Uncategorized

Tijd voor de Diepvriesdames

Het besluit was snel genomen. Op mijn dooie akkertje ving de wandeling aan naar het ziekenhuis voor het nemen van een foto van de knapknie. Twee vliegen in een klap. In beweging komen en geen rondjes om de zuil voor vandaag. Onder het wandelen was er gepieker over de kapottte veterboottie. Gisteren bij de huisarts had ik ontdekt dat, van het rechter exemplaar, een stukje ‘huid’ op de bovenkant ontbrak. Geen idee hoe dat was gekomen, tenminste tot ik besloot te wandelen en naar mijn voorzichtige stappende voeten keek. Ik had twee verschillende schoenen aan. Aan mijn rechtervoet prijkte de oude 2020-versie van de bootie. Om de ontdekking van het euvel, de dag ervoor, had ik in de vroege ochtend nieuwe besteld. Totaal overbodig bleek nu achteraf. terwijl ik op het strafbankje in het hol van de leeuw zatt wachten tot het tijd was. Ik nam grinnikend achter mijn zwarte mondkapje er een foto van en schoof daarna het aangedane exemplaar een beetje achter de andere. Niet te ver, want dan protesteerde knie weer. Een nieuwe bril wellicht?

Overduidelijk

De wandeling had kort geduurd, nog geen half uur en derhalve was ik er veel te vroeg. De strenge regels hielden de wachtkamers van de poli’s vrij, door een informante aan het begin voor de klapdeuren te zetten, die je onverbiddellijk naar de grote hal verwees om daar te wachten. Voor het eerst sinds lang dat ik weer zoveel mensen bij elkaar zag. Verveeld, onderuit gezakt, of monter rechtop. Dwalend en zoekend of zeker van de zaak en direct op het doel afstruinend. Gehaaste doktoren, verpleegkundigen en vrijwilligers, die ik herkende aan het uniform dat tot voor kort ook het mijne was geweest.

Toen eenmaal de tijd om was ging het vlot en stond ik binnen een kwartier buiten. Wat een wonderlijke en weinig charmante houding moest een mens aannnemen om iets goed in beeld te kunnen brengen. De schoenen mochten gelukkig in het hokje wachten. De stoel waar ik op plofte boog diep door.

De lege Poli

Ik besloot terug te wandelen langs de achterkant van het ziekenhuis langs het water. Het was heerlijk om de wind door de haren te voelen en de spiegelingen te zien. Er dreven vreemde vissen in het troebele water rond. Onder mijn speurende blik ontwaarde ik een baggerboot die het fenomeen van afgerukte waterplanten, want dat waren het, verklaarde. Het gevaarte zuchtte en kreunde het riviertje schoon.

Onderweg kwam ik weer een wit veertje tegen, dag Moe, en een verdwaalde aardappel achter het politiebureau, moederziel alleen, met uitpuilende spruitogen. Malle aardappel. De pijn in de knie belemmerde het bukken. Dan moest ie daar blijven, helaas pindakaas.

In het overdekte stadscentrum was het aardig druk. Wel een wonderlijke gewaarwording, al die zwijgende etalages en gesloten ingangen. Zelfs de Hema had alleen een verkoopbalie. Die informatie had ik gemist. Al met al zat er bijna vijf kilometer in de benen, eigenlijk teveel. Maar als compensatie voor de op komst zijnde winterdagen misschien wel goed. Dat zou, spijtig genoeg, binnen blijven worden. Over drie dagen was de uitslag bij de huisarts had men beloofd. We zijn nog steeds benieuwd, maar dat een en ander niet deugde bleek wel uit deze tocht. Strompedestrompel als een oud wijffie, nog niet als opoe Driehuis maar het scheelde niet veel.

Daarna was het zoet rusten op de bank. De komende winterdagen werden in de media als een dreiging aangekondigd, maar die paar dagen, misschien weken, beantwoordden aan het seizoen, dat winter heet. Gladheid, ijzel, sneeuw, Oostenwind die snijdt en verblijdt. Schaatsen aan en gaan. Niks code Oranje. Maak ruim baan het is tijd voor de Diepvriesdames.

8 gedachten over “Tijd voor de Diepvriesdames

  1. Goeiemorrege! Hilarisch die schoenen, Berna! Ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt en dat er wat te doen valt aan je knapknie.Geef haar maar een dikke luchtzoen. liefst 3x daags. De zeurkousen krijgen doorgaans geen genegenheid meer, lastig als ze zijn. Misschien helpt het een beetje en houdt ze zich dan wat koest.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel Emmy, ik ben haar nu echt wel zat. Haha, die schoenen inderdaad.. Ja joh, ik moet die ouwe snel weggooien, zo gaan ze me noog geld kosten. Ik heb nu wel zondagse en doordeweekse Booties 😉

      Geliked door 1 persoon

  2. Ze moeten maar zoveel niet op elkaar trekken, de schoenendames😉.
    Hopelijk krijg je nu snel een aangepaste behandeling na de diagnose, het duurt al veel te lang.
    De pakken sneeuw belofte zal van binnenuit genieten worden.

    Geliked door 1 persoon

    1. ik heb elk jaar een paar nieuwe kistjes(verterlaarzen), vanwege het dierenleed, van nepleer. Dus goed voor een jaar en dan hup, het volgende. paar ❤

      Geliked door 1 persoon

  3. De schoenen…hilarisch 😂 en je hebt nu al de uitslag, dat lees ik dan weer later, maar je hebt wel gewandeld, knap hoor met deze zere knie, wandelen kan ik helaas niet meer. Hulde aan de e-bike, maar met sneeuw ook binnenshuis.

    Like

    1. Ja, ik vind dat de knie nu iets minder dik is. Maar toch even afwachten wat de orthopeed zegt morgen. ❤ Fijn dat fietsen nog steeds tot de mogelijkheden behoort.

      Like

Reacties zijn gesloten.