Uncategorized

Eenzamer dan alleen

Het begint alweer eerder licht te worden. Wat een plezierige ontdekking. Het geeft energie. Vannacht in de droom stond ik ineens met een hele oude ‘Alleen op de wereld’ in de handen. Het was een kleine zwarte ter grootte van een kerkenboek en een dundruk. Veel krullende letters en mooie houtgravures als afbeeldingen maakten het tot een juweel. Eigenlijk had ik mezelf beloofd geen nieuwe boeken meer in huis te halen, maar wie kon iets dergelijks nu laten liggen. Alleen de kaft lag los, maar dat viel te repareren. Bij het ontwaken stond dit boek me nog altijd helder voor de geest. Hoe sluipen sommige voorstellingen toch het brein in. Of is er stiekem weer ergens een deurtje opengegaan. De gravures lieten echt ‘Remi’ zien, anders dan uit mijn eigen oude exemplaar.

Hier nog de kleine takken

Het echtpaar Kauw is de kleine takjes zat. Het is tijd voor het grove geschut. De takken overdwars in de snavel worden allengs groter en het lawaai boven mijn hoofd zwelt aan. Ze hebben het licht als wekker en steevast bij de eerste ochtendschemer vliegen ze uit.

Bij een van mijn geliefde bloggers, lees ik het indringende gedicht van Vasalis ‘Aan een boom in het Vondelpark’ met daarna een overpeinzing over de stervensbegeleiding die men een oude zieke kastanje had toebedacht. Iets wat een eeuw kan overleven vraagt om een diepe buiging, net als de oeroude schildpadden van de Galapagoseilanden. Zo’n oerstam of zo’n oerschild dragen een stuk wereldgeschiedenis met zich mee. In Utrecht hebben we oeroude bomen staan in het Wilhelminapark. Tot nu toe zijn er een paar omgevallen met de storm of geveld wegens ziekte. Steeds werden de bezoekers van het park en de omwonenden gelegenheid gegeven om afscheid te nemen. Omdat een boom een ziel heeft en met regelmaat getuige wordt gemaakt van een gemoedstoestand door hem te ontarmen, door boodschappen toe te fluisteren, door onder zijn brede gebladerte te filosoferen over de tijd. Bij een van de bomen die omgevallen was, heeft men een stuk stam en wortels laten liggen en op de plek van de verdwenen bomen wordt vaak eenzelfde boom geplant, om het gemis en de lege plek te verzachten.

Vasalis heeft vaker over oerkrachten en tijd geschreven. Een ander gedicht wat net zo raakt aan de toppen van het gevoel is ‘Tijd’.

Tijd: Ik droomde, dat ik langzaam leefde… /langzamer dan de oudste steen./ Het was verschrikkelijk: om mij heen /schoot alles op, schokte of beefde, /wat stil lijkt. ‘k Zag de drang waarmee/ de bomen zich uit de aarde wrongen /terwijl ze hees en hortend zongen;/ terwijl de jaargetijden vlogen verkleurende als regenbogen…/ Ik zag de tremor van de zee, /zijn zwellen en weer haastig slinken,/ zoals een grote keel kan drinken. /En dag en nacht van korte duur vlammen en doven: flakkrend vuur./ – De wanhoop en welsprekendheid/ in de gebaren van de dingen,/ die anders star zijn; en hun dringen,/ hun ademloze, wrede strijd…/ Hoe kón ik dat niet eerder weten, /niet beter zien in vroeger tijd? /Hoe moet ik het weer ooit vergeten?

Net als het gedicht ‘Aan de boom in het Vondelpark’ verinnigt ze zich met die oerkracht, maakt ze groeipijnen en teloorgang inzichtelijk en invoelbaar. Ook hier valt er een dubbele laag uit te sprokkelen. Het ontzag voor de kracht der natuur en door de steen, uit de tweede regel, te zien als grafzerk en haar angst voor de naderende dood wellicht. Het terugvallen van haar kwaliteiten tot een nieuwe werkelijkheid. Hoe het mogelijk was, daaraan voorbij te hebben gekeken.

De liefde waarmee de boom omringd werd, is verderop in de blog gekoppeld aan het project ‘De eenzame uitvaart’. Dichters die, als troost, een persoonlijk gedicht schrijven en voordragen op de uitvaart van eenzame gestorvenen. In de Volkskrant is er een rubriek waarbij het leven en sterven van deze alleengaanden uitgeplozen wordt, waarna er een persoonlijk gedicht wordt geschreven, die wordt voorgedragen met een stemmige muziek eronder. Een laatste groet en een erkenning van dit leven.

Als waakmaatje zaten wij, vóór Corona, naast het bed, in de periode voor het overlijden. Het allerlaatste eind van het leven. Geen gesprek meer mogelijk, in diepe slaap gehouden, soms wat onrustig. Dan was er een hand, een koude lap voor het verhitte voorhoofd, wat vocht op de gebarsten lippen, de zekerheid dat men niet alléén de grens over hoefde. Als mensen nog bij kennis waren, nam het de angst weg en zorgde voor berusting. De overledenen van het artikel in de krant halen zelfs dat vaak niet. Ze overlijden stilletjes, op sluipersvoeten, en liggen dagen in hun huis. Eenzamer dan alleen.

De reis om de wereld in 80 dagen ging gisteren naar Australië:

Bereiding:Doe een scheutje olie in een koekepan en bak de tofu reepjes in zo’n 5 minuten lichtgoudbruin.Laat ze uitlekken op een keukenpapiertje.Meng de spinazie, rode kool, mango en kaas. Pel de mandarijn en meng de partjes door de salade.In een droge koekepan rooster je de pijnboompitten. Blijf de pan goed schudden zodat ze niet verbranden. Ze zijn geroosterd als ze bruin beginnen te worden. Strooi de pijnboompitten over de salade.Maak van de balsamicoazijn, olijfolie en sinaasappelsap een dressing en giet deze voorzichtig over de salade.

3 gedachten over “Eenzamer dan alleen

  1. Grappig is dat je nu al 2x over mijn lievelingsdichters schrijft. Ik heb er 3 Hoornik, Vasalis en Neeltje Maria Min.

    De Volkskrant artikelen waar jij op doelt zijn vaak zwaar. Soms leg ik ze weg omdat het me teveel is.

    En lekker wat je allemaal kookt.

    Geliked door 1 persoon

    1. Absoluut ook van mij. Ja ze zijn zwaar, maar toch is het goed je bewust te zijn van dit soort gebeurtenissen. Dank je wel voor het compliment het ‘ reizen’ doet me goed ❤️

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.