Uncategorized

Rake woorden zeggen alles

Hij zat op zijn balkon met een mismoedig gezicht. De ogen staarden in wat verte had kunnen zijn, maar nu slechts de betonnen gevel van het huis was. Zijn stem, doorgaans luid bassend aanwezig met dat rauwe randje, klonk nu omfloerst, bijna onverstaanbaar. De woorden kwamen plotseling, want ik had hem in eerste instantie niet zien zitten, omdat ik de aandacht had gevestigd op de planten en het begieteren ervan. Lavendel schudde haar kleine grijze blad, de krulpeterselie plenste neer, de campanula had al weer een nieuwe voorraad bloemen in knop paraat.

‘Ik ben net terug van vier dagen ziekenhuis.’ ‘Ha buurman ik had je niet zien zitten’, schrok ik op. ‘Vier dagen en ik was blij dat ik weer naar huis mocht.’ Het bleek dat hij de operatie, waar hij lang op had gewacht, eindelijk had ondergaan. Daar kwam de toonloze somberte niet vandaan. Die stak in het verwerken van zijn sterfelijkheid verstopt in andere lichamelijke symptomen. Zo anders was de aanblik dat het me, vannacht, met zijn verhaal wakker liet worden. Buur op mijn netvlies, waar nooit sprake van was.

Die ochtend was vroeg begonnen. De Penne met Pesto-salade als recept stond binnen een uur uit te dampen. De basilicum bracht haar zomer mee aan kleur en geur. Er lag nog maar een komkommer in de koelkast en voor een weeshuis aan paprika. De zoete punt mocht erin. Alles ontpit en fijn gesneden met een vinigraite van appelazijn en honing. Voor het vervoer had ik de grote canvas tekenrugzak bedacht. De penne met pan en al, ingesnoerd in een plastic tas, zodat ze geen kant meer op kon schuiven en de komkommer in een bakje. Drie flessen water mee, brood erbij en klaar. Om elf uur stonden alle toegangswegen rondom Utrecht zo vast als een huis, net als de dag ervoor. Ik weet het aan wegwerkzaamheden. De sluiproute kende ik op mijn broekzak en een half uur voor aanvang waren alle voorbereidingen rond.

IMG_0917

De tuin straalde een vredig tafereel uit met een tafel onder de appelboom en een minitafel voor de jongens. De penne en de komkommer in de schaduw, brood snijden en klaar. De meute was welkom. Het werd een waar feest. Jongste had alleen nog niet geslapen en was over het kookpunt heen, ondanks de wandeling naar de stookhandel verderop voor de koffie en het toilet. Mijn koeterwaals aan Frans was er door de Frans-loze jaren niet beter op geworden en met de plastic kap voor de mond van Maman werden de woorden een raadsel pur sang. Dochterlief vertaalde en zo werd het allengs beter. Meer van dat soort oefeningen heeft een mens nodig. De pasta ging erin als zoete koek en de frisse watermeloen, ‘pas Mélon (dat is voor de gele) maar Pastèque’ vormde met braam van het ‘Jip-en-Jannekepoortje’ en pruim van de ‘boom zo vol geladen’ achter een heerlijk dessert.

IMG_0949

Een spel in de schaduw dreef de ongedurigheid om het ontbreken van pc-mogelijkheden weg en Dribbeltje speelde met de Chinese parasol. Tegen drieën zwaaide ik de karavaan uit, waarna meer dan de stilte viel.

IMG_0946

Dochter appte. ‘We hebben per ongeluk je fototoestel meegenomen.’ ‘Ik had ook buit,’ appte ik terug en daarmee was voor de volgende dag een nieuw bezoek gepland.

IMG_0950 De buit

“s Avonds hield buur mijn gemoederen zo bezig, dat ik niet de rust had om die sympathieke lange zomeravond op televisie te volgen. Dat komt vandaag met de volle aandacht erbij. Dat verdient de sympathieke eerste gast, de rapper Typhoon. Hij sprak in ieder geval al de legendarische zin: ‘Hoeveel liefde ik kan ontvangen en kan geven, dat is wat mij definieert. Niet mijn huidskleur.’ Rake woorden zeggen alles.

5 gedachten over “Rake woorden zeggen alles

  1. Als k je foto zie, denk ik spontaan aan een Engels, warm, romantisch tafereel. Taal is nooit een barrière, maar maakt soms het geheel iets minder spontaan, gelukkig was de tolk er. Kunnn de kindjes je begrijpen?
    Tja, je buurmans gedachten spoken ook hier geregeld door het hoofd……
    Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn….

    Like

    1. Dank je wel Lieve. Zo voelt het altijd als we lunchen onder de appelboom(ook al is het een scheve, haha). Arme buurman, die denk ik, normaliter niet veel nadacht over dit soort thema’s en nu met zijn neus op de feiten wordt gedrukt.
      Mijn dochter en haar man wonen nu alweer vijf jaar in Nederland. De kinderen worden tweetalig opgevoed en spreken vloeiend Nederlands,, meer nog dan het Frans, dus Franse oma leest elke avond met de tweede zoon. De oudste spreekt beide talen perfect. ❤

      Like

Reacties zijn gesloten.