Komkommertijd is over. Zo langzamerhand nemen de kranten weer draden op, die met de vakantieperiode in een broddeltje verstrikt raakten. Het houdt mijn aandacht vast, waar ze in de voorbije weken rusteloos over de zinnen, woorden en beelden heengleden. Een kop onder de rubriek ‘Boeken’ in de VK van zaterdag houd me gevangen. ‘Het licht waarin de wereld verschijnt’ is de kop ervan. Een beschouwing van Marjan Slob over aandacht en hoe belangrijk dat is. Ik wordt onmiddelijk geprikkeld door de kop. In mijn taal zou het worden: ‘Het licht waarin de wereld schijnt’. Het brengt de kracht van aandacht onder ogen. Met aandacht licht de wereld op.

Gisteren stond ik voor het eerst sinds maart 2020 langs de lijn en deed me tegoed aan alles wat met het spel te maken had. De kneiterharde muziek, de pratende mannen en vrouwen over thuis, de club, de verwachtingen, de omlijsting door de bomen, de borden, de verwaaide kauwen in de lucht. Het was veranderlijk weer. Daar kwamen ze op de mannen, godenzonen voor elke ouder, ongeacht de klasse. Keurig een rijtje vormen, applaus ontvangen, applaus geven, het rijtje af en de begroeting met het tossen door de aanvoerders en de scheidsrechters. Grensrechters checken het doel en gaan in een drafje naar de lijn. Het grote gebaar van de scheids om te kijken of ieder er klaar voor is en dan het fluitje. Ze gaan los.

Het was vriendschappelijk en beide teams waren voor een deel gevormd uit dat ene team van vorig jaar bij een andere club, waar de zoon ook voetbalde en dat zich nu uitgewaaierd had over de regio. Tussendoor veel vriendschappelijke klopjes, omarmingen over en weer. de lucht deed mee. Soms vriendelijk glimlachen met een zonnetje en dan weer een felle bui of de dreiging daartoe. Pluutje op en pluutje neer. Het buiten binnen in de ommuurde wereld van een hoofdveld. Aandacht voor de entourage en voor het spel en geen detail ontbrak.

Soms lees ik een stuk uit een boek en dan dwalen de gedachten af naar straks, naar later naar de kinderen of naar wat al dan niet. Dan golven de zinnen naar binnen zonder betekenis en weet ik achteraf niet wat ik nou precies gelezen heb. Pas als er dan weer een woord opvalt en de aandacht triggert, weet ik dat ik aan het dwalen ben geslagen en begin opnieuw.

Het leven begint bij aandacht. Om de details, om de sfeer, om de verbinding, om de alertheid, om de betekenis, om wat het losmaakt diep van binnen.

De voetbalwedstrijd wordt een beleving door de compensatie van de maanden zonder, om het vervulde verlangen, en houdt daarmee dubbel en dwars de aandacht vast. De wereld neemt haar eigen plaats weer in. Marjan schrijft: ‘Aandacht kan de realiteit in de breedte voor je doen oplichten. En dat is precies het verschil tussen aandacht en concentratie.’ Voor de betekenis van concentratie gebruikt ze de woorden van sciencefictionschrijver Ursula Le Guin, die het vergelijkt met ‘een smalle lichtbundel van een schijnwerper’. Puur zou die lichtbundel concentratie gericht zijn op zoonlief en zijn verrichtingen en niets anders. Maar schijnwerpers zijn fijnstralers en breedstralers. We bewaren de concentratie voor de smalle bundel en de aandacht voor de brede. Gisteren baadde het voetbalveld doorgaans in de brede schijnwerpers en soms haalde ik er een zaklamp bij.

Mijmeren over de betekenis van woorden gekoppeld aan de gebeurtenissen, een beetje filosoferen hier en daar, is een mooi gegeven. Voor één moment de lichtbundel naar binnen gericht, maar nu weer breed de schijnwerpers op vandaag. Licht waarin de wereld schijnt.

Het is eigenlijk te druk daar boven. Er spelen wat deadlines een hoofdrol, die de radertjes aan het werk zetten. Dat betekent, want zo werkt het nu eenmaal, dat ik ’s nachts een aantal keren wakker schiet uit een slaap/waakdroom met een idee of een ingeving. Die moet ik vastleggen. PC aan, toetsenbord op schoot en gaan. De woorden komen tot het stokt. Daarna probeer ik opnieuw uit de werkelijkheid te vallen in een onrustige droom.

De laatste droom was er een met theewater. In een soort gewelf, anti-kraak, en een tweepitter op een krakkemikkige tafel, stonden op de plank rare gedeukte pannen, die ook nog vuil waren. Er was een kade langs zwart water, waar ik langs moest om in een volgend pand een pannetje te lenen. Toen ik na eindeloos zoeken er een had gevonden, dat volstond en water kookte, kwamen er allerlei mensen langs. Een had kant en klare soep gebrouwen met mijn water, de anderen hadden er thee of koffie van gezet, maar toen ik koffie wilde maken was het pannetje weer leeg. Ik wacht nog steeds op die koffie.

De droom wordt me zo uitgelegd ( https://www.droominfo.nl/droomwoordenboek/dromen/letter/k/pagina/4 ): Dromen dat je koffie drinkt, suggereert dat je eerst meer kennis en inzicht moet verwerven voordat je een beslissing maakt, of voordat je een project of relatie beëindigt. Je neemt nu misschien te overhaaste beslissingen en je zou even afstand moeten nemen. Een alternatieve uitleg is dat koffie wijst op een behoefte je dagelijkse routine te veranderen. 

Het eerste klopt, wat betreft het inlezen in de materie voor de Tijdwijzer en voor de recensie van het kinderboek van Jongen staan er nog twee boeken op  de rol: De Doge van Venetië van Beckman en Kinderen van Moeder Aarde. Alleen dronk ik de koffie niet.

Het water langs de kade is een van de krachtigste en bekendste symbolen geeft het boek aan. Het symboliseert je onderbewuste, je gevoel en emotie en staat voor wijsheid, energie, spiritualiteit en verfrissing. Oké, maar dit water was zwart en dat symboliseert nou net alles wat niet wenselijk is. Ik kijk bij verlangen en wensen, de laatste wijst naar verlangen en verlangen ontbreekt. Net als in de droom kom ik geen steek verder. Tijd voor echte koffie, denk ik.

Om afstand te nemen zoals me is aangeraden, zal ik straks eerst het gras gaan maaien. Het is heerlijk zoel weer en droog, dus ideaal. Gisteren had ik een klein rondje gefietst in de omgeving, maar bij het afstappen gutste het water me van het lijf. De luchtdruk was hoog. De dag daarvoor bij de wandeling over het Leersumse veld waren wij zussen, alle drie drijf. Ineens dachten we aan Oma. Toen ze vroeger kwam aanhobbelen vanuit de Laryxstraat, zwaar leunend op haar stok en krom en scheef met, steevast, een grote zakdoek in haar hand. Daarmee wiste ze haar voorhoofd droog. Als ze dan eindelijk de voordeur van ons huis had bereikt, glinsterde haar huid ontelbare pareltjes, het ronde vollemaansgezicht oplichtend, blossen op de wangen. Een schoonheid was ze dan, vond ik als kind. Die schoonheid had ik  waarschijnlijk gevat in een feeërieke verbeelding

 

De kauwtjes in de dakgoot maken klokkende geluiden. Pluis ligt alert onder de sprei, klaar om te voorschijn te springen als het nodig blijkt. Ze schuift steeds verder naar de rand en gluurt vast onder het kiertje door. Malle poes, malle ik. Koffie en de krant. Hup, in de benen.

 

 

De eerste samengestelde wandeling vergde wat voorbereiding. Schetsboek en aquarelset mee, de opvouwbare driepoot mee, douchegordijn mee, de fameuze groene, voor als het nat zou worden en ik zittend op de kruk me wilde vrijwaren voor teveel spontaan regenwater in de aquarel. De zussen hadden besloten om de bloeiende heide op te zoeken en derhalve togen we naar het Leersumse veld.

Ze hadden zin in een stevige wandeling en ik wilde mijn eigen gang gaan. Zo in het open veld vond ik dat prettig. Daar had ik goed overzicht en niet het idee dat achter elke boom een potentieel gevaar zou schuilen in de gedaante van een mens. Dieren waren doorgaans banger voor mij dan ik voor hen, maar elke einzelganger in het bos, zorgde ervoor dat ik op mijn qui vive was en de driepoot in een stevige greep hield. ‘Regeren is vooruit zien’ zei mijn moeder altijd.

Halverwege het veld zeiden we elkaar gedag. Daar waar ik de runderen zag grazen en mijn zussen een omtrekkende beweging om het drooggevallen ven wilden maken. In het midden van niets was het heerlijk toeven. Vlak voor mij een koe , die zich losgemaakt had van de kudde en verderop plukjes tegen de bosrand. Prachtige tinten groen in allerlei schakeringen, wuivend helmgras, zanderige drooggevallen bodem. De bomen deden aardig mee, in afwisselend licht en donker. Aan de linkerkant zaten twee mensen op een bank, dat gaf ook een veilig gevoel en aan de overkant zag ik de fluoriserende Jack in the back van zus om haar middel geknoopt. Het was er stil. Niet de stilte van de nacht, maar de stilte van onbereikbaar voor welk verkeer dan ook, tot een helikopter met veel vertoon de hemel open scheurde. Achter me stonden drie boleten bij elkaar te schuilen, alsof ze doorhadden dat het nog geen herfst was, in de verte klonk een waarschuwend geloei.

Geen moeilijke taak om diepte te houden met deze mooie vlakverdeling en heerlijk om te kunnen kriewelen. En plein air schilderen is het leukste dat er is. Altijd weer een wonder in zo’n kort tijdsbestek. Na een stief half uur en hard doorwerken kon ik uitgerust aan de terugweg beginnen. Daar zag ik de zussen met twee runderen in hun kielzog, die door het opjagen als terreinwachters fungeerden. Zus had nog geen echte hei gezien, wel hier en daar een pluk, dus gingen ze op zoek naar een paarse deken, terwijl ik voortstruinde in het vogelbroedgebied, waar je nu weer in mocht, omdat het broedseizoen voorbij was. Geelgors zag ik en de kleine plevieren, vinken en mezen. Het speet me meer dan anders dat ik het fototoestel vergeten was mee te nemen. De Iphone nam onnavolgbare donkere foto’s. Bovendien waren de vogels sneller dan mijn reactievermogen.

 

Halverwege ontmoette ik de zussen opnieuw en zagen we het moslaantje waar we al eens eerder doorheen waren gestruind. Het zachte groene tapijt strekte zich uitnodigend uit tussen de hoge sparren en was bezaaid met al dan niet lege sparrenappels. Het was het bos van de horizontalen en verticalen en nog altijd ontroerde de schoonheid ervan. Er volgde een pittige wandeling terug nu we waren afgedwaald door deze verlokking. Al met al hadden we meer gelopen dan gedacht en dat kwam voornamelijk door het laatste stuk terug. De zussen een goede zeven kilometer en ik zo’n drie kilometer minder.

Groen licht voor de bitterballenborrel en een heerlijk resultaat om op terug te kijken. Bij de volgende samengestelde loop, zussen lang en ik op eigen tempo aan de wandel, neem ik weer het schetsboek mee en de driepoot. Een uitstekende oplossing voor het compenseren van duurloop is zo’n tekensessie. Die houden we erin. Wel de lusten en niet de lasten.

Dierendag op de tuin met het verkeerde fototoestel. Bijna alle close-ups te wazig. Mijn ogen registreren zowiezo alles wazig, dan heb je een apparaat nodig, dat goed afgesteld de boel in de juiste proporties houdt. Maar niet als je niet eerst door brilleglazen +4,5 /- 2,5 heb zitten turen of alles klopt om goed voorbereid te zijn en het in de aanslag te houden voor bijzondere momenten. Dat laatste had ik verzuimd.

Atalanta op zoek

Atalanta fladderde om mijn hoofd op zoek naar haar snoepschotel met de aangevreten appeltjes, die al behoorlijk aan het moesen waren. Terwille van het komende bezoek had ik het op de punt van de bloembak gezet, een eindje uit de buurt van de tafel en de stoelen met het oog op de wespen, die er ook op af zouden komen. Ze zocht, draaide cirkeltjes, fladderde op en neer, vergiste zich, zat even op mijn handpalm en vloog daarna regelrecht naar de juiste plek. Ik kon haar bijna horen, terwijl ze het lekkers op haar lange roltong naar binnen likte. Zalige zoeternij.

Gevonden

De tafel was gedekt met een batik kleed met het witte antieke geborduurde kleedje erover. Schaduw werd net iets inniger, zonlicht net iets helderder in de weerkaatsing van dat wit.Zomerzotheid met al wat lekker was op tafel. Twee glazen op voet voor water, stokbrood, schaaltje met mandarijnen en snoeptomaten, rode pesto, kruidenkaas en yoghurt met mint. Er vloog iets in de oude wilg bij de vijver, ik hield mijn adem in. In een oogwenk had ik gezien dat het een bonte specht was, die had ik hier nog niet gezien. Vermoedelijk maakte hij een uitstapje vanuit Plantijns bomen naast het tuinencomplex.

Ik vond hem niet meer terug alhoewel ik op mijn allerzachtst, op de tenen sluipend door het gras, de wilgenrij naderde waarin hij daarna was gevlogen. In de verte zag ik een roodwit stipje op een fiets. Vriendinlief in aantocht.

We hadden elkaar al weer een tijd niet gezien. Het was heerlijk toeven in de wat verwilderde tuin met al die kleine brommers en fladderaars, vkleine winterkoning en boomklevers en gakkende ganze , al in formatie en een cirkelende ooievaar met gespreide vleugels tegen de witte wolken, frivool rondgestrooid in de strakblauwe lucht.

Hoornaar op de grote appel

De onderwerpen kabbelden zoals ze bij ons altijd doen, luchthartig, en diepgaand, in afwisselend tempo met de lekkere hapjes en later de rosé. In  het insectenvoerbakje vloog een enorme bruinrode wesp, misschien wel een hoornaar of een graafwesp, die niets te vrezen had en ook vergenoegd van de lekkernijen snoepte. Af en toe moest de rug even gestrekt door wat melde, perzikkruid  en moerasandoorn weg te trekken en hier en daar een verdwaalde brandnetel. Springbalsemien moest er later voor een deel aan geloven omdat ze de ingang versperde en wat wilgetakken, maar toen was ik alweer alleen aan het rommelen, terwijl de vriendschap het hart nog naverwarmde. Mooi mens met liefde voor al wat leeft. Het delen was goed voor hernieuwde energie, die de laatste weken toch wat teruggelopen was.

Nadat ik fiets en vriendin weer had uitgezwaaid tot een rood stipje, werd een bed onkruidvrij gemaakt met verve en veerde de geranium op toen de last van de neerbuigende wilgentakken haar schouders afviel, met in haar oksels de belofte tot een tweede bloei. Mus, een tikje verfomfaaid dus misschien nog vrij jong, kwam een kijkje nemen, wipte nieuwsgierig tussen de takken. De tweede vogel van vandaag die nieuw was in de levende have. Muis was al eerder tussen onze voeten vandaan geschoten. Met twee onkruidzakken voor de mesthoop op de vaalt en de resten van ons losbandig leven stapte ik op het parkeerterrein aan. Een koele bries en grijsschakeringen beloofden regen. Geen gegieter vandaag, slechts een zuiver genieten.

Met de droom belandde ik regelrecht in de Middeleeuwen. Ik wist wel waarom. ‘Het boek van Jongen’ van Catherine Gilbert Murdock schudt geschiedenis los, die ergens in een van de genen ligt opgeslagen. De middeleeuwse kerk was er niet zomaar en de ‘lift’ Onder de trap, die zich erin bevond, waarin ik kon ontsnappen aan de morrende meute beneden mij, was er een van een ophaalsysteem met kabel en werd handmatig opgetrokken. Wie zich aan de andere kant van de kabel bevond, vertelt de droom niet. In dromen kan alles en komt gewis en ongewis al snel tot een compromis. Het was ontzettend spannend, want ik waadde onder de lakens vandaan en wilde niet wakker worden. Nadat ik me van mijn Middeleeuwse zelf had ontdaan, was er sprake van een lichte verhoging.

Dat laatste kon ook veroorzaakt worden door de tekenbeet. Na het werken in de tuin eergisteren ontdekte ik in mijn lies, voor de tweede keer deze maand, de kleine wriemelende zwarte boosdoener. Sinds ik zomers gekleed door het struweel struin, ben ik een geliefd object. Met de zwarte kloffen heb ik daar geen last van, al is dat met die hitte geen match. In dit geval ga ik voor zekerheid en kies eieren voor mijn geld. Een teek is er altijd een teveel. Het plekje jeukt en op mijn onderarm was een vreemd rond plekje ‘ins blaue hinein’ ontstaan, een van de kenmerken. Even in de gaten houden.

Vooralsnog hou ik de verhitte gemoederen op mijn leven inde middeleeuwen deze twee dagen. Gisteren heb ik al research gedaan naar het stadje ’t Gein, een oord ter hoogte van het park Oudegein, waar ooit een nederzetting is geweest, een zogenaamd Kerspel en waar zich in de eeuwen daarna een kloosterorde had gevestigd. Die geschiedenis kenmerkt zich door onvoorspelbaar handelen, waarbij onrust en harmonie zich in de loop der eeuwen afwisselden. De levendige beschrijving van Jongen met zijn naar zwavel riekende meester op weg naar Rome was van een ongekende filmische beschrijving en daarmee de noodzakelijke aanvulling om er middenin te belandden. Een welhaast zintuigelijke beleving in de droom, met mijn halsbrekende toeren in de gammele houten ‘lift’.

Bron: Museum Warsenhoek: Het klooster Nazareth in Geyne.

De pest speelde mee en een heuse watersnood bij de geschiedenis van ’t Geyn en dat zou een mooie verbinding kunnen zijn met het bizarre heden. Uit de krant sisten vanmorgen de waarschuwingen veelvuldig omhoog. Ik denk aan de wijze uitspraken van vroeger: ‘Een kat in het nauw maakt rare sprongen’. De logica is zoek en de berichten tegenstrijdig. Daar hou je jezelf niet mee op de been.

Fameuze projecten

Er is afleiding. Een belletje van vriendinlief over haar beeldende vorming straks op de scholen. Ze is aan het voorbereiden en we sparren wat af, Er komen van allerhande materialen voorbij, acryl, aquarel, oliepastels, sits en vloeipapier. We bespreken de vorm en kleur, vlakverdeling, horizonnen, grootte van de doeken, papiersoorten. Het ene idee na het andere ontspringt spontaan. Als er iets wordt geopperd, breit de andere verder aan dit kamisooltje van kunst.  Zo vloeien de lessen uit onze denkbeelden samen, net als voorheen op school. Een van de beste methoden om bij jezelf de verwondering te wekken voor een bepaald thema is het stoeien met denkbeelden en ideeën met elkaar.  Het was ons sterke punt om van niets iets te maken en tot grote hoogte te verheffen.

Kunst met ziel en zaligheid.

 

De tuin lag met smart op mijn komst te wachten. Het leverkruid had zich ver doorgebogen om de phloxen te vertellen dat ze het niet langer hield. Te zwaar door de regenval en de harde wind van gisteren. Aan de andere kant belemmerde ze de doorgang over het pad. Het komkommerkruid lag hulpeloos gestrekt op het gras. De stut en zaligheid stond nog fier rechtop, maar de stelen waren langszij gevallen.

Overal groeiden grashalmen tussen, met dubbele snelheid leek het wel, alsof ze de droge periode in te halen hadden. Vogels zwegen onder de laaghangende lucht. Een enkeling er hoog boven had een aangenaam en onbekend geluid. Ik nam me voor het te onthouden, maar zodra ze uit het zicht was, was het geluid uit mijn geheugen gewist.

Onder het knippen van de wilgen om mijn uitzicht op de Groenekanse molen te bewaken, was ik ineens weer op het feest van een van de kinderen van een lieve vriendin. Aan de lange tafel zat op de houten kerkbank de Pater familias, opa van de kinderen. De trui in lichte kleuren losjes om de schouder, het breed lachende gezicht, een goed glas wijn en fraaie verhalen. Altijd en veel verhalen. Jaar in, jaar uit waren ze de school binnen gelopen om op gezette tijden de kinderen op te halen. Goedlachs, Brabantse bon ton, het leven genieten in alle facetten.

Het bericht vorige maand in mijn app schetste de rampspoed in een paar woorden en de keuze voor een zelf gekozen vertrek. Sinds die tijd dwaal ik op de verjaardagen van het verleden rond en sprokkel mijn momenten bij elkaar om het besef door te kunnen laten dringen dat al wat was, niet meer zou zijn. De liefdevolle hand op de rug van zijn vrouw, de zorg in zijn stem, de genietende blik als zij genoot en hij weer dubbel. Een nootje graaien uit het bakje, smullen van de tapas en de pasta, trotse blik op kind en kraai. Een bon vivant zoals het woord bedoeld is, iemand die het leven smaakt.

De wilg is bijna kaal als de realiteit me aanraakt. Dat het er nooit meer zal zijn, niet voor even, niet voor straks, niet voor later. Het beeld stokt achter al die andere beelden. Tegelijkertijd bedenk ik dat het oneindig veel moed en kracht kost om dit goede leven los te laten. Al die schatten van grote waarde vaarwel te zeggen en te gaan. Te durven zeggen het leven is goed zo, en zo wil ik het houden. Op het hoogtepunt, bij vol bewustzijn, een stap te durven nemen. Dan ben je uiteindelijk een held.

Met die gedachte stop ik de wilgentakken in vuilniszakken en het water gutst van me af. De telefoon is dood. De wereld staat een beetje stil, want alles wat voor leven stond, is een ander pad ingeslagen. Hoe vaak en hoeveel jaagt een gebeurtenis vragen door je hoofd. Hoe dichtbij kan iemand staan, die je slechts een paar keer per jaar tegenkomt. Het is de man zelf, het is de vrouw zelf, het zijn de kinderen en de kindskinderen. Het voelt familie en het verdriet is gelijk aan dat gevoel.

Het wilgengroen, nog vol van leven, schud ik uit in de groencontainer van de stort waar het uiteindelijk verdort. Compost voor Nieuw.

 

Het was bijna een brug te ver, maar met moed, beleid en aangepast tempo was het uitzicht al direct adembenemend in een daglicht dat de hele brug zilverwit deed oplichten. De kleine bomen bleken een uitkomst met deze ongenadige warmtebron die, zelfs op dit ochtenduur al, niet terugdeinsde voor een tandje extra.De lift was uitgerekend deze zondag buiten werking.

Aan het eind van de loop-en fietsbrug zaten de eerste Urbaners op hun meegebrachte krukken en was een van hen met verve(in beide opzichten)ruim aan het schetsen geslagen. Het stationsgebied was het plan en de keuze, oud of nieuw, was aan ons. De inschatting voor nog meer uitbundige zon en de kans op oud en nieuw was snel gemaakt. Met drieën togen we met een van de organisatoren mee naar beneden, waar de luchtbrug tussen de neoclassisitische NS-handelsgebouwen àan het Moreelse park een heerlijke plek in de schaduw bood en waar zowel oude (1895) als nieuwe objecten geschetst konden worden.

    

De luchtbrug had twee  grote en twee kleine cartouches. Aan weerskanten droeg een leeuw een schild in zijn hand en later ontdekte ik aan de voorkant twee allegorische reliëfs, gemaakt door de Belgische beeldhouwer Emil van den Bossche. Het linker reliëf liet Hercules zien met een leeuw en stier ter verbeelding van Kracht. Op het andere werd ‘Snelheid’ uitgebeeld door een vrouwenfiguur ‘op een door de lucht voortijlende wagen, bespannen met vogels’. Aan de achterzijde, waar wij tegenaan keken, bevatten de twee reliëfs strofen uit een lofdicht van Isaäc da Costa op de nieuwe tijd: De stoomlocomotieven uit 1840.

‘Zie langs zyn tweelingslyn dien fellen salamander!/Vuur sist uit zyn buik, die rammelt over d’aard./Hij voert bevolingen en legers in zyn staart./Metalen tenten die met bliksemende wielen/wat stand houdt, waar hij schreeuwt, verplettren en vernielen./ Hij runt, hy vliegt, hy rukt, verwaten en verwoed/afgronden in ’t gezicht en bergen tegemoet.’

‘Een nieuwe loopkring is voor heel deze aard begonnen!/Uit kool-en yzermyn ontsprongen haar de bronnen/van snelheid, macht, en licht./Een zelfde stoomkracht vaart/sleept heel ond menschdom voort en effent heel onze aard.’

 

In eerste instantie was die informatie voor later zorg. ‘Hoe krijg je zo’n moeilijke luchtbrug van dichtbij in het juiste perspectief op papier’ was de vraag voor de oude rot in het vak en daarmee kregen we een uitgebreide les over perspectivisch tekenen met zichtlijnen en verdwijnpunten, kruizen en nog eens kruizen, verkregen verhoudingen en nog meer boeiende details. Het was een authentieke tekenles voor ons, twee alpha’s pur sang, aan wiens brein de hogere wiskunde ten enenmale was ontsnapt. Ik probeerde het echt, maar het wilde er niet in. Gevoelsmens als ik ben teken ik indrukken, al dan niet bezijden de waarheid, want er valt wel eens een detail weg of het krijgt er een bij. Gaaf was het wel. Weer verbaasde het me hoe verschillend de stijlen waren en toch herkenbaar de onderwerpen. Onder het gekras van de pennen was er het keuvelen en kouten, het aanlopen van diverse mensen op zoek naar een nieuw onderwerp en een hereniging met vriendin die aanvankelijk boven op de traverse had getekend. Breien en kletsen zijn een. De gesprekken raakten aan persoonlijke ervaringen, over het ontdekken van je eigen stijl en de rust die daarmee in je tekeningen komt. Observeren is een vak apart en iedere keer schoten nieuwe details in het oog.

De vaart zat er lekker in en na drie tekeningen was het tijd om te verzamelen voor het fameuze gebouw De Inktpot, waar alle resultaten bewonderd konden worden, al dan niet verrijkt door het dorre blad op de grond. De wind blies af en toe een bladzijde om. Een  uitgebreide fotosessie en de stempeltjesregen volgde. Daarna namen we afscheid met de belofte elkaar weer te ontmoeten.

Terug over de te hoge brug, waar ook aan deze kant de lift defect was, hees ieder zich zwoegend omhoog, of was dat de moeder van mijn gedachte. In ieder geval vroeg het vier keer om een pauze. Daarna de tocht door de brandende hitte over een schaduwloze weg naar Kanaleneiland waar de Kleine Blauwe Prins stond te wachten op mijn komst en nog eenmaal een blik in een geheel ander perspectief.

Het was weer fijn er te zijn in de kracht van de pen.

 

 

Het was acht minuten voor zes in de ochtend, toen duif ontwaakte. Buiten begon het eindelijk wat lichter te worden. Echte zomerochtenden lagen achter ons. Met minieme regenval zou een ritje naar de tuin noodzakelijk zijn, maar er staan voor vandaag andere bezigheden op het programma.

Gisteren gingen we naar het nieuwe appartement van zus kijken en naar de resultaten van het werk van de jongens, die er met drilboor en sloophamers aan de slag waren geweest. Dwars door de puinhoop heen was te zien dat het straks een juweeltje van licht en ruimte zal zijn. Dit nieuwe huis gooit haar hele ziel en zaligheid open en roept al van ver. Park vlakbij en geen doorgaande autoweg onder het huis zijn de voordelen op het oude. Hier valt op het balkon te zitten en te luisteren naar het kwinkeleren van de vogels in de  bomen achter het huis.

Daarna, voor het eerst sinds jaren, mee naar de woonboulevard voor andere zus, die een wanddecoratie zocht, dat zou passen bij haar vernieuwde interieur. Hoe anders waren de winkels, dan in de jaren tachtig en negentig toen ik er kwam. Destijds moest er wel eens wat aangevuld moest worden, omdat in een gezin met vijf kinderen nou eenmaal niet alles een eeuwig leven had. Het meeste kwam  uit de kringloop waar ik werkte. De sport van het recyclen zat er al vroeg in. Bovendien leverden de tochten langs het grofvuil soms juweeltjes op. Met de kinderen op eigen benen begon het grote afbouwen en eerder weggeven of wegdoen dan nog kopen. Maar de drie zussen zijn allemaal binnen een paar jaar naar een nieuw appartement verhuisd en dan is er ruimte voor een ommezwaai naar bijvoorbeeld een nieuwe stijl. Er overheerste in de vijf winkels waar we ideeën wilden opdoen vooral de luxe. Zelfs een grote karpervijver ontbrak niet bij een van hen.

De kleuren moesten matchen. Sienna was een voorwaarde en een vleug van blauw voor een nog lege muur. Wanddecoraties waren er te kust en te keur. Het was wandelen op een andere planeet, als je normaliter nooit bezig bent met dergelijke tijdsbesteding. Overal personeel in overvloed dat knikkend te kennen gaf dat je gezien werd. ‘Alice in wonderland’. Zo voelde het. Zuslief vond twee dingen waar ze weg van was en we konden het zo mee nemen. Als een volleerde pakjesdrager slingerde ze de doos op haar hoofd en wandelde de winkel uit, zus twee kwam erachter aan met een onhandig formaat om te zeulen en ik werd gespaard. De hitte sloeg loom neer. Opgewekt om iets wat het ei van Columbus leek, gingen we het vieren bij een nieuw restaurant aan het fort. Bij de brug ernaar toe was het een drukte van belang. Daar werd gezwommen in de Vaartsche Rijn en dromde jeugd om elkaar heen. Lichtzinnigheid vermengde zich met het opspattende water bij het duiken van de ophaalbrug.

Het restaurant was dicht, het uitzicht prachtig, een volmaakte stilte op het lege terras tussen de waterpartijen met leliebladeren. Bij de volgende stek hadden we meer succes. We konden ter plekke reserveren en aanschuiven. Aan de overkant van de sloot liepen kuddes paarden in de weilanden. Geen autoweg te horen, slechts gakkende ganzen op hun vlucht en het plonzen van de vissen in het water.

 

Langzaam zakte de boulevard uit mijn systeem. Bij thuiskomst appte zus dat manlief moest wennen aan het een en de ander niet het juiste blauw was. Op het oog iets aanschaffen is moeilijk, maar geen nood. Hun huis ademt harmonie. Alles sal reg kom.

15 augustus is een dag waaraan je zo maar voorbij kan lopen of misschien is het wel extra in je gedachte omdat je weet dat vriendin hier ergens jarig is. Voor anderen is het een Nationale Herdenkingsdag en dit jaar is het heel bijzonder, want vandaag herdenkt men dat Japan capituleerde op 15 augustus 1945. Precies 75 jaar geleden kwam er een eind aan de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Afgelopen donderdag zat er bij de krant een speciale bijlage met verhalen en foto’s uit die tijd. In een column van Linda Huijsmans staat het verhaal van de zanger Blaudzun, ofwel Johannes Sigmond.

Zijn naam was me bekend, maar zijn repertoire eigenlijk niet. Johannes zijn opa zat in een werkkamp in Japan en zijn Oma in een Jappenkamp in Indonesië. Met zijn oma ging hij, toen ze negentig werd, naar Auschwitz en tijdens de reis begon ze ineens over haar kampverleden te praten. De vreselijkste feiten kwamen boven tafel. Wat restte bleek de haat voor alles wat met Japan te maken had, pas heel veel jaren later kon ze een Japans echtpaar uit de kerk een hand geven. Johannes merkte daarbij op: ‘Je kunt wel bevrijd zijn uit een kamp, maar zolang je blijft haten ben je niet echt vrij.’

Ooit schreef hij de nachtmerrie van Peter en de wolf uit het hoofd van zijn zoontje, door de volgende tekst:

They won’t eat us
They won’t beat us
Though the noises on the stairs
Will come and go

Leave a light on
Close the gates of hell

Tonight
The wolf’s behind the glass
Sleep tight
Lay your head to rest

White lights grow
Hey hey
Like the shadows on your wall
Hey hey
You don’t have to be
Afraid
Soon will be the break of day
Window’s closed

Tonight
The wolf’s behind the glass
Sleep tight
Lay your weary head to rest
Tonight
The wolf’s behind the glass

In 2016 besloot hij als Blaudzun tijdens de Nationale Herdenking dit lied te zingen omdat ‘er in ieder mens een klein kind met angstdromen zit’, beschrijft hij in een taal zo prachtig dat het rechtstreeks roert. Het lied zelf is van een breekbaarheid en zegt precies dat wat ieder mens die angst kent of een dergelijke nachtmerrie heeft meegemaakt zal voelen. Bestrijdt het monster door het in de ogen te zien en raak bevrijd door je te ontdoen van zijn wapens. De angst en de haat.

 

Het is een gegeven. Mensen die die gruwelijkheden hebben meegemaakt en er niet over praten. ‘Als je het niet noemt, is het er niet’ is hun credo. Maar ze worden verteerd door wrok en angst. Diep weggestoken vreet het zich een weg door de ziel of trekt het een muur op van kilte. Een discrepantie omdat het de vrijheid die we nastreven, belemmert en er nauwelijks aan te ontkomen valt. Dat het mogelijk is, blijkt uit het verhaal van de oma van Blaudzun, met zijn lied als schot in de roos, om een trauma te helpen verwerken.

 

Toen bij mij in de groep twee zusjes vanuit hun raam van heel nabij hadden gezien hoe een man werd doodgeschoten, konden ze er niet in de kring over praten. Ze wilden er wel een tekening over maken. Door letterlijk ‘handen en voeten ‘ te geven aan de beelden, die te gruwelijk waren, vonden ze de woorden om kwijt te kunnen wat als een koude angst om hun hart lag.

 

Dat de zoon van Blaudzun nachtmerries kreeg van Peter en de wolf is ook een gegeven om over na te denken. Hoe vaak ik het verhaal niet heb verteld, omdat het zo heerlijk was met de muziek erbij. Maar misschien is dát de indringende factor. Juist de muziek versterkt het gevoel, van het vreugdevolle, van de zorgeloosheid, maar ook van de dreiging en de angst.

Dit lied van de wolf achter glas versterkt het verlangen naar die bevrijding. Het zorgt ervoor dat alles wat lelijk is, achterblijft en dat er ruimte komt voor nieuw. Waarachtige vrijheid.

 

 

Als een zonnetje zoefde De Blauwe Prins weer over het asfalt. Stempel in zijn paspoort en de weg vrij voor nieuwe ontdekkingen. Dat was de eerste actie na een verkwikkende nachtrust en na de blik op het balkon. Overal had donder geslagen en bliksem geschicht, was er regen in overvloed naar beneden gekomen, behalve hier. Dat betekende eerstelijnszorg voor de tuin. Geen gieter was er de afgelopen twee dagen ingegaan, omdat ik dacht, wist, rekende op die verlossing. Niets bleek bewaarheid geworden en derhalve ervoer ik de soepelheid ná de keuring, de opgeschoonde airco en de zomercheck nu aan den lijve.

Stoffen muilen aan de voet ontdekten in een mum van tijd bij het lopen van de parkeerplaats naar de tuin, naast een nog dampende sloot, dat het pad welhaast natter was dan de sloot zelf. Nou ja, bij wijze van spreken. Ik dacht aan dauw, maar in de tuin bleek alras dat er zowaar regen was gevallen. Plaatselijke buien die extreem plaatselijk konden zijn.

Grote droppels in het alchemillablad bevestigden de veronderstelling. Het was tien over acht, er hoefde geen gieter meer in. Droge stoffen oude schoenen in de tas en zus op doek mee om thuis verder te kunnen, Rembrandt-aquarelverf erbij voor het weekend. Regeren is vooruitzien. Dag lieve tuin, dag atelier tot later. Terug wipte Haas naarstig voor me weg en bleef bont zandoogje kalm zitten. Wat zou je je druk maken.

Op dit vroege tijdstip had ik minder mensen in de winkel verwacht, maar het was een laveren pur sang, meer dan in de avonduren. Oudjes in beraad voor de groenten, de kaas, bij het brood: ‘ Doe mij maar…of nee toch liever…of nee, die eerste, die wordt het.’ Winkelpersoneel in de milde ochtendstemming toonde een en al bereidwilligheid en geduld. Het karretje laveerde verder, met de scanner on top was ik vrij snel de winkel weer uit.

Dagdromen nu de dag nog volop voor me lag. Krantje, croissantje en jus’d’orange vers van de pers in afwachting wat de tijd brengen zou.

De dag ervoor was een groot succes geworden in de Cremertuin. Wat een heerlijke plek met haar grote picknicktafels, zand, trampoline, klimhutten en volkstuintjes van te behappen formaat. Alle kleinkinderen waren voor het eerst, denk ik, sinds coronaregels samen aan het spelen. Kleinzoon 1 had voetbalknie-pech. Er zit een MRI aan te komen, hij mag niet veel doen en dat is voor iemand die met de bal aan zijn voet geboren is, erg moeilijk. Zijn broer, kleinzoon 2 compenseerde door dubbele energie en de kleine dribbelaar van het drietal speelde zijn eigen verstoppertje in de boomhut. De jongste twee, kleindochter en kleinzoon genoten zichtbaar en zorgden ervoor dat het een vroege lunch werd. Tussendoor volgde nog een foto van het stel met de zelfontspanner van dochter. Garantie voor hilariteit en derhalve, lachende gezichten. Ik wandelde in de schaduw terug naar de leenauto, die ik bij dochterlief in de straat had gezet.

Het leverde bezorgde blikken op. ‘Zo’n end. In de schaduw blijven hoor.’ Kinderen worden moeders, als ze zelf kinderen hebben. Natuurlijk verlies ik tappelings ruim vocht, maar de beweging alleen al is bittere noodzaak als vereffening voor de passiviteit, waar deze vochtige warmte toe dwingt.

In de supermarkt kom ik een oude bekende van lang geleden tegen. ‘Wat zie je er goed uit’ kraait ie als een volleerde Meiland tussen de jam en het blikgehakt(ken Uw klassiekers). Zijn grote grijns bij deze woorden verzachtten elke eventuele onzekerheid en zorgde voor een opgewekte en veerkrachtige tred, ondanks de zware boodschappen.

Er is maar weinig voor nodig om een topdag te laten stralen, maar met deze onverwachte glans huppelde ze voor twee.

Vandaag krijgt De Kleine Blauwe Prins hopelijk een stempeltje voor goed gedrag in zijn garagepaspoort. Om hem er spic en span doorheen te loodsen, was er het voornemen om door de wasstraat te rijden. Ik reed langs het gebouw en durfde niet. In de buitendouches werden de bolides met een zilveren straal onder handen genomen, er werd gewassen, gepoetst, gewaxt en opgewreven met pluizige doeken, dat het een lieve lust was. Net alsof de temperatuur hier beduidend lager leek. Ik durfde niet. De wasstraat, zoeen waar je je willoos en stuurloos moet laten leiden door de rails waar je op staat, was de nachtmerrie. Een keer heb ik me laten verleiden tot die overlevering en bij iedere nieuwe handeling sloeg de paniek toe.

Ik reed er naar toe, observeerde én reed door. Regelrecht naar mijn vertrouwde washok bij de pomp vlakbij, waar ik de zaken volledig in de hand kon houden. Eerst het interieur aanpakken en daarna de glans en de glorie.

Binnen de kortste keren dat de brede stofzuigerslang alles naar binnen zoog, wat hem voor de snoet kwam, liep ik in waterstralen leeg als een ballonnetje. En ik had nog wel gewacht tot de namiddag. Het was ondoenlijk, maar het werk moest voort. Een kwartier later en twee kilo lichter reed ik De Kleine Blauwe naar de topping. Rise and shine, geen centje pijn, maar mijn fond de teint lag in glinsterende dikke druppels op het gezicht net als de rest van de minieme maquillage. Voldaan maar brak wist ik nog een boodschap te doen en de bank thuis te bereiken. Het had voeten in de aarde gehad, maar het was de moeite waard. Morgen kon ik in de vroege ochtend met een gerust hart Prins ter keuring aanbieden.

Peinzend bedacht ik me dat er een wasstraat naar Amerikaans model moest komen, waar men ‘Klaar terwijl U wacht’ een aantal poetsfanaten de honneurs waar liet nemen. waarna de oude getrouwe, tot in de puntjes gewassen en gestreken, zijn weg kon vervolgen. Ze zijn er wel, die poetsers, maar beslist niet voor ‘een heitje voor karweitje’.

Met de wasbeurt vallen de kleine gebruikskrasjes en butsen meer op, maar de glans wint het. Prinselijk staat hij te wachten op het parkeerterrein. Van de juffrouw van de garage mocht ik zo’n twoseater ter vervanging meenemen, maar ik wilde niet als een sardientje opgesloten zitten in dat kleine conserveblik.

Na de escapades van gisteren overmande de slaap en de bank spreidde haar vleugels gewillig. Nestel je maar. Alles wat aan programma werd uitgezonden, gleed voorbij zonder notie. In de nachtelijke uren zorgde de ventilator voor de eerste overbrugging van kookpunt naar koelte en halverwege de nacht, toen de natuur het zelf weer kon, mocht ze uit, maar was ik klaar wakker.

Geen nood met het overvolle vroege ochtendprogramma. De Kleine Blauwe stallen op een prépensioenentijdstip en daarna naar de Cremertuin, de volkstuin van dochterlief, waar alle kinderen met kinderen zich zouden verzamelen voor de lunch. Het is tijd om de zomer te vieren, met bramentoeten en tomaten, met bonen en radijzen en hier en daar een kropje sla. Daarna een verkwikkende regenbui graag, als ik met De Kleine weg zal spurten bij de garage met die denkbeeldige kroon op het dak, een Prins waardig en zeker De Blauwe.

 

Al met al is het een roerig jaar. De onwetendheid, het larderen van meningen, al dan niet doordacht, wonderlijke besluiten vanuit de hele wereld, stuwen mijn gedachten op tot ze stollen in het zoeken naar het kleine geluk. Kleinzonen in de tuin, de middelste verguld met een plantenpotje vol fonkelende zwarte bramen en zijn bruine kijkers al net zo sprankelend, door het vooruitzicht op zelfgemaakte jam. De vlierbessen zijn niet klaar voor een match, dus we zoeken door, tot hij zeker een halve pot bij elkaar heeft gesprokkeld.

 

De kleinste boef struint met zijn  ondeugende kijkers de tuin af en verlegt grenzen door bij de achterbuuf binnen te lopen. Op zijn gekrakeel, als hij met ietwat te harde hand door zijn oudere broer wordt teruggeduwd naar mijn territorium, komt de oude kijken. Onverstoorbaar blijf ik water putten, want eer de hitte helemaal losbarst, moet het klaar zijn. De jongste helpt nu mee gieteren. Er zijn stoere spierballen voor nodig. We doen ieder de helft van de bedden en zijn met een uurtje klaar. De beloning is Italiaans ijs na een tien minuten rijden.

Afscheid nemen en naar huis. Lome warmte zorgt voor de compensatie van het slaaptekort van de afgelopen dagen. De brommende ventilator zet mijn denken op stil en al snel ben ik vertrokken naar verlichtende oorden. Ik droom er een kinderlijke wereld bijeen, waar niets de lading heeft van het nu, maar waar het onbevangen is en open. Verkwikkend zo’n kleine bijslaap. Een douche versterkt extra en op mijn paasbest reis ik af naar het dorp aan de Linge, waar vriendin woont aan het eind van de wereld en we haar tuin induiken om eerst zaden te verzamelen die er ruimschoots te vinden zijn. Stokrozen, goudsbloemen, lathyrus, papaver staan welwillend hun rijk gevulde zaaddozen af in een belofte op een volle bloementuin voor het volgend seizoen.

Er hangt onweer in de lucht en onderweg rijd ik door een kleine wolkbreuk, maar ben er ook zo uit. We zitten aan de tafel voor de kas en kijken uit over het land, spotten een valk die af en aan vliegt om het jong te voeden, registreren prachtige mammatuswolken die rozerood kleuren, welvende rondingen verzoeten de sfeer en met water, wijn en knabbeltjes komt er veel langs van alles. Boeken, actualiteit, kinderen, kunst, gemeenschappelijke vrienden. Het feit dat we niet kunnen knuffelen, belemmert als niet tevoren. Vriendin en vriendlief en ik zijn van het fysieke contact maken en onderstrepen de behoefte met genegenheid en liefde. Ze klinken door in ieder woord.

De grote viervoeter eist zijn aai kwispelstaartend op, legt zijn grote kop op schoot en bedelt aandacht. Ter compensatie van het gemis  spint hij goed garen en krijgt een overvloedig deel. Aan het eind wandelen we naar achteren voor een blik op het nieuwste werk in het atelier, de kracht van de monoprint, en even ben ik terug op school. Druk bezig, tijdens een workshop monoprint, met de kinderen en de oude wasmachinewringer uit voorbije dagen, waar print na print vanaf rolde terwijl ze hengelden aan de slinger. De opgetogen gezichten na ieder resultaat dat onder de rollers vandaan kwam, met de verbazing over een, in hun ogen, toevalligheid die kunst werd.

Met de belofte van ‘gauw nog eens’ maakt de kleine blauwe kilometers en komt het besef dat deze bijzondere avond alleen opgeslagen is in geheugenfoto’s en het woord. Goede wijn behoeft geen krans.

Vanmorgen vroeg om vijf uur was ik met een druk op de knop in het prachtige Noorwegen, dat ik alleen maar op deze manier uit documentaires ken. Het was puur toeval omdat op FaceBook Sergio en Axel langsschoven met hun docu: ‘Van de kaart‘.

Op alle fronten een juiste benaming, als wereldkaart, als menukaart en als ansichtkaart met groeten uit Noorwegen. Ergens sluimert een stil verlangen. Als ik nog eens op reis ga, en de behoefte is er totaal niet, dan wil ik alleen nog maar naar dit soort landen. Waar de ongekende schoonheid een mantel draagt van onbestendig weer en zonne-uren tot het minieme beperkt zijn. Zeker in deze dagen van tropenhitte hier. Wij zijn echte Noorderlingen en kunnen niet uit de voeten met het sub/tropische klimaat, waar de huizen met hun grote vensterpartijen roepen: ‘Kook mij, kook mij.’

https://www.npostart.nl/sergio-axel-van-de-kaart/06-08-2020/VPWON_1316724

Sergio is een beroemde Belgische Chefkok, die nooit iets anders gedaan heeft dan zichzelf aan het werk houden in de branch en nu, in dit programma, de wereld over reist vergezeld door Axel, om culinaire oorspronkelijke ingrediënten de zijne te maken. ik vertoef met hen in een onderwaterrestaurant en proef de geur van het bos, waarvan de soep gemaakt is. Er is een ontmoeting met een zeewieren expert, die ze ter plekke ook zelf gaan verzamelen. Ze gaan voor wilde zalm vissen in de rivier en krijgen een staaltje filosofie over de schoonheid van de eenvoud van het leven en Sergio plukt paddestoelen waarvan achteraf blijkt dat er ook giftige tussen zitten. Dat horen ze van een paddestoelenvrouw waar ze in de achtertuin logeren en die eigenlijk alleen maar de betrouwbare cantharellen plukt, al zijn er gifitge soortgenoten die er bedriegelijk veel op lijken. Als klap op de vuurpijl gaan ze duiken naar de eeuwenoude schelp ‘de Noordkromp’, St Jakobsschelpen en Coquilles , die door Sergio bereid worden à la Haute cuisine met behulp van de andere verzamelde ingrediënten. De ontroering bestaat uit het zwijgende ondergaan van alles aan schoonheid, wat hij heeft laten liggen in zijn leven, dat tot dan toe alleen uit werken, werken, en werken bestond. Het contrast met de natuurmensen die ze tegenkomen is groot.

Heerlijk wakker worden terwijl de koele ochtendbries nachtelijke dromen verdreef.  Jawel, vannacht gewoon geslapen. De wijze kwam erin langs. Hij moest naar een voorstelling, maar ik hield hem nog even tegen. De aanleiding was vast en zeker het antwoord dat ik hem op zijn mail had gestuurd een paar dagen terug. Altijd weer feest om zijn beleving in het verre Hongarije te ontvangen. De zorg te horen om wat hij operette-artiesten noemt, die onze wereld besturen en zijn ervaringen met een szájmaszk, het mondkapje, in een overvolle bus richting Szigetvár na drie maanden zelfisolatie.

 

Alle deuren zitten weer dicht, de ventilatoren zijn uit, de rust is weergekeerd. De zorg om de binnentemperatuur brengt een bepaalde onrust. Om zeven uur de krant al, straks eerst naar de tuin om met gieters slootwater te zeulen, zo’n stuk of vijftien en dan is het klaar. Gisteren was zelfs lopen al inspanning te veel. Mocht nog wel de oude boomgaard en de dierenweide, de plek waar vroeger de stad ’t Geyn heeft gestaan, aanschouwen. Sfeer proeven en merken dat in die lome warmte het juist lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan.

 

Een kleine big van het hangbuikzwijn kwam als enige knorrend op me af. Poes, kalkoen en pauw liepen gemoedelijk naast elkaar en de pinken hadden het te warm. Door het park met haar oude bomen en nieuw aangelegde speelplekken terug belandde ik midden in de bloemen-en pluktuin.

Het is te warm om te plukken. De bloemen zouden zielige verlepte bosjes zijn bij thuiskomst. Thuis maak ik in plaats van een salade met Oost-Indische kers er nu een met courgette, paprika, citroen, peper en zout. ‘Fris en zomer in de mond maakt het hart gezond’ in variatie op een thema.

Klaas Vaak weet mijn deur niet meer te vinden. Zomerhitte blijft lang hangen binnen de muren en bemoeilijkt het inslapen. ‘De eerste klap is een daalder waard’zei mijn vader in dergelijke gevallen. De klap blijft uit. Zoonlief staat goedwillig zijn ventilator af. Alsof ik over de zeven zeeën vlieg, mijmer ik. Onder het sonore gebrom van de luchtverplaatser vlieg ik rechtstreeks met een wapperende slaapvlecht in de nek naar de, tja , welke zee ook alweer. Opzitten, Google raadplegen, oké. Eerst de Middellandse zee. Ahhhh, ik lees dat de zangvogeltjes op de borden komen te liggen van de Maltezers, omdat ze nog altijd de jachtbuit van de stropers gretig afnemen. Geen wonder dat er kaalslag is bij  onze beschermde gevederde vrienden. Er vliegt een verhaal met me mee. Ze is klein van stuk en heeft een zwart koppie. De zwartkopmees laat een angstige triller horen. Het zwart van haar kruin kan wedijveren met de donkere nacht.

Ik denk aan de kleine winterkoning in de tuin, aan de geelgors en de lijster. Er volgt een visioen van een kaalgeplukt vogellijfje op een wit bord met de pootjes omhoog, zoals laatst de dode merel uit de vijver en weer ben ik klaarwakker.

Ik kom niet verder dan de eerste zee en zoek in het donker de sterrennacht vanuit het slaapkamerraam af naar bekende punten. De grote beer als steelpannetje, een of twee verdwaalde Cassiopeia-sterren, waarvan er een altijd schuin boven het raam pinkelt en hoor zachtjes het zoete lied van het mannetje, van Ellie en Rikkert. ‘Er was een mannetje, dat zich verveelde…’

Het brengt me terug bij de kleine Prins, een ander klein mannetje en weer naar het heelal. De verhalen zorgen alles behalve voor slaap. Om vier uur haal ik de stekker uit het stopcontact en daalt de rust met een overweldigende hitte neer. Zoonlief wordt wakker en biedt oordopjes aan, doet het voor en controleert of ik het goed doe. Potdicht hoor ik geen ventillator meer, voel wel de bedriegelijke koelte en val onder die koude luchtstroom eindelijk in slaap. Geen droomloze, maar ik vergeet door de vermoeienis het avontuur op te slaan. Als ik wakker word en de stekker eruit trek, heeft de dag de nacht zweterig ingehaald.

De vogels spoken door mijn hoofd. Vooral de barbaarse manier van vangen met de lijmstok. Wat valt er te peuzelen aan een eenhapscracker van broze botjes. Ooit heb ik er van gehoord, maar destijds nog geen voorstelling van zaken gemaakt, terwijl ik nu veelvuldig ‘vogel en merel’ door in de tuin te zitten en te observeren en de beelden een gruwel worden op het netvlies. Ondanks de slapeloze nachten blijft vermoeidheid uit. ‘Als je je ogen dicht hebt, rust je ook uit‘ vertelde mijn moeder ons, die zelf soms nachtenlang, met de kerkklok mee, de slagen telde. Ik hoor ze in gedachte, in alle toonaarden sinds eeuwen en tel mee.

Er ligt een nieuwe opdracht te wachten, buiten een verhaal voor de kinderen over deze brute vogelaars. Ooit in het grijze verleden, 30 januari 1295 om precies te zijn, kreeg ’t Geyn, een kerkdorp onder de rook van Utrecht, stadsrechten. Net als het verhaal van de Swifterbanters en de vondst van de vrouw met kind hier in Het Klooster, vormt het een uitdaging voor een nieuw verhaal. Geschreven op de grondvesten van de geschiedenis maar met een eigen twist voor de basisschoolleerlingen van de groepen zeven en acht.

Voer voor een uitgebreid onderzoek en een uitdaging. Daar duik ik straks in, met open ogen, dankzij de oordopjes. De zeeën bewaar ik voor de nacht. De tweede zee wordt de Adriatische zee. Ontdek de wereld vanuit je (te)warme bed. Dat krijg je met zeeën aan tijd en ruimte.

Na een woelige nacht een gat in de dag geslapen. Het is elf uur. De moeheid van de vorige nacht met de wespen sluimerde de hele dag al achter de ogen. Door de hitte in de huiskamer op de bank beland met deuren wagenwijd open, trokken flarden van insluipers door de sukkelslaap langs, waardoor er controle op controle volgde. Al die loze momenten, zowel van eventuele spelbrekers als hazeslaapjes, zorgden ervoor dat er een tijdstip aanbrak, waarop het onmogelijk werd om de slaap te breken. Weer boven op bed, in de te warme kamer, viel ik van de planeet.

Verjaardag vieren van jongste zuslief. Om een uur al op pad en volkomen tegengesteld aan de normale bezigheden, zou het een beetje ‘passivité’ worden. Spelletje, hapje, ijsje, diner. Ik vond dat er een goede rosé niet mocht ontbreken en besloot te lopen naar zuslief, zodat er onderweg bij de grootgrutter wat voor het tweede deel in huis gehaald kon worden. De kleine blauwe bleef thuis. Zuslief zou me terugrijden.

Bij deze zinderende hitte is het een kwestie van beheersing met lopen. Een balans tussen niet te hard en niet te langzaam. Rosé, tapenades, een midi-stokbrood, en knoflookcrème paste net in het rugtasje. Bij de wereldwinkel was er een sjaal met verhaal in de mooiste kleuren. Omhalzen. Natuurlijk stond de brug open en in de schaduw werd het wachten op het passeren van de pleziervaartuigen.  Topseizoen, dus ‘tout Nederland’ trok voorbij. Iets later dan verwacht was de entree van de flat een welkome koelte na het gewicht van de zomer.

Spelletjes spelen was zo niet ons ding. Eigenlijk deden we het nooit. Maar het werd de aanleiding voor de diepgang in het gesprek. Eerst gebbegeiten op de golflengtes van de jarige, waardoor sommige van ons wel en anderen helemaal niet de spelregels begrepen  en daarna de diepte in. Niets is leuker. Het bleek dat ik mijn lagerse schoolperiode automatisch op de hunne had geplakt terwijl het in feite heel anders was. De jongsten hadden alleen maar op de Meisjesschool gezeten en ik was van de meisjesschool naar de ‘nieuwe’ school in een andere wijk gegaan. Hoe dat toch werkt, herinneringen, eigen beleving, tijdspanne die vervormt. We drenkten het verleden in een limonsekt en toosten op de toekomst.

Het ijsje in het oude dorp was een goed idee, al was het alleen maar om de kou weldadig op je tong te voelen met een half rondje dorp om te compenseren. Slenter, slenter, lome dag.

Daarna ging het koers naar huis van zus twee. Echtgenoot opgehaald, kritische noten vereffend en op naar het restaurant in een andere stad in de buurt. Wind als een warme mistral op het terras, waar het stadse leven voorbij ruiste in de vorm van de grote gelede bussen, die vlak langszij gleden. Binnen een misverstand over de datum, maar achterin nog een tafel vrij.

Het waren stuk voor stuk luxe hoogstandjes, de gerechten, maar als altijd, in dit soort gelegenheden, was voor mij de ingelegde gember het hoogtepunt. Vijf gangen en een toetje was teveel De vijfde sloeg ik over, maar het zwarte sesamijs , dat grijs uiteen viel op de lepel, was het proberen waard.

 

Toen we om het weerspiegelde kasteel in de slotgrachten kunst, fontein en een zachtroze avondlucht vingen, sijpelden de kilo’s door de voetstappen weg. Eenmaal op huis aan waren we in evenwicht.

Het was vannacht een beestenbende. Buiten voor het raam vlogen de vleermuizen af en aan. Kleine donkere schimmen, van de spouw naar de bomen en weer terug. Mug zoemde wakker en met het licht aangeknipt werd de jacht geopend. Vervolgens kwam wesp plagen. Een nijdasserig gebrom van een kwaaie wesp, die blind tegen de muren en de ramen opvliegt was alarmfase 1. Binnen de kortste keren zaten er vier in mijn schamele optrekje, al dacht ik dat het steeds dezelfde was. Het observeren van het, zich wassende, beestje, toen ik nog dacht er met één te maken te hebben, was niet handig. Er ontstond een verhaal achter het bestaan van het dier. Ik kon niet meer voluit meppen met mijn gevouwen krant. Ze had net zorgvuldig het achterlijf schoongepoetst. Zoonlief kwam toen, op wat mijn moeder een onchristelijk tijdstip zou noemen, thuis. Een geluk bij een ongeluk.

Hij heeft geen enkele band met stekende insecten en ligt derhalve onder een klamboe  met een elektrische vliegenmepper naast het kussen. In dit geval, overvleugeld door overmacht, een laatste middel. Nu met de ramen potdicht, smoor ik in stilte. Het gebrom is opgehouden. De vliegenmepper ligt naast me. Wat de volgende stap is, is kijken waar de haard zich bevind. Er moet haast een nest in de buurt zijn. Mug heeft in de afleiding haar kans waargenomen, maar de jeuk is alweer gezakt. Muggensteken zijn peanuts vergeleken bij de dazen, die rondcirkelen boven het gemaaide gras en zich gulzig vastbijten in het bezwete lijf.

Het organische paste bij het onderwerp waarover ik aan het lezen was. ‘Het boek van Jongen’ van Catherine Gilbert Murdock. Middeleeuwse toestanden in het Frankrijk van 1350. Ik volgde  de pelgrim Secundus en Jongen die bezig waren aan een spannende en lange een voettocht naar Rome. De geur en de stank schimmelden tussen de zinnen omhoog in het rumoer en gekrakeel van de grote stad, die ze aandeden. Alleen het nijdige zoemen van de wespen leidde af. Alles kon altijd nog erger en dat was een troost in deze dagen van onzekerheid, nu er machteloos moet worden toegezien op invloeden van buitenaf. De Pest hield in die dagen huis en haalde eveneens alle zekerheden onderuit. Helaas kostte het geen moeite om daar een voorstelling van te maken.

Jongen bezat bijzondere gaven, die hij zelf niet zag. Gebocheld als hij was, bleek de simpele oplossing voor zijn probleem een ransel op de rug gebonden, waardoor de bochel niet langer waarneembaar was voor anderen en er voor het eerst geen beschimpingen plaats vonden. Als er een probleem is, is een oplossing nabij.

De wespen hadden eieren voor hun geld gekozen door bij het eerste licht dat de nacht in tweeën brak, de wijk te nemen naar elders. Het raam mocht weer wijd open, om met het gekoer van de twee duiven, een in de boom voor het huis en een die antwoordt verderop in de wijk, te horen verhalen over nachtelijke avonturen en hun voornemen voor de aanbrekende dag. De lucht kleurde langzaam roze, een Baker-Millerroze volgens het boek: ‘Het geheime leven van kleuren’ van Kassia At. Clair. Een kleur die, in 1979,  volgens hoogleraar Schauss, minder agressief zou maken. Baker en Miller lieten een cellenblok lichtroze verven in Seattle, waarna het geweld scheen af te nemen. In de jaren erna waren er tegenstrijdige resultaten en de toepassing van het weeë roze nam weer af.

Rustgevend was het zo aan de lucht wel, zeker na de onstuimige nacht. De koele luchtstroom verdreef de muizenissen en even later had het roze plaatsgemaakt voor een warme oranje gloed.

 

 

Gisteren las ik in een oude zaterdageditie van Trouw opnieuw een fantastische recensie van Janita Monna voor het gedicht Waddeneiland van Ida Gerhardt. Ida als vroege klimaatdichter, avant la lettre in het rijtje dichters van nu: Joke van Leeuwen, Bart Moeyaert, Charlotte van den Broeck, Tsead Bruinja en  Ilja leonard Pfeijffer. ‘Deze dichters komen in opstand tegen de vernieetiging van de aarde’ schrijft ze. In het manifest dat ze uitgaven, stond: ‘We zijn lyrisch over de natuur en ziedend over de destructie.’ Janita vraagt zich af of Ida het manifest ondertekend zou hebben.

Ze was een natuurbeschermster. Ida Gerhardt kende ik van naam in de jaren tachtig, maar vreemd genoeg heb ik nauwelijks wat van haar gedichten gelezen. Het was destijds een leven vol gedichten, waar Vasalis altijd hoog aan de lijst is blijven prijken. Natuur leerde ik in die dagen mondjesmaat kennen om met die kennis  later uitgebreid er in te kunnen duiken, toen moederschap niet langer haar oog hoefde te laten vallen op kind. Met de eigen tuin kwam het leerproces dat de liefde voor de natuur voeding gaf. In mijn gedichten is ze terloops aanwezig en spreken woorden existentiële zaken, dood, liefde, verlangen, eeuwigheid als herinnering voor voorbije zaken. In de Mijmeringen is natuur vrijelijk aanwezig en pakt uit. Wat wonderlijk dat de zaken gescheiden blijven in de vorm.

https://www.klimaatdichters.org/

Ik kende de klimaatdichters als groep niet. Iedereen die natuur een warm hart toedraagt en mee wil helpen om vernietiging te voorkomen kan instappen met poëzie, proza, theater en andere initiatieven. Hun website is inspirerend en een stimulans om schoonheid te vangen. Daar valt ook het hele manifest te lezen. De missie is ‘Het herstel van de planeet’ middels de kracht van een wereldwijde kunstenaarsgemeenschap. Het zal in ieder geval bewust maken van het feit dat we zelf veel in de hand hebben. Hier in de buurt zijn deze week achter elkaar drie achtertuinen met stenen gevuld. Grote betonnen leegte met een enkele bloembak erop. Het staat haaks op de volkstuin, waar het een lieve lust is aan hommels, bijen, vlinders, aan woelmuis en haas, aan vogels te kust en te keur, aan pronkende bloemen in uitbundige kleuren. Het is niet moeilijk om te schrijven over zoveel schoonheid en kracht.

Nu de eerste bloei is geweest en met het opruimen van de bruingeworden delen de plant opnieuw haar jonge scheuten geeft, opleeft onder warme aandacht, toont ze haar veerkracht, wat garant staat voor succes. Elke minieme kleine stap in de goede richting is er een en vele stappen zullen net zoals vele woorden in die richting, bergen verzetten. Deze kracht verdient het om beschermd te worden met woord en daad.

Het begint al jong, bij de eerste kiem van kind en bloem, liefde doorgegeven door met recht de vruchten te plukken, gratis en voor niets, de hele dag door. Zelfs de kleine stadstuin met tegels en hier en daar een enkele struik onder de wapperende was. Of zoals bij mijn moeder de forsythia en die ene perenboom, in de lente de bloeiende papavers en de akelei. Een tegel eruit is voldoende voor een geveltuin, een blauwe regen of clematis, een stokroos of geranium.

‘De Akelei’ is door Ida Gerhardt in woorden gevat naar aanleiding van een aquarel van Albrecht Dürer en wordt hier voorgelezen door Piet de winter. Het is de herinnering aan mijn moeder die de akelei haar kracht geeft, met haar prachtige kleuren en dansende bellen. Ze is om te koesteren.

 

 

Vroeger dan verwacht belde zus aan. Alles stond al in de steigers. Een koeltas met de resultaten van koelkastschumen, een in de haast gemaakte geschaafde courgette/paprikaslade met appelazijn, olie en peper en zout. Twee flessen water, een plat, een met prik. Alle zussen hadden een koelkastschouw gedaan en het beloofde  een goed gevulde picknick.

Het weer was prachtig, bestemming snel gekozen met een losse toets, een plekje aan de Linge ergens tussen Buurmalsen en Culemborg. Bij een verleidelijke idyllische, schaduwrijke plek aan het water zouden we aanmeren. Onze reputatie is er een van lang zoeken. ‘Als we naar de Lingedijk gaan komen we er vanzelf,’ dacht ik. Maar de Lingedijk was afgesloten en we werden een groot stuk omgeleid. Uiteindelijk zagen we de borden van Mariënwaerdt. De Linge werd losgelaten bij het zien van de grote walnootbomen, waardoor de zon schaduwrijke flinters strooide, aan de rand van een gedorst stuk land met een aantal rondstappende ooievaars.  De perfecte locatie, uit de zon onder  een beschermend bladerdek.

 

De wind tussen de bomen was verfrissend. De lucht was strakblauw en buiten de bomenrij hing de warmte als een deken over het vlakke kleurrijke land. Het geel kreeg kracht door het blauw en groen. Meer was niet nodig . Op de kleden stalden we alle meegebrachte waar uit. Salades, filet, de courgette, tomaat, bruin brood, toost, rijstcrackers, kers, druif, water, witte wijn en rosé. Zus had een jurk en een bloes, besteld op internet en een regelrechte miskoop, die we natuurlijk alle vier moesten passen. Achterstevoren leek het op de schorten van vroeger, de bloes was een floddertje eerste klas en ik had exact dezelfde besteld maanden geleden. Dit was al net zo’n debacle.  Het zorgde wel voor de lol. Bloes kon ook nog als sjaal omgeknoopt. Ik kreeg de jurk mee als schilderschort, maar de twijfel voor vruchtbaar gebruik blijft.

 

Aan de overkant was een groot veld met geel, ik dacht eerst zonnebloemen, maar bij nadere inspectie bleken het ontluikende pompoenen te zijn, met haar gele bloemen en klein vruchtbeginsel. Midden in het veld stond een toefje veldbloem. Zomaar, alsof de natuur zelf met cadeautjes had gestrooid. De ooievaars waren nu op dit veld aan het stappen. Zus drie kwam ze van dichtbij vereeuwigen en ik haalde er een paar met het toestel dichterbij. Ze blijven gracieus met hun klepperende snavels en hun lange stelten..

Het was genieten. Van elkaar, van al het lekkers met een goed gesprek over keuzes maken, gekkigheid en gemijmer en natuurlijk de traditiegetrouwe foto van vier met de zelfontspanner, zoals bij iedere andere picknick. Zuslief berekent de afstand en de neer te vallen plek, waarna er altijd hilariteit ontstaat en de lach verzegeld is. Veel van deze picknicks zijn voor een dagje uit of op vakantie, maar dit was een spontane actie van tussendoor.

Even spontaan veranderde de gezelligheid weer in natuur, schoon opgeleverd voor de in grote getale voorbijtrekkende e-bikes en fietsers. Met een koffie en thee bij Proeflokaal Marie besloten we de dag. Slipper van zus vier was ter ziele, dus liep ze op de grote bergschoenen van zus twee onder haar zwierige zwarte rokje de landswinkel in. Voor geen gat zijn ze te vangen, die zussen van mij.

Ouderwets hoedjes passen en bedenken dat we niets nodig hadden en daarna ras op huis aan met de belofte om het zaterdag nog eens dunnetjes over te doen. Lucht-kussen en gezwaai. Het was weer een waar genoegen.

 

Een broodbakje diende als bramenbakje. Voor het zover was, hadden we er al een hele dagtaak opzitten, kleinzoonlief en ik. Ik had hem opgevist bij het zwembad. Niet in het bad zelf, maar uit het badhokje waar hij bibberend in zijn natte bullen aan kwam lopen. Zo’n hokje is in mijn beleving altijd te  krap geweest. Het was decennia geleden dat ik me in een badhokje bevond. Nog vele jaren eerder waren ze met mijn puberlijf te verkiezen boven de grote schapenhokken, waar alles door elkaar zich om moest kleden. Al keuvelend bereikten we de auto. Eerste gang was een ritje naar mijn geliefde kweker, die op vakantie bleek. Iets verderop was een tuincentrum. Twee paarsbloeiende struikjes voor de lege plek gekocht en een paar kleine mensen handschoenen, de lichtblauwe graag. Kleine wensen komen altijd uit.

Met de buit in de kleine blauwe prins naar de supermarkt voor een ‘spekkie-voor-je-bekkie-maaltje’. Twee halve stokbroden, een croissant, mierzoete toetjes, niet de meest gezonde maar met smarties natuurlijk, chocomel(weet je wat ik het allerlekkerst van de wereld vind…), vers gesneden fruit van allehande, tzaziki en een surpise-ei, die zonder choco-vingers direct opgepeuzeld werd. Verwenoma, volgende keer weer gezond.

Op de tuin zelf de rugzak met de meegebrachte dino’s sjouwen, terwijl ik in evenwicht met twee tassen de spierballen liet rollen. Twee kleine benen drentelden mee, de ogen speurden naar de grond. Honderd vragen over de ringslang, verwachtingsvolle blik. Bij de tuin eerst de handschoenen aan. Noeste arbeid en daarna lekker eten, bedachten we. Scheppen met de manshoge spa voor kleine jongens lukte wonderwel. Gieteren was feest. Lekker veel water in het gat en de struikjes erin met de dinonamen: ‘de Calyopteris’. Na gedane arbeid is het zoet rusten. Op de zachte kussens, al het lekkers op de tafel, in de schaduw. Lekker smikkelen, van alles een beetje en soms heel veel. De twee toetjes gingen schoon op.

Daarna was de grootste wens om het water te gieteren. Broeskop erop en honderd zonvangende stralen water verhoogden de feestvreugde. De onderkant sproeien was in alle vrolijkheid teveel beknotting. Grenzeloos kreeg alles een pets water aan de voorkant en ik reikte tot over de achterkant van de bloembedden. Daarna was het de beurt aan de bramen. Binnen de kortste keren was het bakje vol. Twee frambozen, heerlijke kleurencombinatie, mochten er ook bij. Giegelend bij de springbalsemien met haar springzaden en kriebel in de knijphand. Volgend jaar heb ik vast een springbalsemienenbos.  Ik moest de deur van het atelier ver open duwen, om hem de dikke hommels en bijen te laten ontwijken, die nektar zogen uit de kelkjes en vlak voor de deuropening hun goedkeuring bromden. We zochten in de insektenboeken naar de tong van een bij. Een bruine buistong.

 

De grote Thyrannosaurus Rex kwam te voorschijn. De klei ook en op het meegebrachte oude laken kleide ik een evenbeeld van de dino voor hem. Met takjes als ogen, topzwaar en gestut met nog meer takken het lompe lijf met de armen en de poten, schubben met het aardappelschilmesje en zelf nog steeds viezehandenbibbers. Zien doet deuren openen. Ook een bonkje klei om te rollen en te rillen. Serieuze gespreksstof over kwaliteiten, iedereen kan wat, soms kan je goed voetballen, soms hard rekenen en soms alles weten over dieren.  Hij kon veel, maar tekenen niet. ‘Als je wat wil leren, moet je het proberen’, dook een van mijn lijfspreuken op met een grote grijns. ‘En zo is dat. Nu gaan we scheuren. Dat is een heerlijk werkje’. Repen scheuren van de het grote oude dekbed, kleine lappen maken als schilderdoekjes, met de tanden op elkaar hulkte hij de lappen uiteen, waar ik ze ingeknipt had. Succes verzekerd.

Tikbal met het oude verweerde bowlingsetje. De pionnen wilden niet staan, dan maar liggen en aantikken met de bal. Hij scoorde er vijf, ik raakte er een. ‘Ik maak een punt voor jou erbij’ troostte hij en schoof rechtstreeks mijn hart in. Met mama en zus kuierden we naar de auto.

‘Ik heb het hol van de ringslang gezien’, vertelde hij trots aan tafel. ‘Het is gemaakt van stro’. Pannenkoeken waren de kroon op het feest. Als een (c)omaroosje droomde ik die nacht van dino’s en kleine handschoenen, ringslangen en springbalsemienen. Een groot en uitbundig pretpakket.

 

Een lummeldag was het resultaat van eerst Zomergasten terugkijken. Onder de indruk van Nazmiye Oral door haar mooie werk, haar uitstraling en haar ideeën, viel er genoeg te peinzen en kwam er weinig uit handen. Eerst ging het haar in de Henna. Het nieuwe grijs mag dan in de mode zijn, maar henna-auburn valt ook niet te versmaden. Een klus, die wat tijd en zorgvuldigheid vergt. Met moed, beleid en trouw verwordt de badkamer niet tot een smeerboel. De hennapap moet niet te dun zijn anders loopt ze je nek in, maar ook niet te dik, want dan dekt het niet goed.

Met een hoofd in de henna kan je weinig anders dan verder kijken naar het programma en ondertussen een zomerbeurt aan de voeten geven. Polijsten, invetten en aflakken. De poezelige voetjes zijn er weer. De henna heeft goed gepakt. Het haar ziet er vol en glanzend uit.

Geen zin om naar de tuin te gaan. De dreigende lucht stort een heel kleine, dikke droppel-bui uit, maar meer is het niet. Appje naar dochterlief, morgen bramen plukken met kleinzoon op de tuin. Een goed plan.

Het idee zorgt ervoor dat ik klaar wakker ben op een heerlijk vroeg tijdstip. Pluis heeft me in eerste instantie gewekt. Sinds ze op dieet is is ze veel levendiger en slaapt minder. Ik dus ook. Ha ha. Toen gisteren de dag kabbelend voorbij trok ben ik de keuken ingegaan. Met zoonlief terug van vakantie kon er wel wat gehusseld worden, want er is een dankbare afname. Met publiek werkt het beter. In de koelkast vond ik  een wat bejaarde aubergine. Met een recept voor ‘Pikante harissacouscous met feta en olijven’ ging ik aan de slag. Omdat niet alle ingredienten voorhanden waren, zocht ik uit de voorraad een passende smaak erbij. De feta liet ik weg en de olijven werden vervangen door een pesto. Pas aan het eind, daar waar de harissa door de couscous werd geroerd, ontdekte ik dat ik geen harissa meer had. Dat betekende zelf maken, want wat is harissacouscous zonder harissa? Het was goed te doen en eigenlijk had het, achteraf gezien, veel meer smaak. Dat bleek toen ik, trots op mijn brouwsel, in de koelkast een potje harissa vond. Mijn eigen maaksel was iets minder pittig, maar lekker vers met de rode pepers, de knoflook, de kruiden en de tomatenpuree.

Dat houden we erin. Eigenlijk grijpen we zo snel naar kant en klaar, terwijl zelf maken een middagje keuken en veel voldoening oplevert. Met zeeën aan vrije uren is het een goed voornemen.

Tijd om een klein programma te bedenken voor vandaag.  Een tochtje naar de kweker is een goed idee.  Dan kan de lieve kleine schat meehelpen een mooie volle vaste plant voor achter in de tuin uit te zoeken. Ze moet komen op de plek waar ik eergisteren schoon schip maakte en de melde en het perzikkruid heb verbannen. Het is er een beetje schimmig en het heeft behoefte aan kleur.  Er staan nog wat wilde korenbloemen en een malve, beide wat slap en pierig, want hoog doorgegroeid om boven de melde te komen, die al okselhoog stond. Als we de klus samen klaren wordt het zijn plant, misschien moet het dan wel een struik worden. We zullen zien.

Daarna lekker lunchen en niet vergeten bramen te plukken die met hun glanzende dieppaarse velletjes boven op het Jip-en-Jannekepoortje roepen: ‘Pluk mij, pluk mij’. Daar hoort een klassieker bij. Het sprookje van vrouw Holle in geuren en kleuren. Een makkie met een toet vol bramen.