Uncategorized

In de kracht van de pen

Het was bijna een brug te ver, maar met moed, beleid en aangepast tempo was het uitzicht al direct adembenemend in een daglicht dat de hele brug zilverwit deed oplichten. De kleine bomen bleken een uitkomst met deze ongenadige warmtebron die, zelfs op dit ochtenduur al, niet terugdeinsde voor een tandje extra.De lift was uitgerekend deze zondag buiten werking.

IMG_5211

Aan het eind van de loop-en fietsbrug zaten de eerste Urbaners op hun meegebrachte krukken en was een van hen met verve(in beide opzichten)ruim aan het schetsen geslagen. Het stationsgebied was het plan en de keuze, oud of nieuw, was aan ons. De inschatting voor nog meer uitbundige zon en de kans op oud en nieuw was snel gemaakt. Met drieën togen we met een van de organisatoren mee naar beneden, waar de luchtbrug tussen de neoclassisitische NS-handelsgebouwen àan het Moreelse park een heerlijke plek in de schaduw bood en waar zowel oude (1895) als nieuwe objecten geschetst konden worden.

IMG_5196     IMG_5198

De luchtbrug had twee  grote en twee kleine cartouches. Aan weerskanten droeg een leeuw een schild in zijn hand en later ontdekte ik aan de voorkant twee allegorische reliëfs, gemaakt door de Belgische beeldhouwer Emil van den Bossche. Het linker reliëf liet Hercules zien met een leeuw en stier ter verbeelding van Kracht. Op het andere werd ‘Snelheid’ uitgebeeld door een vrouwenfiguur ‘op een door de lucht voortijlende wagen, bespannen met vogels’. Aan de achterzijde, waar wij tegenaan keken, bevatten de twee reliëfs strofen uit een lofdicht van Isaäc da Costa op de nieuwe tijd: De stoomlocomotieven uit 1840.

‘Zie langs zyn tweelingslyn dien fellen salamander!/Vuur sist uit zyn buik, die rammelt over d’aard./Hij voert bevolingen en legers in zyn staart./Metalen tenten die met bliksemende wielen/wat stand houdt, waar hij schreeuwt, verplettren en vernielen./ Hij runt, hy vliegt, hy rukt, verwaten en verwoed/afgronden in ’t gezicht en bergen tegemoet.’

‘Een nieuwe loopkring is voor heel deze aard begonnen!/Uit kool-en yzermyn ontsprongen haar de bronnen/van snelheid, macht, en licht./Een zelfde stoomkracht vaart/sleept heel ond menschdom voort en effent heel onze aard.’

IMG_5212   IMG_5213

In eerste instantie was die informatie voor later zorg. ‘Hoe krijg je zo’n moeilijke luchtbrug van dichtbij in het juiste perspectief op papier’ was de vraag voor de oude rot in het vak en daarmee kregen we een uitgebreide les over perspectivisch tekenen met zichtlijnen en verdwijnpunten, kruizen en nog eens kruizen, verkregen verhoudingen en nog meer boeiende details. Het was een authentieke tekenles voor ons, twee alpha’s pur sang, aan wiens brein de hogere wiskunde ten enenmale was ontsnapt. Ik probeerde het echt, maar het wilde er niet in. Gevoelsmens als ik ben teken ik indrukken, al dan niet bezijden de waarheid, want er valt wel eens een detail weg of het krijgt er een bij. Gaaf was het wel. Weer verbaasde het me hoe verschillend de stijlen waren en toch herkenbaar de onderwerpen. Onder het gekras van de pennen was er het keuvelen en kouten, het aanlopen van diverse mensen op zoek naar een nieuw onderwerp en een hereniging met vriendin die aanvankelijk boven op de traverse had getekend. Breien en kletsen zijn een. De gesprekken raakten aan persoonlijke ervaringen, over het ontdekken van je eigen stijl en de rust die daarmee in je tekeningen komt. Observeren is een vak apart en iedere keer schoten nieuwe details in het oog.

IMG_5189

De vaart zat er lekker in en na drie tekeningen was het tijd om te verzamelen voor het fameuze gebouw De Inktpot, waar alle resultaten bewonderd konden worden, al dan niet verrijkt door het dorre blad op de grond. De wind blies af en toe een bladzijde om. Een  uitgebreide fotosessie en de stempeltjesregen volgde. Daarna namen we afscheid met de belofte elkaar weer te ontmoeten.

Terug over de te hoge brug, waar ook aan deze kant de lift defect was, hees ieder zich zwoegend omhoog, of was dat de moeder van mijn gedachte. In ieder geval vroeg het vier keer om een pauze. Daarna de tocht door de brandende hitte over een schaduwloze weg naar Kanaleneiland waar de Kleine Blauwe Prins stond te wachten op mijn komst en nog eenmaal een blik in een geheel ander perspectief.

IMG_5178

Het was weer fijn er te zijn in de kracht van de pen.

 

 

7 gedachten over “In de kracht van de pen

Reacties zijn gesloten.