Overpeinzingen

Zoals het werkt

Een artikel van Marja Prins in de Groene. Het ging over de leegheid van een park na de filmische beelden van een verliefd stel in het park. Toen ze er uit verdwenen waren, zag je nog haast de afdrukken in het gras. Voor Lief, wetenschapper en realist bij uitstek, was dat iets wonderlijks. Een park was nu eenmaal een park. Voor mij, de romanticus en beelddenker, was dat beeld zo goed in te leven. Hoe desolaat het kan lijken als de romantiek er uit verdwenen is, zelfs als er andere mensen in het park zouden lopen, dan nog.

Het nieuwe boekenweekgeschenk van Ilja Pfeijffer is er en omdat ik een boek kocht voor jarige schoondochter mocht ik er een meenemen. Met een deadline aan kinderboeken begon lief er alvast in. Bijzonder want het was de eerste keer dat een roman, in dit geval een novelle, hem uitnodigde tot lezen na de moeilijke periode van twee jaar, die hij hiervoor gehad had. Ilja beschrijft het verhaal vanuit de vrouw, gaf Lief weer. ‘Kun je dat merken’, vroeg ik hem. ‘In sommige dingen denkt hij toch nog te mannelijk’, vond hij. Een boeiend onderwerp en ik vroeg me onmiddellijk af of de vergelijking, die we vanmorgen tegen het licht hielden over de leegte in het park, misschien ook een kwestie kon zijn van verschillend denken. Is dat bij vrouwen of mannen wezenlijk anders. Ik denk dat het des mensen is en hoe ieder vogeltje gebekt door het leven gaat. Er is meer of minder melancholie of rationeel denken en dat geldt dat voor de mens in het algemeen los van de sexe. Het verhaal van vrouwen komen van Venus, mannen komen van Mars bleef instinctief verre van mijn interesseveld.

Mensen zijn mensen en gaan allen naar eigen aard door het leven. Sommige zijn meer beïnvloedbaar dan anderen, een roze wereld voor meisjes helpt daar naarstig aan mee. De kentering daarin, de bewustwording ervan, neemt gelukkig toe. Mijn zoon had, in navolging van zijn twee zussen, een periode van staartjes en een rokje op driejarige leeftijd. Geen probleem, het kon allemaal. In mijn groep was het de gewoonte om veelvuldig in de verkleedkist te duiken. Ze werden feeën of prinsessen, oude grootmoeders of kabouters. Er was geen restrictie op. Alles mocht en alles kon. Een enkele keer kreeg ik dan een bezorgde ouder die zich afvroeg of dat goed zou blijven gaan, omdat zoonlief thuis ook altijd als elfje rond wilde huppelen. Geruststellen was soms niet voldoende. ‘Wat in het beestje zit komt er ook uit’, was de wijze raad, die het verleden daarbij in petto had. Dat sluit aan bij het gebekte vogeltje. Ieder zingt een eigen lied.

De reis komt dichterbij. Nog twee voorstellingen, vandaag en morgen en dan kunnen we op pad. Intussen heb ik lief inmiddels gerustgesteld. Het is een ritje met de auto, meer niet. Van A naar B en de volgende dag van B naar C, zoals het een bejaard echtpaar betaamt. Het er naar toe werken brengt berusting, maar langzamerhand ook vertrouwen teweeg voor mij als chauffeur.

Het laatste kinderboek wordt vandaag verslagen en dan is het rond. Er gaan twee boeken mee de koffer in. Die van de Zwijger en het nieuwe boek voor de leesclub: Het woord voor rood van Jon Mcgregor. De samenvatting belooft wat. Het begint als ‘een spannende zuidpool-thriller, maar de kalmere nasleep is minstens even boeiend’. Dat zal ik bezien in de dagen dat we in het verre Verweggistan mogen toeven. Daarna deel ik het met liefde met jullie. Een volkomen eigen beleving, naar de aard van het beestje. Zoals het werkt.

4 gedachten over “Zoals het werkt

Reacties zijn gesloten.