‘Starry starry night, paint your palette blue and grey, look out on a summers day, with eyes that know the darkness in my soul, Shadows on the hills, sketch the trees and the daffodils, catch the breeze and the winter chills, in colors on the snowy linen land.’
Don McLean zingt het, sinds 1971, al die tijd in mijn hoofd. De woorden zijn verankerd en zodra de eerste klanken klinken, ontrolt zich de tekst als een draaiorgelboek en trekt het beeld van de zanger voorbij, forever young, bij het aanslaan van de eerste noten. Gisteren schoof de versie van Lianna la Havas er overheen, een blauwdruk, maar een prachtige, de moeite waard om het moeizame lijden van Vincent te omlijsten. Hoe wonderlijk om in de getekende beelden de herberg te zien, de weg weer te lopen naar de stoppelvelden en de bescheiden graven van de twee broers. Ik was weer terug in de tijd. Terug in Auvers sur Oise in het jaar 2008 met dochterlief.
Dagboek gekocht in de herberg.
Lofbetuigingen en eerbetoon vallen er, de ooit zo verguisde schilder, ten deel. De Auberge is uitgebaat en een bedevaartoord geworden voor verstokte van Gogh adepten. De slaapkamer is, in volle glorie, minder kleurrijk dan het schilderij, de lucht doordringend en muffig. ‘Dust to dust’. Die associatie roept het op. Daar komt Kansas langs uit dat grijze verleden, akoestisch, ‘Dust in the wind, all we are is dust in the wind…’.en het wordt bevestigd door het uitzicht over de goudgele velden en de eenzame landweg naar de begraafplaats toe, waar een lauwe wind waait. In de kerk, die op ons pad geduldig wacht, steken we twee kaarsen op uit naam van alle vervlogen zielen en realiseren ons eens te meer, dat hier geschiedenis werd geschreven. Nu bijna tien jaar later, klinken mijn voetstappen moeiteloos door via de prachtige geschilderde animatiefilm, met de beelden die, daar en toen, voorgoed tot het referentiekader zouden gaan behoren.
Het hele verhaal over de familie Roulin was weggezakt en naamloos aan mij voorbij getrokken in zijn schilderijen. Dat werd de eerste queeste na het zien van Loving Vincent. Wie was Armand Roulin? De film zindert na en naast veel voorspelbare en een aantal onverwachte wendingen is het vooral een kust en keur aan prachtige beelden. De uit elkaar spattende kleurrijke worden overmeesterd door de ingetogen zwart wit beelden in de flashbacks van het leven van van Gogh zelf. Ze hebben een heldere fotografische uitwerking en vormen het verbond tussen heden en verleden.
De intimiteit van de kleine oubollig aangeklede pluchen zaal heeft een storende ruis van de airco, waardoor de sonore stilte, als het wegvalt, ineens een ode brengt aan de toon van de film. Ze omlijst de impressie sfeervol, om later, weer in volle hevigheid, verder te ruisen en de onrust van de kraaien in het veld, te onderschrijven. De film leest als een boek. Door de traagheid waarmee het begint, dommelen de ogen soms even weg, om later aan het doek gekluisterd te blijven. De intro als opwarmertje, zoals het een goed verhaal betaamt.
Wie ooit voor de sterrennacht heeft gestaan en de impact ervan heeft laten inwerken op het gemoed, kan alleen maar beamen dat deze schilder in zijn wanhopige en emotionele rollercoaster betekenis en toegevoegde waarde heeft. Ieder die het hart heeft opengezet, wordt begeesterd door de koortsachtige vaart, waarmee hij niet alleen zijn doeken heeft geschilderd, maar ook zijn voorstellingsvermogen heeft doordrenkt. Die zinderende beweging is te voelen door de hele film heen. Dat is de grote verdienste van de regisseurs Dorota Kobiela en Hugh Welchman en hun team van 115 schilders. Het enige wat rest, is om Vincent van Gogh en zijn doeken lief te hebben.
Destijds…
De phoenix
Soto. foto Wikipedia
Illustratie van Blake uit de Sad Book
station Woerden
In de heuvels van Koprivshtitsa
Op weg naar een Bulgaars optreden.
sterrenpracht in de maak!
De ‘afgeschreven’ boekenboom
Frank Lodeizen: Drie Turkse vrienden.
werken aan wat werkt!
Wakker kriebelen
Fossiel van een Archaeopteryx
De Archaeopteryx
Mijmeringen 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.