Uncategorized

Jouw wereld, mijn wereld, onze wereld

Vroege vogel reed haar o zo vertrouwde ritje naar het ziekenhuis, waar ooit, lang geleden-‘wat zeg je? vorig jaar nog?- de afdeling Oncologie kon rekenen op haar brede lach en een warm bakkie troost. Veel te vroeg, vijf voor acht, terwijl er half negen op de agenda stond. Een geluk bij een ongeluk, er ging een bespreking niet door en ik kon om vijf over acht al bij de orthopeed terecht. Mazzelen. De foto wees uit dat er inderdaad slijtage is, maar dat voor de overbelasting, de misstap bij het dansje, de knie ook al op dat niveau was, dus dat je nog een tijd door kan, als het slijtageproces al in gang is. We gaan proberen weer op dat niveau te komen, middels fysiotherapie en rust. Het duurt langer, maar het is de moeite van het proberen waard. Als de knie ondanks alles niet verbetert, dan kan ik corticosteroide in de knie gespoten krijgen. Het allerlaatste redmiddel zou een kunstknie zijn. Dat laatste stellen ze liever zo lang mogelijk uit.

Wat een duidelijk verhaal met het computerscherm naar mij gedraaid. Het werkte verhelderend en maakte de keuze makkelijk, omdat ik te allen tijde kan bellen, als ik toch die spuit nodig blijkt te hebben. Al met al vroeg uit de veren en de hele dag nog voor me. Toch ook weer eens fijn. de sneeuw was weg, het beloofde tien graden te worden, de zon deed al verwoede pogingen om door het gewolkte lichtgrijs heen te dringen. Er was geen vuiltje aan de lucht.

Het was een vreemde gewaarwording om als client daar te lopen door de gangen die me zo vertrouwd waren. Ik ben niet naar mijn oude afdeling toegegaan, dat was nog net even iets teveel van het goede. Heimwee of verlangen naar alles wat me daar zo dierbaar was, speelde parten. Nu zit ik op mijn stekkie op de bank, met Pluis op haar troon onder de palm en moest inwendg lachen om mijn handige Fysiobroek, een broek met ontstellend wijde pijpen, waar de orthopeed heel erg mee in zijn schik was, omdat dat minstens een kwartier gehannes met aan en uitkleden scheelde. Pijpen omhoog, kijken en hup, pijpen weer naar beneden. Klaar voor de volgende.

Belletje van vriendinlief ‘…Of ik nog wel het ijs op mocht’. Haha. Nostalgische uitwisseling over Vroeger ‘toen had je nog winters meneertje, vroeger toen had je nog winters mevrouw’, maar ook over destijds de afwezigheid van elektriciteit, het schoonmaken van groenten voor een groot gezin, de ouderdom, het slijten, het eventuele gebruik van hulpmiddelen, het al dan niet griezelen van de kleine wriemelaars in de natuur, het geheugen dat soms naadloos werkt en bij anderen weer helemaal niet, maar bovenal de deugdzaamheid temidden van de corona-ellende die ijs heette en zoveel vervoering en vreugde bracht voor een aantal mensen. Even luchten, letterlijk en figuurlijk.

Een klein kattebelletje over een programma, dat ik zonder verwachting inging, maar waar ik door werd weggeblazen, niet in de laatste plaats door de voordracht aan het begin van de hoofdpersoon van het programma, Romana Vrede, die deze bonte verzameling mensen samen had gebracht in een verrijkende en verdiepende voorstelling. Ondersteboven en gegrepen was ik door de monoloog uit haar nieuwe voorstelling ‘Tijd zal ons leren’. ‘Daarin spelen verhalen van verzetsstrijders uit de tijd van de slavernij de hoofdrol. Van Predikant Bernardus Smijtegelt tot en met One Tété Lokay, het tot slaafgemaakte meisje dat probeert te vluchten van de plantage. Romana Vrede brengt ze allemaal op toneel, ondersteund door performance artist OTION met muziek, dans en spoken word’, aldus de inleiding. Niet alleen fantastisch voorgedragen, maar regelrecht de snaren van het hart geraakt. One Tété Lokay gaat niet meer uit mijn systeem.

Ook de voordracht van Vanja Rukavina over het feit, dat iedereen eigenlijk een wereldburger is, zou iedereen moeten horen. Hier wordt geschiedenis geschreven. Nadia Moussaid rijgt alle ‘ familie’ van Romana aan elkaar. Een prachtig snoer van onverwachte parels. Zolang je ze herkent, is er niets mis met jouw wereld, mijn wereld, onze wereld.

8 gedachten over “Jouw wereld, mijn wereld, onze wereld

  1. Het knieverhaal klinkt me heel bekend in de oren. Bij mij werd niet over corticosteroïden gesproken maar over een gel die ertussen gespoten kon worden als het te gek wordt en om operatie zo lang mogelijk uit te stellen. Toch wel moeilijk dat ouder worden met dit soort dingen. Goed om bezig te blijven met alles wat nog wel leuk is.

    Geliked door 1 persoon

      1. Ik was ook blij met mijn orthopeed, maar niet met de uitslag: ernstige knieartrose. Die gel wordt niet vergoed. Het gaat erom dat de vloeistof in je knie van samenstelling veranderd. Het wordt wateriger en daar kunnen ze iets voor inspuiten. Daarnaast is het belangrijk om de spieren in je been te versterken zodat die helpen de belasting van je stappen op te vangen. Misschien goed om een andere keer nog eens te vragen.

        Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.