Inspiratie·Overpeinzingen

Op eigen tijd en in eigen uur

De ochtend begint met langverwachte regendruppels op het dakraam in de entourage van een grijzig grauw. Welkom ondanks de twintig gieters die lief gisteren aan de tuinplanten had gegeven om in de verzengende hitte de grootste dorst te lessen. Als dank stak er een lichte verkoelende bries op.

Daarvoor hadden we de vijver leven ingeblazen. Het staat nog niet geheel recht, maar van de week scheppen we het kleintje weer leeg met de emmer en komt er een waterpas bij. Dat wisten we wel, maar we waren nieuwsgierig naar het resultaat van een kikker-en kindvriendelijke vijver. In de vorige was kleindochter al eens pardoes gestapt.

Regenachtig, zondag en vaderdag dat, bij elkaar opgeteld, betekende min of meer rustdag. Even na alle lichamelijke arbeid van gisteren de broodnodige rust pakken en genieten van wat er ter tafel kwam. Lief zou gaan wandelen met onze vriend en had het schoorvoetend besproken omdat we eerst nog dachten naar de tuin te gaan. Dat idee was al in het water gevallen maar ruim ervoor had ik hem bezworen dat het geen probleem was. Er volgen nog vele dagen waarop van alles mogelijk is. Leef bij de dag.

In de Volkskrant, uitgespeld bij een kop koffie op bed, stond een aangrijpend verslag over Rafael Schächter, een beloftevol pianist en dirigent in het concentratiekamp Theresienstadt zangers bij elkaar had gezocht om ze bij wijze van protest het requiem van Verdi te laten zingen. Tot drie keer toe moest hij overnieuw beginnen met instuderen omdat er dan weer een deportatie naar Auschwitz had plaats gevonden. Met groot doorzettingsvermogen was het hem uiteindelijk gelukt om de hoge Nazi-Duitsers dit lied als aanklacht, met een verborgen boodschap in de tekst, in het gezicht te slingeren. Voor de deelnemers een triomf.

De Duitsers waren zelfs niet op het idee gekomen dat het vreemd was, dat een Joods koor een katholieke dodenmis had ingestudeerd. Jaren later werd dit verhaal door de Amerikaanse dirigent en hoogleraar Murry Sidlin ontdekt in Minneapolis. Hij liep langs een boekwinkel met een stapel afgeprijsde boeken voor de deur. Het eerste boek wat hij beetpakte was ‘Muziek In Theresienstadt’. Hij was geimponeerd omdat hij het Requiem van Verdi onder optimale omstandigheden had uitgevoerd en toen bleek het een grote opgave. Hoe was het mogelijk dat deze Tjech het voor elkaar had gekregen onder die barre omstandigheden.

Sidlin besloot zich te verdiepen in dit verhaal en het wereldkundig te maken. Met verscheidene opvoeringen in tientallen steden wordt het concert vandaag voor de 52ste keer samen met het Radio Filharmonisch Orkest, het Nederlandse concertgebouw en vier internationale solisten in de Beurs van Berlage opgevoerd als eerbetoon aan deze moedige Dirigent en zijn koor. Schächter had zijn concert de titel ‘Defiant Requiem’ genoemd. Want wat zich daar afspeelde op die middag in 1944 was een regelrechte aanklacht tegen de wandaden van de Nazi’s en het werd gezongen met de hoop dat er ooit gerechtigheid zou komen. Op donderdag 23 juni zendt de NOS de opvoering uit. Het staat met hoofdletters in mijn agenda.

Inmiddels is het bijna middag en luieren we al lezend en schrijvend verder met het indrukwekkende ‘Dies Irae’ de hymne over de dag des Oordeels van Verdi op de achtergrond. Zo fijn dat dat mogelijk is op eigen tijd en in eigen uur.

Inspiratie·Overpeinzingen

Lang leve het gesternte

Hoe vreselijk blij kan je zijn met een gelukkig gesternte, omdat je het per ongeluk hebt ingezet om iets aan te schaffen dat wel eens een doorbraak in je creatieve mogelijkheden zou kunnen betekenen.

Mijn hele leven lang stuit ik op een gevoel van tekort schieten in het in beeld brengen van wat er in mijn hoofd spookt. Niet in taal, dat heb ik langzamerhand wel in een vorm kunnen gieten, maar vooral in het beeldend vermogen. Dat hapert soms in harmonie met wat ik wens en wil.

Gisteren las ik, en vraag me niet waar ik het onder ogen kwam, over het boek van Marianne Snoek, dat met een stappen plan komt om tekenen met het rechterbrein te leren in: ‘Tekenen(met het rechterbrein)kun je leren’. Het bleek precies dat ontbrekende stukje te zijn, waarvan je intuïtief weet dat het er is, maar niet weet wat je er aan moet doen om het te verkrijgen. Alle onderdelen die er in voor komen zijn me ooit al eens verteld of aangeleerd, maar in deze logische stappen wordt het zo zorgvuldig opgebouwd dat een bepaald resultaat vermoedelijk te verwachten is. Normaliter ben ik sceptisch ten aanzien van alle cursussen die met beloften komen dat je het ultieme zou kunnen bereiken, maar dit zag er gedegen uit en bovendien is het geweldig goed onderbouwd met opdrachten, foto’s, illustraties en video’s.

Ja, ik ben enthousiast en wil het graag beleven. Bladzijde voor bladzijde, opdracht voor opdracht. Later dus meer over deze aanwinst.

Bij de fysio stond er de zesminuten-looptest op het programma, dat was waar ook. Dat was ik even vergeten. slechts helemaal aan het eind duikelde de saturatie onder de negentig om weer heel snel braaf terug te springen naar de 97 in rust. Met twee kleine krachtoefeningen en nog een in de bonus voor thuis konden lief en ik voldaan vertrekken naar de tuin.

Die ochtend was ik met een ‘maan’dag uit bed gestapt. Een wrokkig unheimisch gevoel dat ik nooit weet te herleiden en dat één keer per maand haar intrede doet. Ik wijt het aan die grote volle maan van de nachten ervoor. Altijd al een gevoelig maankind geweest. Met mijn energieke oefeningen bij de fysio verdween het weer als sneeuw voor de zon, of moet ik maan zeggen. Dus herleid ik het maar als volgt: Bij dergelijke dagen moet ik stoom afblazen en als een bezige bij uit de voeten kunnen, anders raak ik kennelijk de overtollige energie en emotie niet kwijt, die me in de nacht hadden overmeesterd.

Soit. Op de tuin hadden we andere perikelen aan ons hoofd. De grote zwarte rubberen bak die als vijver diende moest eruit. Dat moest subtiel gebeuren om de planten en de bloemen te sparen die er omheen stonden. Lief ging in de weer met een schop en veel doorzettingsvermogen. Het viel om de dooie dood niet mee om het gevaarte los te wrikken en te vrijwaren. In doodsangst was er een kleine gele kikker ingesprongen, die ik er eerder na vier mislukte pogingen eruit had kunnen vissen om hem in het gewas er omheen te laten springen op zoek naar een veiliger stekkie.

Bij lief gutsten de straaltjes water van het lieve hoofd, zoveel energie moest er aan te pas komen, maar de aanhouder wint en het lukte hem de hele zware bak vrij te krijgen. Geweldig. Onze recycle -actie kon niet doorgaan want in de naad van de bodem stak een flinke steen.

Ondertussen had ik de beloofde oogst van de tuin beter bekeken en wat ik eerst voor een vreemd soort framboos aanzag, bleek een moerbei in aanwas te zijn. Ook framboos, braam, appel en kers deden flink hun best. Het belooft een hoorn des overvloeds te worden in september. Oogst de vruchten van wat u gezaaid hebt of pluk ze gewoon.

In de vroege avond kwam er op internet een vijvertje van polyethyleen langs, die de helft minder was dan de eerdere vijvers en met veel minder bezorgkosten, maar wel met de leuke verspringing van hoogtes. Mazzelen dus op alle fronten. Lang leve het gesternte.

Inspiratie·Overpeinzingen

Toeval bestaat niet

Schapen tellen, maar iedere keer rennen ze te hard en brengen het hoofd op hol. Klaas Vaak is met prepensioen en heeft zijn zak zand aan de wilgen gehangen. Lief droomt zijn dromen bij elkaar. Buiten blijft het stil op het geluid van de A2 na, die zacht door het open rooster van het raam ruist. De lucht steekt lichtgrijs af tegen het donker van de kamer. Het is 1 uur 26 en de tijd kabbelt voorbij.

Het kopen van de regenton viel in het water. Nee, niet letterlijk, maar het tuincentrum was toch gesloten. Verkeerde interpretatie van de mededelingen van hun website. Ze waren pas tweede pinksterdag open. Voor die dag waren de kaarten voor het Centraal Museum al besteld. Gelukkig viel dat euvel heel makkelijk en snel digitaal te veranderen. Derhalve gingen we vandaag naar het museum en morgen komt alsnog de regenton aan bod. De kleine blauwe kon geparkeerd worden onder de eeuwenoude bomen op het plein naast het museum. Het carillon van de Nicolaikerk speelde een deuntje, de regen tikte vanaf het gebladerte op het dak. Het was zondag en de stad hulde zich in een aangename rust. Met de paraplu op liepen we het Nikolaaskerkhof over naar de ingang van het museum en vielen met ons neus in de kwakzalvers, de barbieren die kiezen trokken en de aderlaters.

Vooral de koelte en de schemerdonkere zalen met de uitgelichte schilderijen vielen op. Een sfeervolle tentoonstelling met als titel ‘De Gezonde Stad, de kunst van het overleven door de eeuwen heen’. Als extra was er ‘De Vaandeldrager’ van Rembrandt en ‘Annex John Akomfrah’ met zijn The Five Murmurations’ in de allerlaatste zaal, een indrukwekkende vertoning van drie films op evenveel grote schermen. Hij heeft ermee een uitleg willen geven aan wat corona over de hele wereld heeft gedaan met iedereen. Het maakte indruk. Als extraatje ontdekte ik Isaac Israels met twee doeken. Pareltjes tussen de andere schoonheden, tenminste voor mij dan.

Na het museum was er een wijntje met bitterballen bij Gist, het restaurant aan de Vaartsche Rijn. Binnen natuurlijk want het regende pittig door. We wisselden uit wat was opgevallen bij de tentoonstelling. De baardtangetjes, een soort voorlopers van het pincet, bijvoorbeeld, het doek met de zeven barmhartigheden die we allemaal hadden kunnen herleiden, en eigenlijk waren het voor mij vooral de kleine doeken die beroerden, de moeder met kind, de min, de strijkster.

Omdat in het restaurant de bediening een heerlijke Gado Gado zat weg te smullen had ik onbedaarlijke trek om me te wagen aan een bewerkelijk gerecht, de ‘Imam Bayildi’ een Turkse schotel van gevulde aubergines, die ik combineerde met heerlijke couscous met rozijnen. Het heet in de vertaling: ‘De imam die flauw viel’. De reden? Hij genoot zo van de overheerlijke combinatie aan smaken, dat hij ter aarde stortte.

In de avond was er de aangrijpende film ‘De Veroordeling’ op basis van de realiteit en het boek dat Bas Haan, een onderzoeksjournalist, had geschreven over de Deventer Moordzaak, en dat alle werkelijke feiten bloot legde, opdat iedereen voor eens en voor altijd zou kunnen zien hoe verschrikkelijk men had gedwaald in deze zaak. De twee gedupeerden, Michael en zijn vriendin Meike, hebben enorm geleden onder de valse beschuldigingen. Het geeft ook een helder inkijkje hoe het mediacircus de emoties op kan kloppen en hoe het publiek zich moeiteloos laat meeslepen in de te berde gebrachte ‘feiten’ tegen deze zogenaamde’ Klusjesman’, die een voor een afgestreept konden worden als notoire leugens.

Na al deze commotie was er gelukkig nog een klassiek concert in het open veld en laat dat nou precies in het Betuwse dorpje zijn geweest, waar wij, de zussen, onze eerste kop koffie dronken op die dag. Dat idyllische plekje aan de Linge. De mooie combinatie van natuur en klassiek zorgde voor de rust in het opgeschrikte gemoed. Toeval bestaat niet.

Inspiratie·Literatuur.·Overpeinzingen

Bij deze

Terwijl Franklin over het land raasde en her en der voor opschudding zorgde, kabbelde de droom stilletjes voort. Een wonderlijke, als altijd, waarbij er een wedstrijdje aan de gang was van: Wie er het snelst op handen en knieën om de tafel kon lopen. Iemand verzekerde mij, dat ik het echt kon proberen op mijn versleten knieën en dat dat geen schade zou geven. Inderdaad ging ik als een speer en won de wedstrijd. Het resultaat was dat ik eindelijk een keer op het ouderwetse vroege ochtenduur wakker werd. Koffie en genieten van het oplichten van de donkere nacht.

Gisteren kwam dochterlief gezellig theeën, maar ze had alleen de kleine dribbel bij zich. Die moest uit zijn autoslaapje en zijn dikke jas gepeld worden en keek nog wat pips in het rond. Maar zodra hij in de kamer was, ontdekte hij zijn vriendin, de pop Greetje, en smeekte mij haar tot leven te wekken. Zijn naslaap verdween als sneeuw voor de zon door Greetjes grappen, helemaal toen ze hem wel wilde opeten. Dat leverde een hoge, ietwat, angstige maar ook uitgelaten lach op. Het monstertje, een vingerpopje van het bijbehorende monsterboek, leverde grote hilariteit op tijdens het voorlezen. Vooral omdat hij steeds de herhaling zelf kon nazeggen. Dat er geen goed einde was, deerde de lieverd geen seconde, schaterend bewoog hij het vingerpopje over de bladzijden. Hoe meer monsters, hoe beter, hoorde je hem denken. Daarna was het de hoogste tijd voor crackertjes en appelsap.

Ineens dacht ik aan de mappen boven, die ik dochterlief wilde laten zien. Studiemateriaal van Speel je wijs, dat al jaren stond te verstoffen in een tas achter het bed. Ziezo, weer wat ballast over boord. Dribbel had ondertussen de doos met kleine auto’s ontdekt en speelde een heel spel in zijn eentje, iets wat hij als geen ander kon. Wij konden heerlijk bijpraten.

Zoonlief kwam zijn vogelaars-attributen laten bewonderen en toen de twee Turkse Tortels ondanks de striemende regen er lustig op los pikten in de voederbak konden we door de Swarovski- verrekijker de druppels als diamantjes op hun veren zien liggen. Het was een aangenaam verpozen en natuurlijk ging een bakje met de eerder gemaakte pasta richting huis. Dribbel zond, hard lopend om de niet aflatende regen, kushandjes over de galerij in het ritme van zijn rennende schoentjes. Later appte dochterlief dat de jongens van de pasta gesmuld hadden en dat alles schoon op was.

In de Skype met lief een schematische weergave voor het programma van de volgende dag, nu dus. Straks rij ik om elf uur richting Hoek. Daarna gaan we richting Den Haag en na het onderzoek gaat hij voor een paar dagen mee naar huis. Het grote voordeel van een weerzien is dat het extra genieten is als je elkaar in de armen kan sluiten. Nu nog duimen voor een gunstige uitslag en dat stormachtige Franklin zoet gaat rusten. Dat geeft een geruster gevoel. Hij gromt hier nog steeds een beetje na. Daarna mag het wel wat droger worden allemaal. En lichter…Letterlijk en figuurlijk.

In de boekenbijlage van de krant trok een recensie van het boek ‘Waar gezongen wordt’ door Shula Tas de aandacht. Ze gaat in het boek op zoek naar haar identiteit. Ergens wordt beschreven hoe ze zichzelf ziet: ‘Als een rode draad mij zou verbinden met alle generaties voor en na mij, dan zou die op dit moment alleen bestaan uit een klein rood puntje. Een gênant klein stipje in de eeuwigheid. Een losse noot op een verder lege partituur. Een lied zonder begin en zonder einde, zwevend in een vacuüm van tijd’ De conclusie van recensent Onno Blom is de volgende: ‘Door haar verdriet en schaamte onder ogen te zien probeert ze haar lot te omarmen. Zich te verzoenen met het onvermijdelijke’. Een boek ‘dat zich op de grens van feit en fictie beweegt’ lijkt me uitstekend geschikt voor de lijst van ‘te lezen boeken’. Bij deze.

Inspiratie

Het was welletjes

De storm die gisteren vooral in de nacht raasde, hield me danig bezig. Ergens tussen slaap en waak hadden de gedachten een even stormachtige karakter dat alles met de veiligheid van de reis naar Rotterdam te maken had. Was dit wel verantwoord. Zoals gewoonlijk schoof ik alle bezwaren opzij en ging gewoon aan de gang met de gebruikelijke voorbereidingen. Met loon naar werken was de wind bij het over de drempel naar buiten stappen zelfs gaan liggen en gaandeweg de reis brak de zon zowaar door en kleurde de ochtendspits bijna vriendelijk.

De kleine blauwe prins snorde onverstoorbaar door op zijn volle tank en ruim op tijd kwam ik aan op de plaats van bestemming. Op de parkeerplaats waren een stel jonge mensen driftig aan het vegen en bij mijn poging te parkeren gebaarden ze driftig. Het raam open om te horen dat het om een berg glasscherven ging, een van de glazen platen was omgewaaid. Dat betekende achteruit manoeuvrerend en op een van de twee vrije plekken aan de weg te gaan staan. Net had ik ingeparkeerd of schuin achter hoorde ik een klap en daar lag op de net schoongeveegde straat weer een nieuwe stapel glas. Er was nog een plaat gevallen. Met de moed der wanhoop bleven de vegers vegen. Een voorstelling op zich dit hele tafereel.

De hele dag voorstellingen voorgeschoteld krijgen in het mooie jeugdtheater Hofplein was als een cadeautje. De entree was goed opgezet met een warme ontvangst en veel aandacht voor de anderhalve meter. Ruim voor tijd was onze delegatie compleet en konden we het aanbod verdelen. Kritisch bezien en vooral invoelen is de modus waarmee de verschillende uitvoeringen bekeken worden.

De eerste voorstelling riep bij de kinderen de ‘overspannen reactiegraad’ wakker. Dat ging gepaard met onrust en veel gepraat er tussendoor, gefriemel en geschuif. Het thema, een quiz, gaf daar op zichzelf al aanleiding toe.

Daarna was er een stuk waarachter een hele filosofie schuil ging over het verwerken van de dood van een vader en dientengevolge een overbezorgde moeder, waardoor de jongen een verstikkend gevoel overhield, maar het bleef vooral hangen op het kleurloze decor, de wonderbaarlijke verbeelding van de overleden vader. Te ver gezocht, te veel bedacht en niet bij het kind gebleven. Het had wel tijd nodig om dat te laten binnenkomen.

Drie heren waren er om een slapstickachtig vermaak in elkaar te draaien met een orgel, een vel papier waarop getekend kon worden, een blaffend hondje, alweer een doodskist en vooral een overdosis aan rommel op de vloer. Komisch, vermakelijk, afwisselend en dat allemaal in een hoog tempo onder vermakelijke orgelmuziek en andere geluiden. Ze noemden het zelf Cartoon-theater en die vlag dekte de lading.

Daarna was er een recycle-machine. De vuilniszakken vlogen ons om de oren en het was grappig. Af en toe kwam er een belerend vingertje om de hoek kijken en het duurde wat te lang. De liedjes waren verpakt in een aanstekelijke rap en werkten stimulerend en uitnodigend. De groep kinderen die kwam kijken hadden zich verdeeld in de jongens en de meisjes, de laatsten leefden enorm mee met de acteurs en het was goed aan hen besteed, de jongens hadden kennelijk onderling afgesproken om vooral niet te reageren. Het was vrij duidelijk dus konden de acteurs zich richten op de genietende meiden en de rest van het publiek. Niets is dodelijker voor een voorstelling dan publiek dat niet mee te krijgen is.

Bijna verzadigd, besloten we te lunchen, waardoor we een blok moesten missen, maar niet alleen de geest, ook het lijf had input nodig. Zoals altijd stond de tafel vol met heerlijkheden en konden we daarna de twee voorbije jaren zonder presentatiedagen bijkletsen. De laatste voorstelling was een hele gezellige, pretentieloze, maar goed op het kind afgestemde, voorstelling met een circus, een aandoenlijke hoofdpersoon, een goochelaar en een vermist konijn. De liedjes waren wederom prachtig. Het bleef een genot om naar te kijken. De regisseur verving een zieke medespeler, zodat we toch een goede indruk konden krijgen.

De presentaties daarna liet ik aan me voorbij gaan. Een hele dag, zeven uur zo leerde de parkeermeter mij, was lang genoeg geweest. Met een hoofd vol indrukken en berg inspiratie zoefde ik terug naar huis. Daar, op de bank, voelde ik de moeheid ten volle in de benen zakken. Het was welletjes.

Inspiratie·Overpeinzingen

De wereld ligt aan uw voeten

Het eerste kinderboek is uitgelezen en het duizelt me een beetje. Er worden zoveel nieuwe fantasiewoorden voor oude begrippen gebruikt dat de neiging ontstaat om om ‘mag het een onsje minder’ te vragen. En toch…Als het verhaal je eenmaal te pakken heeft dan kan je die woordenbrij loslaten en gaan voor de spanning van het verhaal. Maar achter elke deur ervan wordt je weer op een ander been gezet.

Zoonlief appte dat ze kwamen eten, iets makkelijks, niet te ingewikkeld. Natuurlijk lieverd. Haha. Veel te leuk om mijn kookgerei weer te laten sprankelen. Een Tagliatella Bolognese, sudderstoofpotje bij uitstek, naar authentiek Italiaans recept. Altijd leuk om tussen het enorme aanbod op Google een juiste uit te kiezen en de kunst is om zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven. Het slaagde wonderwel en inderdaad was de smaak heel anders dan mijn doorgaans met de snelheid van een-ouder tussen de bedrijven door-Pasta Bolognese.

Onmiddellijk onder het koken kwam het idee op om naar goed en speels gebruik de landen stuk voor stuk onder de loep te nemen, dus is voor vandaag de Risotto Giallo con Piselli, deze komt uit Milaan en men gebruikt carnaroli-rijst, zoals men bij hoog en bij laag bezweert, de Rolls-Royce onder de risotto rijst. In mijn creuset staan de groenten al te pruttelen voor een heerlijke bouillon. Straks verder. Het zijn twee vliegen in één klap, want het is ook tegelijk een dwars-door-de-kast-recept.

Vlak voor de maaltijd had zoonlief laten weten om vijf over zeven te landen op Schiphol. Dat betekende even de kaarten opnieuw schudden en de avond wat anders indelen. Na het heerlijke bezoek van de oudste en het spel met kleindochterlief, lieve Greetje, mijn living puppet, bleek een uitmuntend concept van vermaak tussen de glitters, de viltstiften en scharen en de tagliatella door, moest ik dus nog dwars door de storm richting Schiphol. De kleine blauwe reed onverstoorbaar door de rukwinden zijn eigen prinselijke weg en alleen had ik even de afslag van Badhoevedorp te pakken. Diep ademhalen en opnieuw de weg vinden dan maar. Daar kwamen de twee uit zalig Portugal en de regen viel extra koud op hun dak. In de auto kwamen de smeuïge verhalen los en het was te merken dat ze in ieder geval goed hadden kunnen bijtanken.

Bijkomen op de bank met de nieuwste Matthijs draait door van afgelopen zondag. Wat een verrassing was het blije hoofd van Loes Luca. Haar waanzinnige bijna ongelooflijke verhaal van de liefde voor haar wispelturige knappe vader mondde uit in een prachtige versie van ‘My heart belongs to my daddy’. Een onvoorwaardelijk houden van ondanks de minder aardige acties van de man zelf. Een troostrijke gedachte als je altijd de zonnige kanten kan vasthouden.

Han Bennink trommelde zich een weg door Forever young, deze tachtiger oefende nog dagelijks zijn snelheid op de snaredrums, eenvoudig omdat heel het leven ritme was en beleefd moest worden. Wat een heerlijke afsluiting was dat met de Sven Hammond Big band. O, vul toch vaker dat kijkkasten met deze juwelen. Wat zou het dan heerlijk toeven zijn.

Vriendlief zit nog steeds daar in het uiterste puntje van het land en we Skypen nu twee keer per dag om elkaar in ieder geval te zien. Het wereldniveau heeft hij inmiddels leren los te laten en mondjesmaat nog maar te volgen omdat de kleine wereld met aandacht en liefde zoveel voedender is voor de ziel. Het is te overbruggen.

Morgen staat er een reis naar Rotterdam op het programma. Een hele dag voorstellingen van theaterbureau Bannink. Weer nieuwe inspiratie en een reis dwars door de verbeelding heen. Nu eerst de bouillon, de risotto en het vers afgebakken stokbrood. Bella Italia, de wereld ligt aan uw voeten.

Inspiratie·Overpeinzingen

Een feestje waard

Nog vroeger dan anders en voor de zekerheid de wekker ingesteld voor deze ochten.. Mijn taak was de gymzaal te ontsluiten waar die ochtend de voorstelling ‘Guppie’ zou worden gespeeld. De theatergroep had een uur nodig om op te bouwen, dus ruim voor de aanvang van half tien, moest het gebouw open. Het was een stief half uur rijden. De nacht liet zich op terugtrekkende sluipersvoeten veroveren door zijn vriendin de Dag.

De slaap uit mijn hoofd vloog bij iedere sprank ochtendlicht de nacht achterna met alle dromen in het kielzog en de lome ochtend erbij met een eerste Valentijn boodschap per app. Ziezo, aan het werk. De spierballen moesten rollen om de banken en de matten vast klaar te zetten in de kale sportzaal. De maten van het podium had ik opgevraagd en stapsgewijs mat ik de afmetingen na. Daarna gepuf en gehijg om de onhandige matten en de looiige banken op de juiste plek te krijgen. Maar daarna had ik alle tijd om uit te rusten, want het gezelschap stond vast in de file en kwam een twintig minuten later.

Het was een tikkie koud in de grote zaal maar de twee kleedkamers waren lekker warm. De kinderen waren twintig minuten te vroeg, maar de opbouw kon korter, dus konden we ook eerder beginnen. Voorbeeldige groepen met voorbeeldige juffen, die kalm en afwachtend de kinderen en hun spontane reacties konden laten gaan. Corrigeren geeft veel meer onrust.

Wat een heerlijke voorstelling was Guppie. De spelers hadden er subtiliteiten in gestopt die vooral door de kinderen zelf begrepen werden. Grapjes waar ze om moesten schateren, spanning waarbij ze griezelend zaten te genieten en geluiden die hen de oren deden spitsen. Guppie in de zee, tuurlijk wel, haai verliefd op, uhhh, nee, bevriend met Guppie, alles is mogelijk. Laat Guppie en alle zeevriendjes maar zwemmen. Of het nu een grote walvis is of een bijdehante krab, ze kwamen allemaal langs, compleet met zwiepende vin en knippende scharen. Toch was Guppie ook weer stiekem blij bij zijn eigen vriendinnetje de goudvis in het aquarium. Eind goed al goed.

De twee optredens verschilden. De eerste groep zat er helemaal in en hing tegen het verhaal aan om maar vooral niets te missen. De tweede groep begon met een gehonoreerd wc-loopje en dan is helaas het hek van de Dam. Dan blijven kinderen vragen en gaan, al dan niet begeleidt door de juffen, wat nog meer onrust veroorzaakte.

Al met al toch geslaagd en voor de twee acteurs heerlijk om weer los te kunnen gaan sinds november. Fijn dat het straks allemaal mogelijk is. Het blijft voeding voor de ziel. Tussen de beide voorstellingen hadden we nog een leuk gesprek over de essentie van het spel voor jonge kinderen. Dat hoeft niet groot en meeslepend te zijn. Hier geldt nog meer ‘ Minder is Meer’. Hoe minder ruis er is, hoe duidelijker het verhaal uit de verf komt.

Met een fijn gevoel reed ik richting huis waar ik net op tijd was, zo bleek, om de man van de brandalarmen te ontvangen. Op iedere etage kwam er een te hangen met een batterij, die beloofde tien jaar mee te gaan. Een kwestie van samenklikken en plakken. Koffie en thee kon ik niet aan hem slijten.

Straks gaan Lief en ik met elkaar Skypen. Even dat lieve gezicht zien. Valentijn is het iedere dag vanaf nu, maar we vieren met name dat we elkaar weer gevonden hebben na al die jaren. Dat is echt wel een feestje waard.

Inspiratie·Overpeinzingen

Dat geeft vertrouwen

Vanmorgen stond er een evaluerend gesprek en een reis naar Hoek op de planning. Dat betekende even geen tijd om te schrijven. We hadden de tijd samen vooral als verrijkend ervaren. Er zijn wat van die verwonderingen, waarop je je afvraagt hoe het zit met het tempo of het inzicht, of de beweegreden die er achter steekt. Is het mogelijk een ingeslopen gewoonte of een karaktertrek. Nu heb ik de lieverd acht jaar lang van haver tot gort leren lezen. In die zin zijn er maar weinig verrassingen. Vooral de laatste jaren hebben wat uitdagingen opgeleverd. Daar krasvrij uit komen is voor iedereen een opgave. Maar krasjes zijn te helen met de juiste sfeer erover. Het gaat goed komen. Dat voelen we in elke vezel en die wetenschap is het alles overwinnend geheim.

Ja, voor het eerst sinds al weer gelang hadden we een dag gepland vol eigen kunst, in dit geval lino-snijden bij vriendinlief. Iets wat we vorig jaar september ongeveer in het leven hebben geroepen. Gewoon omdat het niet alleen stimulerend werkt om met verschillende kunstvormen bezig te zijn, maar ook om elkaar weer te spreken en de levens te delen zonder alleen maar het eeuwige koffie-uurtje. We dreigement ons even te verliezen om schoolperikelen, maar kregen dat gelukkig bijtijds in de gaten. Geen werk maar liefdes en levensverhalen. Daar hadden we er in overvloed van. Ze stikten van nieuwsgierigheid omtrent vriendlief en het ontstaan van dat verhaal. Het ging uitgebreid uit de doeken en hun ontroering omtrent de samenhang der omstandigheden was treffend. Zo voelt het nog steeds.

Gisteren had ik al naar een paar objecten gekeken die ik wilde nemen voor die nieuwe lino-ronde. Een vrij modern wajangpop uit mijn gang, de Afrikaanse op het plastic waar de rozen waren ingewikkeld, die ik voor de gastvrouw had uitgezocht, en de objecten van Juan Munoz, een beeldengroep die ik in Voorlinden had gezien.

In aanvang volgde ik vooral het lijnenspel, later dorst ik meer het schaduw en lichtspel vorm te geven. Boeiende materie en eigenlijk heerlijk om te doen, zo simpel, aan de keukentafel. Kranten eronder, ininkten en afdrukken en verbaasd zijn om de toevalligheid waarin de afdrukken zich wenden. Adembenemend.

We stimuleerden elkaar op onze geheel eigen wijze. Er is een Pietje precies, een voorzichtig ontluikend talent en een eigenwijze vervormen. Zo vind je elkaar, door iets op te steken van elkaars ervaringen. ‘Hé, meer inkt geeft dit en te weinig dat effect’. Toe te passen dus, maar ook meerdere tinten en het mengen ervan. Hoe langer we bezig waren, hoe groter de lol. Na een heerlijke productie, terwijl er een van ons nog altijd bezig was te snijden en nog niet aan afdrukken was toegekomen maar dat straks in alle rust ging doen, namen we afscheid. Dag liefjes, tot de volgende creatieve stimulans.

Je kwaliteiten delen, je ontdekkingen en ervaringen meegeven, het hoogste goed. Zo creëeren we een platform voor anderen. Delen van de resultaten en inzicht geven in het proces baard kunst. Vriendinlief kocht na dit spontane kunstfestijn een hele gutste met drukinkten in een aantal kleuren. Hoe leuk is dat. De volgende weken gaan we een vulkaanuitbarsting aan creaties meemaken.

Vriendlief appt dat het goed gaat met zijn vriendinloze week. Haha. Hier ook hoor. Even nuchter het gemis bezien en tot de conclusie komen dat de gevoelde verrijking alleen maar bewaarheid was. Dat geeft vertrouwen.

Inspiratie

Onder zoveel geluk

Voor dag en dauw de deur uit, leek het, toen ik, net na het naar school gaan van de buurkinderen, het donker in stapte. De lawaaibomen beloofden storm. Niet van Liesje-Briesje, ons zelfverzonnen zinnebeeld van een zwoele lentebries, die alleen achtergelaten op haar wolk zat te mokken over het feit dat ze nog niet even uit mocht waaien van haar oom Toon Tyfoon en haar zus Sjaan Orkaan, maar moest wachten tot de natuur in een vriendelijke zachtheid was gegleden na de woedende winterwinden.

Hier beneden hield kennelijk tante Corrie huis en rukte en trok aan de bomen alsof er na het blad de oude takken werden gesommeerd een voor een los te laten.

Op naar een andere verbeelding in het oude gebouw dat met haar uitgesleten trappen en zicht op de binnentuin een eigen symfonie zong. Ik was er ruim op tijd om alles even rustig te laten bezinken, nog wat te mijmeren over vriendlief die zich behaaglijk om zou draaien in de wetenschap het nog altijd een tikkie vreemde huis te verkennen, om straks zijn pleegzoon te kunnen ontvangen. ‘Het is nog wat spoorzoeken’ schreef hij met warme emoticons er achteraan. In de koelkast had ik een briefje neergelegd voor hem, om de eeuwige dankbaarheid uit te spreken tegen die onbekende bekende, die hem uit het midden van zijn diepe eenzaamheid hals over kop hierheen had gehaald. Het begin van wat een groot geluk zou worden, omdat karma anders had beschikt.

Al die gedachten vlogen als kwetterende mussen af en aan tot de inleiding voor het begin van de reeks vertellingen, die we zouden gaan zien met een handvol mensen, omdat 2/3e thuis zou streamen. De aftrap was met Joris Lehr. Komt hij ooit in de buurt optreden, ga hem dan met of zonder kind aanschouwen. Hij is zo de moeite waard. Een grootmeester in de vertelkunst. Met slechts twee rode handschoenen en een bolhoed, een sobere grijze bretellenoutfit eronder, zette hij de vele types neer in dit nieuwe verhaal over De nieuwe kleren van de keizer. Zijn mimiek en pantomimiek zijn legendarisch, zijn buigzame stem, tot alles in staat, wendt en keert in elastieken veerkracht onder de rollende, smekende, driftige oogopslag, die boekdelen spreekt.

Daarna volgde een vertelling door een vrouw met minstens dezelfde potentiële succesformule, evenzo door de intensiteit waarmee ze in relatie tot haar vertelling stond. Janna de Lathouder heette ze en haar voorstelling heet ‘Worteltjes van oranje’. Ieder personage veerde op, als zij hem of haar aan het woord liet. Een ingenieus minimalistisch decor vormde de entourage. Het verhaal van ‘ mijnheer Zee’ heette ‘De Beesterij’ en was een bewerking van het verhaal van Orson Welles, ‘Animal farm’. Ingenieus, komisch, muzikaal met bezem en kruiwagen, socialistisch aandoende strijdliederen er tussen door, en een heerlijk spel middels geluiden met publiek. Daarna maakten we een reis met de ‘Nachttrein’ met Sahand Sahebdivani, luchtig verteld maar niet minder indringend, over zijn vlucht met zijn moeder uit Iran toen hij een jong kind was. Midden in het verhaal trok hij zijn schoenen uit en werd ik een tijdlang geïntrigeerd door het gaatje in zijn sok.

De groep kinderen die was komen kijken, leefde mee en bestormde hem met vragen nadat de voorstelling afgelopen was. Bij de laatste begon de lunch in de alertheid toe te slaan en dreigde mijn geest weg te zakken. Naarstig verstopte ik de geeuwen achter mijn hand en kon toch echt niet verhelpen dat de ogen weg dreigden dicht te vallen. Een mening over deze laatste voorstelling is er dus niet bij. Verzadigd en wel besloot ik niet de borrel af te wachten, maar in het stormachtige weer naar huis te gaan. Tante Corrie had de kuierlatten genomen, maar er woei nog een stevige bries.

Thuis, in de armen van mijn lief, met spreekstof van ons beiden voor een hele avond, was het warm en genoeglijk. Met een wijntje nestelden we ons in een hoek van de bank, die nog dieper begon uit te zakken, maar o zo veilig voelde. Ze houdt ons nog wel even, fluisterde ze, steunend onder zoveel geluk.