Uncategorized

Rode konen en de volle aandacht

Dat was een matineuze ochtend om iets mee te maken dat allang niet meer was gebeurd.  Een van mijn kinderen van de oude school had me uitgenodigd voor haar doop in ‘Een dienst in de taal van de kinderen’ zoals dat zo mooi heette.

2020-03-08 10.07.14

Het was een ranke kerk met mooie spitse toren, een modern ontwerp van zo’n tien jaar terug. Het paste perfect bij de naam die aan het gebouw gegeven was of vice versa, een bedachtzaam gekozen naam. ‘De Rank’. Het lag op een steenworp afstand maar de Tomtom wilde me over de snelweg laten rijden. Eigenwijs besloot ik mijn eigen weg te volgen. Ik begreep de beweegreden. De kerk lag niet een wijk verderop, maar in die voorbij het park. Hemelsbreed gemeten paralel aan de snelweg. Ik was op ruim op tijd en dat was de hoofdzaak. Een dienst is in deze kerk meer een optreden van de dominee. Ze had een mooi roomwit gewaad aan. Haar haar was wit en warrig. Ze liet zich helemaal gaan met een verhaal uit de bijbel over de vrouw van Mozes, ja dezelfde uit dat biezen mandje. Zij heette Sippora en ik vond het een zorgvuldige invalshoek zo op internationale vrouwendag. Er was over nagedacht. De dominee speelde zelf de rol van Sipporra en hield daarmee de aandacht van de kinderen vast. Als ze in de verte tuurde om te zien wie daar aan kwam gereden in de vertelling, draaiden alle hoofden om.

De kinderen kregen de gebruikelijke rituelen voorgeschoteld. Elk kind afzonderlijk werd naar voren gehaald. Dat oogde bijzonder prettig. Evenveel aandacht voor elke doop. Mijn leerling mocht als oudste als eerste. Bovendien was er nog iets bijzonders. Ze had nadrukkelijk aangegeven dat het haar wens was gedoopt te worden, want dan had ze het gevoel erbij te  horen. Het water, al dan niet gewijd, vloeide, de doopkaars brandde en de kinderen stonden al dan niet verlegen voor het publiek in hun mooiste outfit. De jongste, een baby zelfs in een echte doopjurk.

2020-03-08 10.01.35

Wat heel bijzonder was dat Berdien Stenberg er was, de dwarsfluit-docent van ons kindlief. Samen met de moeder van de laatste achter de vleugel gaven ze twee miniconcerten. De eerste was het Siciliano van J.S. Bach, het tweede, na het doopritueel, was haar bekende Rondo Russo. Met de heerlijke akoestiek en de overgave waarmee beiden speelden was het een extra cadeau voor iedere aanwezige. Het was een mooie dienst, warm en sfeervol. Na de doop trok de stoet dopelingen met ouders door de kerk terwijl ieder uit volle borst ‘Lang zullen ze leven’ zong al dan niet in Gods Gloria.

De koffietafel erna was een aftasten van wel dan niet handen geven of omhelzen. Bij de wc werd druk handen gewassen, extra grondig  ingezeept en afgespoeld. Daarna was er een klein feest bij ons lijdend voorwerp thuis, die genoot van alle extra aandacht. Een van mijn lieve kinderen, die na de onderbouw naar een andere school was verhuisd, was nog steeds bevriend met haar. Ik sloeg dus twee vliegen in een klap. Twee schatjes-patatjes om te knuffelen. De dag kon niet meer stuk. Alles wat muziek speelde trad op. Een dwarsfluitconcert van Berdien en pupil, mams weer achter de piano, een  concertje van Berdien zelf, een vioolconcert van mijn ex-leerling en een piano-optreden van haar jongere zus, een dwarsfluitconcert van het feestvarken, moeder achter de piano met optreden van zus, die Tango-gewijs haar danskunsten liet zien. Met een optreden van de zingende vader en nog een nocturne van Moeder kwam er een einde aan een onverwachts mooie en gevulde beleving.

Het werd een prive concert ‘Gluren bij de buren’, de dominee was er, Berdien natuurlijk en de vrienden, lekkere cupcakes, cadeautjes, drank in overvloed en Oma legde alles vast. De kinderen, waaronder een aantal kleintjes, waren muisstil. Wat muziek al niet vermag. Rode konen en de volle aandacht.

5 gedachten over “Rode konen en de volle aandacht

  1. Wat een warm verslag met al die rake waarnemingen zo vol liefde en waardering. Ik geef de blog een prominente plek in het archief – hartelijk dank.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.