Een rol te laten spelen

Lief snoof diep. Nog net niet handen wrijvend kwam hij binnen. ‘Wat een heerlijke geur, jammer dat je het zelf niet kan ruiken’. Een factor van het koken dat absoluut bijdraagt aan de feestvreugde is een bommetje vol aan geuren. Als dat wegvalt is het eigenlijk alsof het koken platter wordt. Er valt weliswaar nog veel te genieten. Bij iedere handeling die ik volgens het recept moet doen, vloeit er weer een herschikking van kleuren in mijn pan en kleurt de jus uit tot goud. Het vergt vooral tijd én veel geduld. Uien karamelliseren in een gietijzeren pan vraagt om de nodige sereniteit, waarbij je voortdurend het goedje angstvallig in de gaten houdt of het al is geworden zoals jij verlangt. Sudderen op inductie is een uitdaging op zich.

Tomatenpuree toevoegen wordt een heilige handeling als je ter plekke wacht tot het ware aroma vrij komt en de kleur van de puree van rood naar bruinrood trekt. Nu komen de zoete smaken naar boven. Dit is de ware beschrijving voor als je niets ruikt en je gaat iets bereiden. Het recept dat ik aan het maken ben is van de hand van Maman Fari en wat ben ik blij dat ik deze site heb ontdekt. De maker ervan heeft de kookkunst van zijn moeder als basis genomen en uitgebreid weergegeven. Ze is de belangrijkste schakel voor mijn hinkelen op één been. Haar opmerkingen, de do’s en don’ts lijken betuttelend, maar dat zijn ze niet. Ze zorgen ervoor dat je de kern van het Perzisch koken eigen kan maken zonder er ooit geweest te zijn of zoals je het op de wat onbeholpen manier van een Perzische vriend ooit hebt leren maken. Het is eigenlijk de vervolmaking van mijn eigen ervaringen met de Perzische keuken, ondanks het handgeschreven boekje wat in mijn bezit is. Tot mijn grote vreugde zijn wel de juiste kruiden hier omdat ik ze meegenomen heb vanuit Nederland.

Nog een dingetje. Ik wil er Chelow met een goudgele Tahdig bij serveren. Een heerlijke langzaam bereide rijst met de hemel onderop in de pan, maar dit keer in mijn nieuwe rijstkoker bij wijze van experiment. Ik durf daarbij nog niet echt saffraan aan het geheel toe te voegen en mijn bodem bestaat uit matze, maar het lukt. Van hier af aan kan ik verder experimenteren. In mijn pannetje is de wereldvrede allang getekend. Perzische rijst met Hebreeuwse matse is samen een hemels gerecht. Iets om over na te denken.

Het enige nadeel is dat de tijd verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik had nog wat willen schilderen, maar daar komt nu niets van. Alles bij elkaar vergde een en ander praktisch de hele dag, maar het was geen straf. Je bent bezig in het moment, elke handeling wordt met zoveel aandacht uitgevoerd dat er van je lepel absolute liefde regelrecht de pan in stroomt. Het is een weldadige bron van kalmte in een roerige wereld en bij tijd en wijle is het nodig voor een juiste balans.

Lief is met zijn tropenrooster, dat helaas nog steeds nodig is omdat de temperatuur opnieuw is opgelopen, in de middag vooral in de weer met de stamboom van zijn familie, waarbij er zelfs wortels te vinden zijn op het eiland Nias. Eigenlijk schrijft hij een boek, want hij zit er helemaal in en het is een boeiend gegeven, dit stoeien met archieven, AI en eigen waarheidsbevindingen om er een volstrekt eigen verhaal van te maken, en ervoor te waken om de verbeelding een rol te laten spelen.