Uncategorized

Ze bleef nog lang nazinderen

Stralend weer en een feestje in een van de buursteden, waar twee zussen wonen. Langs de A27 lag het restaurant met een simpele ouderwetse Hollandse naam en een groot buitenterras. Dat betekende, op de fiets er naar toe, want we zouden de verjaardag van zuslief vieren met de vier zussen tijdens de lunch. Het diner zou ik bij dochterlief gaan nuttigen. Dubbele pondjes, die er wel vanaf konden worden gefietst in de middag had ik besloten en mijn stadsgenote zuslief had hetzelfde idee in het hoofd.

Heerlijk in de warmte met een flink wapperend windje. Hoed op het hoofd bleek geen optie, bij de minste of geringste windvlaag lag ze al op de grond. In de fietstassen dan maar. Wapperende vesten en haren en zuslief met een fiets die half ondersteunde, maar soms ook niet. Puf puf, hijg hijg. Mijn oude Stella bewoog zich licht zoemend, als een bij op zoek naar honing, langs de met fluitekruid, koolzaad en margriet bezaaide bermen. De lente deed een inhaalslag en alles veerde verrukt op. Na een stief half uur kwamen we op de plaats van bestemming aan, na maar één keer een verkeerde afslag te hebben genomen. Op reis met zus betekende steevast onverwachte verrassingen, door een verondersteld zijpad, dat zou afsnijden, of een vermeend weggetje dat korter was.

de proeverij

De twee zussen zaten al achter hun versnaperingen. Lucht-felicitatie-zoenen en hele blije gezichten. Zo fijn om weer met vier op het terras te kunnen zitten. Ze kreeg van ons een spatscherm voor in de keuken en de manlief van een zus er gratis bij voor de montage. Zus in haar nopjes. Gewoontegetrouw kozen we niet het voor de hand liggende van de kaart, maar een dubbele voorproeverij. Eenhapshapjes waar voor twee van ons nog patat en een Cheesecake achteraan moest. Zalige hapjes waren het. Vernuftigd qua smaak samengesteld met veel umami, dat ik altijd goed proefde. De rest dacht ik erbij, zoals ik dat al decennia lang deed als compensatie van de afgesleten smaakpapillen.

Zuslief had nog een verrassing in petto, ze had wat broers afgebeld om te vertellen, waar we zaten en één van hen was met schoonzus en haar zus aan komen fietsen om een biertje mee te drinken. Een fleurige bos margrieten hadden ze onderweg uit een witte zee aan veel geplukt.. Wat een feest. Alles keurig netjes aan de tafeltjes, maar toch. Met elkaar vieren, het mooiste cadeau na tijden van eenzaamheid en stilte. Op de fiets naar huis hadden we de vaart te pakken.

Ruim op tijd verwisselde ik de fiets voor mijn kleine blauwe Prins en stond bij dochterlief voor een dichte deur, die juist appte dat ze even naar het plein aan het eind van de straat waren. Daar voetbalde de kleine filosoof zich in twee rode konen en klom de kleinste durfal met haar dansende beentjes omhoog voor de glijbaan. Schoonzoon bestelde de heerlijkste vegetarische pizza’s met wonderschoon en ongekend beleg, een kunstwerk op zich, dus na het park was er die heerlijke maaltijd, terwijl er ook nog een vriendin aanschoof. Hier was het ook helemaal jarig en feest. Het boek dat ik had meegenomen over discriminatie van Sinan Çankaya, ‘Mijn ontelbare identiteiten’ had ik uit mijn verzameling geplukt om haar cadeau te doen. Dat doe ik tegenwoordig bij verjaardagen en sla daarbij twee vliegen in een klap. De boekenkast raakt niet overvol en ik zoek het passende boek bij de persoon.

Toen de buren gingen barbequeën, moest ik de wijk nemen. De longen begonnen te protesteren, maar het was welletjes geweest. In de zachte deken op de bank werd dat ruimschoots gecompenseerd. Wat een heerlijke en afwisselende dag. Ze bleef nog lang nazinderen.

3 gedachten over “Ze bleef nog lang nazinderen

Reacties zijn gesloten.