Uncategorized

Parels rijgen

De kruiswoordpuzzel in de krant geeft aan: Langwerpige soes. Ik doe mijn ogen dicht en zie het ding voor me, proef zelfs even de heerlijke zoetigheid op mijn tong, voel de kleverige vingers. Kind in de bakkerswinkel voor een moment. Het brein zoekt ondertussen ongedurig het passende woord. En dan weet ik het weer: ‘Schik jij de éclairs maar even op een schoteltje’. Dat is niet mijn moeder, die bevelende stem. Ook niet mijn oma. De luxe, de rijkdom, dat kon alleen maar in de poeliersfamilie, waar ik als vijftienjarige hand-en spandiensten verrichtte tegen een zeer geringe betaling. Hard werken en die eclairs gingen aan mijn neus voorbij. Hooguit heb ik stiekem van de rand van het bordje een bepoedersuikerde vinger afgehaald en in mijn mond gestoken. Zalige zoetheid.

regen

‘Het leven is een tranendal’ vertelde men en ons werd geleerd om de tranen als parels te rijgen tot een eigen levenssnoer middels het optimisme dat onze moeder doorgaf, die altijd naar de lucht bleef kijken en daar de schoonheid vond. Ondanks dat er weinig te verdelen viel, was er altijd het suikerzoete als troost en verbinding. Drie of vier schepjes suiker in de thee en die weer met een koekje om een uur of drie.

hippie

Met de Wijze haalde ik de achterstand in. Snoepen was het. Onbekommerd en onbezorgd. Onwetend van alle E-nummers, kleurstoffen, boosaardige suikers. De wereld was jong, fris en onbezonnen. De wereld was vrede en bloemen en liefde. De wereld was dertigerjaren tweedehandsjes, geurige indiaspreien, Afghaanjassen en ban-de-bom-tekens. En wij waren het middelpunt van ons eigen universum, daar in Leiden drie-hoog. Zoete wereld. Eclairs, petit fours, de tompoucen van de Hema, een ‘High Tea’ avant la lettre en zonder de ‘tea’. Omdat het lekker was en omdat het kon.

De omslag kwam onvermijdelijk. Vrienden waren macro-bioten. Wat volgde was een ‘beeldenstorm’. Het kind werd aan stukken geslagen. Je hebt vóór en ná de bewustwording. Alles wat voor die tijd was, bestond niet meer. De vertaalslag werd gemaakt in gezond, en kilo’s, iets waar ik toch al behoorlijk mee worstelde en in ‘bewust leven.’ Wie er aan begon, raakte het niet meer kwijt. Of heette dat nou volwassen worden.

Geen repen meer van De Heer, geen zakken snoep, geen rumbonen of gevulde koeken. Daarna volgde een periode van geen worst meer van de Hema, geen biefstukje met boterjus om je brood in te dopen, maar gierst en gerst, aubergine, paprika, ui, tomaat en havermoutkoeken met honing, zelf gebakken brood  met tarwemeel. Later alleen nog de streekproducten. Het zoet werd uitgebannen behalve drop. Mijn zwakheid, en dan nog tot de auto beperkt. Alleen, achter het stuur, op lange afstanden wekt drop energie op, stilt de behoefte aan kauwen, houdt wakker  en soms proef ik nog het zoetige of zoutige dat er aankleeft.

IMG_3285

Onbezorgd is het nooit meer geweest en het lijkt wel of volwassenheid met de tijd steeds vroeger haar intrede doet. Er ligt een waas van onbezonnenheid over de jeugd, omdat ze hun wereld van vrede en liefde vast willen houden, omdat ze niet meegesleurd willen worden in een wereld waar het zwaard van Damocles boven hangt. Omdat ze zo graag nog even, net als vroeger veilig onder moeders vleugels, met de blote buik boven een riviertje wil hangen of krabben en dromen wil vangen achter de slikken en schorren, geulen en kreken. Dus tover je die onschuld terug met middelen die uiteenspatten in kleuren of energie geven voor dagen en nachten onwetendheid.

017

De wereld is een tranendal. Dat wist men vroeger al, toen ze opnieuw aan het opbouwen waren. Laten we weer parels rijgen.

 

 

7 gedachten over “Parels rijgen

Reacties zijn gesloten.