Uncategorized

Voor twee

Als een zonnetje zoefde De Blauwe Prins weer over het asfalt. Stempel in zijn paspoort en de weg vrij voor nieuwe ontdekkingen. Dat was de eerste actie na een verkwikkende nachtrust en na de blik op het balkon. Overal had donder geslagen en bliksem geschicht, was er regen in overvloed naar beneden gekomen, behalve hier. Dat betekende eerstelijnszorg voor de tuin. Geen gieter was er de afgelopen twee dagen ingegaan, omdat ik dacht, wist, rekende op die verlossing. Niets bleek bewaarheid geworden en derhalve ervoer ik de soepelheid ná de keuring, de opgeschoonde airco en de zomercheck nu aan den lijve.

IMG_5148

Stoffen muilen aan de voet ontdekten in een mum van tijd bij het lopen van de parkeerplaats naar de tuin, naast een nog dampende sloot, dat het pad welhaast natter was dan de sloot zelf. Nou ja, bij wijze van spreken. Ik dacht aan dauw, maar in de tuin bleek alras dat er zowaar regen was gevallen. Plaatselijke buien die extreem plaatselijk konden zijn.

IMG_5128

Grote droppels in het alchemillablad bevestigden de veronderstelling. Het was tien over acht, er hoefde geen gieter meer in. Droge stoffen oude schoenen in de tas en zus op doek mee om thuis verder te kunnen, Rembrandt-aquarelverf erbij voor het weekend. Regeren is vooruitzien. Dag lieve tuin, dag atelier tot later. Terug wipte Haas naarstig voor me weg en bleef bont zandoogje kalm zitten. Wat zou je je druk maken.

IMG_5131

Op dit vroege tijdstip had ik minder mensen in de winkel verwacht, maar het was een laveren pur sang, meer dan in de avonduren. Oudjes in beraad voor de groenten, de kaas, bij het brood: ‘ Doe mij maar…of nee toch liever…of nee, die eerste, die wordt het.’ Winkelpersoneel in de milde ochtendstemming toonde een en al bereidwilligheid en geduld. Het karretje laveerde verder, met de scanner on top was ik vrij snel de winkel weer uit.

Dagdromen nu de dag nog volop voor me lag. Krantje, croissantje en jus’d’orange vers van de pers in afwachting wat de tijd brengen zou.

De dag ervoor was een groot succes geworden in de Cremertuin. Wat een heerlijke plek met haar grote picknicktafels, zand, trampoline, klimhutten en volkstuintjes van te behappen formaat. Alle kleinkinderen waren voor het eerst, denk ik, sinds coronaregels samen aan het spelen. Kleinzoon 1 had voetbalknie-pech. Er zit een MRI aan te komen, hij mag niet veel doen en dat is voor iemand die met de bal aan zijn voet geboren is, erg moeilijk. Zijn broer, kleinzoon 2 compenseerde door dubbele energie en de kleine dribbelaar van het drietal speelde zijn eigen verstoppertje in de boomhut. De jongste twee, kleindochter en kleinzoon genoten zichtbaar en zorgden ervoor dat het een vroege lunch werd. Tussendoor volgde nog een foto van het stel met de zelfontspanner van dochter. Garantie voor hilariteit en derhalve, lachende gezichten. Ik wandelde in de schaduw terug naar de leenauto, die ik bij dochterlief in de straat had gezet.

Het leverde bezorgde blikken op. ‘Zo’n end. In de schaduw blijven hoor.’ Kinderen worden moeders, als ze zelf kinderen hebben. Natuurlijk verlies ik tappelings ruim vocht, maar de beweging alleen al is bittere noodzaak als vereffening voor de passiviteit, waar deze vochtige warmte toe dwingt.

In de supermarkt kom ik een oude bekende van lang geleden tegen. ‘Wat zie je er goed uit’ kraait ie als een volleerde Meiland tussen de jam en het blikgehakt(ken Uw klassiekers). Zijn grote grijns bij deze woorden verzachtten elke eventuele onzekerheid en zorgde voor een opgewekte en veerkrachtige tred, ondanks de zware boodschappen.

Er is maar weinig voor nodig om een topdag te laten stralen, maar met deze onverwachte glans huppelde ze voor twee.

6 gedachten over “Voor twee

    1. Dat is helemaal goed hoor, ik begrijp het helemaal. Heb het af en toe zelf ook. Die drang altijd te reageren. Dank tot nu toe voor het meeleven en de lieve woorden. Ik weet dat je ze leest en er uit haalt wat er voor jou inzit ❤

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.