Uncategorized

Destijds, nu en later

Door een aankondiging in Hebban op Facebook over het nieuwe boek van Elle van Lieshout vloog ik jaren terug in de tijd. Het kwam door de titel ‘Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging’.

Ooit, op school, in een warme septembermaand zochten mijn duo en ik naar een passend kampthema. Wij waren inmiddels door de ervaring specialist in het ontwerpen van boeiende projecten. De verhalen brainstormden we bij elkaar en niets was te dol. Duo had in haar hoofd dat het radicaler kon. Waarom ook niet, dus verzonnen we een winterlandschap en maakten het ons bepaald niet makkelijker. Uitgangspunt van ons verhaal vormden de diepvriesdames van Annie M. G. Schmidt. Het verhaal zelf hadden we passend gemaakt. In ons geval ging het niet om een kapper zoals bij Annie maar om een vader die een verjaardagstaart wilde halen bij de Hema en in de koelcel in slaap valt en terecht kwam in het rijk vn de diepvriesdames. Een beetje van ons en een beetje van Annie. Het verhaal zelf kwam uit het boek: Heksen en zo.

De moeilijkheidsgraad zat hem in het aankleden van dat IJsrijk. Het bos was herfstiger dan ooit. We speurden naarstig naar lakens, bedelden bij ouders, liepen de kringlopen af. Daar viel wel wat op te duilkelen.Een van de ouders werkte in een bruidsmodezaak en daar konden we de afgeschreven exemplaren van krijgen. Het was hier en daar een tikje behelpen, want die jurken waren gemaakt voor maatje pink, maar met veiligheidsspelden en stukken laken was er een mouw aan te passen, We wurmden onze moederlijke buiken in de jeugdige tailles en lieten de rits open middels die inzetstukken. Het werd een hilarisch kamp en de kinderen waren onder de indruk vaan al dat wollige wit in tule en kant.. Een heel avontuur ontspon zich en toen er ten tijde van de ontknoping echte Hemataart werd voorgeschoteld kon het feest niet meer stuk.

scannen0102

Misschien dat dat wel een onderliggende gedachte was. Het onmogelijke mogelijk maken, een maakbare wereld. Die filosofie heeft heel wat mooie avonturen opgeleverd. Soms geïnspireerd door het verhaal van een ander, maar vaker dankzij de ongebreidelde fantasie van ons zelf en het brainstormen, waarbij geen zee te hoog was. Er waren evergreens bij als Bep en To, die wel drie keer zijn teruggekomen in het tijdsbestek van mijn schoolloopbaan.  Liesje Herfstbriesje en Pollonia de heks kwamen ook meermalen aan bod.

Liesje herfstbriesjeLiesje Herfstbriesje

Het land van Kijkjerijk ging over Kunst en was een echte Eye-opener. Met de fototoestellen van de groep werd er anders gekeken naar de gefotografeerde objecten. Afval bijvoorbeeld of vergankelijkheid, rond of hoog. Naar alles werd gekeken vanuit een ongewone invalshoek, waardoor een klokhuis of een roestig blik tot kunstobject werden getransformeerd. Natuurlijk ondersteund door een spannend verhaal en een meisje dat hulp nodig om de schatkist van het land van Kijkjerijk te vullen met de verkoop van de gemaakte foto’s en zo de koning uit zijn depressie te halen.

009

Ieder kind wilde daaraan meehelpen. Succes verzekerd door de grote betrokkenheid. De wisselwerking tussen de kinderen en ons leverde nog veel meer ideeën op. Het verhaal kwam tot leven, telkens vanuit een ander perspectief.  Het was kneden en trekken aan mogelijkheden en onmogelijkheden, breien van gedachten, omvormen van invallen tot ze bruikbaar waren. Een rijke voedingsbodem voor iedereen. Destijds, nu en later.

 

3 gedachten over “Destijds, nu en later

Reacties zijn gesloten.