Uncategorized

De een z’n meug is de andere niet

Het is bijna een uur ‘s nachts. Ik ben onrustig net als Pluis en horden fietsers buiten, die luid joelend op weg zijn naar hun zaterdagse uitje. Let’s Party. Poes ziet vermeende muizen in de klerenkast en ze ligt er als een ‘Pinkeltjes Snorrebaard’ voor, gereed om toe te slaan. Het zal niet meer dan een verdwaald motje zijn of een zilvervisje. Ik bedenk van alles om rustig te worden, maar scherven van de dag vliegen aan om overdacht en verwerkt te worden.

Vanmorgen belde ik iemand die niet aanwezig was en die later op de dag als uitleg gaf  niet gestoord te willen worden om De Harry en Meghan bruiloft op televisie te kunnen volgen. Ik viel uit mijn schoenen. Onmiddellijk begreep ik dat ik er mijn bruiloften-aversie op had los gelaten. Ik hou enkel en alleen van de bruiloften van mijn kinderen en dan alleen om het feit dat ze bevestigen waar ze in geloven en omdat de dochters zo oneindig knap waren in de overmaat aan tule, zoals straks de jongens ongetwijfeld in hun pak.

scannen0047trouwfoto, thuis genomen.

We schrijven Terschelling 1980. Ik trek haastig mijn Indiajurk over mijn bolle buik en André heeft een paars geblokte wiebertjes trui aan en zijn baard gekamd. Ziezo, klaar voor de ceremonie, die kort zal duren omdat de ambtenaar van de burgerlijke stand dat beloofd heeft. De jurk, veredelde prinsessenlijn, met de wijde plooien waarin ik het kind goed geborgen wist, stak in volle omvang ver vooruit. Vriendin erbij en wat geleende bodes van het stadhuis om de bezegeling te bevestigen. Ringen in de haast bij de plaatselijke drogist op de kop getikt, zilverkleurig en erg buigzaam, bleek achteraf, net als de huwelijkse staat. Voor de somma van zegge en schrijve zes gulden. Lopend naar het stadhuis en om de korte versie van de merites gebedeld. Al de Ambtenarentaal blijft achterwege. ‘Ja hoor’ is voldoende op de vraag of ik André tot mijn wettelijke echtgenoot bla bla bla wil nemen. Ik bestudeerde ondertussen de zaal en de man voor ons, die zijn officiële tenue thuis mocht laten en daar blij om was geweest. Hij had wel gepoetste schoenen aan.

Terschelling

Geen idee op dat moment, dat de gezichten van de bodes en de ambtenaar zouden vervagen tot de wazige vlekken van nu, geen oogopslag, geen handgebaar niets. Doffe vlekken om een tafel, zoals de herinnering aan de vakantie, die we er aan vast hadden geknoopt al even wazig was. Met André al heel veel jaren verstrooid als as op de Noordzee en Wilma nog veel langer dood en begraven, lijkt het bijna op een droom. Geen jubelzang maar een kop koffie ergens op een terras. Nuchtere vaststelling van een formaliteit. Getrouwd zonder dat de wereld stokte. Alles draaide door. Het was een maandag, het trouwen gratis en het eiland kwam wat traag op gang.

092

Het waren de jaren van maatschappelijke ongehoorzaamheid. Alles wat de gevestigde orde zou tarten had de voorkeur. We waren mijlen ver en onbereikbaar voor de familie in de echt verbonden worden zonder het klinkende feest, zoals ook de verkering en verloving aan ons voorbij waren gegaan, geen uitzet, geen babykamer. We hadden al genoeg aan ons zelf. Naast de inderhaast bijeen getrommelde getuigen waren de eindeloze zandkorrels, schelpen en scheermessen en het lied van de oneindige zee onze enige getuige. De zonsondergang was de enige feeërieke belichting op het feest.

Bruiloften toen niet en nu op televisie niet. Alleen de mooie dochters in adembenemende sprookjesachtige gewaden en straks de zonen in hun aangemeten kostuums met hun prinsessen aan hun zijde, omdat ik de moeder van de bruid of bruidegom was en zal zijn. C’est suffisant. Voor vandaag volstaat een berichtje in het journaal en een glimp van een ontroerde moeder. Degene die ik ‘s morgens belde kwam pas weer om twee uur in beeld, terwijl ik de aarde bewogen had om al mijn voornemens voor die dag uitgevoerd te krijgen. Zoveel hoofden, zoveel zinnen. Helemaal oké. Het zou anders maar een saaie bedoening worden. De een z’n meug is de andere niet.

One thought on “De een z’n meug is de andere niet

Comments are closed.