Uncategorized

Een hart is nooit te groot

‘Er zijn nog drie wachtenden voor U’. In gedachte hoorde ik het afstandelijke stemgeluid in de denkbeeldige telefoon van elk te kiezen hulpverleningsdienst, tandarts, fysio of dokterspraktijk. Maar ik stond gewoon op de stoep bij de bakkerij, waar drie mensen tegelijk binnen mochten en de rest buiten moest wachten. Alleen…de bakker was uitgerust met een oventje om de sauzijcenbroodjes op te warmen en dan kon het gebeuren dat we met z’n allen 3×2 minuten moesten wachten tot alle gekozen bakkersvruchten gaar of warm waren. De vrouw achter mij, tikte voortdurend op haar horloge en haar ogen rolden veelzeggend boven het modieuze mondkapje. Dankzij de loterij stond ik daar, want er waren twee bakkersbonnen per post gekomen en ik vermoedde dat Sint die wilde inwisselen voor drie speculaaspoppen om het grut mee te verrassen. In de kringloop nog een zoektocht naar wat klein spul om erbij te doen, maar er lag niets wat niet alweer vrij snel in dezelfde recyclemodus zou belandden. De poppen waren afdoende.

De zon was rond drie uur doorgebroken en dat was fijn na twee dagen betamelijke somberheid. Het leven kleurde letterlijk lichter. Genesteld in mijn holletje op de bank rees de vraag of ik niet even naar de tuin had moeten gaan, maar het beloofde de volgende dag helemaal zonnig te worden. Dan was het een uitgerekend moment om nog een wilg te slechten tot op de kruin. Het programma ‘Jacobine op 2’ bracht een heel andere beleving met zich mee. Mensen die rouwden om een dierbare, een dochter om haar moeder, een dochter om haar vader en een man om zijn vrouw. Die man was Frits Spits, een bekende radiomaker en hij gaf met een intrigerende vergelijking aan waar de rouw voor hem zat. Het was te vergelijken met het trainen van een hond. Die loopt eerst alle kanten uit en op een gegeven moment loopt hij aan de knie. De rouw was zo verinnerlijkt, dat het voelde als een dergelijke beteugeling, maakte ik uit zijn woorden op. Het was een mooie vorm om uit te drukken hoe rouw om een dierbare op een persoonlijke wijze zich openbaren en verankeren kan.

https://tvblik.nl/jacobine-op-2/persoonlijke-ervaringen-over-rouw

Dat verschil was terug te vinden bij deze drie. Ze schreven er een boek over. De dochter, die om haar moeder rouwde, de journalist Lisanne van Zadelhof wilde een handleiding voor het omgaan met het immense verdriet dat ze voelde, maar vond het nergens en beloofde toen aan haar rouwtherapeut om er zelf een te gaan schrijven. Daardoor kwam ze erachter dat er voor rouw alleen maar een eigen weg te schrijven viel, juist omdat ieder het op een eigen manier zal verwerken. Zo schreef ze een hoofdstuk vol met enkel de herhaling van de woorden: ‘Ik heb geen moeder meer’. Erover schrijven of praten zalft, dwars tegen alle dooddoeners in, zoals ‘Gaat het weer een beetje’of ‘heeft het al een plekje gekregen’. Goedbedoelde maar nietszeggende lieve woorden, die het echte antwoord niet afwachten. Mensen worden ongemakkelijk bij rouw, is ook mijn ervaring. De vrouw die haar vader verloor, auteur en schrijfdocent Josha Zwaan, roemde de intimiteit, die nu in corona-tijd was ontstaan, om het afscheid van haar vader, die dominee was en een publieke functie vervulde, zo intens samen in kleine kring te hebben mogen beleven.

Frits had een prachtig lied uitgekozen dat benadrukte hoe hij de verbondenheid met zijn vrouw ervoer. ‘Zelfs nu je zwijgt’ heet het en het getuigt van die krachtige symbiose.

Dergelijke programma’s geven zoveel stof tot overpeinzen en zijn voldoende om op te teren. Als je dan nog naar zo’n prachtige uitvoering mag luisteren is een dag al goed gevuld en mijn arsenaal aan mooie muziek met deze ‘liedjes’ van Veldhuis & Kemper zijn naar volle tevredenheid uitgebreid. ‘Mijn hart is groot genoeg kom er maar bij’ zingen ze. Dat is precies wat ik zal doen, want ‘een hart is nooit te groot’.

12 gedachten over “Een hart is nooit te groot

  1. ‘Zo waar’ zoals je beschrijft dat rouwen ongemak oproept. Toch spring ik in de bres voor mensen die een poging doen je te bereiken. Het schiet altijd tekort en je hebt er niet zoveel aan. Ze staan ahw met een kapotte vaas in de handen en ze proberen wat ze kunnen, ook al praten ze eroverheen. Ze rouwen eigenlijk ook maar dan om degene die ze niet kunnen bereiken die in de rouw is. Ze doen wat ze kunnen ook al helpt het niet. Door het zo te bekijken ergerde ik me minder aan anderen en werd de rouw niet nog extra belast.

    Like

    1. O maar dat vind ik ook hoor. Natuurlijk rouwen ze om degenen die ze niet bereiken kunnen, maar het is een mooi gegeven om juist daar bij stil te staan. Als je zegt ik weet niet wat ik zeggen moet is het ook goed. Of zelfs misschien wel zonder woorden. er zijn. Fijn om er over te mijmeren toch voor een zondag als deze. ❤ Dank voor je lieve reactie

      Geliked door 1 persoon

  2. Ik las boeken en ging naar voordrachten van Manu Keirse en De Wachter, tot ik besefte hoe fundamenteel eenzaam je bent, ondanks de empathische omgeving, bij de verwerking van het enorme gemis. Ondanks veel lectuur, moet je toch je eigen weg zoeken.
    Herkenning van gevoelens die je dan overvallen helpen even om adem te halen, mede-voelen doet even echt deugd, maar de worsteling moet je toch grotendeels alleen doen.

    Geliked door 1 persoon

  3. Rouwen is voor mij eenzaam voelen en soms ook zijn. Niemand kan je bereiken al zijn de woorden zo goed gekozen, maar dàt er mensen met woorden zijn doet goed. Zo is mijn ervaring ❤️

    Like

    1. Dat zeg j e goed Ellie. Zo os het. Het feit dat er al aandacht is, maar ik snap de rouwenden ook die blijven zoeken naar empathie op dat niveau. ❤

      Like

Reacties zijn gesloten.