Overpeinzingen

Natuurlijke schoonheid

Met alle literatuur heeft de geest verstrooiing nodig, dus lees ik een interview van Nathalie Huigsloot met hoogleraar psychologie Liesbeth Woertman in Volkskrant Magazine van 13 augustus naar aanleiding van het verschijnen van haar boek ‘Wie ben ik als niemand kijkt’.

Uit haar woorden klinkt de ongerustheid over hoe mensen en in het bijzonder vrouwen, steeds meer ontevreden zijn over hun uiterlijk, niet op de laatste plaats gevoed door gephotoshopte beelden die tegenwoordig de norm vormen. Hoe je je uiterlijk ervaart heeft, in haar optiek, niet zozeer met je spiegelbeeld te maken maar met je zelfbeeld.

In bovengenoemd boek staat het zelfbeeld van de oudere vrouw centraal. Ze stelt dat voor vrouwen het verlies van de bewonderende blik hen onevenredig zwaar treft. Dat geeft te denken. Ik behoor tot de doelgroep en ken mezelf door de jaren heen als belast met een totaal verkeerd zelfbeeld waar het het uiterlijk betreft. Hoe zeer ik me ook spiegel, het dikke propje in mijn hoofd doemt overal en altijd op, de blik blijft hangen op de uitdijende heupen, de blubbelbenen en het potloodje in mijn hoofd tekent er altijd nog extra maten bij. Dat idee is ooit in vroege jeugd erin geponst en gebleven.

Het zorgt ervoor dat je de verdwijnstatus hanteert. liever niet in drukke gelegenheden, liever niet in de buurt van water en zwempakken, liever niet naakt. Bewonderende blikken heb ik nooit gezien wat betreft mijn uiterlijk. Mijn zelfbeeld over de prestaties hebben er iets minder onder geleden, maar dat ‘anders’ lees ‘minder voelen’ bestond altijd. Mijn eerste liefde haalde er de scherpe kanten af, mijn laatste liefde, een en dezelfde persoon, heeft mijn zelfbeeld met liefde gevoed en zo, sinds dit leven, dat duivelse propje welhaast weggevaagd en verdreven. Ze komt nog wel eens terug op feesten en partijen, maar is geen belemmering meer in het vrije contact.

Die grote liefde zorgt ervoor dat we leven vanuit bezieling. Woertman geeft aan dat veel mensen aandacht verwarren met liefde. ‘Aandacht vervliegt en belandt vaak in een bodemloze put, maar als er oprecht van je wordt gehouden, terwijl jij jezelf in alle facetten laat zien, geeft dat een duurzamer geluksgevoel, leert onderzoek’. geeft ze aan. Jezelf laten zien en ook met de schaduwkanten, zoals ze schrijft, is daarbij een belangrijk gegeven.

Sinds lief en ik elkaar weer kennen, komt heel die diepe genegenheid naar buiten in het vertrouwen dat we koesteren naar elkaar. Het verzacht de blikken. Ogen zijn de spiegels van de ziel zegt een bekend gezegde en als ik naar de foto’s kijk van ons samen, dan oogt het een en al die warmte. ‘Wat sta je er stralend op’, zeggen vriendinnen als er een foto langs komt. Ja, maar lief staat aan de andere kant van het toestel, ik koester me in zijn blikken, zoals ik me kan spiegelen in de liefdevolle ogen van mijn kinderen, die een foto van me nemen. Woertman beaamt dat. Op zulke momenten zijn we op ons mooist en allesbehalve met uiterlijk bezig.

De rest van het interview verlies ik haar in het gedachtegoed over genderidentiteit. Ze vindt dat de aanduidingen voor alle identiteiten de groep vrouwen nog meer in hokjes hakt en dat het voorkomt uit een soort ongemak met de aangeboden vrouwenrol. Hier laat ik haar los, want dat issue vergt veel meer overpeinzingen dan het artikel lang is.

De regen roffelt op ons uitzicht op de wereld. De klok heeft allang het middaguur geslagen. Mijn kantoor op bed ligt bezaaid met de gelezen boeken, tijdschriften, kranten en puzzels. Als bij toverslag breekt de zon door, een grote wattenwolk licht op, de lucht lijkt blauwer.

Tijd om beneden met de kinderboeken verder te gaan. Ik kijk op en lach naar lief, krijg een liefdevolle lach terug. Denk aan de bezieling van de oude oosterse wijsgeren en in variatie op een thema komt de volgende gedachte in mij op ‘Elke glimlach die gij in liefde uitzendt, keert in diezelfde liefde terug en brengt zo, van binnen uit naar buiten toe en van buiten uit naar binnen toe, natuurlijke schoonheid.

3 gedachten over “Natuurlijke schoonheid

  1. ‘Wie ben ik als niemand kijkt’. Deze zin nodigt sterk uit tot nadenken en proberen begrijpen. Niet eenvoudig om het juiste antwoord te vinden. Hoewel ik me in jouw schrijven heel erg herken.
    Prachtig ook hoe alles begon met je lief en hoe jullie elkaar na zoveel jaar terug vinden. Hoe graag zien doet openbloeien 🤍

    Geliked door 1 persoon

    1. Daar werd ik ook door getriggerd Lieve, wie zijn wij als niemand kijkt. Het is elke dag nog steeds genieten van elkaar en van wat we ondernemen. Onvoorstelbaar bijna. ❤️❤️❤️

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.