Uncategorized

Tijd voor warme voeten

Het bleef weekendstil op straat en ik vroeg me af of ik een en ander had gemist. Waar waren de kinderstemmen, het gebabbel van ouders er tussendoor, waar was het knarsen van voetstappen en stapjes in de sneeuw, de rijdende wielen van de kinderwagens. Doodse stilte. Slechts auto’s ruisten langs over nat asfalt. Dat was duidelijk te horen.

Kinderen gevraagd in de app of de scholen gesloten waren. De lieve kunstenmaker had voor een dichte deur gestaan en was, niet voor één gat te vangen, naar een vriendje toegelopen. Dappere ondernemer van tien. De kleine filosoof was naar school gestiefeld, glibberend en wel. ‘Spek-en spekglad hier’. Waarschuwde dochterlief. ‘Hier nog niet’, wist ik met het halen van de krant beneden uit de brievenbus. Ja de galerij was glad omdat het dooide, maar niet omdat er ijzel lag. Zoonlief was veilig aangekomen in de praktijk in Brabant. Had ik nu alle schaapjes op het droge?

Op twitter klaagden mensen vooral dat er vroeger toch ook niet zo gezeurd werd met waarschuwingen tot aan code rood en leerkrachten die hun werkplek niet konden bereiken. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Vroeger hadden we gewoon de hulpmiddelen niet om iedereen goed te kunnen bereiken. Ieder ongeluk dat voorkomen kan worden, is er een, moet je maar denken.

Het werd iets later dan tien uur ’s ochtends, gisteren, maar de tuin haalde ik. Het optimisme schoot even in mijn tenen, toen ik de ijzig besneeuwde vlakte zag, maar daar mijn lieve zussen over een vooruitziende blik beschikten, hadden ze me ooit een handige driepoot gegeven, die opgevouwen als wandelstok kon functioneren en die ik achteloos naast de achterbank had gelegd. Nu werd het bruikbaar als ‘Oldebarnevelts stut in bange dagen’. Daar moest ik aan denken al leunend op dat zwarte stevige derde been.

Myn wensch behoede u onverrot
O STOCK en stut, die, geen’ verrader,
Maer ’s vrydoms stut en Hollants Vader
Gestut hebt op dat wreet schavot;

Die Vondel wist het wel te vertellen. En dankzij de stut kon ik gewoon blijven lopen en hoefde niet te knielen zoals Joan van Oldenbarnevelt op het schavot moest doen. Hier winterde het gestaag door, de laatste dag, zo was ons beloofd. Dus las ik de sporen in de sneeuw, kwam dode merel tegen, met de afdruk van zijn belager ernaast. Geen haas, die hier het meest haar stempel had gezet. De tuin lag er dik en wollig bij, met alleen de hazensporen van meer of was hij enig in zijn soort, maar een bezig baasje, getuige de vele pootafdrukken die het wit doorkruisten.

In het atelier was sneeuw gewaaid bij de ingang. De oude had tegenover mijn raam vlak voor zijn glazen huis een waar pindaparadijs geregen voor de kleintjes, de merel en de mezen, hier en daar een vink. Het lag er verlaten bij en bood nu dan ook een prachtige observatieplek, maar evenzo de eigen tuin, waar wat druppels vocht te laven viel in de sneeuw en winterkoning en roodborst het kreupelhout zochten.

Te koud om te schilderen, maar wel uitzicht op het Noorderpark en de schaatstaferelen aan de voet van de Molen van Westbroek, Molen De Kraai. Een ouderwetse arreslee werd over het ijs getrokken door een donkerbruin paard, dat werd aangespoord door de man op de bok. Mensen liepen of schaatsten zo een vredig tafereel bij elkaar. Wintergeluk of winterliefde op deze Valentijn. Voor mij geen sloot of gladdigheid. Ik hield me bij Driepoot, die dapper ondefinieerbare sporen voor derden zette naast mijn voetstappen.

De sneeuw trok haar eigen schilderijen, op de rotanstoelen, in de grote pot met de vijg, in een wirwar van takken van de Moerbei. Kleuren werden intenser, het diepste zwart, het innigste bruin, het mosterdgeelste geel en dan het licht boven aan die stralend blauwe hemel.

De oude arriveerde. Afgelopen met die heerlijke stilte, de schone lucht. De koffie was op. De kaardenbollen zonder Putters bij de ingang wiegden me uit. De hoogste tijd voor warme voeten.

2 gedachten over “Tijd voor warme voeten

Reacties zijn gesloten.