Uncategorized

Daar te mogen dwalen

Ideaal weer als tegen de avond en ’s nachts de buien vallen en het overdag zo goed als droog blijft. Al vindt het grasveldje voor de flat dat het wel wat druppels minder kan. Ze heeft moeite met het verwerken. De rozen aan haar uitlopers gedijen daarentegen en groeien als kool.

Het pad langs de sloot gaf zicht op de doorgang van de tuin van dochterlief, waar die meter voor meter vrijgemaakt wordt van onkruid. Iets verderop stond witte valeriaan stralend tegen de ietwat dreigende lucht met aan haar zijde twee fiere prachtige zwanenbloemen.

De literaite achterbuuf knoopte een praatje aan, terwijl haar lieve vriendin als een duveltje uit een doosje uit de kas kwam en me trots haar basilicumsoorten toonde. ‘Een bosje voor jou aan het eind van de rit’ beloofde ze me. Zo gaat dat op de tuin. Ons kent ons. Of ik tijd had voor een kopje koffie en wat koek. Tuurlijk. Uit dat bezoek rolde zowaar een uitnodiging voor een biografieclub. Daar moest ik even over denken, al is de neiging er om onmiddellijk ja te zeggen. Toch vraagt de kostbare tijd om bewaking van de vrijheid. Nu, na een nacht erover te hebben geslapen, zeg ik toch toe. Veel te leuke uitdaging. Nieuwe mensen, andere inspiratie. Ik ben benieuwd.

Ik had mijn gastvrije vriendinnen aangeraden om toch eens om te zien naar een lichte grasmaaier. Zij hadden de oude zware nog, waar ik ook eerst de tuin mee maaide. Nu kon ik het makkelijk af, helemaal zonder de groenbak erachter, pochte ik. Prompt had mevrouw maaier kuren bij het te lange, wat natte, gras. Het bleek dat ze eerst een grondige schoonmaakbeurt nodig had. De grasresten zaten als een een dikke koek tegen de wanden én, toen ze het daarna nog niet deed, bleek een onderdeel niet goed te zitten. Met moed, beleid en trouw lukte het me uiteindelijk om de boel draaiende te krijgen. Het laatste stukje ging als een zonnetje.

Met de Ipad nam ik van dichtbij foto’s van de bloemenpracht, die daardoor uitbundiger leken dan zo verdwaald tussen de grassen. Tot mijn grote vreugde zag ik de anemonen weer opveren. Vorig jaar waren ze er niet. Ook piepte de Acer weer op, frisser van blad, weliswaar vlak bij de kluit, maar misschien ging ze het nu eindelijk doen op de plek die ik haar vorig jaar in pierige staat gegeven had. Het schietgebedje was gericht tot vriendin op haar wolk, die met de Acer voor altijd verbonden bleef, met de vraag of ze haar nog eens extra in kon stralen.

Na gedane arbeid is het zoet rusten. Ik had een heerlijke sauvignon mee genomen om het paradijs te benadrukken. Buuf kwam bessen plukken, maar eerst een toost halen op de zomer en het goede leven. Toen de eerste druppels begonnen te vallen was het vroeger dan de buienradar had aangegeven. Ik haalde de beloofde basilicum op en met het geurige bosje, de belofte voor een heerlijke pesto, wandelde ik naar het begin van het complex, langs de grote open braakliggende plek, waar gisteren de schuur nog stond.

Morgen staat het eerste museumbezoek sinds vorig jaar op de rol. Uitverkorene is de kartonnen wereld van Eva Jospin, die zo sprookjesachtig ‘The Papertales’ heet en waardoor je je in een totaal andere wereld kan wanen. Ik ga met vriendinlief, die bij het zien van de prachtige online aankondiging, net als ik, ook heel graag wilde en dat kenbaar maakte. Morgen vieren we dat feest. Het is niet moeilijk om je er, bij dat vooruitzicht, als een kind op te verkneukelen. Jospin onderschrijft haar werk als volgt: ‘Mijn werk is hier en nu te zien, maar ik maak het met een verlangen naar elders. Een gedroomde werkelijkheid, ver buiten ons bereik, verloren in tijd en ruimte’. Daar te mogen dwalen…

4 gedachten over “Daar te mogen dwalen

  1. Wat heerlijk beschreven, ik geniet er zo ontzettend van en ben benieuwd naar het uitstapje naar het museum!

    Like

Reacties zijn gesloten.