Inspiratie

Onder zoveel geluk

Voor dag en dauw de deur uit, leek het, toen ik, net na het naar school gaan van de buurkinderen, het donker in stapte. De lawaaibomen beloofden storm. Niet van Liesje-Briesje, ons zelfverzonnen zinnebeeld van een zwoele lentebries, die alleen achtergelaten op haar wolk zat te mokken over het feit dat ze nog niet even uit mocht waaien van haar oom Toon Tyfoon en haar zus Sjaan Orkaan, maar moest wachten tot de natuur in een vriendelijke zachtheid was gegleden na de woedende winterwinden.

Hier beneden hield kennelijk tante Corrie huis en rukte en trok aan de bomen alsof er na het blad de oude takken werden gesommeerd een voor een los te laten.

Op naar een andere verbeelding in het oude gebouw dat met haar uitgesleten trappen en zicht op de binnentuin een eigen symfonie zong. Ik was er ruim op tijd om alles even rustig te laten bezinken, nog wat te mijmeren over vriendlief die zich behaaglijk om zou draaien in de wetenschap het nog altijd een tikkie vreemde huis te verkennen, om straks zijn pleegzoon te kunnen ontvangen. ‘Het is nog wat spoorzoeken’ schreef hij met warme emoticons er achteraan. In de koelkast had ik een briefje neergelegd voor hem, om de eeuwige dankbaarheid uit te spreken tegen die onbekende bekende, die hem uit het midden van zijn diepe eenzaamheid hals over kop hierheen had gehaald. Het begin van wat een groot geluk zou worden, omdat karma anders had beschikt.

Al die gedachten vlogen als kwetterende mussen af en aan tot de inleiding voor het begin van de reeks vertellingen, die we zouden gaan zien met een handvol mensen, omdat 2/3e thuis zou streamen. De aftrap was met Joris Lehr. Komt hij ooit in de buurt optreden, ga hem dan met of zonder kind aanschouwen. Hij is zo de moeite waard. Een grootmeester in de vertelkunst. Met slechts twee rode handschoenen en een bolhoed, een sobere grijze bretellenoutfit eronder, zette hij de vele types neer in dit nieuwe verhaal over De nieuwe kleren van de keizer. Zijn mimiek en pantomimiek zijn legendarisch, zijn buigzame stem, tot alles in staat, wendt en keert in elastieken veerkracht onder de rollende, smekende, driftige oogopslag, die boekdelen spreekt.

Daarna volgde een vertelling door een vrouw met minstens dezelfde potentiële succesformule, evenzo door de intensiteit waarmee ze in relatie tot haar vertelling stond. Janna de Lathouder heette ze en haar voorstelling heet ‘Worteltjes van oranje’. Ieder personage veerde op, als zij hem of haar aan het woord liet. Een ingenieus minimalistisch decor vormde de entourage. Het verhaal van ‘ mijnheer Zee’ heette ‘De Beesterij’ en was een bewerking van het verhaal van Orson Welles, ‘Animal farm’. Ingenieus, komisch, muzikaal met bezem en kruiwagen, socialistisch aandoende strijdliederen er tussen door, en een heerlijk spel middels geluiden met publiek. Daarna maakten we een reis met de ‘Nachttrein’ met Sahand Sahebdivani, luchtig verteld maar niet minder indringend, over zijn vlucht met zijn moeder uit Iran toen hij een jong kind was. Midden in het verhaal trok hij zijn schoenen uit en werd ik een tijdlang geïntrigeerd door het gaatje in zijn sok.

De groep kinderen die was komen kijken, leefde mee en bestormde hem met vragen nadat de voorstelling afgelopen was. Bij de laatste begon de lunch in de alertheid toe te slaan en dreigde mijn geest weg te zakken. Naarstig verstopte ik de geeuwen achter mijn hand en kon toch echt niet verhelpen dat de ogen weg dreigden dicht te vallen. Een mening over deze laatste voorstelling is er dus niet bij. Verzadigd en wel besloot ik niet de borrel af te wachten, maar in het stormachtige weer naar huis te gaan. Tante Corrie had de kuierlatten genomen, maar er woei nog een stevige bries.

Thuis, in de armen van mijn lief, met spreekstof van ons beiden voor een hele avond, was het warm en genoeglijk. Met een wijntje nestelden we ons in een hoek van de bank, die nog dieper begon uit te zakken, maar o zo veilig voelde. Ze houdt ons nog wel even, fluisterde ze, steunend onder zoveel geluk.

2 gedachten over “Onder zoveel geluk

Reacties zijn gesloten.