gewokt, zodat de een beetje verlepte paksoi, de veldsla en de slappe bonen mee konden doen. Ter vervanging van het vlees nam ik een mix van champignons, shiitake en kastanjechampions. O, die lastige glibberige rijstevellen en wow, dat zalige dipsausje. Zoonlief vond de onbekende lekkernij matig. Op mijn waaromvraag zei hij dat hij nog steeds zijn reuk en smaak niet terug had en die zijn nou juist van cruciaal belang. Mijn gebrek aan smaak en reuk laat umami en zuur, zout en zoet doorsijpelen en dat eerste is in deze saus in sterke mate aanwezig.

Na het lezen van ‘Verdriet is een Ding met Veren’ ben ik begonnen aan het boek van Connie Palmen ‘Jij zegt het’. Hoe die vrouw toch kan schrijven. Ademloos hang ik tussen haar regels, wordt ik ingesponnen door haar woordkeuze, verlies ik de wereld om me heen bij het afdalen in het leven van Ted Hughes met zijn grillige lief. Het feit dat deze man zijn eigen bevindingen heeft kunnen leggen naast haar bevonden werkelijkheid die na haar dood in haar dagboeken te lezen viel en het opmerkelijke verschil daartussen, zette aan het denken. Hoe de ander je waarneemt is natuurlijk altijd maar de vraag. Zelfs een eigen waarneming kan verschillen van de werkelijkheid. Mijn tandarts en ik hadden het over de vaccinatie en ik vroeg haar of ze dan ook van hetzelfde geboortejaar was als ik, waarop ze het, als vijftiger, uitschaterde. Straks bij het bezoek zal ik uitleggen, dat ik in mijn hoofd nog altijd jaren jonger ben dan in werkelijkheid en dat ik niet vind, dat ze er oud uitziet of zo. Het is een vergissing op het scherpst van de snede. Je zou bijna de halfjaarlijkse controle afleggen met een bloemetje in de hand of een goede fles wijn.

Het boek is om te lezen en herlezen, wat altijd een goed teken is, waarna ‘Verdriet is het Ding met Veren’ van Max Porter nóg een keer aan bod mag komen en daar tussendoor een gedicht uit de bundel ‘Kraai’ van Ted Hughes. Kraai als zinnebeeld voor alle emoties die los komen tijdens een rouwproces, totdat je je veilig weet onder zijn warme verendek, liefdevol opgenomen.

‘In 80 dagen de wereld rond’. Op papier: Laos stock illustrations. Op het bord: Yaw Kao

Yaw Kao

2 eetlepels plantaardige olie
gemengde paddestoelen, gebakken
1 teentjes knoflook fijngesneden
snufje zout en witte peper
1/2 theelepel bruine suiker
1/2 eetlepel vissaus
1 eetlepel sojasaus
vermicellinoedels (ongeveer 100 g)
1/2 pakje rijstpapierrollen (ongeveer 200 g)
200 g gemengde slablaadjes
1/2 Bosje munt
1/2 Bosje koriander
Grote kom met koud water (om de rijstpapierrol in te laten weken)
Voor de omelet
2 eieren
2 eetlepels plantaardige olie
Snufje zout en witte peper
1/2 theelepel suiker
1 theelepel vissaus
1/2 theelepel sojasaus
Voor de dipsaus
1/2 kop kokend water
1/2 kopje basterdsuiker
1 theelepel zout
3 eetlepels vissaus
Sap van een citroen
2 teentjes knoflook fijngehakt
1-2 rode chilipepers in plakjes
geplette pinda’s

Stap 1. Was de munt, koriander en gemengde sla en zet apart.
Stap 2. Het volgende is om te beginnen met het koken van de noedels.
Voor elke 500 g vlees heb je maar een half pakje vermicellinoedels nodig.
Volg de instructies op het pakket met noedels en zet het na het koken apart.
Stap 3. Nu is het tijd om het vlees te koken.
Verhit olie in een pan op middelhoog / hoog vuur.
Voeg je knoflook toe en kook ongeveer een minuut tot hij geurig wordt.
Voeg de gemengde paddestoelen toe aan de pan en voeg dan de suiker, snufje zout en peper, vissaus en sojasaus toe.
Stap 4. Breek de eieren in een kom, voeg de suiker, snufje zout en peper, vissaus en sojasaus toe en meng goed met een vork om te combineren. Bak de omelet, snij in reepjes
Stap 5. Zorg er voor dat je een kom gebruikt die groot genoeg is voor het rijstpapier.
Op die manier breekt het rijstpapier niet wanneer je het in de kom met water doopt.
Stap 6. Nu is het tijd om te gaan rollen!
Dompel eerst het rijstpapier in een kom met water.
Afhankelijk van het merk rijstpapier hoeft u het misschien maar een paar seconden in het water te laten weken. Uit laten lekken

De documentaire ‘Living the Lights’ over Robby Müller, een baanbrekende cameraman, geeft veel herkenning en biedt tegelijk mooie nieuwe perspectieven. De rimpeling van stromend water speelt met het licht. Het fonkelt en glinstert en trekt lange snel opeenvolgende lijnen. Wat een mooi oog heeft deze man voor de schoonheid van het alledaagse, iets wat vaak onopvallend voorbij trekt. Zijn opnames bijvoorbeeld, vanuit de Empire State Building, waarbij hij eerst de gebouwen aan de overkant filmt en dan met een passerende meeuw meereist tot die uit het zicht verdwenen is. Het is een boeiend schouwspel. Ik moet denken aan de film waarbij een hoed rondvliegt tussen de bergen in het dal, terwijl de wind suist en ruist. Iets om eindeloos naar te kijken. Direct wordt de knop aangezet die de fantasie aan het werk zet. Waar is de bewoner van de hoed. Is het een man of een vrouw, staat hij of zij nu op een bergtop, terwijl de wind met ruim spel de hoed heeft afgenomen, treurt men erom, of volgt men de escapades geboeid.

https://www.npostart.nl/het-uur-van-de-wolf/14-11-2019/VPWON_1298106

In de krant een artikel over de splijtzwam die het verschil van mening over de aanpak van corona in sommige vriendschappen blijkt te zijn. Een lastig gegeven. Het heeft alles te maken met respect. Je kan het oneens zijn. Dat kan consequenties geven. We leven in een vrij land, ieder mag het zijne denken. Dat dat betekent dat de een niet knuffelt en op bezoek gaat en een ander daar anders over denkt, is een feit. Je kan elkaars mening respecteren en er naar handelen. Zodra men wil gaan overtuigen en in de welles/nietes modus terecht komt gaat het mis. Bovendien werkt iedere vorm van verzet tegen een bepaalde norm als olie op het vuur.

Mijn wijze vriendin komt van boven even neerdalen en fluistert: ‘Oordeel niet, verwonder je slechts’. ‘Ook al kost het moeite lieverd’, denk ik. Het zijn de grenzen van de ethiek waarlangs men schuurt en waar overheen gegaan wordt. Dat maakt het moeilijk, omdat ieder daar een eigen streep trekt. Wat voor de een een feit is, is voor de ander een halve waarheid. Wantrouwen en angst zijn de werkelijke splijtzwammen. Niet de eerste keer trouwens.

Begrip kan een antwoord zijn. Voor de twijfels en de angsten, voor het overschreeuwen, voor het wegkruipen, voor het grote niet-weten en voor het verlangen en de wensen, omdat we nu eenmaal mensen zijn met onze twijfels en onzekerheden. Mijn manier om dat begrip te uiten, is om straks na de vaccinatie en zonder risico te zijn, te gaan verlichten, helpen waar er geholpen kan worden, te ontlasten. Respect is er voor hen, die met ongeloof moeten ondergaan, waar het leed toe in staat is, die de onmacht voelen ondanks de optimale arbeid die ze verrichtten.

Soms zou je een deel uit de tijd willen knippen, de filmische beelden van de afgelopen twee jaar terug willen spoelen, opnieuw willen beginnen. In ieder leven komt er meermalen een moment dat zo’n gedachte je bekruipt. Er zijn vaker voorvallen geweest, waarop ik de tijd terug had willen draaien. Het enige wat hielp was diezelfde ‘tijd’ die nodig was om het leed te lenigen, om daarna het leven weer aan te gaan. Echte liefde en echte vriendschap laat een ander vrij in de beleving.

‘In 80 dagen de wereld rond’ bracht Suriname op mijn pad. Creools Suriname. Op papier een impressie van Rinaldo Klas en op het bord Roti met zoete aardappel-en ei kerry-masala.

• 350 gram kouseband (of sperziebonen), gekookt
• 2 zoete aardappelen
• 100 gram tomatenpuree
• 3 grote tomaten
• Garam masala kruiden (toko)
• 2 biologische bouillonblokjes
• 2 eieren hard gekookt
• 2 uien fijn gesnipperd
• 4 teentjes knoflook (geperst)
• 1 tl sambal (of 1 madamme jeanette peper)
• 1 tl komijnpoeder
• Zeezout
• Water
• Boter

Schil en snijd de zoete aardappels in stukjes van 1 cm bij 1 cm. Snijd de ui en tomaten in kleine stukjes en pers de knoflook teentjes fijn. Zet een pan met wat boter op het vuur en fruit de ui, tomaten stukjes en de knoflook op hoog vuur. Blus af met een beetje water en voeg de bouillonblokjes toe, voeg 3 eetlepels kerrie masala kruiden toe, de sambal, tomatenpuree, komijnpoeder en zout. Roer alles goed door elkaar. Voeg nu de zoete aardappelblokjes toe aan het kruiden mengsel, voeg wat water toe zodat alles onder water staat en zet het vuur iets lager (tot dat het zachtjes kookt). Laat dit 15 minuten zachtjes koken. Maak ondertussen de kerrie eieren. Pak de twee gekookte eieren en rol deze door de kerriemasala kruiden. Bak de eieren kort aan in de pan en leg ze apart.Maar nu de gekookte kouseband of sperziebonen af. Doe de gekookte kouseband in een koekenpan en bestrook met wat kerrie masala poeder en bak een paar miuten op hoog vuur.Serveer nu het zoete aardappel-saus mengsel, de kerrie eieren en de kouseband met de roti.

Met twee van de drie zussen op jacht naar de ouderwetse hoogstambloesem, kwamen we rissen laagstam-exemplaren tegen. Veel geprunus, en bijna uitgebloeide bloesem vande krentenbomen, maar de echte hoogstam appels en peren bleven nog wat verlegen in hun knop hangen. Met het veer bij Beusichem de Lek over met een brede glimlach van de schipper om ten hoogte van de West Betuwe reikhalzend uit te mogen kijken naar alles wat in bloei stond.

Met een verstop-zon als begeleiding, ze zien me niet, ze zien me wel, kregen de dorpen waar we doortrokken een lieflijke uitstraling. Een uitbundig kleurenpalet als zon weer tevoorschijn bliefde te komen. We liepen de dijk op bij Deil en moesten verschrikkelijk ons best doen om ver van de horden fietsers te blijven, die langs ons suisden. De volle parken in de stad verbleekten bij die drukte. Lieflijke taferelen van de runderen aan de overkant van de Linge, een kalm stappende reiger, die ik door mijn oude bril voor een ooievaar aanzag en de schapen in een bloeiende boomgaard in het dal aan de andere kant, daar wel, in de luwte. Oude boerderijen en even oude bomen, statige herenboerderijen, weilanden vol madelieven en boterbloemen en in de bermen het zonnige koolzaad.

Bij twee paarden verbaasde het me dat een van hen een kap om de mond had en daar toch mee kon grazen. Het leek me geen sinecure om iedere keer de bovenkant van de kap tegen je wang te voelen stoten als je probeerde gras los te trekken. Het andere paard bleef half met de kop achter een boom staan, ook in de modus van verstoppertje net als de zon.

Het was maar een korte wandeling, maar wie de ogen goed de kost gaf, genoot veel schoonheid. Het was vooral de afstemming van vele tinten roze, wit, diep donkerrood van de bloesem, de tere tinten roestbruin/rood van de ontluikende beuken, het zachte wuivende jonge groen van een hele oude treurwilg, een boom in witte tooi, ton sur ton met het huis erachter. Vogelgeluiden alom versterkten het vakantiegevoel. Het was precies zo’n wandeling als door een van onze vakantiedorpen

Als afsluiting van het ommetje zochten we Mariënwaard op, waar vast al die fietsers die ons gepasseerd hadden, naar toe waren getrokken. De tomtom stuurde verkeerd en zo kwamen we langs een prachtig wandelgebied, dat direct gemarkeerd werd voor later. Niet alleen fietsers waren en masse naar het terras en de landgoedwinkel getrokken, ook het enorme parkeerterrein stond vol met auto’s. En toch, dankzij de tenten voor de winkel en het terras, waar je koek en zopi kon halen om te picknicken, viel het reuze mee met de drukte. Aan twee tafels zittend, om en om zodat we met elkaar konden blijven kletsen, konden we eindelijk aan de bitterballen, witte wijn en koffie. Het werd een gedenkwaardige feestdag met zo’n slotaccoord. Het voelde als verwennerij, al lokte de wei met de boterbloemen eveneens.

Via de nog niet eerder genomen snelweg waren we binnen een klein kwartier terug op de plaats van bestemming. We namen afscheid, beloofden gauw weer, maar dan met jongste en gemiste zus erbij.

Thuis wist ik de grote pan met Harira, die ik ’s ochtends al gemaakt had. Om te dopen was er het spelt/zuurdesembrood uit de landgoedwinkel. Inspiratie voor Marokko haalde ik van het internet, een vakantiereclame om het land te bezoeken. Het bleef nog lang nagenieten

Harira

Ingrediënten:

-4 wortelen
-2 uien
– 2 courgettes die je in zeer kleine stukjes moet snijden en er 1 van apart moet houden
– 1 a 2 vastokende aardappelen
– 1 kop vol (de hele nacht in water) geweekte kikkererwten, al dan niet zonder velletje
– 2 bij voorkeur zachte rijpe (vlees-)tomaten
– 7 eetlepels bulgur (Turkse winkel)
– 2 eetlepels zonnebloemolie
– 1 eetlepel tomatenpuree zout en peper naar smaak
– 1 dessertlepel komijnpoeder
– 1/2 dessertlepel kaneelpoeder
– 1/2 dessertlepel thijm (naar keuze)
– 1 bosje fijngehakte koriander
Werkwijze:
Verhit in een kookpan de olie en fruit daarin de fijngehakte uien aan met wat zout.
Voeg alle groenten in blokjes gesneden toe (behalve 1 in zeer kleine stukjes gesneden courgette tot het einde van de kooktijd), de specerijen en driekwart van de fijngehakte koriander. Bedek met water en breng aan de kook.
(Zet het gas na 30 minuten koken uit, haal de gekookte kikkererwten uit de soep (dat gaat gemakkelijk, want ze zakken naar de bodem) en houd die apart.
Pureer de soep met een staafmixer of doe ze in een blender of keukenmachine. Doe de soep weer in de pan en doe er weer de kikkererwten bij) dit heb ik overgeslagen. Controleer of er genoeg zout/peper in de soep zit, voeg evt nog wat water toe als de soep te dik is en doe er ook de zeer klein gesneden stukjes apart gehouden courgette bij.
Breng de soep opnieuw aan de kook, strooi er de bulgur bij en kook zachtjes al roerend 10 minuten door.
Dien de soep op in mooie soepkommen, bestrooid met wat verse koriander en wat citroensap en serveer daarbij grote stukken Marokkaans brood. Zuurdesem/speltbrood is ook heerlijk.