Overpeinzingen

Gereviseerd en wel

Bij thuiskomst lagen de kranten netjes opgetast op een grote stapel en daarnaast de tijdschriften waar ik op geabonneerd ben. Het wereldnieuws vloog me in grote koppen om de oren bij het doorspitten. Een van de voordelen van Verweggistan is dat alles wat zich buiten die oase van rust afspeelt slechts mondjesmaat binnen kwam sijpelen. Het nodigde niet uit om die grote wereld binnen te laten. Wat gebeurd is, is gebeurd. Cruijfiaanse wijsheid van eigen hand. De puzzeltjes, de boekenbijlagen en de magazines bleven bewaard, de rest mocht in de papierbak.

Er was toch een soort van overgangsfase. Een beetje doelloos plukte ik hier en daar wat aan de dode stengels van een paar planten en belde met vriendinlief, die behoefte had aan mijn digitale arm om haar schouders. Wat zou ik haar graag even vast willen houden. Het is altijd moeilijk als je tussen twee issues de juiste weg moet kiezen. Ze doet het fantastisch en het helpt om dat te benoemen.

De zwarte broek voor lief hing gewoon aan een knaapje op zijn kledingrek en een zwart t-shirt is ook voorradig en een zwart jasje. Mijn halve kledingrek hangt vol met zwart. Dan zijn we klaar voor vrijdag en de grote verrassing, die mijn eigen belhamels hebben bekokstoofd. Morgen alleen nog even het haar in de henna en dan stap ik om middernacht fris en fruitig die nieuwe levensfase binnen. Het is een mooi rond getal. In de dagboeken van mijn moeder snor ik de vooravond van haar zeventigste verjaardag op. Grappig. Op die dag hebben we met z’n allen haar verjaardag gevierd in de pannenkoekenboerderij hier in de stad. Ze schreef: ‘Om half drie kwam Adri ons halen. Meta, Adri, Marcel, Chantal, Pa en ik allemaal in de auto. Niek, Yvon, Roxanne en Jamilla, Wendy, Marga, Djeez, Susanne, Marijke, Maarten, Sander, André, Naomi, Ruth, Michiel, Daan.De pannenkoek ging er grif in, ’n lekker sorbetje toe. f 213,00 was ik kwijt, f 20,00 fooi. En wat het belangrijkst is:’Ze hebben elkaar weer eens gezien.’Ik vind een familie belangrijk en geld niet, daarom geen waardevol spul hier. Of goud aan mijn lijf. Half vijf waren we thuis. Ik vloog onder de douche. Om zeven uur moet mijn haar droog zijn. Naar de kerk.

Heerlijk en helemaal zo als het was. Familie(lees ‘de kinderen en hun gezinnen’)was het allerbelangrijkste en om materie of geld heeft ze nooit gegeven. Broerlief dacht laatst dat hij het sieradenkistje van onze moeder van zuslief had gekregen. Het bleek echter het kistje van de toneelvereniging te zijn. Jammer, want er zat een trouwring bij met een andere voorletter dan die van mijn vader. We hadden al een verborgen minnaar verzonnen. Helaas, er schuilde geen stof voor een spannende detective in. Klatergoud en nep-juwelen.

Het verhaal van het rampjaar is klaar en verzonden. Ben benieuwd of er nu nog andere aanmerkingen zijn. De kinderboeken komen maar niet binnen. Ik denk maar dat ik ga bellen. Anders haal ik de deadline niet. Ik heb dochterlief om een foto van de jongste gevraagd. De oudste twee schilderde ik in zee. Dit moet ook een waterfoto worden. Dat ik zin heb in het schilderen is een goed teken. Verf en penselen en een stuk of wat geprepareerde vellen heb ik mee teruggenomen. De rest is in de Datsja gebleven. De grote hybride is weer keurig gepikt en gesteven afgeleverd bij schoonzoon. De kleine blauwe Prins liet eerst drie keer hogelijk beledigd de motor hoesten in plaats van starten. Daarna sloeg hij gelukkig toch aan. Maar bij het schakelen liet hij zich pruttelend horen. Of kwam dat omdat ik niets meer heb hoeven doen met die linkervoet en de rechter slechts met lichte druk. In ieder geval zal ik hem nu trouw gebruiken, gereviseerd en wel.

4 gedachten over “Gereviseerd en wel

Reacties zijn gesloten.