Uncategorized

En zeker De Blauwe

Vandaag krijgt De Kleine Blauwe Prins hopelijk een stempeltje voor goed gedrag in zijn garagepaspoort. Om hem er spic en span doorheen te loodsen, was er het voornemen om door de wasstraat te rijden. Ik reed langs het gebouw en durfde niet. In de buitendouches werden de bolides met een zilveren straal onder handen genomen, er werd gewassen, gepoetst, gewaxt en opgewreven met pluizige doeken, dat het een lieve lust was. Net alsof de temperatuur hier beduidend lager leek. Ik durfde niet. De wasstraat, zoeen waar je je willoos en stuurloos moet laten leiden door de rails waar je op staat, was de nachtmerrie. Een keer heb ik me laten verleiden tot die overlevering en bij iedere nieuwe handeling sloeg de paniek toe.

Ik reed er naar toe, observeerde én reed door. Regelrecht naar mijn vertrouwde washok bij de pomp vlakbij, waar ik de zaken volledig in de hand kon houden. Eerst het interieur aanpakken en daarna de glans en de glorie.

043

Binnen de kortste keren dat de brede stofzuigerslang alles naar binnen zoog, wat hem voor de snoet kwam, liep ik in waterstralen leeg als een ballonnetje. En ik had nog wel gewacht tot de namiddag. Het was ondoenlijk, maar het werk moest voort. Een kwartier later en twee kilo lichter reed ik De Kleine Blauwe naar de topping. Rise and shine, geen centje pijn, maar mijn fond de teint lag in glinsterende dikke druppels op het gezicht net als de rest van de minieme maquillage. Voldaan maar brak wist ik nog een boodschap te doen en de bank thuis te bereiken. Het had voeten in de aarde gehad, maar het was de moeite waard. Morgen kon ik in de vroege ochtend met een gerust hart Prins ter keuring aanbieden.

IMG_1421

Peinzend bedacht ik me dat er een wasstraat naar Amerikaans model moest komen, waar men ‘Klaar terwijl U wacht’ een aantal poetsfanaten de honneurs waar liet nemen. waarna de oude getrouwe, tot in de puntjes gewassen en gestreken, zijn weg kon vervolgen. Ze zijn er wel, die poetsers, maar beslist niet voor ‘een heitje voor karweitje’.

Met de wasbeurt vallen de kleine gebruikskrasjes en butsen meer op, maar de glans wint het. Prinselijk staat hij te wachten op het parkeerterrein. Van de juffrouw van de garage mocht ik zo’n twoseater ter vervanging meenemen, maar ik wilde niet als een sardientje opgesloten zitten in dat kleine conserveblik.

De Kleine Blauwe Prins

Na de escapades van gisteren overmande de slaap en de bank spreidde haar vleugels gewillig. Nestel je maar. Alles wat aan programma werd uitgezonden, gleed voorbij zonder notie. In de nachtelijke uren zorgde de ventilator voor de eerste overbrugging van kookpunt naar koelte en halverwege de nacht, toen de natuur het zelf weer kon, mocht ze uit, maar was ik klaar wakker.

Geen nood met het overvolle vroege ochtendprogramma. De Kleine Blauwe stallen op een prépensioenentijdstip en daarna naar de Cremertuin, de volkstuin van dochterlief, waar alle kinderen met kinderen zich zouden verzamelen voor de lunch. Het is tijd om de zomer te vieren, met bramentoeten en tomaten, met bonen en radijzen en hier en daar een kropje sla. Daarna een verkwikkende regenbui graag, als ik met De Kleine weg zal spurten bij de garage met die denkbeeldige kroon op het dak, een Prins waardig en zeker De Blauwe.

 

5 gedachten over “En zeker De Blauwe

Reacties zijn gesloten.