Uncategorized

Het leek de Zuiderzee wel

Eerst moesten we door een woud van windmolens heen, voordat we bij de uitgestrekte weilanden rond Luttelgeest kwamen. Het vlakke land was doorkruist met autowegen. Ik kon niet anders dan een klein stuk Zuiderzee-ballade zingen. ‘Eens ging de zee zo te keer, maar die tijd komt niet weer, water leit nou achter de dijk’.

Het landschap riep een vleug weemoed wakker. Dochterlief draaide resoluut een oprit op. Dat bleek niet de Hoeve te zijn, maar een kweker en de camping met een zelfde soort naam. Nog een stukje door en duimen dat niemand wist dat daar zo’n ontdek-je-plekje lag, De Orchideeënhoeve. Valse hoop, begrepen we, bij het zien van het overvolle parkeerterrein.

IMG_3014

Ik heb altijd een dubbel gevoel bij dieren in gevangenschap, ook al hadden ze aardig de ruimte. Kleine apen liepen hoog en droog boven onze hoofden. Koi karpers dromden samen op een klein stukje vijver, waar het voer uit de voerbakjes in het water kwam. Ze verdrongen elkaar. Kleinzoon en ik probeerden de speurtocht te doen, maar er viel zoveel te ontdekken, dat we onze ogen uitkeken en er geen raadsel meer bijkon. Hij had bovendien zijn eigen speurtocht bedacht. ‘Zoek de schildpadden’. Altijd prijs.

HLLC5578De komeetstaartvlinder

Dochterlief nam de klauterpartijen voor haar rekening, maar daardoor miste ik wel de enorme poppen van vlinders in de vlindertuin. Ik rustte uit op een bankje en genoot van die mooie blauwe Morpho, de komeetstaartvlinder en die grappige vlinder in een doorkijkbloes, met de toepasselijke naam ‘Greta Oto’.

Bij het Jungletheater werd een show opgevoerd. Een soort quiz over wat sommige dieren aten, en er was een uitverkoren oma met haar kleinkinderen, die dapper een sprinkhaan zonder vleugels at en de kleinkinderen stukjes voerde. Ze hoorde bij onze groep die de kikkers heette. Bij de andere groep, de Spinnen, weigerde een moeder de krekel en later nam ze, zonder te weten wat het was, een ieniemieniehapje groen snot, terwijl ze angstig over de lepel heen gluurde. Het bleek guacamole te zijn, maar ja, als er eerst een krekel en een sprinkhaan aan vooraf waren gegaan, zou iedereen argwanend worden. De dappere oma kreeg een groot applaus.

IMG_3056

De flamingo’s kleurden prachtig oranjerood, maar bij hen vroeg ik me altijd af of ze gelukkig zwaren. Soms zou je in hun diepste binneste willen gluren.

IMG_3043

In een vijver overbluften de meervallen de koi karpers in grootte. Ze zwommen heen en weer, loerden naar de randen waar mensen over hingen, hadden amper de ruimte om hun snorren te laten waaieren.

IMG_3036

Kleinzoon genoot van het kruip-door, sluip-door tussen de enorme Tropische planten, lianen, de touwbruggen en de uitkijktorens. Bij de Lorituin haakte hij af, terwijl we nog buiten stonden. De kleine papegaaien vlogen de gasten zonder pardon in de haren op zoek naar het lekkere hapje, dat je voor een euro mee naar binnen kon nemen.  Dat werd hem te gortig. Dieren zijn leuk, maar op een veilige afstand. Je moet de kat niet op het spek binden. De kameleon die hij gemakshalve een komodovaraan noemde, was er helaas niet.De meervallen waren walvishaaien, want met een ongebreidelde fantasie werd alles werkelijkheid.

IMG_3094

De orchideeën hingen in vol ornaat allemaal aan een touwtje, een ingenieus dradenspel. Wat een monnikenwerk. De kleuren waren prachtig en het veredelde handwerk bewonderenswaardig

Een kindermenu mocht niet ontbreken en wij wilden alleen een patatje, maar dat bleken twee borden vol te zijn. De mevrouw had er nog een paar schepjes extra opgedaan, glunderde ze. Hoe we het ook probeerden, we kwamen er niet doorheen. Besmuikt schoven we de servetten over het nog te volle bord en lieten gauw het dienblad de kar in glijden.

XWFN2175

De Vlindertuin was een perfect slotaccoord. Vanuit de Tropische hitte reden we, met een rugzak vol herinneringen, naar huis door de stromende regen, dat alles in dras en plas veranderde. Het leek de Zuiderzee wel.

6 gedachten over “Het leek de Zuiderzee wel

Reacties zijn gesloten.