Uncategorized

Ontvangen en gelezen

Een noodkreet van een medeblogger. Ze vraagt zich af of we niet wat meer open over onze innerlijke pijn kunnen zijn, omdat het minder eenzaam zou voelen, als je die zelf voelt schrijnen. Ze omschreef het probleem goed. Bij anderen lijkt het allemaal zo makkelijk te gaan. Lijkt is schone schijn. Het verleden toont een spiegel met haar gezegdes: ‘Bij een ander is het gras altijd groener’ en ‘Elk huisje heeft zijn kruisje’. Niets is wat het lijkt.

Het delen van die pijn is iets wat je doet met de uitverkorenen. Je eigen naaste vrienden, een betrouwbaar familielid. Ook daar wisten ze vroeger wel raad mee. ‘De vuille was niet buiten de deur zetten’of je goeie naam niet te grabbel gooien’, alles wat deuken op kan leveren in het imago moet vermeden worden.

008

Een nuance is dat er praters zijn en binnenvetters. Een binnenvetter zal nooit het achterste van zijn tong laten zien. Dat wordt bewaard tot in lengte der dagen, om uitgebreid en lang op te kauwen. Ze zwijgen in alle toonaarden. De praters zijn altijd bezig met ventileren. Of dat nu in een dagboek is of in hun hoofd, tegen derden of in een blog, ze schrijven al hun leed en verdriet van zich af. Er is nog een ander soort prater. Die overschreeuwen zichzelf en hun angsten en trekken het masker van de schijn over hun verhalen heen. Ze verschuilen zich. Deze laatste prater is moeilijk uit te pellen. Voordat je bij hun innerlijke emoties komt, is er een lange weg te gaan.

014

Daarnaast spelen nog meer factoren een rol. Ben je optimistisch of niet. Lacht het leven vaker dan dat het huilt. Hoe ervaar je schoonheid, groots of meeslepend of juist in het kleine leven. Vind je troost in de natuur. Ben jezelf een makkelijke prater. Welke betekenis geef je aan het leven. Mooie filosofische vragen om de diepte in te gaan. Bovendien ben je het niet allemaal, maar zijn er periodes, waarin een bepaalde gemoedstoestand je overkomt. Het is de vraag of je er op dat moment over kan praten. Soms schroeft leed letterlijk en figuurlijk je keel dicht. Er zijn dan jaren nodig om het een plek te kunnen geven en nog blijft het schuren.

De wetenschap dat het zo is, dat iedereen dat kruis draagt zou voldoende kunnen zijn. Bovendien is dat leed al in de kleinste dingen te merken. Een opmerking, die men maakt, een oogopslag, een arm om iemand heen, een kwinkslag, een afwerend gebaar. Lichaamstaal zegt veel meer dan de woorden die eruit rollen. Het lezen van mensen noem ik het. Begrijpen wat er gezegd wordt tussen de regels door. Er gaat een wereld voor je open, als je daar op let. Dan is er geen vooroordeel dat een blokkade opwerpt, maar de ruimte om te ontdekken en te ontvangen.

048

In het ziekenhuis waar de maatschappelijke status wegvalt en iedereeen lichamelijke pijn deelt, valt een deel van die uiterlijke kenmerken weg en is de behoefte om te delen groot. Daar is innerlijke en lijfelijke pijn met elkaar verstrengeld en het luisterend oor het allerbelangrijkste. Omdat het verzacht en het helpt om je hart uit te storten.

Een oude Indische wijsheid leerde mij: ‘Elke glimlach die gij uitzendt, keert weer tot U terug’.  En dat is het allereerste gegeven. Jezelf openen ontsluit een nieuwe wereld. Want leed, innerlijk leed, laat zich uiteindelijk graag delen, als er ruimte is om ontvangen en gelezen te worden.

 

 

11 gedachten over “Ontvangen en gelezen

  1. Een heel boeiend thema waar ik vaak mee bezig ben tegenwoordig. Ook met de vraag hoe ‘echt’ mensen zijn, hoe eerlijk, hoe onbevangen. Een logje om in de late avonduren nog eens te herlezen en over te bezinnen.
    Ik houd vooral van pure oprechtheid, maar vind die niet altijd…..

    Liked by 1 persoon

    1. Vooral in het ziekenhuis zijn mensen ongelooflijk eerlijk, niets te verliezen op oncologie.
      Het is zo goed om je gevoelens te durven uiten.
      Jij kan het ook, dat lees ik in je mooie blogjes, logjes(klinkt zo lief).
      Mensen durven soms niet.
      Die hebben onze zetjes nodig.
      Anderen durven niet.
      Hebben soms een zetje nodig ❤️

      Like

      1. Mensen willen soms de schijn hoog ophouden en dat vind ik moeilijk, vooral als ik zelf heel eerlijk ‘mijn waarheid’ durf te zeggen’. Eigenlijk voel ik me dan eenzaam, en dat doet pijn ……
        Zieke mensen zijn vaak goudeerlijk, inderdaad het ‘imago’ valt grotendeels weg.

        Liked by 1 persoon

  2. Eerlijkheid, open zijn als dat kan is voor mij ook essentieel, maar vaak kan het niet, datvoelt eenzaam. Fijn deze blog te lezen, ook de reacties, zie en voel gelijkgestemden.

    Like

Reacties zijn gesloten.