Uncategorized

Het verlangen ten spijt

Heel vroeg uit de veren, omdat er een afspraak stond voor de tweede vaccinatie. De kleine blauwe was er net zo klaar voor als ik. Het idee om straks de kinderen weer te kunnen knuffelen is zo ongeveer het enige dat al maanden boven aan het lijstje staat. Het vege lijf liet zich moedwillig leiden. Net als vorige keer eerst langs de arts, vanwege de bloedverdunners en met het kleine groene papiertje met instructie voor de prikker, twee minuten afdrukken, naar de volgende halte. Daar weer identificatie, geboortedatum, leeftijd. Goedgekeurd, door naar de prikker. De vrouw was ontspannen, ik was de rust zelve, maar de prik stuitte op iets en de vloeistof voelde zwaar. De vrouw verbaasd, ik had toch niet hele dunne armen ‘ook niet dik hoor’ haastte ze zich te zeggen.

Heerlijke Mensen. Ze besloot toch maar zelf even af te drukken, wilde het eerst mij laten doen. In het hokje van het kwartier wachten daalde de rust neer en sloot de echoënde geluiden in de grote hal min of meer buiten. Hokjes waarmee alleen de knieën en voeten uitstaken bleven een koddig gezicht. Er waren nu meer einzelgängers dan de vorige keer. Met een gevoel van vrijheid, nu al, ging ik op huis aan.

Gisteren kwam dochterlief onverwachts langs op de tuin. Toevallig had ik een kleintje rosé meegenomen uit de super. Het was de dag van voorgenomen activiteiten waar geen syllabe van terecht kwam door allerlei onverwachte en heerlijke belletjes en ontmoetingen tussendoor. Voornemens zijn er om naast je neer te leggen. Mijn lijfspreuk ‘Go with the flow’ indachtig.

De achterbuuf was er ook en natuurlijk werd eerst al het wel en het wee besproken om daarna nog wat adviezen door te nemen over de tuin. Ze had weer voldoende nieuwe plantjes erin gezet, met de garantie, door de liefde die ze er aan had toegevoegd bij het zaaien, op een bloemenzee. Buuf heeft echte groene vingers. Ik kan vooral goed maaien en grassen trekken en daarna genieten.

Het was erg knus met dochter zo onverwachts, ze nam gelijk een zware zak met groenafval mee achterop de fiets, dat scheelde enorm. Met enkel een zak vol grassen, licht als een veertje aan de pink, wandelde ik een uurtje later weer naar huis.

Familie Kauw is onrustig. Ze scheren bij iedere voorbijganger over de hoofden heen en laten een fel en nijdasserig gekrakras horen. Straks moeten we nog de paraplu opsteken om ze af te weren. Een kleine koolmees ligt dood op de galerij, het is nog een jonkie. Hij zal tegen het raam gevlogen zijn.

Een paar blogs geleden had ik het nog over Snijders gehad, de schrijver van de zeer korte verhalen. Geïntrigeerd door zijn uiterlijk, de trouwe hondenogen onder de chaotisch borstelige wenkbrauwen, luisterde ik ademloos naar hem. Wat een erudiet verteller en een genadig schrijver was hij, constateerde ik. Het gesprek met de twee interviewers van brommer op zee, verliep wat moeizaam, maar dat lag niet aan hem, was mijn mening.

Deze week kwam het bericht dat hij overleden was en zoals altijd vervulden dergelijke berichten me met weemoed, omdat alle nieuwe verhalen nu in een urn zijn beland of mee het graf worden ingenomen. Stiekem hoop ik dat hij, voor de geest hem naar boven trekt, je bent katholiek opgevoed of niet, snel nog even langs iemand zal vliegen om het schrijfgen vernuftig in een argeloos brein op de harde schijf te plaatsen. Al vrees ik dat de wens de moeder van mijn gedachte is. Per slot van rekening is er ook geen A.M.G Schmidt opgestaan. Het verlangen ten spijt.

3 gedachten over “Het verlangen ten spijt

  1. Snijders, de meester van de beperking.
    De zaken komen komen zoals ze zelf willen in zijn visie. Niets is planbaar.
    De tekstjes zijn filosofische vignetten over het dagelijks gebeuren op zijn boerderij in Lochem. Zo staat het in onze krant. Een verweerd uiterlijk met een zachte geest.

    Geliked door 1 persoon

    1. Mooi beschreven. Als je alle bijzaken weglaat wordt het vaak filosofisch. Hij is zelfs de uitvinder van het zeer korte verhaal, een nieuw genre in de literatuur. ❤

      Like

Reacties zijn gesloten.