Uncategorized

De weg ligt weer open

Gisteren had ik me heilig voorgenomen om het tweede deel van zomergasten te gaan bekijken, maar het lot beschikte anders. Er moesten een paar gieters de tuin in, dat stond vast. Het weer was wiebelig en hinkte tussen warm en zonnig en fris en bewolkt heen en weer. Het werkte door. Kimonojasje aan, kimonojasje uit, aan en uit. Een heerlijke temperatuur om in het atelier aan de slag te gaan. Zuslief stond op de rol. Neus, haar, achtergrond moesten worden bijgeschaafd tot de betere proporties. Duwen en trekken zoals te doen gebruikelijk, maar in mijn optiek was het een echte verbetering. Na een middag doorwerken en af en toe een pauze met het snoeien van de wilgen, terwille van het uitzicht op de uitgestrekte velden en de molen van Groenekan, was ik zeer tevreden en appte het resultaat door naar zuslief met ‘Verrassing’ als ondertitel. Als je dan als  antwoord krijgt: ‘Wie is dat dan’ , moet een mens even slikken. Portretschilders maken moeilijke tijden door. Deze in ieder geval, ha ha.

IMG-0968

Het zorgde er wel voor dat er in de avond een beetje doelloos op de bank gehangen werd om te turen naar de foto van het doek en te zien waar de crux zat. Vandaag maar de feestslinger aanpakken rond de beker, dat is minder confronterend en dan de volgende poging maar weer. Zo ploetert de mens voort.

IMG_4575   IMG_4581

In de tuin hadden de vlinders vrij spel en omdat ze zo dichtbij waren, had ik goed zicht. Later zag ik in de tuin van achterbuuf de vlinderstruik met zowaar een dagpauwoog naarstig op zoek naar nectar. Bij mij komen vooral  het bruine zandoogje, de Atalanta, de koolwitjes en zelfs een citroenvlinder ronddartelen. De witjes zijn soms met twee of drie en spelen diefje met verlos.

IMG-0969

Terwijl de verf de contouren vulde en het werk vorderde schoten er gedachten door het hoofd. Een teleurstelling in een vriendschap, die een plek moest krijgen, leverde een strijd op tussen allerlei mogelijke veronderstellingen en emoties. Vleugje jaloezie, tikje bitterheid, het schuurde erlangs en hoe ik het ook probeerde, het lukte niet helemaal om onder die valse energie uit te komen. Dat was ook een reden om hard te werken en door te gaan met het creëren van iets moois, los van alle negatieve gedachten. Door mijn hoofd maalden de wijze woorden van vriendin: ‘Oordeel niet, verwonder je slechts’.  Het is opmerkelijk hoe theorie en praktijk elkaar soms in de steek laten en tegen beter weten indruist. Het is tastbare pijn om een dergelijke harde noot te kraken en het is niet aan mij, moet ik zelf steeds bedenken, maar aan de veroorzaker van dat leed.

Ook niet helemaal waar, het is de absorptie van de teleurstelling, bedenk ik me nu. Hoe doe je dat, gevoel uitschakelen. Als ik aan de Keuze denk, het boek van Edith Eger, zou ik het uit kunnen schakelen door in mijn hoofd te blijven, mijn beleving voorop te stellen en als een sluier over het nare gevoel heen te leggen. Maar zeggen en doen is twee.

‘Hoofd op, rug recht en de blik vooruit’ zou mijn oma zeggen in dergelijke gevallen. Extreem moeilijk voor iemand die krom liep van de rheuma. Kijk zie je, daar is een beetje los gepeins goed voor. Ik schiet in de lach. Om mijn eigen gemiesmuizer. Tijd voor een wandeling met de wind door mijn haren of een lange fietstocht. De weg ligt weer open.

 

4 gedachten over “De weg ligt weer open

  1. Jammer genoeg ook hier herkenbaar. Gevoel en verstand leveren een (eeuwig? Hopelijk, want dat betekent dat ze beide actief blijven!) durende strijd….

    Jammer ook van je schilderij, ik vind het heel mooi, dromerig, maar ken je zus niet 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik vind zelf nog steeds dat ie lijkt, maar misschien is het wonderlijk om jezelf te zien zoals een ander je ziet?

      Dank je wel Lieve, voor je begrip ook. Zolang het allemaal actief blijft is er hoop. ❤

      Geliked door 1 persoon

  2. Uit ervaring weet ik dat je van jezelf een ander beeld hebt dan zoals een ander je ziet. Iedereen kijkt subjectief. Al kijk ik dagelijks in de spiegel toch zie ik er soms anders uit dan ik denk dat ik eruit zie.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja dat ervaar ikzelf ook zo. Als ik een zelfportret schilder, maak ik sommige stukken veel groter dan ze in werkelijkheid zijn(mijn neus bv.)enkel omdat ik het een gorte neus vind. 😉 Dank je wel

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.