Overpeinzingen

We gaan het zien en beleven

Mijn lieve kleinkinderen begonnen mijn dag op filmpjes opgewekt met het zingen van ‘wel-gefeliciteerd’ lief, schel, schalks, rennen, kruipend of verlegen en dan weet je het. Je bent jarig en je bent oma en je bent op een leeftijd dat oma’s oma’s kunnen zijn. De dag was goed begonnen en natuurlijk kreeg ik met liefde als ontbijt koffie op bed. Geen lanterfanterij want de kamer had een stofzuigbeurt nodig en het balkon wilde geherschikt worden. Tussendoor begon een stroom aan felicitaties en mooie wensen. De sjeu zat erin en het ging voorspoedig. Lief maakte zich op voor de dag en ik was beneden al bijna klaar. De woningbouw stuurde twee mannen met een katrol slangen en water om de galerij schoon te spuiten en de ramen te wassen. Goede planning.

Ik begon vast aan het balkon. Door het voeren van onze gevederde vrienden in de late lente was er een groot deel van het kleine zaad naast gevallen, soms in de potten, wat een overmaat aan grassen en kleine zonnebloemen had gebracht, en veel op de grond. Stoelen aan de kant, tuinkleed uitgeklopt, en lief nam het vegen over. Samen werkten we gestaag, herschikten de potten en het resultaat was overzichtelijk. Weer ruimte om kalm te kunnen zitten tussen het groen.

Er werd gebeld. Beneden stond vriendin te wachten in de scootmobiel. Knuffelen voor de flat, want we hadden elkaar al zolang niet gezien. Alleen dat al was een cadeau. We praatten de maanden zonder contact stuk en daarna kreeg ik een grote bos gladiolen in de handen met een heerlijke foto van ons tweeën. De pakketbezorger had het tafereel lachend aangezien en gaf er nog twee pakketjes bij. Daarna zoefde ze weg, op naar haar pipa in het bejaardenhuis achter onze wijk. In een van de pakken zat het eerste kinderboek en wat voor een. Een kloek formaat en wonderschoon geïllustreerd. In het andere zat een dik boek dat ik niet kende met de intrigerende titel ‘Het lied van ooievaar en dromedaris’ van Anjet Daanje en een lieve felicitatie van schoonzus en haar eega erbij, dat ze zo van dit verhaal genoten had. Een totale verrassing.

Wat een heerlijk begin van een dag die niet meer stuk kon. Zuslief kwam met een orchidee. ‘Nu moet je er toch aan geloven, zus’, zei onze orchideeënkoningin. ‘Haha, graag’. Deze was heel vernuftig van bloem en prachtig van kleur. Met hart en ziel zal ik mijn zorg als een warme deken er overheen spreiden. Ze had ook nog een lekkere dikke stenen kikker, die sprekend op pad van ‘Kikker en Pad’ van Arnold Lobel leek, een van mijn kinderboekenbijbels.

En zo vulde de dag zich, met zoonlief en een prachtige Amsterdamse veldboeket, met schoondochter en schoonzus op haar nieuwe fiets, die ze niet onbewaakt wilde laten staan en, terwijl zoonlief op wacht stond, bracht ze mij een knuffel en een patchouly-zeepje, dronk snel een glas water tot haar hartslag weer normaal was, en ging er vandoor. Ze had eindeloos lopen zoeken, terwijl het van haar huis uit gezien eigenlijk een rechte weg was.

Boodschappen tussendoor en lieve zoon uit Amersfoort ‘s avonds, ook met een prachtige bos bloemen. De goede wensen waren fantastisch. Van gefeliciteerd tot de tijd staat je goed, mooie woorden van een geliefde schrijversvriend en 70 is het nieuwe vijftig. Maar een hele grappige was die van mijn dierbare lieve vriendin, die een hoedje met hartjes opstuurde en een mooie bewerkte foto. Koningin van de 70, zo heb ik me de hele dag gevoeld. Vandaag volgt nog een staartje, de verrassing van de kinderen en morgen een etentje met de de hele bubs. Om met mijn lijfspreuk te eindigen ‘We gaan het zien en beleven’.

2 gedachten over “We gaan het zien en beleven

Reacties zijn gesloten.