feest

Naar volle tevredenheid

Storing bij KPN. Dat brengt rust en kalmte, was even de gedachte, maar hoe langer het duurde, hoe meer de onrust toesloeg. Immers, bij alles wat je wilt, is op de een of andere manier wel beeld betrokken. De Smartphone met haar persoonlijke hotspot is welwillend. Dan maar op klein scherm het relaas van een roerige maar feestelijke dinsdag.

Het geeft trouwens wel te denken. De gedachten staan altijd aan, de plaatjes in het hoofd ook, ik heb kasten met boeken vol informatie staan. En toch is daar die schok. Misschien moest ik eens een tijdje zonder. Wel vrijwillig graag en niet omdat een storing een eind maakt aan gemak.

Als de auto het onverhoopt niet zou doen, heb ik hetzelfde onrustige gevoel. Het is me niet vreemd. Een van mijn kleine ergernissen. Iets, waar je eigenlijk niet zonder kan, buiten gebruik. Dan ligt ‘onthand zijn’ en afhankelijkheid op de loer. Het is een mens de eer te na. Terwijl het na reparatie direct weer een peuleschil van niets lijkt. De manier om je te wapenen tegen tegenslagen en overbodige energie aan de ergernissen erover.

Voor de kleine filosoof was het gisteren de dag der dagen. Bij het ‘lang zal hij leven’ in de ochtend, feestelijk krakende beschuitjes op het bord, had hij een klein kringloop-fototoestel ontvangen. Daardoor werd het een dag in plaatjes. Van de groep, van het doorprikken van de digiballonnen tot aan de komst van opa en oma Fryslan toe.

Het taartjes restaurant had een fors brunchformaat voor de appeltaart op de kaart. Voor de jarige Jop was er een glorieuze vuurpijl in een kom met koffiebonen. De jarigheid knetterde aan alle kanten uit zijn velletje bij al die aandacht.

Het digibord bracht wat weemoed naar mijn eigen feesten in de groep. De jarige met een kroon in opdracht op het hoofd, weelderige crêpe papieren slingers langszij, het hele arsenaal aan gekke en grappige liedjes, de taart met de brandende kaarsjes, kroon af bij het uitblazen, en de twee handpoppen op bezoek. Bij de laatste konden ze kiezen tussen muis en oma of Ed en Willem Bever, compleet met bijbehorende meedeiner. Het was en bleef ook na het uitdelen de hele dag feest.

Ook voor de fotograaf, die het toestel maar in en uit zijn hoesje bleef halen. De cadeautjes waren verder voor thuis omdat er ook een voor zijn lieve zus bij was. Mijn boek had hij al met gejuich ontvangen en van de andere opa en oma een mooi trainingspak.

We hielden grote en kleine mensenpraat en de komst van zus luidde het pannenkoekenfestijn in, maar eerst een tule rok met verlichting voor de kleine, die met glimmende wangen van opwinding onmiddellijk aanmoest. Nog een spelletje voor kleinzoon en twee rijdende beestjes op hard geluid. Niet bijster fijn 😊

Maar als de katjes muizen dan mauwen ze niet. Kaas, champignons, poedersuiker, alles was denkbaar. Als hoogtepunt waren er nog cornetto’s toe. Daarna werd het half uurtje rust ingelast met Barbapappa op tv en spel op de telefoon.

Moe maar voldaan. De kleine blauwe reed me op huis aan. Met alle indrukken als blauwdruk op het netvlies. Feestelijk verwarmd en naar volle tevredenheid.

4 gedachten over “Naar volle tevredenheid

  1. .
    “Voor de kleine filosoof was het gisteren de dag der dagen. Bij het lang zal ze leven in de ochtend, feestelijk krakende beschuitjes op het bord, had hij een klein kringloop-fototoestel ontvangen. ”

    +++
    ‘Ze’ en ‘hij’…
    ach wie zeurt er vandaag nog over het geslacht.
    Zijn wij niet allemaal
    genderneutraal… smile.

    Vanwege
    een oude witte heteroman

    Like

Reacties zijn gesloten.