Uncategorized

Dansparels

Het was genieten van jarige vriendin en een eigen theeuurtje voordat iedereen binnen zou komen stommelen. Het was al weer te lang geleden en dan moet er bijgepraat. Over missen en liefde en vriendschappen en alleen zijn of niet. Om vier uur kwamen de eerste vriendinnen binnen druppelen. Het was internationale vrouwendag en in mijn beleving was dit dé onbenoemde dag bij uitstek met al die buurtvriendinnen, die zo eigen en open waren. Waar tussen neus en lippen door, de gebruikelijke zorgen werden gedeeld en een hoger doel. Vrouwen die, al dan niet zonder echtgenoot, het leven aan gingen en keuzes maakten. Iemand had een date, waarbij de hond meer gestresst was dan de vrouw zelf. Ze had haar baggy broek aan, geen kekke jurk, maar was gewoon als zichzelf gegaan en zag er wonderschoon uit met haar grijsblonde haren in een staart en de los omgeknoopte lichtgrijze das op al dat zwart. Zo moet het zijn. Niets te verliezen. ‘Wordt het niets dan kom ik weer terug om gezellig door te zakken’.

Er werd gewag gemaakt van puberzoon, die uit huis was en het bepalen van een grens. Wanneer zeg je kinderen de wacht aan en stuur je ze op hun eigen ontdekkingspad. Op kamer bij moeder is goedkoop, maar moeder schiet er niets mee op. Iets om mee aan de slag te gaan. Het ligt aan de ruimte die puber in blijft nemen. Steeds een tandje meer, tot hij het hele huis overneemt en moeder denkt: Help ik verzuip. Dat zijn grote en kleine zorgen en een druilerige zondag is bij uitstek geschikt om deze zaken te bespreken.

IMG_8264  IMG_8263

Elkaar complimenten geven en vragen om de stoere paardrijlaarrzen van het lijdend voorwerp onder haar mooiste jurk in plaats van de afgetrapte crocksloffen. Ook al ben je thuis, omdat ze jarig is en compleet mag zijn. Een lach en een traan en veel Corona, want angst blijft twijfelen over genegenheid tonen. Een warme omhelzing of afstand houden. Vooral als je elkaar een tijd niet hebt gezien blijft het moeilijk. Gelukkigzijn er ook prachtige taarten uit dat gerenommeerde warenhuis. In het kader van ‘Als je je zelf niet kietelt…’

IMG_8266

Bij de volgende pitstop, het enorme restaurant in het dorp om de hoek, zitten de zussen, zwager en broer, waar de gesprekken van de middag worden weggewuifd met de Hollandse nuchterheid, er geen gradatie meer wordt aangebracht in conditie of risico. Nuance ontbreekt. Het was gezellig maar weer totaal anders dan de twee verschillende ontmoetingen daarvoor. De doop in de ochtend en de verjaardag van vriendin. De akoestiek was lastig. De houten binten van het half ronde hoge dak namen flarden gesprek mee en weerkaatsen terug, Een sonore ondertoon bleef rondbrommen en maakte het gesprek moeilijker te verstaan. Kwinkslagen en het lot van een pakjesbezorger kwamen langs. Ook de voorgeschiedenis van de familie. Boeiende materie voor een andere keer. Arme hardwerkende voorvaderen, die allen een zwaar beroep hadden gediend. Van het veen tot aan het steen. Waarom grootvader zestien keer verhuisde in de stad in korte tijd. Dat was dan om de belasting te ontlopen. Als je korte tijd ergens woonde, werd die niet opgelegd. Deze moeite, die men moest doen om wat centen uit te sparen was voor ons nauwelijks voor te stellen. Buiten de prietpraat om die mooie gedachten. Werelden van verschil op alle fronten.

Lubach trekt  in de late avond de boel weer recht. Kritische geluiden die tot overpeinzing aanzetten. De grollen en grappen af laten glijden en de kern eruit vissen.

Deze ochtend werd ik vroeg wakker door een harde knal, alsof ze tegen de pui van de flat aangereden zijn. Op blote voeten het balkon op, maar ik kan niets zien. Ik hoor wel praten. Gauw weer naar binnen. Als ik nu verkouden wordt, weet ik wel waar het aan ligt. De twijfel voorbij. Kou die optrekt en doet huiveren. Koffie dan maar en daarna weer een nieuwe dag met dansparels.

Een gedachte over “Dansparels

Reacties zijn gesloten.