Uncategorized

De som der delen

Kennelijk is er weer een verkeerde beweging geweest, waardoor knie het nodig vindt om zich op alle fronten te roeren. De gel helpt niet, zoals verwacht of juist daarom. Als je er niet in gelooft, dan werkt het zeker niet. Geen idee, maar de feiten spreken voor zich. Misschien toch even langs de arts, al zie ik op tegen een eventuele spuit in de knie of een bezoek aan de orthopeed. Maar ja, aantobben is ook niet handig. De ongbeweeglijkheid zet het leven buitenspel.

Het is weer een van die slapeloze nachten. Je raakt eraan gewend. Het duurt al een leven lang. Ik haal zo de slaap wel weer in. Heb flink lopen malen over dagboeken en briefwisselingen, met mijn lieve al tien jaar dode vriendin en met een andere vriendin. Ze hadden een diepgang die bijna cryptisch overkomt als je het naleest, kennelijk geschoeid op het gevoel van dat moment. De eerste briefwisseling is me dierbaar. Een jaar lang hebben we innig mailcontact gehouden om, elke keer als die vermaledijde cellen aan haar vraten, de pijn en het leed weg te schrijven of juist toe te laten. Ruimte eraan te geven door het plat te benoemen. Zo is het en niet anders. Ik weet nog dat ze in die winter van 2010 geschaatst heeft over de wateren bij Groot Ammers met haar zieke lijf. Echt zo’n tocht die je alleen maar onderneemt als je van schaatsen houdt, met een steeënde echtgenoot in de verte. Armen op de rug en gaan. Gedachten uitbannen, pijn en de moeizame aanvang verbeten omzetten in daden, waardoor het allengs minder voelbaar werd. Daarna de vermoeidheid. Maar die kwam, bijna behaaglijk, in het huisje met de kachel aan en een plaid over de benen.

Waarom de brieven door mijn hoofd malen weet ik niet. Het gebeurt. Goed voor een duik in het verleden. Bij de sessies die ik ooit had bij een psycholoog vertelde ze mij het verleden te laten rusten. Maar hoe kan je nou toch in godsnaam een deel van het geheel uitbannen of wissen. Alles loopt al jaren mee. Ik heb dat nooit begrepen. Wil je een heel mens, dan moet je het hele vat omkieperen. Als een boom. De wortels, de jaarringen in de stam, de takken, het gebladerte, de bloem, de vrucht, de levenssappen, het zuurstof. Zonder een van hen gedijt het niet. En het kleine grut dat zich voedt met wat de boom geeft. Mooie gedachte.

Er was een tijd dat ik nog brieven met de hand schreef. Een brief met vier volgepende grote blocnote-vellen was geen uitzondering. Soms een gedicht erbij. Ze werden bijna altijd beantwoord in minstens zo veel woorden. Die zijn bewaard gebleven, maar nooit heb ik de brieven met carbon geschreven, dus ik ken de inhoud van mijn eigen brieven niet woordelijk, lees in de antwoorden tussen de regels mijn schrijven terug. Gekoesterd verleden, jaren lang bewaard. Wat moet ik ermee. Ik denk aan mijn moeders erfenis. De boeken die haar dierbaar waren en waarvan nog een enkeling hier in de kast staat, maar de rest toch van lieverlee weg is gegaan. Vergankelijkheid is het beschoren lot van een vasthouden aan het verleden. De betekenis en de waarde van alles zal straks slechts flarden opleveren waar geen touw meer aan vast te knopen is. Misschien moet ik de oude foto’s(twee grote plastic bakken onder het bed) samen met de brieven sorteren, zodat iets nog enigszins hout snijdt. Maar dan. Wat moet je ermee.

Broerlief zoekt de familiegeschiedenis uit en komt heel wat te weet over oud-tantes en-ooms, betovergrootouders en bet, bet tot in de 17e eeuw. Rebelse dames, die zich niet alles lieten aanleunen. Het programma ‘Verborgen verleden’ behoort tot een van mijn amuses ter verstrooiing en vermaak. Adelijke takken zijn nog niet ontdekt. Daar hoop je stiekem altijd op of iets wat kan duiden dat je bent zoals je bent. De som der delen.

9 gedachten over “De som der delen

  1. Heel vroeger in de tijd voor we telefoon hadden schreven mijn moeder en ik elke zondagavond elkaar een brief. Die van haar had ik wel. Bij het overlijden van mijn ouders vond ik,keurig in een multomap mijn brieven terug. Wat een heerlijk tijdsbeeld was dat.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb ook alle brieven van mijn moeder die ze me schreef, een keer per week, in de zeven jaar dat ik in Leiden woonde. ❤ Echt een mooie weergave van voorbije tijd.<3

      Like

  2. Een brief krijgen blijft me een heerlijk gevoel geven. Schrijven ook, hoewel ik het steeds minder doe. Mijn hand is meer toetsen-gewend dan pen-gewend tegenwoordig. Terwijl een handschrift zoveel kan zeggen. En als ex-leerkracht en niet-dokter 🙂 heb ik wel een mooi, al zeg ik het zelf.
    Hier staat een grote doos, nu ben ik nog niet zo ver dat ik herlees, daar komt later tijd voor, als ik meer aan de zetel gekluisterd ben. Hopelijk duurt het nog even!
    Voor mezelf vind ik het soms vreemd hoe ik zelden in het verleden leef, ook foto’s bekijk ik weinig.

    Geliked door 1 persoon

    1. Het is voornamelijk begonnen met de dagboeken vanmijn moeder enmijn opruimwoede op een gegeven moment. Dan ga je kijken wat er allemaal no is. Op zolder staan ook nog alle mappen met afscheidsdingetjes van de kinderen die overgingen naar een andere groep. Dat mag eigenlijk ook wel eens opgeruimd. foto er van maken en dan weg. 😉 Ook dat is voor nog iets later. ❤

      Geliked door 1 persoon

      1. Mijn moeder had heel veel dagboeken. Twee jaar voor haar dood heeft ze ze allen weggedaan. Ze wilde niet dat wij ze zouden lezen vermoed ik. Ze was er heel eerlijk in, schrijven gaf haar kracht om te aanvaarden.

        Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.