Uncategorized

Niets kon ons nog deren

Als een blok geslapen vannacht. Even dacht ik dat het een doorhalen zou worden, zoals bij de eerste nacht ook het geval was geweest. Bijgeluiden worden sonoor door het systeem gevangen en zorgen ervoor dat een diepe slaap niet wil lukken. Windvlagen, geluiden uit de keuken hier beneden, tot laat de klank van metaal op metaal en het gerammel van borden en bestek tijdens het vullen van een vaatwasser. Maar oor en ik waren deze nacht kennelijk voldoende gerustgesteld en Klaas Vaak kon langs komen met een flinke zak zand.

Vanmorgen een windstilte en zon! Wat een gouden geluk. Weer een prima verzorgd ontbijt en in rust richting Beekhuizen, dat in het Nationale park de Veluwe lag. Niet de heuvels van de Utrechtse heuvelrug, maar serieuze bergen. Zuslief dirigeerde ons langs de beek beneden om, omdat ik nog de hele dag mee moest, maar gelukkig gingen we op een gegeven moment toch omhoog. Zus was al boven en ik strompelde in eigen tempo voort toen ik ineens oog in oog stond met een vos, niet op afstand maar zo dichtbij. Van de weeromstuit riep ik het naar boven alvorens te klikken. Vos schrok minstens net zo hard van deze onvoorziene ontmoeting en maakte rechtsomkeer voor ik weer tot leven kwam. Dit was de allereerste keer in mijn leven, dat ik een gezonde glanzende roodbruine vos in de vrije natuur had gezien. Maar wat nog opmerkelijker was, ik had geen foto gemaakt. Ik, die bij elk wissewasje achter het oog van de camera hang, was sprakeloos en stond aan de grond genageld. Voor eens en voor altijd weet ik wat dat spreekwoord betekent.

Gemiste kans, maar de natuur was prachtig. De berg overwonnen begon de afdaling, heerlijke zoete gang naar beneden, zonder raspende ademhaling en een fijn kronkelpad terug zonder al te veel hoogteverschillen. Voordat we er erg in hadden was de parkeerplek al in zicht.

Door naar de Posbank, ook boven aan een flinke heuvel. Waar het oog kijken kon zagen we heidevelden omzoomd met bossen, een prachtig uitzicht over het landschap daar en eindeloze paden blinkend in de zon. Eerst koffie en rooibos en dan op pad. De hei op, heuveltjes op en af, dat was goed te doen, af en toe straffe wind, maar geen probleem. Zuslief wilde all the way en verwachtte dat het pad afboog naar de weg toe, zodat we die terug konden nemen. Het duurde en duurde echter voor dat het geval was. Natuurschoon genoeg om ons aan te vergapen, veel bloeiende brem en zelfs rode bessen aan de glanzende hulst. Opmerkelijk weinig vogels zagen we. De weg terug langs de aanrijroute was de ultieme test. Het uithoudingsvermogen was met sprongen omhoog gegaan door al die wandelingen, maar deze was van de pittige soort. Van meet af aan klimmen aan een stuk en een snijdende wind in de toet. Adembenemend, zullen we maar zeggen. Op het laatst dacht ik in stappen en keek niet op of om. Dat hielp.

Door naar de Steeg, dat bleek aan de andere kant van de Posbank te liggen richting Ellecom. we wilden nog een staartje IJssel meemaken. We kwamen uit bij Doesburg waar een nieuw gedeelte van de stad was gebouwd langs het water. Op de hoek zat een hotel/annex restaurant, goed voor een hele late brunch of een vroeg diner, al naar gelang de lust tot eten. Daarna was het genieten van het wassende water, dat door het zonlicht zilverschitteringen weerkaatste, de onderwater gelopen lager gelegen oevers, de aandoenlijke verzonken bomen met hun kruinen er nog net boven uit. Een aalscholver dook onder en kwam nooit meer boven.  Aan de overkant vlogen groepen nijlganzen op als er iets met geluid langs kwam en de meeuwen speelden diefje met verlos. Aan de kade stond de beeldengroep Passi D’Oro van Roberto Barni. Drie rode mannetjes van verschillende lengte met een magerte die kon wedijveren met Modigliani. Ze wuifden ons na met hun verstarde blikken. Wat een fantastische keuze hadden we gemaakt door het museum gisteren te doen en nu met het mooie weer de natuur in te gaan.

Thuis trok de hemel haar wolken naar beneden en liet een flinke hoeveelheid regen en hagel los. Wij zaten hoog en droog met een goed humeur. De buit was binnen. Niets kon ons nog nog deren.

2 gedachten over “Niets kon ons nog deren

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s