Uncategorized

Een minieme poëtische noot

In de Volkskrant een interview van Frénk van der Linden en Pieter Webeling met twee iconen van ouderdom, Maja van Hall en Hedy d’ Ancona. Vrouwen die in mijn prille ontwaken, vroeger, al aan het feminisme trokken en op de barricaden stonden om paden voor ons  te effenen. Beiden met verlies achter de rug. Maja heeft haar dochter verloren door koolmonoxidevergiftiging op een logeeradres. Die was op dat moment slechts zeven jaar oud. En haar man Eylard van Hall is dementerend en verblijft in een verpleegtehuis. Hedy’s man Aat Veldhoen overleed na twee hersenbloedingen. Een prachtige foto in de krant van het Henna-hoofd van Maja en de woeste krullen van Hedy, respectievelijk luipaardprint en een stevige ruit tegen de dreigende schoonheid van een horizon.

IMG_0958

Verlies, hoe verwerk je het. Voor Hedy was het hartverscheurend op het moment dat ze zich realiseerde dat het onomkeerbaar was. Alzheimer is ‘als een dief in de nacht’, vindt ze en eigenlijk is ze al in de rouw om het verlies van de oude Eylard. Hier schrijven twee vrouwen ruim tachtig jaar geschiedenis met leven en dood, met strijd en berusting maar geestelijk nog steeds veerkrachtig. Samen ergeren ze zich aan het beeld van de ouderdom en dat men vindt dat je met compassie naar ouderen moet kijken. Dus eisen ze een gelijkwaardige behandeling, met de kanttekening dat ouderen zelf ‘niet als een oud theezakje’ in de hoek moeten gaan zitten, maar het óók moeten verdienen, net als iedereen. Dat houdt in ‘strijdbaar zijn en opkomen voor je recht.  En ineens zie ik een verrimpelde sufragette met een trotse blik en een fiere houding, op een duin staan met wapperende rokken, een stembiljet in haar ene hand en een stut in de andere. Oud en strijdbaar tot de laatste zucht. Dat roepen de vrouwen op.

 

Dat jeugd ook veel potentie heeft, bleek gisteren wel uit het eerste uur van Zomergasten van de VPRO, die ik in de herhaling terugkeek. Glenn de Randamie, bekend als de rapper Typhoon, was voor mij een openbaring in het gesprek met Janine Abbring. Hij stelde zich open en eerlijk op, bleek een grote voorkennis te hebben over de geschiedenis en het verloop van het racisme, bekende schuldgevoelens over het feit dat er zowel slaven als slavenhouders onder zijn familie voor bleken te komen. De strijd van de grote drie, Martin Luther King, James Baldwin en Wether Martin kwamen voorbij. Hij maakte vele reizen naar de roots van zijn bestaan en die van de muziek. Hij noemde de documentaire, die ik afgelopen jaar ook zag, van het veelbewogen leven van Miles Davids en de kracht van diens authenticiteit en zijn vernieuwingsdrang.

 

Tikte de jazz aan en het belang ervan voor de hiphop-cultuur, een verrijking voor mijn kennis op dat gebied. De opening was een loflied op de natuur aan de hand van de film ‘Copying Beethoven’ wiens stilte door de doofheid, op een hoger plan weet te tillen, met als overeenkomst de voorliefde voor de bossen, de rust die hij ervoer en de verbinding met dat wat hoger reikte dan de mens. Vandaag deel twee neem ik me voor. Eerst moeten deze indrukken bezinken. Wat een bijzonder mens, de man die de vrijheid zo hoog in het vaandel heeft, de vrijheid om jezelf te kunnen zijn.

 

De bloemenwinkel vlakbij gaat vandaag een veldboeket naar buurman brengen, die gisteren geopereerd is en niet meer de oude zal zijn. De rolstoel werd gisteren bezorgd. Vier trappen op, buuf en buur in het ziekenhuis, dus zoonlief hielp het geval omhoog tillen. Dat is de verschuiving die veel te weeg zal brengen. Hoe rol je vier trappen af waar een lift ontbreekt. We wonen al dertig jaar naast elkaar. Eindigheid. De veldbloemen zijn de compensatie voor het gemis van de volkstuin waar hij normaal zomers lang vertoeft. Geenszins een compensatie voor het verlies, maar omdat het leven grillig haar weg kiest. Een minieme poëtische noot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 gedachten over “Een minieme poëtische noot

  1. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik donderdag Zomergasten. Was inderdaad bewogen door Thyphoon. En dan die heerlijke film daarna. Een record op de bank zitten voor me. Waarvan donderdag ook in mijn blog acte.

    Geliked door 1 persoon

  2. Geloof dat ik toch ‘Zomergasten’ bij ‘uitzending gemist’ moet kijken. Jijen ook Mies, net zijn blog ook gelezen, zijn er lovend over. Die tv is echt een ondergeschoven attribuut in mijn leven. Mooi geschreven weer, Berna.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.