feest

Overrompelde oma’s

De zwarte drukinkt van het etsen is nog niet onder de nagels uit. Dat wordt minstens een nagelborsteltje aanschaffen. Anders moet het slijten en dreig ik weken lang als de nieuwe Medusa rond te lopen. De haren zijn ondertussen opnieuw bruin. Het was even aanmodderen met Henna, letterlijk en figuurlijk, maar dan heb je ook wat. Binnen twee uur zag alles wat wat grijzig was, weer au naturel bruin, zonder chemische rommel. Een prettige bijkomstigheid.

Gisteren was er een race tegen de klok. Eerst de fysio, waar ik het heugelijke nieuws te horen kreeg, dat de stagiair geslaagd was. Weliswaar in twee keer, want de jongen was zo verschrikkelijk nerveus en kon dan nog maar één kant op denken, wat bij het stellen van de diagnose niet handig is. Maar hij heeft het gered. Een mooie nieuwe weg is hem van harte gegund.

Daarna een cadeau voor de kleine meid zoeken en ondertussen, voor het eerst sinds lang, speuren en rondneuzen in wat doorsnee kledingzaken. Confronterende spiegels vellen een feilloos oordeel, maar met een mooi gebroken wit wijd kort sweatshirt voor op een plissé broek, die ik in mijn kast wist, slaagde ik glansrijk. Kloffies eronder en klaar is Marie. Wat basics aan de overkant en er kon er gefeest worden. Het lijkt een eeuwigheid geleden, winkelen op de bonnefooi, maar het was toch genieten.

Voor de kleine bij een overdrukke boekenwinkel een mooie ouderwetse Pluk van de Petteflet gezocht, als tegenhanger voor al het roze en de Anna’s en Elsa’s. Een klassieke kinderbijbel dus. De verkoopster had duidelijk moeite met het verwijderen van de prijssticker aan de voorkant. In tijdnood adviseerde ik haar mij het boek met een los stuk papier mee te geven. Schuurspons en een drupje water zouden het euvel in no time verholpen hebben. Met een half uur voor omkleden en inpakken was het spitsroeden lopen, waarbij het gebrek aan zuurstof altijd parten speelt, maar het lukte me. Klokslag de afgesproken tijd stond ik op de stoep.

Mijn nieuwe aangetrouwde familie was hartelijk en het voelde vertrouwd. Dat kon ook niet anders, met zo’n lieve dochter. Het werd een verjaardag met veel drukte en hoogtepunten. De taart was een plaatje, maar ook een berg van zoete marsepein, de cadeaus in overtreffende trap met als allerleukste een soort Karaoke, die op Bluetooth aangesloten kon worden en waarmee de kleine als een volleerde zangeres haar publiek inpakte, elk woordje goed getimed. Haar neefje van twee danste mee met een speelgoed mandoline. Het toppunt van vertedering voor iedereen.

Zoonlief had voor allen sushi gehaald. De tafel stond ruimschoots vol met heerlijkheden. Er was ook nasi kuning en saté. Verbazingwekkend hoe het bijna helemaal opging. Ondertussen werden de kinderen, met hun buikjes rond, vermaakt door oom, die drukker dan druk een imitatie gaf van de gruffalo, waarop de kinderen gillend een verstopplek probeerden te vinden achter de gordijnen.

De taart, een roze kunststukje gemaakt door een vriendin, kwam er vrij snel achteraan, want het moppie had de volgende dag gewoon haar eerste schooldag en moest op tijd naar bed.

Bij het afscheid beloofden we elkaar een snel weerzien en zwaaiden de ouders de familie uit, terwijl kleindochter en ik nog even speelden dat Anna en Elsa na de dierentuin naar bed toe moesten. ‘Lekker slapen hoor Anna’ zei mijn Elsa tegen de pop die in de knuistjes van de kleine hing. Daarna in de stilte een snelle tekening en vervolgens was het tanden poetsen geblazen om al het suikerzoete weg te werken. Ziezo. De dag kon niet meer stuk en de rust werkte weldadig op de kleine. Een hele droomnacht om alle indrukken te verwerken. Ook voor overrompelde oma’s.

feest

Naar volle tevredenheid

Storing bij KPN. Dat brengt rust en kalmte, was even de gedachte, maar hoe langer het duurde, hoe meer de onrust toesloeg. Immers, bij alles wat je wilt, is op de een of andere manier wel beeld betrokken. De Smartphone met haar persoonlijke hotspot is welwillend. Dan maar op klein scherm het relaas van een roerige maar feestelijke dinsdag.

Het geeft trouwens wel te denken. De gedachten staan altijd aan, de plaatjes in het hoofd ook, ik heb kasten met boeken vol informatie staan. En toch is daar die schok. Misschien moest ik eens een tijdje zonder. Wel vrijwillig graag en niet omdat een storing een eind maakt aan gemak.

Als de auto het onverhoopt niet zou doen, heb ik hetzelfde onrustige gevoel. Het is me niet vreemd. Een van mijn kleine ergernissen. Iets, waar je eigenlijk niet zonder kan, buiten gebruik. Dan ligt ‘onthand zijn’ en afhankelijkheid op de loer. Het is een mens de eer te na. Terwijl het na reparatie direct weer een peuleschil van niets lijkt. De manier om je te wapenen tegen tegenslagen en overbodige energie aan de ergernissen erover.

Voor de kleine filosoof was het gisteren de dag der dagen. Bij het ‘lang zal hij leven’ in de ochtend, feestelijk krakende beschuitjes op het bord, had hij een klein kringloop-fototoestel ontvangen. Daardoor werd het een dag in plaatjes. Van de groep, van het doorprikken van de digiballonnen tot aan de komst van opa en oma Fryslan toe.

Het taartjes restaurant had een fors brunchformaat voor de appeltaart op de kaart. Voor de jarige Jop was er een glorieuze vuurpijl in een kom met koffiebonen. De jarigheid knetterde aan alle kanten uit zijn velletje bij al die aandacht.

Het digibord bracht wat weemoed naar mijn eigen feesten in de groep. De jarige met een kroon in opdracht op het hoofd, weelderige crêpe papieren slingers langszij, het hele arsenaal aan gekke en grappige liedjes, de taart met de brandende kaarsjes, kroon af bij het uitblazen, en de twee handpoppen op bezoek. Bij de laatste konden ze kiezen tussen muis en oma of Ed en Willem Bever, compleet met bijbehorende meedeiner. Het was en bleef ook na het uitdelen de hele dag feest.

Ook voor de fotograaf, die het toestel maar in en uit zijn hoesje bleef halen. De cadeautjes waren verder voor thuis omdat er ook een voor zijn lieve zus bij was. Mijn boek had hij al met gejuich ontvangen en van de andere opa en oma een mooi trainingspak.

We hielden grote en kleine mensenpraat en de komst van zus luidde het pannenkoekenfestijn in, maar eerst een tule rok met verlichting voor de kleine, die met glimmende wangen van opwinding onmiddellijk aanmoest. Nog een spelletje voor kleinzoon en twee rijdende beestjes op hard geluid. Niet bijster fijn 😊

Maar als de katjes muizen dan mauwen ze niet. Kaas, champignons, poedersuiker, alles was denkbaar. Als hoogtepunt waren er nog cornetto’s toe. Daarna werd het half uurtje rust ingelast met Barbapappa op tv en spel op de telefoon.

Moe maar voldaan. De kleine blauwe reed me op huis aan. Met alle indrukken als blauwdruk op het netvlies. Feestelijk verwarmd en naar volle tevredenheid.