Eeuwig zonde

Ik droomde en het was een heerlijke droom. Alle vrienden waren er en we hadden het over Les Indes Galantes van Rameau. Dat was het juiste stuk waar ik gisteren naar op zoek was. Een van de vrienden riedelde er een stukje van op zijn viool. Waar kwam die ineens vandaan. Ik werd bejubeld en geprezen en dat is een plezierig gegeven. Gaat op zo’n moment het spreekwoord op: ‘Als je jezelf niet kietelt, een ander doet het niet?’ In ieder geval was de droom een en al vrolijkheid en we neurieden en schalden erop los op de opzwepende maat van de muziek: ‘POM, pompompompom, POM pompompompom’ met zwaaiende armen en woeste bewegingen als waren we het ballet van de Opéra de Paris die een moderne vormgeving van het stuk met klaplopers, zwervers en ontspoorde jongeren ten beste gaf. Het was een zalig wakker schrikken in dat korte half uurtje, na de muziek wezenlijk beluisterd te hebben. Een heerlijke droom kan je in korte tijd het gevoel geven volledig bijgeslapen te zijn, ondanks de door mug verstoorde nacht.

In de geschiedenis die WordPress me aanreikt, staat een memorabel voorval uit het dagboek van mijn moeder. Mijn moeder had tot haar grote verdriet twee grote euvelen. De spataderen die als trossen op haar benen lagen en die te wijten waren aan de grote kinderschaar, en de vetbulten op haar hoofd, die als woekerend onkruid overal tussen de was-en watergolf omhoog schoten. Ze vond het een vreselijk gezicht. Een bult was zo erg dat het niet meer te maskeren viel. Dat vroeg om een rigoureuze aanpak. In de herinnering van 2018 schreef ik dit aanloopje naar haar eigen verhaal:

Op woensdag 8 mei 1985 was het dan eindelijk zover. Mijn moeders ‘Operatie vetbult’was achter de rug. Ze hield haar zenuwen in bedwang maar het voelde voor haar als het zwaard van Damocles! Ze schreef in haar dagboek:‘(…)Hè hè, die dag waar ik als een berg tegen op zag is voorbij!!!(…) Koffie en om tien uur Ouderijn (Oudenrijn ziekenhuis) waar ‘t ‘Komt U maar, Mevr. van der Linden’ was, met kloppend hart ik achter haar aan. Blouse en schoenen uit en omdat ik mijn zwarte overgooier aan had moest die ook uit. Ik had gelukkig een zeer nette witte onderjurk aan! Op mijn buik op de brancard. Zuster doorzetter zei lief: ‘Er vlak bij zitten er nog twee, die halen we ook weg, ‘t is toch verdoofd’ en de dokter begon prikken te geven.! ‘Die prikjes doen eventjes pijn hoor,’ zei ze. Ja, dat voelde ik ook wel. Toch was het snel gebeurd en die grote bult had ‘n knikker van 2 cm doorsnee. Dokter liet ‘m aan me zien. Blijven liggen! Ik dacht dat het klaar was, maar de hechtingen moesten nog. ‘n Griezelig gedoe vind ik zoiets. ‘n Andere zuster ging mijn haar uitspoelen, wat een service hè en volgende week gaan de hechtingen eruit. Toch wel wat dizzy ging ik een uurtje naar bed en heb me de hele dag kalm gehouden.(…)’.

Mijn moeder en haar gemak houden waren twee niet te rijmen begrippen. Zodra de zon scheen wipte ze wel even op de grote ligstoel en genoot een half uur om daarna direct weer aan te vangen met het niet aflatende huishouden, de verzorging van mijn vader na zijn hersenbloedingen en de boodschappen die her en der bijeen gesprokkeld moesten worden. Ik ken het. Pas hier en nu heb ik geleerd om mak-an te houden. Daar heeft zij nooit meer de kans voor gekregen toen ze op 71 jarige leeftijd overleed. Eeuwig zonde.