Overpeinzingen

Als de geest gevoed wordt

Holle bolle Gijs uit de Efteling zou moeiteloos zijn verblijf inruilen voor een plaats in het Codamuseum in Apeldoorn. Zijn ‘Papier hier’ zou de hele dag door de ruimte schallen. Het draait hier om papier en de vorige keer dat ik er was, waren er nog veel meer papieren objecten te bewonderen. Nu viel vooral de kerststal van karton in de halop.

Het allereerst werden we, nog voor de museumentree, ingewijd in de röntgen-art, een vernuftig staaltje van werk ombuigen naar schoonheid van de voormalig laborant van ‘t Riet, die na zijn pensioen de mogelijkheden in zijn eigen röntgenkamer is gaan verkennen met planten en dieren. Fascinerend net als de hele uitvinding an sich natuurlijk.

Daarna konden we de monumentale entree van het museumgebouw bewonderen. Door de speelse opbouw van de verdiepingen, transparant, met veel glaswerk, dat kijkjes in de diepte en in de hoogte toeliet, zicht op de glooiende tuinen met de grasbeelden, de bijzondere wolkenlucht erbij, gaf een effect, waar Dali onmiddellijk gebruik van zou maken.

In de basement was er een tentoonstelling van Bas Kosters met de titel Van een wonderschone frivoliteit’ Veel herkenbare items ut het verleden, glitter, sieraden, comics, leer alles was er in de veelzijdige vitrines te vinden. Daarnaast liep je de tentoonstelling ‘Mirage’ van Lieven Hendriks binnen, die met zijn kunst de kleinste opvallende dingen, zoals de vuile vingers op een vrachtwagendeur, een spijker in de muur, een beslagen spiegel, als inspiratie voor zijn doeken had gebruikt en die er ook niet voor terugdeinsde om het mes ter hand te nemen om iets uit te diepen. Er was een film bij met uitleg wat de kunstenaar bezield had en hoe hij tot dat proces was gekomen.

Boven was er een verzameling kunst van zeventig kunstenaars uit Apeldoorn en daarmee was men van een grote verscheidenheid verzekerd. Er zaten een paar juweeltjes bij en ook opzienbarende technieken. Heel ingrijpend was de simpele verzameling afgedankte huishoudelijke middelen met aandoenlijke briefjes eraan met teksten als, ‘ze hebben me ingeruild voor een snoerloze’ of ‘Ik was overbodig geworden’ . De overvloed van een consumptiemaatschappij in beeld.

Wat opviel was de heerlijke rust die er heerste. Tijdens de rit er naar toe hoorden we dat het Catharijneconvent in Utrecht overspoeld werd door duizenden bezoekers, die de Napolitaanse Kerststal wilden aanschouwen. Met onze keuze waren we juist rust en stilte tegemoet gereden en de aanblik van de architectuur verenigd met verschillende kunstvormen was een verademing op zich na de drukke kerstdagen.

Boven kwamen we, temidden tussen de uitbundige glimmende sieraden, Augmented Reality tegen. Leuke spelletjes met kettingen die pas zichtbaar werden als je inscande op een QR-code. Per ongeluk had ik er een doorgestuurd naar instagram, waarbij dochter waarschuwde of dat de bedoeling was. Ik had weliswaar een vermeend sieraad om, maar ook was er de blik op minder fraaie kanten van het oude lijf, haha. Augmented kon er af, de harde werkelijkheid.

Het museumcafe was gesloten in verband met personeelsgebrek, maar er tegenover lag het stadscafe, met heerljke waldkornbollen als lunch. Pas toen hadden we door dat het al 16.00 uur was. Een late lunch dus. De maag rammelt minder luid, als de geest gevoed wordt.