Uncategorized

En lente

Ondanks de regen kwam er toch een verwachtingsvolle app van zuslief. Natuurlijk wilden we mee wandelen. Het was de eerste keer weer sinds drie weken, omdat er allerlei bezigheden tussen door waren gefietst. Ons gevoel bracht ons naar het Doornse Gat. We besloten de groene route te nemen, dat zou twee uur wandelen zijn.  De naam ‘Het Doornse Gat’ voelt als volksverlakkerij, want het gaat niet de diepte in, maar juist de hoogte. Ik kende het al en zette in op bedaard. Met de pauzes om naar vogels te turen, de uitbottende knoppen te bewonderen of een manier te vinden om de modder te ontwijken en daarbij stiekem op adem te komen,  kwamen we boven. Zuslief merkte nuchter op: ‘Als je omhoog bent gegaan, mag je ook altijd weer naar beneden’. En zo is dat. Hou vol, hou vast.

IMG_3100  IMG_3113

Rond de top was het een slagveld, bomen lagen ontworteld kris kras door elkaar of leunden steunend op andere bomen. Af en toe kwam er een met mos bekleed groen tapijt tussendoor, dat er uitnodigend zacht uitzag en de helling vriendelijk liet glooien. Een grote tractor had bovenaan de berg naar beneden toe diepe voren getrokken in het modderige pad. Ze hadden zich met hemelwater vol laten lopen hier en daar. Gelukkig lag er een groot weiland naast. Daar was het wandelen goed te doen.

IMG_3107  IMG_3099

De boomstructuren leverden een mooi schouwspel, net als de verharde zwammen en schimmels op het dode hout. Hoog boven ons tekenden silhouetten een ragfijn filigrain. Ergens roffelde een specht. Hier en daar stond nog een verdwaalde paddestoel en onderaan de berg waren een paar bomen, die aan kunst deden. Om de stam heen had zich een ingenieus bouwsel van bast gevormd. Het deed me denken aan Fred Carasso en zijn ‘Worstelaar’, die te bewonderen is in de Fundatie. Ook de boom zelf was in het gevecht gewikkeld, omdat ze rondom werd omarmd.

IMG_3140

Het was inmiddels gaan regenen en dat zette harder aan. Ik had een poncho en was een grote hemelsblauwe vlek tussen het glimmende natte bruin. Lekker lang en een goede bescherming. We kwamen aan het eind van ons wandelpad, 4000 stappen verder en een stief uurtje gelopen. Bij lange na geen twee uur, maar omhoog. Misschien telde dat dubbel. Voor mij in ieder geval wel.

IMG_3143

Zus wist een restaurant voor de bitterballenborrel, vaste prik en geliefd na iedere wandeling, maar schoot halverwege een bospad in. Daar was het Doorns Rosarium. Het bleek een aangenaam en ruim opgezet restaurant te zijn, met heerlijke lounchhoeken, grote raampartijen en uitzicht op het terras. Daar streken we neer. Na gedane arbeid is het zoet rusten en keuvelden over van alles en nog wat. We raken nooit uitgepraat. Terwijl we er zaten, ging de bui helemaal los. Goed gedaan, vonden we zelf. Een mooi begin om er weer in te komen.

Via Langbroek op huis aan voerde het lange lint ons door de polders. De kieviten waren al aan het dartelen en bovenop een lantaarnpaal zat een verregende buizerd naar het wegdek te loeren. Versomberen doe ik niet met al die nattigheid, maar het is nu wel mooi genoeg geweest. We hebben regen voor het hele jaar gehad.

Vandaag schijnt weer de zon. Daar moeten we ons dan maar aan laven, want ik vrees dat er nog voldoende hemelwater in het vat zit. De kauwen gaan los en vormen een mooi contrast als zwarte schaduwen tussen het goud. Ze spelen Van Gogh in mijn ‘voortuin’ en lente.

 

 

3 gedachten over “En lente

Reacties zijn gesloten.